De formis, quae dicuntur futuri exacti et comjunctivi perfecti formae syncopatae in-so-sim

21쪽

CAPUT I.

Est)ie 9 noscendum discrimen etymolouicum inter formas in so sim et in ero erim' l. Quamvis plerique tractent hanc rem conjuncta quaestione syntactica facile tamen eorum opiniones de ratione etymologica hic per se componi possunt. De Ormis in ero erim nemo est qui dubitet eas ortas esse e formis in ' iso'--m, praetermiSS interim quaestione, qua sit harum formarum natura. Sunt autem, qui opinentur utrasque forma ex hac una forma originali esse ortas dii et dixero in 'dixisse dix per syncopen, dixero per rhoiacismum quem vocant f inter vocales sitis per et, quod est stiriamhastos' s.)Item amasso et amavero in 'umauiso Partim sic opi

Curtius. Tempora und odi. p. 339. Schleio hor. Compendium p. 30. Lubb0 t. Gran . Stud. . . .

22쪽

Notandum est eos ad formani prohibessim explicandam singere perfecti formam hypotheticam prohibeoi.

II 563.

Est etiam discrepantia sententiarum in explicandis Ormis en sim, uinim rexit, capsit, ocepsit, talibus i. e. formis verborum, quae carent persecto Sigmatico. Persecta per i facta per syncopen ingunt forma SigmaticaS, quale empsim incensit, rupsit empsim Q 'emisim. Faxim taxim axit, capsit, noxii per Syncopen orta Sunt

ex persectis hypotheticis in si faxim in 'faxisim. fui et feci eadem ratione qua unxi et pecti et peplui. In formis ejexis, i exim occepsit e nihil commune habet eum e quod est in feci, jeci, epi

Ita Cors se n. l. l. p. 561. Curtius . L p. 11. et chlei cher Comp. p. 30. sic habent: saxo se sac-SO; capSo 'ce cap-so. seci 'seici 'se sici 'se sae i. Curtius. l. l. p. 12). se saei siem 'sesici siem 'focisiem fecerim. s. Schlei cher

K. . VIII p. 99. Lubber t. l. p. 9 et 2 assentitur Cors seno Arridet ei opinio, quam protulerunt Curtius et chlei cher, quibus tamen assentiri non potest, quia modo perfecta

23쪽

reduplicata sint vera perfecta. At formae sigmaticae sinci soungweisellias undisiileugbar histori Scho praeterita, das sienichi aus ei nem so entschi eden ais igentliches persectcharacteri Sterten tempusstam mole der urch reduplicationgoblidet os is uia sein muss, abgeleitet ei den honnen. V

Quare potius sibi singit perfecta hypothetica in Si quae

omnia cum perseetis in vi credit oristos, et opponit illa veri peris reduplicatis es p. 2. Perfecta autem reduplicata eodem modo singunt conjunctivum et futurum, Sc. addito-8Mn et so radici persecti, quae formae syncopen ero non admittebant. p. 23.

tetigerim Q tetigi sim tetigilaxim 'taxi sim taXi. Equid0m non intellego qui stat ut duarum sormarum quae eodem modo vaguntur, altera Incopen admittat, altera non admittat. Neque video quare una eademque forma Sigmatica plenior, qualis amaui-8im, dixi sint modo Syncopetur, modo rholastismo mutetur. 3ncope enim viguit ante holacismum, testibus formis sigmaticis brevioribus, quae Sunt Sermoni Suetustioris. Cur autem, dum vigebat Syncope, non OmneSejusmodi formae Syncopatae sunt, vel statim vel postea vigente jam holaciSino, per analogiam formarum vella Stiorum SynCO- patarum Illi quaestioni responderi n0n potest, nisi respondeaS cum sebberto, veri perfecti, hine syncopar NOH,088t it, formarum trahente analogia, juxta formas dixim ama88im

exstitisse dixerim amaverim Dem0nstrandum iamen Si cur

24쪽

veri persecti formae non syncopentur, nisi dicas has formas per se exstitisse labente syncopae Si et jam crescente vel paene peracto holacismo, qui peractus est ri 3504Cn. Qu0d Lubbertus . l. p. 72. omnia persecta in Si et victoris to existimat, modo, quod ideo, perlinet ad Syntaxin exa0risti syntactici et perfecti confusione deinde omnia persecta sumpsisse credit significationem praeterit historici.

