De Lesbonacte grammatico ...: [Diss.]

111쪽

μιλλοι μκοστρατο καὶ Φιλοστρατο των ἐν τοῖς ι νεωτέροις σοφισταῖς διαπρεποντων, μαλιστα δὲ αἱ ἐρωτικαὶ ἐπιστολαὶ πολλην τὴν ἐκ των λογων αποσταζουσαι ἡδονήν lifarcianus ). Nam temporum computationi, qua sophistae aetatem in-Venias, ansam non praebet vox ἐναμιλλοι, quae nihil aliud indicare videtur quam μελέτας huius Lesbonactis aequiperasse praestantia Nicostratum et hilostratum. Quanquam eum Augusto recentiorem fuisse olide recto ex indole scriptorum conclusit, et si quis Luciani inoliastam in hac re fide dignum esse sibi persuaserit - velut linorius: Romo Mytilene p. 66 , ego non habeo, quod merito obvertam. Quae cum ita sint, dissicile est dictu, utrum Lesbonaoti Luciani an scholiastae, si revera fuerunt homines diversi maiore probabilitate tribuamus duas orationes Lesbonactis nomen prae se ferentes Behher :or Att. V 651 sq. st XV λογους πολιτικους, quos hο- tius bibl. p. 62 a 22 legit. --nimadversione dignum est, quod eidem, qui de Lesbouacte rhetore Verba fecit, scholiastae praesto fuit ipse εσβώνακτος περὶ χηριατων

libellus. Do uotore enim scholii uesane nunc certius iudicare licet, postquam . Maas nos de odio Lucianeo,undo scholium illud haustum est, et de homine, oui notae ad uoiani Verba ascriptae debentur, ocuratiora docuit'). Nam cum Metham, quem a. 14 archiepiscopi Caesareensis, munere functum esse novimus, in codicis illius uolani margine . scholia quotquot sunt antiqua ' sua manu addidisse Maas teststur .. fuisse unquam, qui dedita pera

Lucianum enarraret, nullo scholiorum Vestigio demonstratur ' Maas p. 783, 5 disquo non dubito, Ruin etiam1 Quo nomine vulgo fortur cod. Ηarteianus inter Muso Britannie mss. 56s plut LXIV B 18 cf. Catalogue os ancionis manuscripta in tho Brittin, eum bym. Thompson, Imroeti Londo I 881.2 observationes palaeographicae, Μέlangos Grain, Paris 1884,

112쪽

scholium, de quo agitur, archiepiscopo tribuendum sit, praesertim cum .sophistis posterioribus eximio delectatus videatur esso'' p. 783, 5 . retham autem Lesbonactis opusculum de figuris consoriptum inspoxisse infra VII ex

ponam.

Disputations instituta iam ducimur ad duas epistulas Lesbonaoti cuidam inscriptas, quae inter epistulas Apollonii

Tyanensis exstant:

πλουτεῖν δε ς ανθρωπον.

2 ed Mysor p. 65, erohor p. 122. ξα . εσβώνακτι 'Aναχαρσις Σκυθης vi σοφός, εἰ δὲ Σκυθης, τι καὶ Σκυθης. Cum in litteris ipsis non occurrat, unde quicquam de Lesbonaote discamus, videndum est, num quid lucis ab auotoro ut homini affulgea Verum in quoque parum proficimus. Nam quidquid statueris de suspicione virorum doctorum, qui harum epistularum fidem in dubitationem Vocaverunt i), ne de aetate quidem huius magi vel sophistae satis constat Philostrato enim et Suida testibus illius

aetas primi p. Chr. n. saec. fore finibus circumsoripta erat ). Chronicum contra asinale Apollonium Tyanensem magum a s p. Chr. n. floruisse, a. 123 diem supremum obiisse

1 Baur Apollonius vo Tyana und Christus etc. p. 102 sed. Zello p. s), Rayser prael ad vit Apollon. . , Osismann doepistularum scriptoribus Graecis II 15.2 Philostratus Apollonium paulo postquam Nerva Domitiano succossit a. 96 mortuum osse narrat vit Apoll. VIII 27 sq.); quod alios etοψnta, alios nonaginta, alios contum foro vita annos ei dedisso scriptor addit, ipso magum hκοα τουπη appellat v. Apoll. I 14), qui iam a I p. Chr. n. Cilicia praesidi sata imminentia vaticinatus est. l. l. I 12 et Tacit ann. II 41 sq. Dio Cass. 57, 17). Suidae S. V. Arton oveo haec sunt: εκμαζε epti. Κλαυδίου καὶ Γαίου καὶ

