장음표시 사용
31쪽
forma sunt dix0, dixim formae syncopatu sunt dixem, dixe his inter Se comparatis et compositis oriuntur ex
Indicativi a0risti per As ficti reliquias conjicit in il sayp. 462. SupereSSe in Umbr. Oseo it praeterito terem nat-tens O terminaverunt, quasi terminassunt prui atted
aoristum denominativorum recentiorum δεί-γσα, φίλγησα derivat ex analogia radicum suffixo radicali , , , siclorumqUale εστησα, ε σα, δησα, γνωσα, quae Ormae eXStiterint trahent analogia formarum quale εδειξα, aliae. At in sorinis latinis agn0scit S S in aOristis qui omneS sunt etiam denominativorum recentiorum lSi probare liceat is uvi in amici opinionem de sormis ama880 et , indSay de τι Ἀγήσω et . plurimorum de S. praeterito celtico, contendamus in lingui graeca, utina, celtica denominatii uisoristum Sigmaticum finxisse, addito A radici auctae S-Susfixo. Grdr. II p. 202 Brugis ann-SS-poS Vocalem longam interpretatur analogia earum Ormarum, quae HS POSt
32쪽
brovem constantibus ratisque linguae legibus servent. Quintilianus tamen . . 20 24 contendit tempore Cicoronis
rationem seribendi adhuc Sse caussa cassus, dii issiones
atque in manuscriptis autographis Ciceronis et Vergilii geminatum inveniri. In lege Rubria 404Cn legitur promeis- sepit aliisque in inScriptionibu caussa accit 88asse, mi88it. Cf. in .lsa p. 410. Inde C. I. L. II p. 601. 2.
Quamdiu autem formae in asso et assim vixorunt Quo temp0re adhuc pronuntiabatur 88 in catissa ei. DOStrae forma jam dudum erant inmutabiles et archaicae locutiones. Antiquissima rgo ratione scribendi dederunt Romani ama80.
cf. in lege Luci Spoletini suiquis io lusit, Jove bovid piaclom datod suiquis scies io lusit te, quae soli plura remansit post
rhotaeismian του-S-inter vocale Spervulgatum quandoquidem in nostri formis s erat pro Ss originali Ennii deinde tempore illud s- , quod vel geminatum Vel tarde, , Stimm loS, V pronuntiabatur, in scriptura geminabatur, et in nostris formi servatum est, quae antequam-SS-pOS longam transiit in s- in sormulas immutabiles abierunt. Maximo huic ro adminiculo fuit analogia formarum ama8Sem, ama88H, quae ipsae nituntur analogia formarum unde ortae sunt,
Si autem agnoscendum est nostras formas quod ad etymologiam esse conj et optat isoristi alicujus sigmatici, equidem puto infinitivos in- assere et formas paSSi VRS, faxitur te. esse Ormas recentius, i. e. in solo Italico sietas Ν0ubili ungen' quas dicunt.
33쪽
Formas passivus enumerat eue l. p. 546 jussitur Cato. r. r. 14.1 mercassitur. C. d. L. I. 200 70 turbassitur Cic. legg. 3. 4. 14 faxitur iv. 22.40.6 Fest. p. 166, lancitor nactus erit , quare plurimi legunt unxi fur. cs Stolgiundi, II. p. 374. Bruginani contra, non quidem dissertis verbis dicit, quid do hisce formis sentiat; attamen
videtur eas existimare forma sit 'iginales. Quod aut sem illa quatuor vel quinque formae paSSivae prorsus idem usui inserviunt, cui formae activae inde efficio eas esse forma per analogiam sietas, quae tamen vitales non essent. Sunt Onamina, ut ii dicam grammatica, nata eo tempore quo jam conjunctivus oristi in s loquentibus omnino idem erat quod ut exactum. Infinitivi in uss 'eΝ seu IL p. 44. decem enumerat Xemptu. Romanis in sinitivus in or artissime conjunctus erat eum verbis tertia conjugationis. Cujus conjugationis formae in aSSO praebent exemplum et trahento analogia verborum in eSSO in qualia capesso, facesso, sacillime astus est in sinitivus in assere es Brugmann Grur. II. p. 1285. Quare autem non invenimus 'prohibessero ambissere Non est obliviscendum contra quinquaginta sere verba, quae habent formam in asso duo modo extare, quae habent -eSSO hibere et licere et unum, idque hypothetica modo exempla praebens in isso ambire) Si revera verba prae-
Quas . . ΙΙΙ. p. 41. Brugmann putat sesso conjunctivos, et ea rur. II. p. 1202, quod ad sumxum, paria asstimat nostris formies in asso. s. tot T rhoist. p. b.
