De formis, quae dicuntur futuri exacti et comjunctivi perfecti formae syncopatae in-so-sim

41쪽

constructionibus. Etenim fax solum retinet notionum futuri primi et ortasse Semel indicasso Poen. 888.). Conjuniivus amen in sim nunquam habet notionem fui. exacti. i. e. non habet notionem persectivam.)Qu0d imprimis inde apparet, quod consuetudo Sermoni Statini, quam nos dicimus 1aalge voer', non admittit construc- ne quales Sunt

Rem adeo seuerus fuit ut nunquam ma88it. Inde c0lligit uti di i dira formas in-sim pervet Selei lecto ascribi. Atque opinatur formia in-SO OSSe futura prima formasque in Sim eorum conjunctivos. Quo modo autem futurum I transire potuerit in notionem ut exacti, explicat. l. L p. 9. Accedit etiam in sinitivorum in assere notio, qua Semper indicatur tempus futurum. G. Hi r uici iam de Ix udi igit interpretatione etc. Opus .

VIII p. 15. q. advigium impugnavit nostrisque sormis vindicavit naturam et notionem persecti. Attamen negare non poteSt neminem dicere OSSe: quaeS quid saxit ' nemo adeo sui severus ut nunquam amaSSit. Quare, ut sibi aliisque explicaret quo modo actum sit, ut 0rmae ejusdem riginis formae c. per-S-et per Γ sictae tantopere significatione inter se disserant, scripSit: , nam cum formae Slae Se in-So sim magi magisque obSolescerent, unde jam apud Terentium rarissimas SSeipse Madvig animadvertit, cumque sere in legibus tantum

42쪽

et comprecationibus jus suum obtinerent vetando orandove inservientes paulatim visae sunt voluntati potius quam rebus praeterilis signissicandis aptae esse, cet. VJure rogat est pha l. l. p. 208. haec si vera Sint, quo modo explicandum sit, apud Plautum formas sigmaticas

nondum e sermone quotidiano evanuiSSe.

Longe gravissimus auctor opinionis, de qua nunc agitur, est Lub buri, qui in Studiis Grammaticis i fusius hanc rem tractavit. Exemplis praecipue Plautinis, aliorumque auctorum compositis, concludit formas, de quibus agimus carere notione praeteritati. ita conjunctivum et optativum auri Sti graeci, quibus neque ipsis ab origine inhaereat notio praeteritalis, quique Semper indicent rem suturam , da facti sch age esene egeichnen die subjecti ven modi

nocti nicht. Itaque formae in sim reperiuntur in diversis conjunctivi functionibus, quae omnes Spectant futurum vel certe nullo cum tempore praeterito Vinculo conjunctae sunt; ormae in s indicant uin beding bevorstehendes sein. V Die altesto

p0tontialitat in dem ut exactum n conj perfecti. V Sc. in s et sim). Excipitur modora' et S. Sing. Quo modo hoc explicandum erit, cum formae quales dixero, dixerim indidom ortae unde dixo, dixim praeter hanc των dix et dixim signisi sitionem habeant tiam prorsus aliam '

43쪽

Formis originalibus dic si so et 'clic si sim tantum inerat nolio, quam Servaverunt di x et dixiva. Ex confusione a0risti ut veri persecti die si s et dic si sim deinde Sumpserunt notionem perfecti. Non inversa ratione formae originales habuerunt utramque n0tionem, quarum alteram0d servata sit in formi sigmaticis. Refutat fibber taliorum de hac re opinioneS. Linde mann in C t. l. 2. 43: ego tamen in eam sententiam inclino, ut haec omnia exiStimem perfecta, quae

tamen non raro natura Sua, ut Omnia perfecta, praesentis notionem aSciScunt. VHolt g Synt. IL 79. Saepissime tamen conj persectipotontialem habet significationem, ut pro praesenti videatur poni, quod si sit, actio per antecedens quasi jam praeterita

singitur et animo repraeSentatur. VZumpi. ut Gramm g 528. non negat difficultatem quandam inesse in notione potentias derivanda ex vera pers. conjunctivi natura; es koiant nur eschelion ausior solbenweis Wie das ut exactum in in futurum implex uber- gelit durci, in energi des ausdrulis et was uia 'Ollen deles ais chori vollendet u etZen. VLubbert p. 59, 0n assentiri potest opinioni, im Syntacticam natam esse ex notione perfecti logici neque ex illo sortior genere loquendi , energi de auSdruch S), quon0n excluditur nostrarum formarum usu persectiVUS. Quare autumi locis es. Lubbert 59, Α.), ubi occurrunt Verba, quae formas et pleniores et breviores habent,

