장음표시 사용
11쪽
13쪽
15쪽
Tria sere sunt earum rerum genera quae in martyrologiis et passionariis memorantur, tria etiam genera librorum quibus eae contrunentur libri aut sunt ipsa acta iudiciorum qualia edidit nonnulla Theodoricus Ruinari inactis martyrum sinceris, aut uitae sanctorum et miracula tamquam annalium res gestae narrata, aut homiliae et laudationes uariae quibus eadem sere Oratorie tractantur rerum autem genus est primum uere gestarum, quae non numero sed dignitate reliquis omnibus antecellunt alterum est paulatim dum ueri memoria incerta serpit et dilatatur atque extenuatur adauctarum et exornatarum, aut ab dis Graecorum et Romanorum ad sanctos christianos translatarum, cuius rei exemplum luculentissimum Hermamus sener in Pelagia sua protulit, aut aliqua tandem ratione in uolgi animis innatarum ac per ora uolgi traditarum harum multitudo maxima est, mediocris aestimatio tertium genus est rerum non incerta origine sensim per uolgi sermones et sabulas propagatarum
sed ab uno aliquo homine certo consilio excogitatarum et artificiose efficiarum hae non ita paucae sunt et pretii in uniuersum quidem aestimanti minimi nam nisi qui summo ingenio praediti sunt homines singuli frustra cum multitudine de cuiusuis rei inuentione certenti tertio huic generi rerum pleraque ea adnumeranda sunt quae in libello a nobis edito scripta leguntur, librorum generi alteri libellus ipse quae enim de Ioanne et Philippo apostolis ex actis antiquis sed apocryphis hausta sunt et de oratorio Chonensi quae partim ortasse uera narrantur, ea uiae ad miraculum Michaelis muniendae causa scripta esse apparet; ipsum miraculum fictum esse ab eo qui fluuii in terrae hiatum descendentis rationem reddere uoluerit insta deci rabitur quem si quis eundem putarit ac libri scriptorem, equidem non obloquar sed eam rem in medio relinquo libri natura inscriptionis prima uoce significatur narratio appellatur, et est narrati ne exordio quidem aut conclusione ornata quaecumque enim ad cultum dei commendandum spectant aut ad firmandas ouendasque religi ne ea non suo sed Archippi nomine scriptor expromit. Libellus diuisus est in partes tres quarum priores quae sunt de apostolis Philippo et Ioanne et de oratorio Chonensi ab homine La diceno aedificato quasi quoddam uestibulum sunt tertiae quae est de Archippo et de Michaelis archangeli miraculo quod uestibulum duplex ut paulo si cum reliquis aedibus comparetur maius est quam
16쪽
V CAΡVT decebat et malo cum illis cohaeret, ita ne ipsum quidem concinne et affabre lactum est ea enim quae de uipera Hierapolitana narrantur quamuis illarum rerum studiosis utilia pleraque tamen sunt superuacanea sed inuenerat ea quae de apostolis refert in actis apocryphis et quo librum suum adaugeret repetiuit homo indisertus quam plurimum ex illis. item oratorium in loco Chaeretopa dicto a quo aut quad causa aedificatum esset non multum eorum interorat scire qui miraculum Michaelis lecturi erant nam paganorum ira et odium non tam illo accendebantur quam aqua illa mirifica de homine autem Laodiceno ac puella muta oratorii conditoribus quae aut ex oribus accolarum aut ex aliquo commentariolo hausit aut ipse excogitauit, nisi sorte uolgare prodigium ab alio loco, in quo actum esse legerat, ad hunc transtulit, ea ne superuacanea uiderentur artius cum Archippi prosinonarii rebus coniungi oportuit. Iam de ipsa narratione paucis absolvemus ea quoque Scriptoris est nec arte nec ingenio excellentis nec Omnino tamen utroque carentis qui postquam uictu et sanctitate Archippi describendis logontos diutissime dotinuit et ad rem tandem peruenium est, eam exornare et augere nisi longis sermonibus nescit, miraculo