113쪽

tradit. E quo sontentiarum discrimino orta videntur esset , quae Agresphon homonymorum quidam scriptor apud Suid. s. v. ' Ἀπολλώνιος ερος docet alterum Apollonium Tyanensem philosophum Hadriano imperants 117-38 floruisse. Epistularum igitur auctorem binas litteras Lesbonaoti a Lu-oiano laudato inscriptas Voluisse, dummodo pollonius ro-Vera usque ad Hadriani aevum Vitam provexerit vel is quisophistae scripta illa supposuisse creditur, huic sententiae faverit, arbitrari possumus. in Apollonius iis tomporibus viguerit, quibus Philostratus eum riguisse narrat, Vel auctor, quisquis fuit, epistularum hoc putaverit, Lesbonaotem tertium seu quartum primo saec. p. Chr. n. exstitisse sumendum est. Quanquam hanc argumentationem lubricam esse

in dubias fidei motore confiteor. Quid igitur ex his, qua dissorui, ad auctorem libellido figuris consoripti redishdat Nihil, si revera post ΗΟ-rodianum, haud paulo post fortasse, opusculum composuit cf. p. 100 neque a Lesbonaoto uolane sophista cuius scholiasta mentionem facit differt; uno tamen si a prioribus seiunctum incerto plano tempori attribuas, libellum nostrum edidisse cogitare licet. Neque enim obstat, quod rhetorum ordini ascribitur, cum, qui rhetoricae et grammaticae arti simul dediti fuerint, inveniantur velut Aristodemus Nysaeus, . ollux, Phrynichus cf. Rohde: grioch Roma p. 328 .

114쪽

Aretham Lesbonaotis recensionem A novisse 'lligo duobus scholiis ei assignandis, quorum prius exstat in codio Clarhiano ad Platonis Theast 173 D, quo loco Socrates περι των κορυφαέων haec ait: σπουδα δὲ ἐταιριῶν ἐπαρχὰς καὶ συνοδοι καὶ δειπνα καὶ συ αυλητρίσι κωμοι, ουδὲ ναρ πραττειν προσίστατα αυτοῖς. oholium, quod Arethas scripsit et composuit statim cum Lesbonaoto

115쪽

όφ οέ,τος. Postquam reliqua schemata Attica praeter XX B adiunxit et figuram Chalcidensium propriam exposuit, haec addit: 'Lώ, to v πολλοις ἐστι τὸ πλαγιαζει τας ευ θείας cives αρ του εἰ-

Scholium cum eo. congruere apparet. Eadem enim verba, quibus A figuram explanat, in illo repetuntur; porro exemplum ad Alcibiadem pertinens plano fore um A On- sentit, differt a B denique exemplum, quod sub schemate Ionum a Lesbonacte profertur, eadem ratione atque Arethas exhibet, ut morem Atticorum, ex quo nominatios pro dativo usurpatur, illustret. Qui onsensus non ita e plicari potest, ut Arethas et Lesbonax ommunem fontem respexisse dicantur Nam mirum est, quod in fonte ab

116쪽

arohiepisoopo adhibito item atque in A exempla deerant, quibus Atticorum usus nominativi pro dativo ponendi

probaretur qua re Arethas commotus est, ut illud ἐξερχομενος μοι ἔδωκεν a posteriore loco promoveret. Atque ipsam recensionem A scholii auctorem anto ooulos habuisse oonoedendum est, si redis, quod antea p. 64l65 demonstrare studui, corruptum esse recensionis Q. ἐξερχοι λωμοι μωκεν et sequens ξερχομενος', quorum utrumque Arethas servarit, potius retinenda Verba recensionis . Multo melius de altero loco iudicare licet, quem archiepiscopum ex Lesbonacte hausisse ooebo. Depromptum enim est ex eo. A scholium Philostr Apoll. Tyan VII

p. 130 9 ed Myser, Turio 1844 ῆλω και στρεβλωθεὶς

ἐστι κτλ. reliquis non Opu est.