44쪽

nullum in v nimus exemplum formae brevioris cum notione perfectivi Aliam igitur explicationem excogitavit. Omnia perfecta latina exceptis reduplicatis, non Sunt Vera persecta, Sed praeteritu historica, oristi itaque conjunctivi in sim retinuerunt notionem Originalem. Etiam vera ei secta singunt conjunctivum addito suffixo sim, quae tamen formae non Syncopantur, Sed pDSteriore tempore rholacismo mutantur i)Ηis formis inerat notio purfectiva per analogiam extiterunt nori Storum Orma per 1 - 1ctae, in quas transiit notio persectiva, ita ut se a tristi et 0rfecti conjunctivi vice sun gerentur. Notio orisii vicissim transiit in seri persecti

Sola a0risti noti servata est in formis Sigmaticis. Futuri Xacii forma originalis ab origine significabat das vollendet suin in dor gutturist. V Deinde post omnium sormarum confusionem, id quod est ut exactum grammaticae latina assumpsit etiam indicationem temporis relativam,

fusionem formarum se significationum.

Etiam Nimi. U. p. 547, 549 affirmat discrimen Syntacticum nec quicquam disserit o divorsitato lymologica infinitivis in assere mirabilem protulit opi-

1 CL Cap. I. p. 5. Lubber t. p. 73.

45쪽

me impetrassere credo futurum ut impetraverim, mihi impetratum ore. ULicet nimirum in his infinitivis explicandis diversas temporis indicationes comminisci illisque ad ribuere. Haec autem, quam dedit eue interpretatio, videtur nata SS ex USU, qui specie quidem sormarum in s propriuS SSe videtur.

Quicunque tamen sine ulla opinione praejudicata perlegit locos lautinos Amph. 10 Aulul. 687 Cui t. 68 Cusin α274 Mil. 1128 Stieli. 1; nihil aliud esse existimabit ill0s infinitivos nisi inis futuri.

3. Paucissimis modo verbis agamus necesSe est de eo qu0 p. 1 sub b dixi formae dioersa origine natue eundem habent in syntacticam. Nullum invoni auctorem qui utrasque forma rei era a diversis originibus derivet nec tamen agnoscat discrimen

Quod nim contendit chloicher Compendium p. 830 saxo 'fe fuc s juxta formam recentiorem fecer0 feci-8 eodemque modo faxim se fac siem et fecerim Q feci siem non est vera diversita etymologica. cf. Schlei cher . . VIII, p. 3 qq. 4. Venimus ad tertiam opinionem nullum exstare discrimen ne etymologicum nec lintacticum. Cujus pinioni auctores enumerantur a labberto: Bit schi, Fleck0isen, Curti US, OPS Sen. Apparet Rit scholii t Fluck0ysen opinio ex lectio-

46쪽

ud. 120, ubi legunt sormas in sim notione perfectiva. Isdem tamen locis recentiores aliam lectionem praeserunt item iii alio modo interpretantur duos loco Varronis, quibusu Si sunt ei, qui sormis sigmaticis ascribunt significationem persectivam Curtius et Cors son, quod pertinet ad eorum opinionem de etymologia, potius recensendi essent Sub nisi fusius de ratione synlacii a gissent. Illi quoque utraSque formas derivant a perfectis, Sive quae revera in Si Sunt, Sive quae singuntur. 1 cap. I Q. Curtius autem emp. h. odi. p. 295. q. 301. q. contendit persecta in vi sui et Si esse Persi perfecta, nata ex compositione radicis verbalis ut perfecti radicum es tb hi igitur forma qua ab his persectis derivantur neceS- Sari participes sunt notionis persectivae Vicissim eo quod persectum latinum habet conjunctivum significatione praeteritati, prohibetur ne sei secto ascribat significationen aoristi. Majori momenti sunt, quae protulit CorSSen. P0StLhibberti disputationum conatus est in altera ditione libri cui titulus usura he te , resulare illius Opinionem. Cf. Iusspr. II p. 566. not. Idemque in alio libello mulia

, ecit est phalio quippe qui satis non habuerit rationem

Cors seni opinionis in usu)r. IV. p. 566. s. ei tr. . It. ruch . . 24. Sq. In hunc autem modum ratiocinatur quam vi ipSe comparaverit perfectum latinum eum quibusdam a0risti an scritici

47쪽

formis, quatenus utrumque tempta habet-1-, minim se dictum vult, perfectum at olim tantum indicasse daseintreten iner aligkoit in dei vergangenheit . Nam praeter hanc significationem ab origine otiam habuit notionem

perfecti 09ici.

