장음표시 사용
221쪽
farium Caesaris. Sed mehercule si humaniter, et Sapienter, et amabiliter in me cogitare vis, facilem profecto te praebebis et voles P. Clodium, in optima
Patere, obsecro te, pro re publica videri geSSisse Simultatem cum patre ejus non contemseris hanc familiam. Honestius enim et libentius deponimus inimicitias reipublicae nomine suSceptaS, Uam Ontumaciae Me deinde sine ad hanc opinionem jam nunc dirigere puerum, et tener animo HUS PerSUam dere, non esse tradendas posteris inimicitias. Quamquam, tuam fortunam, Cicero, ab omni periculo ab-ESSe certum habeo; tamen arbitror, malle te quietam Senectutem et honorificam potius agere, quam Solliei-
Postremo, meo jure te hoc beneficium rogo Nihil enim non tua causa feci. Quod si non impetrο, per me Clodio daturus non sum et ut intelligas, quanti apud me auctoritas tua Sit, atque eo te placabiliorem
M Cicero Antonio, COS. S. Quod mecum per literas agis, unam ob caUSammallem coram egisse. Non enim Solum X Oratione, sed etiam ex vultu et oculis et fronte ut aiunt , meum erga te amorem perspicere potuiSSES. Nam cum te Semper amavi, primum tuo studio, post etiam beneficio provocatus tum his temporibus respublica te mihi ita commendavit, ut cariorem habeam neminem. Literae vero tuae, cum amantissime, tum honorificentiSSime Scriptae, sic me alffecerunt, ut non dare tibi beneficium viderer, sed accipere a te, ita petente, ut inimicum meum, necessarium tuum, me invito, Ser-Vare nolles, cum id nullo negoti facere POSSES.
Ego vero tibi istuc, mi Antoni, remitto atque ita, ut me a te, cum his verbis Scripseris, liberalissime
222쪽
atque honorificentissime tractatum existimem et idque eum totum, quoquo modo se res haberet, tibi dandum putarema tum d etiam humanitati et naturae meae. Nihil enim unquam non modo acerbum in me fuit, sed ne paulo quidem tristius aut SeveriuS, quam neceSSitas reipublicae postulavit. Accedit, ut ne in ipsum quidem Clodium meum insigne odium fuerit unquam; Semperque ita statui, non esse inSectandos inimicorum amicos, praesertim humiliores nec his Praesidiis nosmet ipsos esse spoliandos Nam de puero Clodio tuas partes esse arbitror, Ut ejus animUm tenerum quemadmodum scribis his opinionibus imbuas, ut ne quas inimicitias residere in familiis nostris arbitretur. Contendi cum P. Clodio, cum ego publicam
causam, ille suam defenderet. Nostras concertationes
respublica dijudicavit. Si viveret, mihi cum illo nulla
contentio jam manerEt. Quare, quoniam hoc a me Sic petiS, ut, quae tua POtESta ESt, ea nege te me invito Surum puero
quoque hoc a me dabis, si tibi videbitur non quo aut aetas nostra ab illius aetate quidquam debeat periculi suspicari, aut dignitas mea ullam contentionem extimescat; sed ut nosmet ipsi inter nos conjunctiore Simus, quam adhuc fuimus. Interpellantibus enim his inimicitiis, animus tuus milii magi patuit, quam domus. Sed haec hactenus. Illud extremum ego, quae te Velle, quaeque ad te pertinere arbitrabor, Semper, Sine ulla dubitatione, Summo Studio faciam. Ηοc, velim, tibi penitus perSuadeaS. U
Itera dum eadem ista mihi Coronatus Quintus noster Parilibus p Parilibus 8 solusne P etsi addis Lamiam; quod demiror equidem Sed scire cupio, qui fuerint alii quamquam satis Scio, nisi improbum, neminem. Explanabis igitur hoc diligentius.