in Chryse fluuio opera sine divom acto descensus et operationis angelicae necessitatem tollit praeripit uoluptatem etiam obscura nonnulla relinquit do quibus infra disseruimus uelut loci in quo miraculum uolt factum esse non satis declarat quod fuerit nomen, Archippus quare in periculo solus sit, cum antea plurimi homines ad sontem confluere soliti sint, causam adferre oblitus ost, postremo ubi uix breuibus uerbis Michaelem aquas ab oratorio arcuisse rettulit subito tamquam anhelus in ipsa calce subsistit at eundem si quis cum Metaphrasta chartarum illa peste aut cum huius aemulo Sisinnio, de
quibus infra uerba secimus, comparauerit, non sine uoluptate amplexabitur, uirum probum dicet rerum quam uerborum studiosiorem, clare et simpliciter et sincere narrantem, quin etiam delectationis aliquid praebentem scilicet ipsa hominis rusticitas et ornamenta illa horrida et inculta scriptoris prorsus ineruditi magis iam placebunt etiam in locis describendis ut in re p0rdifficili non nihil actum latebimur denique sententias probabimus hic illic dispersas
si non grauissimas aut prorsus nouas at honestas et in loco positas. extrema autem pars libelli quod praefracta et quasi amputata uidetur, eius rei est in promptu causa eiusmodi quae omni culpa scriptorem liberet nempe desunt ea quae desiderantur aut quod perierunt aut quod lato aliquo praeuertente numquam scripta sunt multo eorum quidem alterutrum ueri similius est quam ut is qui tam enucleat ahlea in homine Laodiceno et in Chryse derivato tamquam in rebus maximis et consilia et acta et ouontus uelut persectus
17쪽
D LIBRO A NOBIS EDITO Uhistoricus proposuit nunc, cum ad ipsam rem primariam peruentum Est me breuiter quidem uoluerit aut potuerit legentes de eis quae maxime et ipsi et illis cordi esse debebant certiores facere, scilicet euenisse ea quae inchael fieri iussisset, fluuios in gurgitem siue insundibulum ilhi suum descendisse neque umquam postea redum
daSSe,oύτως πορεύεσθαι Mς τηι hμέρας ταύτης, Ut ipsius uerba 10,4)adponam, aduersarios autem etiam nunc procul stantes cerni in saxa
conuersos' Michaelem persecto opere in caelos euasisse, Archippum dei et archangeli numine conseruatum redisse in Oratorium nisi oris maximum illud et praeclarissimum templum quod multi scriptores laudibus efferunt tum oratorii loco aedificatum essema rauit cibique postea saluum et incolumem usque ad diem suum supremum degisse, denique aegros et captiuos et omne genus mis ros et aerumnosos adiuuari ibi ad hunc diem et mali: omnibus liberari haec non potuisso non adici senserunt et qui scripsit librorum Q ID arch0typum et Sisinnius et Metaphrasta, de quibus mox dicetur, qui omnes adiecerunt nonnullos in eam sententiam uersiculos itaque mihi quidem non persuadebitur ipsum scriptorem iam praepostere egisse ut omnia illa omitteret, ipsumΜichaelem uerba illa sollemnia pronuntiantem saceret δια ησου ριπιο ν δός καὶ immo cum in uerbo quod est hτοιμιάσθητε aut in διαπαοι scriptor substitisset aut quae olim sequebantur perissent, librarius aliquis hunc finem libro mutilo imposuit: ' δόξα. .. ἀμή, 13,1M. atque ut eum libri fine etiam initium coniungamus, si quis hoc quoque perisse aut numquam fuisse, id quod Theodorus ali opinatus esse uidetur , probabit, equidem libenter plaudam librorum manu scriptorum interpunctio-nsim defendenti et deformem illam primorem sententiam remouenti Α ἀρo ... ἐξ ἀρχος ἐκηρυχθη ipse eam resecare non Sum USu quia nec uerbi quod est κηρυχθη quod fuisset subiectum diuinabam sequeuoro intellegebam quamobrem qui primus librum ἀκέηραλο, inuenisset duplici eum inscriptione locupletasset, non esset sententiam manifesto mutilam reficere conatuS.