34쪽
sentia in-0SSO et isso Sunt conjunctivi originales, non est quodnhiremur. Habemus quidem infinitivo in essere et iSSere, sed non jam eadem notione, qua ins in-aSSere, Sed tranS- ierunt in Sensum praesentis. Neque leguntur infinitivi in ere1 Ormarum diaes, faxo, i. e. Ormarum, quae derivantur a radicibus in consonantem cadentibus. Cujus rei mihi videtur causa esse duplex. Primum abest omnis analogia praesentium in xo deinde 32 radicum, quae praebent nostra forma in so sim, 45 habent perfectum in si. Quae formae in So sim Statim adjunguntur perfectis in Siet facile persecti pars necessaria existimantur. 1 radices habent aliam persecti formam rapio, noceo, tango, Spondeo, Occido, audeo, incendo ago, acto, capio, aci0); de s0rmis insexim insequo), ulso sulciscor), una itur' nanciscor)nihil pro certo affirmare possumus, quia ignoramu horum verborum persecti formam comessi Menaechmi 16 praetermittendum est cum recentioribus editoribus rupsit in XII tabb. conjectura nititur empsim nititur persecto-em198i in compoSitiS. Major ergo pars nimis arte clam perfecto usitato in si conjungebatur quam ut admittere possent infinitivum praesen
4. Pauca his addenda sunt de conjunctivis pi persecti quales dixem amussem et de in simitivis quale dixe amasse. West phal. Verbalsi in omnibus his formis contendit
35쪽
Attamen quaerendum, num hae 10rmae disjungenda sinta nostris sormis in So-Sim, i. e. num fortasse sint oris fi
Morguet. PT opinatur suffixa sim et semesso lauti teli versebi edenessint Nichiungentes ut spriinglichen 'saim i)V, quod verum esse non potest quia illud 'saim i)nititur salsa opinione de natura graecae Ormae δε is σαιμι dixe par esse putat graec δεῖξαι.Brugmann . . . III. p. 42. contendit laeem comparandum esse formae qualis graece fuerit δείξοιμι i. e. pl. aor. δειξα. Quod necessarium SSet, Si sormae quale faxem, capsem i. e. verborum, quae carent perfecto sigmatico)nullis dubiis obnoxia essent Attamen hae formae minime certis nituntur testimonii S. Quare, quia certae sormae in em modo occurrunt derivatae a verbi S, quae praebent pers. Sigmaticum, Brug- mann . . putat dixem esse si etiam juxta dixissem eodem modo quo exstati dixti, dixo, dixim juxta dixisti, dixero,
Do his formis nihil invonio in rundriss quod autem omittuntur riir. II. 824, quidem opinor Bruginania
Stare opiniono Sua in M. . explicata, nostras Orma eSSeper analogiam sicias. Griir. II. 462. . I. idem videtur censere infimitivum dixe esse ins originalem sietum suffiixo locativi Q. -S-i. Stol Verbi'. p. 13. 4; an ib. I. p. 372. contendit forma quale dixem sesso seliquius indicatio uoristi ita:
36쪽
' e) deic-s diXem. t sex analogia juxta dixe dixem Ortum esse dixisse dixissem. Liniis a p. 508.4 40. idem obicit opinioni formas dixem. iii osso sormas originales quod Brugmann M. eaS se modo verborum, quae habent perfectum in si esse sietas; nunquam Ver juxta a s Occurrere capsem talia. Tales formae si quae occurrunt, nituntur salsa codicum lectione.
Mihi arridout opinio in sinitivos in se esse originales. Pro certo statuere non possumus quot horum infinitivorum sup0rstitiam sint originales, quo vero ex analogia per formam in isso rediorint ad formam originalem in-Se.)Conjunctivus autem temporis praeteriti artissime adjungitur infinitivo starem Stare amarem-Rmare, plerem plere, monerem monere, legerem-legere, ei rem-S ire, audirem audire.
Manisostum est acillimo sex hoc quasi necessario nexu infinitivi se conjunctivi semporis praeteriti nasci conjunctivum pt ipsi dixem juxta dixe. Aliter sero tiam sentire possimus de se conjunctivo a risti, sicut starem et C. Quam quaestionem tamen dissolvere non possumuS, quod con Stitui non potest, quas egerint partes syncope et analogia, quas vero formatio originalis.