223쪽
Ego autem casu cum dedissem ad te literas VI Calend. satis multis verbis, tribus fere horis post accepi tuas, et magni quidem ponderis. Itaque joca tua plena facetiarum, de haeresi Vestoriana, et de Pherionum J
Ita Brutos Cassiumque defendis, quasi eos ego
reprehendamet quo satis laudare non POSSum. Rerum ego Vitia collegi, non hominum. Sublato enim tyranno tyrannida manere video Nam, quae ille facturus non fuit, ea fiunt, ut de Clodio de quo mihi exploratum est, illum non modo non facturUm, sed etiam ne passurum quidem fuisse Sequetur Rufio Vestorianus, Victor nunquam ScriptUS, caeteri
quis non 8 Cui servire ipsi non potuimus, ejus libellis paremus. Nam Liberalibus, quis potuit in Senatum non venires Fac id potuisse aliquo modo
num etiam cum veniSSemUs, libere potuimus Sententiam diceres Nonne omni ratione veterani, qui armati aderant, cum praesidii nos nihil haberemus, defendendi fuerunt Illam sessionem Capitolinam mihi non placuisse, tu testis es. Quid ergo ista culpa Erutorum Minime illorum quidem a sed aliorum
brutorum, qui e cauto ac Sapiente putant quibus satis fuit laetari nonnullis, etiam gratulari; nullis, permunere. Sed praeterita omittamus et istos omni cura praeSidioque tueamur; et, quemadmodum tu PraecipiS, contenti Idibus Martiis simus quae quidem nostris amicis, divinis viris, aditum ad coelum dederunt, Iibertatem populo Romano non dederunt. Recordare tua. Nonne meministi clamare te, omnia peritSSe, Si
ille funere elatus esset Sapienter id quidem et itaque, eme quae manarint, VideS.
Quae scribis Calendis uniis Antonium de provincii relaturum, ut et ipse Gallias habeat, et utrisque dies prorogetura licebitne decerni liber, Si licuerit, libertatem esse recuperatam laetabor: si nοn li(EPist. voL. III. S
224쪽
cuerit, quid mihi attulerit ista domini mutati praeter laetitiam, quam oculis cepi justo interitu tyranni Rapinas scribis ad Opis fieri qua nos quoque
tum videbamus. Nae nos et liberati ab egregiis viris, nec liberi, sumus. Ita laus illorum St, culpa nOStra. Et hortaris me, ut historias scribam ut colligam tanta eorum Scelera, a quibus etiam nunc obsidemur Poterone eos ipsos non laudare, qui te obSignatorem adhibuerunt Nec mehercule me raudusculum movet sed homines beneVOIOS, qualeScumque Sunt, grave est insequi contumelia. Sed de omnibus meis consiliis, ut scribis existimo exploratius nos ad Calendas Iunias statuere possera ad quas aderori et omni ope atque opera enitar, adjuvante me scilicet auctoritate tua et gratia, et Summa equitate causae, ut de Luthrotiis Senatus-conSultum, quale scribis, fiat. Quod me cogitare jubes, cogitabo equidem et etsi tibi dederam superiore epistola cogitandum. Tu autem, quaSi jam recuperata republica, vicinis tuis Massiliensibus sua reddis. IIaec armis, quae qUam firma habeamus, ignoro, reStitui fortaSSE POSSunt;
Epistola brevis, quae postea a te Scripta est, Sane mihi fuit jucunda De Bruti ad Antonium, et de ejusdem ad te, literiS, POSSCVidentur ESSe meliora, quam adhuc fuerunt. Sed nobis, ubi Simus, et quo jam nunc O conferamus, Providendum est. O mirificum Dolabellam meum jam enim dico meis uniri antea, crede mihi, Subdubitabam Magnam &να- θεωρησιν res habet de Saxo in crucem columnam tollere et locum illum sternendum locare. Quid quaeris heroica sustulisse mihi videtur simulationem desiderii, adhuc quae serpebat in dies . et inveterata,
verebar, ne periculosa nostris tyrannoctoni esset.