Genus dicondi tale est sere qualo ab eiusmodi narratore exspectes, rude et impositum, modo tritum et uolgare modo arcessitum, modo humile et abiectum modo poeticis uerbis infucatum, nonnullis locis etiam soloecum aut barbarum nec tamen in tot et tantis uitiis caret lepore quodam natiuo nec ubi opus est uiribus et neruis, sed ne proprietate quidem omni uerborum atque elegantia deficitur collegi in indice quaecumque notabilia uisa sunt hic libet pauca praelibare
an codico Ottob. 1 post ἀπολιθωθήτωσα 19, 1 haec leguntur : περ καὶ
18쪽
quibus ea quae modo dicta sunt confirmentur indisertum atque adeo insanim se praebet primum isdem saepius repetitis aut singulis
uidentur qui libros, i scripserunt 3 8 5, 3 cf. 8, 15 οὶ ἔλλη-ς
16 1, 17, 3 αδ οδωρ κατερ 1 si avo, κτλ. 17 11 18, 5 βλέπεις με κτλ. 17, 15; 18,7 ἐκτείΜας τυ δε iis αὐτου deinde pluribus uerbis pro singulis aut grauioribus pro minimis positis uelut 10, 8 14 17 18, 1 εἰ κε αλή, 2, 6 10,5,7 ἐπά,ω 2, 4 5 6 κύκλιν denique sententiis non tam coniunetis et colligatis quam cum hiatu quodam appositis, id quod in iureiurando consuetudine firmatum facile sertur ut 13 9εθλο αδι ὁ θει ἀμ ἐξέλθω, alibi ut 5, 10 ζήσαι - ἔζησε, - γευσάνιεvoc; 6, 1 et δὲ ειδυμια alam 13 8 ε nobiσε ἔραrεv, si in loquendo non nimium offendit, ascribendi tamen consuetudine tam remotum est ut uix intellegatur; ne anacoluthon quidem deesse uidetur, cf. 8, 9. Soloecismi et barbarismi exempla pauca apposuisse sat erit uelut 16.5 οἶδας; 3, 64δωρ ἐπιτελω, 13, 16 πληρωθέvet is hi ιερυ v 7, 1 μελθέτωσαv-αθά; 6, 15 ποi,4 c ἐνιοὶ χαρηvαι; 9, 54lvio καταστρέ νωνιεv adde tempora non solum diuersa coniuncta, id quod amare uidetur, ut 2, 16 ἔρχ - τα καὶ ἐκαθέσθη mu 12 8 ἔρχ ται καὶ ερξαυτο, sed etiam salso posita ut 14 16 hove proinoristo; 3, 16 ἔσχε pro eo quod est ἔχε - non enim nunc narratur filiam ei natam esse, siquidem adicitur καὶ admi fi αλαλος ἐκ κοιλιας μητρι αὐτης - 6, 11 ἔτυχε, pro eo quod est ἐτύγχαυε, adde luet in confusa 8, 9 34,9 et δια pro eo quod est ἔ,εκα positum 6, 6 adde nominatiuum pro genetiuo absoluto adhibitum 1, 11.10,1 genetivum pro nominatiuo 1, 8. Iam de sermonis ignorantia ne plura uerba faciamus, uix minus grauiter iudicii errore et inscitia labitur coniungit translationes
eosdem homines et easdem res isdem uocabulis significat, ὁ ὀ ιος, ὁ δ τιος, ὁ μιακάριος ὁ ἀρχιπτράτηγος, alia, aut pluribus uerbis eosdem sensus efficit ut 15,3 πάλι ἐκ δευτέρου, in quo genere nescio an nemo
umquam ea superauerit quae legimus 10, 10, ubi diabolus sine causari nominibus deinceps positis describitur denique inter plurima demissa et humilia quorum non opus est ut exempla proferam exstante discrepant uerba poetica qualia sunt , 20 άλαι,α 12, ὁ πιθεv;
19쪽
DE LIBRO A NOBIS EDITO IX16, 13 6 βροτοι 18, 10 quamquam hoc quidem satis commune est- ἐπαοιδία quibus libenter equidem adnumerem ionicum illud ἐπι-ασθαι 5 1, 2 nam etsi eo tempore quo hic scriptor fuit haud incrodibile est sup0rsuisse ueterum dialectorum reliquias aut nouarum semina quaedam quae imprudentibus scriptoribus in ipsos libros irreperent, non tamen licet aspirationem neglectam aut siqua alia uitia in illius sermone deprehendas Phrygiae dialecto assignare quia probabile sit rei Phrygiae narratorem fuisse Phrygem non enim desunt quae ab aduena archangeli cultore librum de miraculo eius scriptum esse significent; quis aut cuias fuerit nescimus. Eorum quae laudaui non est tam lacilis enumeratio, quoniam ipsam illam rusticitatem dixi aliquid habere suauitatis quam hucusque perSecutus Sum. non enim dedecet haec eam quam res postulat credulitatem et animi ut ita dicam candorem quippe auribus talia non doctis ut delicatis narrari debent sed rudibus et plebeis quae sermone eleganti et urbano magis offendantur quam iuuentur hoc autem qui intelloxerit is quamuis ipse eruditus sit, atque eo etiam magiS, conuenientiam rerum et sermonis probabit et delectabitur eadem rusticitate sermonis quam in re suo ingenio et doctrinae suae accommodata damnaret et aspernaretur sed sunt tamen loci quidam in quibus cum se quasi erigat oratio et exsurgat salis eliciter illo rem administrarit et cum scriptoribus non illis quidem optimis sed mediocribus non sine aliqua spe ueniae contendere possit. Satis apte numeroseque haec dicta sunt 14 9 vi δακρυσι βρέχω, τι ita oc
facetias quales illae sunt 11, 10 λθε, εἰ Λαοδlκεια ὁ λαις της ἀδικιας ueteres non solum aequiore animo tulisse quam nos serimus sed etiam delectatos eis esse satis constat denique e bybliis haud paucis sententiis excerptis apte congruenterque orationem suam distinacitet inlustravit 6 14 8, 2 13, 12 14, 11.