Doinde ex variis exemplis ostendero conatur conjunctivum pers Syncopatum non caruisse signissicatione praeteritas. Quod etiam si verum non sit, tamen non recte judicasso Liibbertum, formas syncopatas nunquam habuisse illaria significationem. Quia enim inquit, suffixa persecti i, Si, vi indicant, Sive die in dor vergangen heit intretendeV, sive die inder egenWar abgeschlossenen and lung,' altera certe notio0mnibus perfecti formis inerat neque licet partem formarum Secernere, iisque Solam notionem futuram aScribet e. Ubi hanc inveneris cogitandum erit se deminutione signis1-cationis originaliS. Quod ad rationsem hujus deminutionis pertinet, equitur

G. Hermannum.

Quae deminutio fieri potuit eo, quod persectum amiserit ἡden edeuiungsvollen il lungSvocat , ' quaSi propugnaculum significationis persectivae. In explicando ergo usu Syntactico conjunctivi in sim praetermittatur quaestio fueritne oristus originalis necne, quae lucide disceptari non possit. Modo quaerere possumus, cujus potissimum significationis originalis accipienda sit doli nutio illa, uirum pei secti logici,

48쪽

30 an actionis, quae in tempore praeterito incipit ἡ in der

ergangenheit intriti. V)Memoria tenendum est Cors sonum significati noua sub joelivorum oristi modorum derivare a notione actioni quae

, in der Oergangen heit intriti V. Utroquo igitur modo hab0bimus in nostris formis quandam praeteriti notionum. Quae cum ita sint polius cogitat Cors son do debilitation por- secti l0gici qua quod nondum persectum est tamquam jam perfectum ponitur. Cum p0riret vocalis illa formativa i non jam Sentiebatur vis persectiva quare patuit latius

nostrarum formarum USUS.

5. Venimus ad quartam sei discernendae rationem et etymologia et synluxis disserunt inter se. Omnes de quibus adhuc egimus auctores prosecti sunt a quadam pinione praejudicata, qua et ob quam opinionem

alius alio modo rem porro interpretati sunt Recensuimus ad vigii futurum nitontem usu et Significatione formarum in sim ut so se similitudine suturi graeci Liabborti oristum, aoristum e Syntacticiam. qu0d video ad quem statu ondum adductus est propter Syntaxin nostrarum formarum Curtii set Cors seni interpretationes firmatas derivatione, quam veram SSe putabant, a radice perfecti. Cardo, in quo vortitur qua0sti de diversitate etymologica,

est pinio, praeter perfectum etymologicum linguam latinam

habuisse oris tum etymologicum. De discrimine synlaol isto omn0 qui hic recensendi sunt

49쪽

idem sero sontiunt unum modo quaerendum est posSimusne discrim0n synlacticum explicare discrimine etymologico necne. Plinius Bruginani M. V. III aoristum sigmaticum linguae lalitiae vindicavit, ad quam opinionem confirmandam adduxit

Iam uerguo l. l. 175. 177, defendit aoristum tymologicum, attamen non satis firmiter ad rem probandam simulque salse judicavit de formis in So. Stol Verbali I. p. 12 43 asssentitur ij bborto doratione Syntactica cujus opinio sicli rech schon it Brugmatin's analys der formen declit. V cs d. an ib. II, p. 274.

Osth01 1 Perf. p. 10, ut qui accipiat Brugmanni

judicium uisoristis tymologicis dii se dixim non dubito quin agnoscat etiam discrimen syntaeticum. Linil sa p. 405, sic habet: the ornas in- s S maybe callud future persects thus saxo corresponds' secero in Plaut. grui Fretum G. S. VII. p. 43, ). Peribo si non fecero, si faxo apitiabo ut they are ostenused in the dramatisis a the ordinar sui peris is also used in the sens os a future. Τhe ornas in- s sim have ne 'er a reseretice to pastlime. ' idem p. 61 462 agnoscit tymologiam oristicam )Ut recte discernaum et judico mus, triplici ratione agendum St.

50쪽

1. xemplis compositi nulla opinione praejudicata, constituendus est usu formarum in-S et Sim. 2. In vestigandum possitne hic usus explicari tymol0gia a risti necne. 3. Explicandum, quo modo formae in so sim et in ro rim modo eadem modo diveis vi et sensu saepissime in monumsentis litterariis obtineant.