225쪽
Nunc prorsu assentior tuis literiS, Speroque meliora et quamquam istos ferre non POSSum et Ui, dum Se pacem velle simulant, acta nefaria defendunt. Sed non possunt omnia simul. Incipit res melius ire, quam Utaram et nec ver discedam, nisi cum tu me id honeste putabis facere posse. Bruto certe meo nUllo
loco deeroe idque, etiam si mihi cum illo nihil fuis-Set, facerem Propter ejus Singularem incredibilemque Virtutem. Piliae nostra villam totam, quaeque in villa Sunt, tradο, in Pompeianum ipse proficiscens Calend. Maiis. Quam velim Bruto persuadeas, ut Asturae Sit.
Quinto Nonas, conscendens ab hortis Cluvianis in Phaselum epicopum, has dedi literas, cum Piliae nostrae villam ad Lucrinum, illicos, ProcuratoreS, tradidissem. Ipse autem eo die in Paeti nostri tyrο- tarichum imminebam a perpaucis diebus in Pompeianum et post in haec Puteolana et Cumana regna renavigare. O loca caeteroqui valde expetenda, interpellantium autem multitudine paene fugienda Sed ad rem ut veniam, o Dolabellae nostri mag
bus epistolis significas, quid de re, quid de viro, sentias Mihi quidem videtur Brutus noster jam vel
coronam Auream per forum ferre POSSe qui enim audeat violare, propoSita cruce, aut Saxo PraeSErtim tantis plausibus, tanta approbatione infimorum pNunc, mi Attice, me fac ut expedias Cupio, cum Bruto nostro astatim satisfecelim, excurrere in Graeciam Magni interest Ciceronis, vel mea potiuS, Velcmehercule utriusque, me intervenire discenti. Nam
epistola Leonidae, quam ad me misisti, quid habet, quaeSo, in quo magnopere laetemus Nunquam ille
226쪽
mihi satis laudari videbitur, cum ita laudabitur,
suomodo nunc est. U Non fidentis hoc testimonium, sed potius timentis Herodi autem mandaram, Ut mih κατ- αιτ: scriberet et a quo adhuc nulla litera St. Vereor, ne nihil habuerit, quod mihi, cum cognOScerem, jucundum putaret fore. Quod ad Xenonem scripsisti, valde mihi gratum est. Nihil enim deesse Ciceroni, cum ad officium, tum ad existimationem meam, Pertinet. Flammam Flaminium audio Romae esse. Ad eum Scripsi, me tibi mandasse per literas, ut de Montani negoti cum e loquerere et et velim cures epiStolam, quam ad eum misi, reddendama et ipse quod commodo tuo fiat cum eo colloquare Puto, si quid in homine pudoris est, praeStaturum eum, ne Pr Se quodam modo dependatur. De Attica pergratum mihi fecisti, quod curasti ut ante Scirem recte ESSE, quam non belle fuiSSe.
In Pompeianum veni V Nonas Maias, cum pridie(ut antea ad te scripsi Piliam in Cumano collocaviS-sem. Ibi mihi coenanti literae tuae sunt redditae, quaS dedera Demetri liberto prid. Calendas in quibus
multa sapienter, sed tamen talia quemadmodum tute Scribebas , ut omne consilium in fortuna positum videretur. Itaque his de rebus ex tempore, et
De Buthrotio negotio, utinam quidem Antonium conveniam i multum profecto proficiam. Sed non arbitrantur eum a Capua declinaturum et quo quidem, metuo, ne magno reipublicae malo venerit: quod idem L. Caesari videbatur, quem pridie Neapoli a sectum graviter videram. Quamobrem ista nobis ad Cal. Jun. tractanda et perficienda sunt. Sed hacte
227쪽
Q. filius ad patrem acerbissimas literas misit: quae sunt ei redditae, cum VeniSSemus in Pompeianum aquarum tamen erat caput Aquilliam novercam non esse laturum. Sed hoc tolerabile fortasse. Illud vero pG se ab Caesare habuiSSe omnia, nil a patre reliqua sperare ab Antonio. perditum hominem l
Ad Erutum nostrum, ad Cassium, ad Dolabellam, epistolas ScripSi earum exempla tibi misi, non ut deliberarem, reddendaene essent plane enim judico esse reddendas , Sed quod non dubito, quin tu idem
Ciceroni meo, mi Attice, suppeditabis, quantum videbitur meque hoc tibi onus imponere patiere. Quae adhuc fecisti, mihi Sunt gratissima.