117쪽

Nam res facillimo so discernitur, quod scholiasta Homero tribuit . διοίγετο δε σαρκες' oo enim in Homeri carminibus non invenitur, sed indaricum fragmentum est cf. B . Causam autem, cur illi poQta exemplum scholii auctor vindicaverit, docet reo. Α, ubi omeri nomen ita positum est, ut ab homine neglegenti ad exemplum antecedens referri possit. Eundem errorem commisit altero loco. Notavit enim ad Philostrati verba p. 155 5 ἐστιτι, o βασιλευ, ψευδοσοφοί τε καὶ γείροντες haec p. 196):Bώριον το σχῆρια ἐνικω ήματι συντασσειν πληθυντικονονομα, καθ ο καὶ παρ' ' μήρω μιοίγετ δε σάρκες''i . Quodsi scholiastam hilostrateum exemplari Lesbonaotis ab A redacto usum esse probavimus, tiam, quomodo simul θη- βαλον et Πινδαρικον nominari dicere potuerit, perspicitur: legit locum corruptum, qualem A praebet, et misit, quae post Θηβαῖκόν scripta orant. Iam de scholii auctore quaeritur Aretham agnoscendum esse facit mihi persuasi. Nam huic viro notas ad Philostrat Apollonium a codicibus detorioris familiae traditas deberi, quanquam neque diserto testimonio neque codicis scripturas comprobatur, ipsa scholiorum indolos indicat. Qua in quaestione parumper mor bor. Eodem enim more, quo Arethas . scriptores suos, si quid minus dextro contendere Viderentur, ironice alloquitur atque adeo maledicit', scholiasta in hilostratum vel in Apollonium invehitur et eodem more quo Arethas, AEum

1 Non in eo offendimus, quod schema Pindaricum nunc Dorium Vocat. Haec enim permutatio ex tota doctrina do figurarum nominibus antiquitus pervulgata orta est; es P. I sq. 2 Antiquissimus dolorioris amilia oodox est Laur plut LXIX 33s XI, quom Bandini ita dosoribit: .. vita Apollonii consor a Philostrato ut in eod. 2 huius plutei s. XV); hic quoquo occurrunt adnotationea marginales ab eadem antiqua manu exaratae et quidem multo uberio- ros quam in dicto codico'. Quod igitur ab odem homino textus es scholia oripta sunt, o codice ipso nullum auctoris notarum argumentum poti potest

118쪽

laudibu offert, cuius sontentiam probat, locosque sibi arridentes notat. a p. 20, 26 Thespesion postquam Apollonium, qui Aegyptorum sacra illusit, refutasso sibi videtur, de iustitia disputaturus est schol. p. 93): ορα τον μάταιον τουτονὶ Φιλοστρατον, οός pro οἷς scripsi ορα τον καταρατον

θέσεως τον λογον ἐφ' τέραν μετατιθεὶς ζήτροσιν. p. 48 19 Philostratus Apollonium captivum vincula solvisse, soluta deinde conexuisse enarrarit. Ne speciem hominis Vana loquentis praebeat, has addit: οἱ δὲ ευηθέστεροι των ανθρώπων ἐς τους γοητας αναφέρουσι ταυτα. schol. p. Isb): οἱ συνετώτεροι τῶν ἀνθρώπων, ω καταγέλαστε, γοητεια εἶναι ταυτα λέγουσιν, ου οἱ ευηθέστεροι, ἔς αὐτος ληρων μ' ς. p. 49 6 Cum homo quidam Apollonio renuntiasset regem decrevisse, ut e carcere emissus liberae custodiae committeretur, hic quaesivit τίς ου μετασκευασων με ἐνθένδε schol. p. 196) ο παντα γιγνώσκειν ἐπαγγελλομε