Gravissimum est eum et r-forma et-S-1 OrmaS dixerim dixim amauerim amassim ex eadem forma originali 'dimisim amauisim orta eSSe putare.

2. Prorsus discrepantem opini0nem de etymologia protulit ad vigilis l. l. 'ormae in sim et so nihil commune habent cum perfecto sunt formae originales, et quidem in dic et conj futuri Comparat latinas formas eum

cf. l. l. p. 5. Haec tamen interpretatio prorsu aetiologi fieSt. Quanquam ejus opinioni lavere videtur formarum consonantia origo ejuSetym0logiae quaerenda est in usu syntacticessormarum in Sim. Formae in So, excepto faxo et Semel indicasso Pl Poen. 888 acceperunt significationen ut exacti. Similis hujus opinionis est advigii sententia de relatione formarum per-r-ssiciarum. Fjus quod est amaui nullus est conjunctivus ' i. e. conj perfecti natura Sua Si conj. ut exacti. B0pp. Vergi. r. III. 856. 0rma quale faxo axo, non derivat a perfecto 3pothetico saxi, 'axi undo siderivandae essent, verbum auxiliare si 'sac Si 'ac-Si)

25쪽

amovendum esset, HuSque Oe addendum auxiliare so sim Sem). An fortasse ex 'faxero sax oritur J Cur autem ex securo non etiam nascitur sexo An ex saxis0 Potissimum derivat Bopp formas nostras de persectis originalibuS. fac pers. se fac stat. X. se fac so uis. Quod Si Verum credere non liceat, nihil habet quod verum credat, nisi Madvigii opinionem, formas axo amasso SSe t tura qualia Aliam viam ingressus est R. est phal. Verbuissectio ιder Lat. pr. inde prosectUS, quod uniu88im 88 geminato, Ortum esse non possit ex amavisinia Laudat p. 301 opinionem, quam protulit r. rase. das anshrit verbum a. d. Mein der Petersb. I ad 4836 p. 107. amassim natum esse ex amusesim, illam ver Sententiam non amplius explicat. Planius Poti. Etymol. Fors hungen. l. p. 94. 4836) qui derivat amasso a perfecto obsolet 'umid si et ita amassim ab eo quod est 'amus i sim Illud amasi est perfectum, sicium addito persecto, es radici verbi amare, eodem modo quo amavi, addito perfecto, fu i. e. hu). Diversitas syntactica formarum amussim et ama erim eadem est, quae St es et hia.

Hac opinione veri similius nihil habet est phal qu id probet itaque ex forma prohibessit non jam deducendum est perfectum hypotheticum prohibeo sed prohibest. Tale

persectum obsoletum in si illorum verborum quorum a-

26쪽

didus in vocalem exeunt, Odeum iure praeSumitur quo per- foeta qualia saxi 'aXi taxi. s. Orsson, dbbert. Ita tu hactenus mutat Lubberti opinionem perfecta in vi et si esse auristos, et ex eis modo uagi posse formas Sigmaticas ut dicat p. 306 praeter perfecta in vi et i otiam roduplicata olim exstiterunt perfecta in-Si, quorum reliquiae servata sunt in perfectis in si quae agnoscit grammatica tralaticia. Ab his modo persectis derivandae Sunt formae sigmaticae. Eodum modo, quo indicativus perfecti siligitur, radici verbi addito indicativo persecti radicis es 'est), ita conjunctivus porsecti et ut exactum, eidem radici verbi additis conjunctivo pers et futuro radicis 'esim 'dso . est phalp. 308. Suspicatur perfectum suisse reduplicatum 'es est unde 'essi. Quod si ita esset, acilius explica

'osso dic e)ss dixo 'ama e Ss amasso. 3. Nova hercle ratione explicantur formae sigmaticauab eis, qui putant eas esse formas oristi sigmatici. Primum hanc opinionem prolatam invenio a H. 0rguet, Die erit Dic elun der at formen bit iuris. Huic sententiae conjuncta est opinio, persectum in si esse oristum, etiam quod ad tymologium. Idem jam contenderat opp. Vercti Granim. Ι 546, Sqq. qui tamen Sine ullo discrimine omnes perfecti latini

formas creditisori StOS.