Librum meum illum νεκδoro nondum, ut Volui, perpolivi: Sta Vero, quae tu contexi vis, aliud quoddam separatum Volumen XSpectant. Ego autem(credas mihi, velim minore periculo existim contra illas nefarias Partes, virum tyrannο, dici potuisse, quam mortuο. Ille enim, neScio quo pacto ferebat me quidem mirabiliter nunc, quacumquemo commovimus, ad Caesaris, non modo acta, verum etiam cogitata, reVocamur De Montanο, quoniam Flamma venit, videbis Puto rem meliore loco esse debere
M Cicero Dotabellae, COS. Stio, S. Etsi contentus eram, mi Dolabella, tua gloria, satisque ex ea magnam laetitiam Voluptatemque capiebam tamen non POSSum non confiteri, cumulari me maximo gaudio, quod vulgo hominum opinio socium misadscribat tuis laudibus. Neminem conveni,(convenio autem quotidie plurimos Sunt enim permulti optimi viri, qui valetudinis causa in haec loca veniant; praeterea ex municipiis frequentes neceS-
228쪽
ad coelum extulerunt, mihi continuo maximas gratia agant. Negant enim e dubitare, quin tu, meis praeceptis et consiliis obtemperanS, praestantissimum te civem et singularem con Sulem praebeas. Quibus ego quamquam VeriSSime POSSUm CSpondere, quae facias, tuo judici et tua ponte facere, nec cUJUSquam egere conSili, tamen neque Plane aSSentior, ne imminuam tuam laudem, si omnis a mei consiliis profecta videatura neque valde nego et Sum enim avidior etiam, quam Satis est, gloriae. Et tamen nοn alienum
est dignitate tua, quod ipsi Agamemnoni, regum regi, fuit honestum, habere aliquem in consiliis capiendis Nestorem Mihi vero gloriοSum, te juvenem consulem florere laudibus, quasi alumnum disciplinae
Lucius quidem Caesar, cum ad eum aegrotum Neapolim veniSSem, quamquam erat oppreSSu totius corporis doloribuS, tamen, ante quam me plane Quistavit, D O mi Cicerot' inquit; iratulor tibi, cum tantum vales apud Dolabellam, quantum si ego apud sororis filium valerem, jam sadri,SSE POSSemus. Dο- Iabella vero tu et gratulor, et gratia ago quem quidem, poSt te conSulem, Olum OSSum Vere consulem dicere. Dein multa de facto ac de re gestantum nihil magnificentius, nihil praeclarius actum unquam, nihil reipublicae SalutariuS: atque haec una
A te autem peto, uti me hanc quasi falsam haereditatem alienae gloriae Sina cernere, meque aliqua ex parte in societatem tuarum laUdum Venire patiare. Quamquam, mi Dolabella, haec enim jocatus sum libentius omnes meas, Si mod SUnt aliqUde meae, lauta des ad te transfuderim, qUam aliquam Partem exhauserim ex tuis. Nam cum te Semper tantum dilexe rim, quantum tu intelligere pοtuisti tum his tuis factis sic incensus sum, ut nihil unquam in amore
fuerit ardentius. Nihil est enim mihi crede virtute formosius, nihil pulchrius, nihil amabilius. Semper
229쪽