37쪽
Cs Sol inseri lud. . . l. p. 476 q. Lico ergo contendere sormas in s et-sim esse formas storisti oriqinales, unde formas quidem radicum in consonantum sinitarum orta ratione explieare possumus, radicum autom in vocalem non nisi ad ori similitudinom. Ad quamlibo autum formam originalem redire malu oris 1 Orma in-orO-erim, omnes constat serivari a variis perfecti radicibUS. Est autem haec quam dicebam, diversitus etymologica: non redeunt utraeque sorma ad easdem formas originales.
38쪽
Dii ersane existimanda est is syntacti α' l. plurimis auctoribus varie huic quaestioni reSpon- dotur. Vidimus Cap. veri simillimam formarum in So et
sim esse interpretationem, eas esse conjunctivo et plativoS-S-aoristi, juxta sormas recentiu sficia in ei O-erim, quae undecunque derivandae sunt, artissime cohaerent cum
indicativi pers grammaticae latina tralaticiae. Crediderim ergo indic. oristi et indic persecti confusos esse in unami rimam mi Scellaneam, quae habeat et a risti et persecti Significationem dum hoc autem ieret, et ex ipsa hac confusione paulatim extitisse solitas pers conjunctivi et ut exacti formaS, quippe quae, ut intra exponam, derivanda sint ab ali040risii prototyp0 diu autem adhuc servatas esse originale a0risti Sigmatici formas in so et sim, quae Significatione etiam suam ostendant Originem. Attamen cautionem res habet. 0risti enim formae in linguis historicis non necessario conjuncta est a oristi signi sicutio. 0bis non pus erit defendere, ori Stum quandam
39쪽
olim habuisse proprium signisicationem originalem. Ubi
vero consideramus a0riSti USum in lingua Sanseritica clas: ca,
nullam iam propriam auri Sit significationen repperire poterimus. Scribit autem hi in03 Sh t. r. 825. in thelater or classica langu ag the indicativi a0risti are simplypreteritS exchangeable illi imperfecis and persecis theyali alitis have in the older angia age the genera value os a
completed ast or perseet' translatablo b has done and ille like. VAttamen et bruch S. F. I. p. T. contendit in dialecto Vedi uisoristum significare , ius 80ebem es heltene V. tiam in cloes tuisoristus plerumque indi0at a Simple paS action usu atly ut 0t tways momentary. f. ach Son uestu Grammur g 624. Quocunque modo haec res se habet, constat in lingua
Sanscritica classica evanuisse propriam Oristi notionem idque documento esse poterit, in recentiore lingua non necessario oristi ormae inhaerere aOristi Sigiusicationem. Vicissim tamen, cum invenimus Significationem, quae quadrat cum auristi notione, admonemur, ut inquiramus an vocabulum cui ea notio inhaereat, proferat ipsam oristi formam. In vestiganda est igitur vis syntactica formarum noStrarum, deinde quaerendum utrum haec quadret cum etym0logia necne. Memoravi p. 4 diversa Sententias, quae de ratione Syn- iactica et tymologica irarumque formarum in-SO-Sim
Sc et in ero erim inter se comparata exstare possint.
40쪽
a negatur diScrimen etymologicum, affirmatur contra diversa vis Syntactica; b. formae diversa origine natae eandem habent vim syntacticam; c. nullum extat discrimen neque etymologicum neque syntacticum; d. et etymologia et syntaxis utrarumque formarum disserunt inter Se. Iam dixi, amplecti pinionem Sub d allatam utraeque enim formae non ab eadem forma originali derivantur, neque, quod postea videbimus, eandem vim habent synta
2. Partim ergo verum attingunt qui opinantur syntaxinesse dioersum, sed nullum adesse discrimen etymologicum. Primus ad vi contendit disseri se inter se sormas, de quibus agimus, quod ad Syntaxin Ceterum non hic recensendus sui propter opinionem illam suam de ratione etymologica formas se in So sim esse indicativos et conjunctivos futuri. Quia tamen auctor est molioris de vi syntacti ea rationis
judicandi et quia etymologia, quam protulit, esse videtur minia etymologia quam interpretatio significationis alii o-l0gica, ab illo initium feci. Vidimus autem jam Capite I eum non esse adductum ad
Opinionem Suam usu formariam in-S0- nemo enim, neque
advigius neque quisqui integre et sine opinione praejudicata rem perscrutatur, negare potest forma in-SO Omnino pares esse formis futuri Xacti sollemnis in eisdem se.