νος, ορα πως νυν αγνοεῖ τον μετασκευασοντα αυτον εἶτα ου

τερατεῖαι τα τῆς λαγνος ἐπαγγελίας ἐκ τουτων ἐλέγχονται; Similia multa invenios ad 146, 4 p. 196): αρτη των λογων 'Λπολλωνίου ψευδος. ad 147 20 1sb): λαγνείας λογος καὶ μελαγχολιας αεστος ad 148, 6 196): ἄρχητων γοητειων Ἀπολλωνέου ad 167, 33 197 : olixo ἐκεῖνο καὶ νυν ἄξιον ἐπὶ σου ἐρει ἐρεῖν λ), Ἀπολλώνιε ώς ἐν μικροῖς μὲν λέων συ, ἐν δὲ τοῖς κρατουσι Μελιταῖον κυνέδιον etc. b Contra laudat hesposionem ad p. 119, 26 192): καλα σοι πολλα, Θεσπ εσὶέων, ουτω σαφως ἐλέγξαντι τον δοξομανῆ καὶ δοξοκοπον Ἀπολλώνιον, et gaudet eodem Viro Graecorum sacra irridente ad p. 120, 22 p. 192): ουκαγεννως τα των Ελληνων νομζομενα μυστηρια καὶ θαυ μα - στα suppl. aass διακωμωδεῖς, ανθρωπε. - Denique ad verba Apollonii, qui omites rogavit p. 118, 20): τι μα-

119쪽

δευρο ἀνθρώποις, haec notat p. 192 τί μαθοντες,ωραῖοντο σχῆμα, ο καὶ πολλω Ερμογένης ἐν τῶ περὶ ἰδεων κέχρηται, idemque ad p. 45, 16 p. 196): οἱ λίαν τουτο τὰ

χωρίον καλον.

Soholic igitur iam inae otham auctorem sibi vindicant Atque gravius argumentum proferam. Miro enim errores ductus ot Philostrati it Luoiani scholiasta Menippos confudit, quorum alter a hilostrato vita Apoll. IV 2 p. 75h aequalis pollonii Tyanensis fuisse dicitur, alter, quem uesanus in Ioaromenippo primas partes agentem facit, aetato tolemaei Philadolphi vitam degit os 3 16 : schol. hilostr. p. 75, 11 p. 187 Μένιππος ου Λουκιανος μέμνηται schol. Tuoian. Icaromen. Vol. IIL p. 38 V. 1

ἐπιγέγραπται λογος χια μεν οὐ πτηνὸν ἁναγεσθαι τὸν φδραματι ποκεέμενον, εἰς Ικαρον τὸν Λαιδαλου ποφερομενον, δια δε ὀ μεγαλοπραγμον καὶ περιεργον καὶ φασματωδες εἰς Μένιππον τὸν Κυνικὸν φιλόσοφον αρμοζομενον, ος LIαταρων παρχων τῆς Λυκια καὶ τὴν Ἀντισθένους δοξανυποποιουμενος γενναῖ' ην καὶ συγκεκροτημένος το eo x καὶ ου ἀδοκιμος ουδὲ την ο νιν ὁσα πρὸς αραν ωρα Sο-lanus ευπροσωπον υποφέρεται καὶ ουτως ἄστε, εἰ πίστις υπεστι Φιλοστρατον λ τω πυρέργ τὀν Ἀπολλωνίου του Τυανέως ναγράφοντι βίον, και πὰ Ἐμπουσης ἐρασθῆναι κατὰ

120쪽

συναπτων, ς οἱ παροιμιαζομενοι φασκουσι Vossian Guel-ferb. 2 aris 3011 . Parum rodibile diversos homines ita a Ver aberrasse, ut utroque loco fit, immo idem codi-oum hilostrate et Luciane margini notas, quas apposui, adspersi Lucianum autem ab Aretha commentario instructum esse novimus cf. p. 103 et hoc ipso quom ultimum ex scholiis uotan adscripsimus loco archiepiscopum digito fere ea demonstrant verba, quibus Apollonius castigatur. Disputation ad finem perducta si quia nostros Lesbo- nactis recensionis A tostes ex Arethae libro manuscripto

Index eapitum.

I De libello εσβώνακτος περὶ σχηματων recensendo 1 Do tradita libolli forma D A et B recensionibus .... 2 2 De eoonsionis B intorpolationibus De recensionis B tostibus .... 13 Do codicibus 20Ι Αεσβώνακτος περ σχηματων 3lIII Commentarius 56 IV Quaestiones nomatologae 75V De fontibus 's V De scriptore 101 VII o rethae odios 106

라틴어 텍스트