27쪽

M0rguet autem . . 467 condendi perfectum in siesSe oris tum rissinulem, quod sequatur analogiam auristi graeci in- σα et sanScritici in Sam. Adducitur ad hanc sententiam opini0ne Sua forma verbi, quae Vulgo compositae dicuntur, non orta esse poSS ex compositione radicis verbi cum quadam verbo auxiliari, hic quidem Sc es. f. 3 457, Sunt ergo forma in sim conjunctivi oristi sigmatici quibuSeum artissime cohaerent futura in s0. cf. 75, 476. Quae autum orba in lingua historica habent persectum non sigmaticum illa formas sigmaticas derivant ab a0risto ig-matico ObSoleto. Post oristum ut 0rsectum in unum tempus consuS ex formis oristi abstrahebantur quasi Sussi Xa Sim-SO -Sem -Se), quae deinde addebantur veris p0rsectis. Ita ex dic sim singuntur 'tetigi sim, feci sim 'amat i simo indo rursus 'dixi sim.

Posteriores, qui de hac re scripserunt, auctores ampliu et accuratius tractarunt formas nostras. Praecipuo quod ad forma in so, ad aliam pervenimus opinionem post Brug- manni Morphol. Untersu hungeri III, 1880. Formae in Sonon jam sunt futura, sed conjuncti i thematici or Sigmatici athematici. Cur autem formae in s non sunt futura originalia in-Sio, qualia praebent lingua Ariae, Balt0-Slavica et fortasse Graeca quia i post consonantem, quotien non evanescit illa consonans sit i oriaris. Cf. Brugmann Griir. II, p. 23

28쪽

Facitim esset ex 'sac sto 'saxi cs medium 'medii io Fut graecum in-σω non incunctanter Brugmann sexistimare potest conj. oristi δειξω enim etiam 2'δεικ-σιω0sse potest. Veri similis videtur confusio futuri Indog in si cum conjunctivo aoristi thematico.)Formae autem in sim sunt ejusdem oristi optatis in singulare translatum est e plurali. s. sim prostem e simu8). Causas cur accedere non possit opinioni forma dix0, dixim alia e SSe syncopalas, Sic c0ncipit Brugmann M. V.

III, p. 38.

a. Si formae breviore Syncopatae essent, locum obtinuissent sormarum pleniorum. Attamen formae breviores in monumentis nostri sunt votustiores, pleniore contra recentioreS.

b. si nobis frigendi ossent conjunctivus et optativusa oristi sigmatici radicis 'delli, necessario secundum leges

lingua exsisterent formae dei k s o et 'delli S te in

qua latine si unt dii se dixim. Quare accipiamus licet dix0 et dixim pro conj ut optativo oristi praestat enim

priu quaerere formam originalem, unde derivernia formam historicam deinde ilia non reperta, quaerere aliam rationem qua forma quaevis exstiterit. c. dixim . . modo habet ignificationem oristi, nunquam notionem actioni perfectae. Haec vera sint licet, restat tamen maxima difficultas inexplicandis formis in asso ess0 -is80). Discrimen Syn- iacticum inter has formas et dix0, faxo talia, omnino nul-

30쪽

Conferenda autem hurnoyseni hypothesis, quam ibid citat Bruginania, unde apparet nondum satis X ploratam HSSe hujus praeteriti naturam. Etiam indisci contendit s. praeteritum celticum

Aliam excogitavit nostrarum formarum interpretationem Fr Stol g. Verba illection I p. 65 quam tuendam censet etiam Han ib. II p. 374, nisi quidem praetuleri opinionem quam expoSuerit Bruginanti . . III. Ex originali autem orisii in sinitivi forma unicis se Ortum est amassere es. Ssere e esse et inde amasso, qua sorma nata id, quod erat originale 'umciso, obsolevit. Vori similius tamen mihi videtur ab asso derivari assere quam ab 'BSS per formam mediam 'aSSere, derivari asso. Non ossenditur Stol s geminato OS longam Ostho 1 f. Per . p. 24 aliter sentit originales aoristi

J Quod quido cognovi x jus lectionibus, quibus ipsias intersui per emestre hiemalo 1895 1896.