Sed nimis diu in uerbis considerandis morati sumus ad res iam accedendum est ac primum sitne earum memoria ex hoc libro tamquam solo aut primario ac purissimo sonte repetenda quaeremus an aliunde queamus aut plura aut eadem sinceriora ac ueriora accipere.
20쪽
DE RELIQUIS LIBRIS EIUSDEM ARGUMENTI.
Praeter eum de quo huc usque diximus librum duo exstant alii quibu eaedem res comprehensae sunt quorum unus editus est in Actis sanctorum mensis septembris' alterum nos infra descripsimus acceperat illum Bollandus a Petro Possin ciue Νarbonensi qui eum descripserat degit enim olosae inter annos DCXXXVIIII et Litu odie non antiqua quidem sed plane ut ait transmarina manu exarato qui erat Caroli de Ontelia archiepiscopi Tolosani, qui sedit ab anno MDcxxviii ad annum MDCL '. adscriptum suisse Sisinnio patriarchae Constantinopolitano Bollandiani Possino auctore reserunt M. Sisinnii autem duo fuerunt patriarchae Constantinopolitani, quorum unum sedisse Le Quien docet ab anno ccccxxvi ad
CCCCXXVu, alterum ab anno DCCCCLXXXXV ad DCCcCLXXXXVIIII si hunc
libri scriptorem esso, si modo recte inscriptus erat, non illum priorem et scribendi onus declarat ab aetate uetustior alienum et sabula ipsa Saeculo quinto certo non antiquior . Bollandiani latium Sisinnium aut Hierapolitanum aut Laodicenum episcopum, qui ambo fuerunt inter saeculum septimum ei nonum , libri ab ipsis editi scriptorem SSe Oluerunt perperam cur enim idom codici patriarcham illum fuisse Constantinopolitanum non credamus, credamus Sisinnium uocitatum Hierapolitanum autem Laodicenumve eum fuisse qui ne uno quidem uerbo locum illum in quo Michael archangelus apparuit umquam a se uisum esse significet non solum nulla causa est ut inuito Unic auctore credamus, sed etiamsi traditum esset nostro iuro dubitaremus. nam illud uix exceperim quod in uerbi. 7 quae sunt et ἐπ'
nense et sibi et legentibus notum fuisse articulo praeposito indicauit; erat enim celeberrimum et hominibus Constantinopolitanis haud ignotum ' hoc adicio scripta Sisinni quae memorat Ioannes Albertus Fabricius ' non esse eiusmodi ut eorum comparatio ad hanc litem dirimendam quicquam auxilii adserat.
Τ. VIII p. 41 ff. - f. Morsiri, Dictetonnat e, Suppl6ment, . II p. 109ed Paris. 1735. - Galliae christianae t. XIII p. 61. - Τ. VIII p. 40 B 193. - Orientis christianio. p. 215 et 257. Sisinni littora leguntur anno DCCCCLXxxxVII datae in Patrol. r. d. Mimo t. XIX p. 28 s. - Cf. tiam A. S. sopi . t. VIII p. 40 FI 198. - . 1 4 198. - Cf. Lo Quion, Or christ. t. Ι p. 835 793 796. - inti, cap. I. λ' Biblioth. r. ed. Harios t. XI p. 12 M. XII p. 634 t. X p. 696.