amavi ut scis M. Erutum, propter ju SummUm ingenium, SuariSSimos mores, Singularem probitatem atque conStantiam tamen Idibus Martiis, tantum accessit ad amorem, Ut mirarer locum fuisse aU-gendi, in eo quod mihi jampridem cumulatum etiam videbatur. Qui erat, qui putaret, ad eum amorem quem erga te habebam, posse aliquid accederes tantum accessit, ut mihi nunc denique amare videar, antea dilexiSSe. Quare quid est, quod ego te horter, ut dignitati et gloriae servias Proponam tibi claros viros quod facere Solent, qui hortantur. Neminem habeo clariorem, quam te ipSum Te imitere, oportet, tecum ipSecertes. Ne licet quidem tibi jam, tantis rebus geStiS, non tui similem esse. Quod cum ita sit, hortatio non est necessaria gratulatione magis utendum eSt. Ontigit enim tibi, quod haud scio an nemini, ut Summa Severita animadversioni non modo non invidiosa, sed etiam popularis Sset, et cum boni omnibuS, tum infim cuique gratiSSima. Moc si tibi fortuna quadam contigiSSet gratularer selicitati tuae sed contigit magnitudine, cum animi, tum etiam ingenii atque consilii Legi enim concionem tuam nihil illa Sapientius. Ita pedetentim tum accessus a te ad causam facti, tum receSSUS, ut res ipsa maturitatem tibi animadvertendi omnium cοncesS daret. liberasti igitur et Urbem periculo, et civitatem metu neque Solum ad tempus maximam utilitatem attulisti, sed etiam ad exemplum. Quo facto, intelligere debes, in te positam esse rempublicam, tibique non modo tuendos, Sed etiam ornandos, illo viros, a quibus initium libertatis profectum est. Sed his de rebus coram plura propediem, ut Spero. TU, Uο-niam rempublicam nosque conservas, fac ut diligentissime te ipsum, mi Dolabella, custodias.
230쪽
2so AD ATTICUM LIB. XIV. Id.(IB. CICERO ATTICO S.
Saepius me jam agitas, quod rem gestam Dolabellae nimis in coelum videar efferre. Ego autem, quamquam Sane probo factum, tamen, ut tanto opere laudarem, adductus sum tuis et unis et alteris literis. Sed totum se a te abalienavit Dolabella, ea de cauSa, qua me quoque sibi inimicissimum reddidit. O hominem pudentem l Calendis Ianuariis debuit adhuc non Solvit, Praesertim cum e maximo aere alieno Faberii manu liberarit, et opem ab eo petierit: Iicet enim jocari, ne me valde conturbatum PuteS. Atque ego ad eum, VIII Idus, literas dederam bene mane eodem autem die tuas literas vesperi acceperam in Pompeiano, sane celeriter, tertio abs te die. Sed, ut ad te eo ipso die scripseram, satis aculeatas ad Dolabellam literas dedi quae si nihil profecerint, puto fore, ut me praeSentem non UStineat. Albianum te confecisse arbitror De Patulciano nomine, quod mihi suppeditatus es, gratiSSimum St, et Simile tuorum omnium. Sed ego Erotem, ad ista expedienda factum, mihi videbar reliquisse cujus non Sine magna culpa vacillarunt. Sed cum ipso videro. De Montano, ut saepe ad te scripsi erit tibi
tota res curae. Servius prosieiScens quod desperanter tecum locutus St, minime miror; neque ei quidquam in desperatione concedo. Brutus noster, singularis vir, si in senatum non
est Calendis Iuniis venturus, quid facturus Sit in foro, nescio. Sed hoc ipse melius. Ego ex his quae parari video, non multum Idibus Martiis profectum judico. Itaque de Graecia quotidie magis et magis c git et nec enim Eruto meo, exsilium ut scribis ipse meditanti, vide quid prodeSS POSSim. Leonidae me literae non satis delectarunt. De Uerode tibi assentior Saufei legisse vellem. Ego ex Pompeiano VI Idus Maias cogitabam.