장음표시 사용
121쪽
otium praeserebat. hunc admiratur PLI-N1 vs & dicit: quam tersa omnia ' quam latina λ quam graeca y nam tantum utraque lingua valet, ut ea magis videatur excedere, quam cum maaime loquitur. quantum iis legit ' quantum tenet y Athenis vis ere hominem, non
tan vida putes. quid multa ' auxiis follicitudianem meam, ef citque, ut ilZis, quos doctissimos noui, non minus nos seductos st quasi rusticos
mGr.praecipue id moris erat,vt s senectutem attigissent, e republica in honestum otium se- es: terent. hanc quietem Silius Italicus in Cam pania inuenit, ubi plures villas possidebat. quae eos dominos quondam habuerant, quos ipse imitatus est plurimum, Ciceronis puta atque, irgilii, illius nempe academiam, huius, quae Tepulcrum domini continebat: de utraque cum laude ita canit M A R T I A L l s. ' Silius haec magni celebrat monimenta Maronis, iugera facundi qui Ciceronis habet. heredem dominumque sui tumulique larisque non alium masiet nec Maro nec Cicero. PLINI vs 3 de Pomponio: I senescere opor tet virum, qui magi ratus amplissimos gesserit, ercitus rexerit Otumque se reipublicae, quamdiu decebat, obtulerit. nam sprima vitae tempora'media patriae, extrema nobis impertire debemus, ut ipse te es monent, quae maiorem anuis LX otio reddunt. quando mihi lit hit 'quando per aetatem honestum erit imitari Upuae pulcerrimae quietis exemplum ' quando secessus mei non desultae nomen sed tranquil talis aeciapient in in hisce secessibus solebant multum dis-Putare, multum audire, multum scribere,
122쪽
multum lectitare. MINvTIvs FELIX quum Ostiam amoenissimam ciuitatem peteret, & diluculo ad mare in ambulando pergeret, Vt &aura adspiraus leniter membra Vegetaret, cum eximia voluptate molli vestigio cedens arena subsideret, Caecilius dedit occasionem, de religione disputandi, quod ex dialogo patet, quem a principe conloquentium persona Octauium inscripsit. ludorum romanorum diebus L. Crassus quasi colligendi sui caussa, se in Tusculanum contulit. venerunt eodem Ouintus Mucius, M. Antonius , homo & consiliorum in republica socius, & summa cum Crasso familiaritate coniunctus. eXierant cum Uib Crassi, adolescentes &Drusi maxime fa miliares, & in quibus magnam tum spem ma-i iores natu dignitatis suae conlocarant, C. Cotta, qui tum tribunatum plebis petebat, & P. sulpicius, qui deinceps eum magistratum Pe ' titurus putabatur. hi primo die de tempori . bus illis, deque uniueria republica, quam Ob caussam Venerant, multum inter se Usque ad extremum tempus diei conlocuti sunt. q'O quidem in sermone multa diuinitus a tribus illis consularibus Cotta deplorata, & commemorata narrabat, ut nihil incidisset postea ci- qitati mali, quod non impendere illi tanto ante vidissent, vi c t C E R o loquitur. genero i s stimus quisque romanus in 1ingulis villis suis i bibliothecam constituit, ut quoties in illas secessissent, ilii liberius darent operam optimis litteris. CICERO in Tusculano quum essem, vesiemque e bibliotheca pueri Luculli quibuF- .dam libris vii, veni in eius villam, ut eos ips
123쪽
ut flebam) inde promerem. quo quum Te nissem, M. Catonem, quem ibi esse nescieram vidi in bibliotheca sedentem multis carcum iasum micorum libris. PL1N1vs de Silio Italico : plures viEM possidebat: multum ubique
librorum, multum saluarum, multum imagianum . quas non habebat modo, verum etiam υ uerabatur: nam & haec ornamenta in hibliothecis ponebantur. s VETONIVs scripta eorum'imagines publicis bibliothecis inter veteres praecipuos auctores dedicauit. C I-c Esto 3 Iitterissustentor recreor, maloque
in ilia tua sedecula, quam habes sub imagine Aristotelissedere , quam in aliorumsella curuli.
idae LIPsIVM ' LO MEIERVM s FIGRE-LIUM. 6 MARTIALI 7 est huius generis ruris bibliotheca delicati. nec minorem litteris colendis 1uauitatem adtulit cultus hortorum. o v ID Ius in hortis operam nauabat carminibus, quum ait 3 non haec in nostris, ut quondam si ibimus,
hortis.& hare de modis variis, non de omnibus, ne de illis, qui nonnullis fuerint proprii, litteras colendi veterum romanorum sussiciant. argumentum hoc ad usum nostrum potest con Gmari, si illud doctrinae de prudentia litteraria adplicemus, quae subinde multum inluminari potest.
124쪽
125쪽
De dupliei orationis genere I. I. de Audio veterum graecorum o romanorum eloquentiae β. II. de pastatione sopbisarum apud graecos s. III. de adpeliatione rhetor , oratorum, sophisarum apud romanos β. IIII. de aduersis sophistarum rhetorum fatis β. V. de magna eloquentiae dignia tale apuid veteres generatis A. Vi. VII. de Di riis veterum sophistarum rhetorum I. VIII. V IIII X. ipsorum honoris titulis XI. adclam
tionibus XII. XIII. eoronis XIIII XV. sim' suis XUI. XVII. XVIII. legationibuν XVIIII. magistratibus XX. XXI. victu pu- inre XX II. XXIII.
les, qui rationis participes sunt, heneficio linguae animi cogitationes adsectusque aliis exprimere, Vitae societatem alere ac conseruare, omniaque quaecunque ad Viuendum necessaria sunt &commoda, parare possunt. ' quae dicendi facultas, a summo numine mortalibus adtributa quum egregie humano generi prospiciat; digna Omnino est, quae magis & magis colatur, &in tanta humanarum propensionum Varietate, ad artis elegantiaeque leges componatur, Ut huius molli sermonis vi eo facilius inadfectus hominum nos insinuare possimus. quapropter duo inprimis sunt orationis genera, quorum alterum graeci, εἰρομένην, item λαλελυ- ριενην, latini orationem tuom, stendentem, tractam, quaeue naturali fluit cursu ; alterum Vero κατεπαμιμενην, nec non ν, latini versam, contortam, quae ad artem atque praece pia
126쪽
autem necesse es, esse aut pendentem s vinculo unam ut in dit rambis dilationes: aut versam caesimilem veterum poetarum conuersionibus.' '. ' cICERO de oratore lib. I. cap 8. hoc .enim uno. ' praesumus vel maxime feris, quodcvlgoquimur imur nos, quodexprimere dicendo sensa posumun. PLINius histor. natur. lib. XI. cap. si dedante omnia explanatio animi, quae nos disinxit a feris, inter ipsos quoque homines discrimen alterum aqua grande,quam a beluis fecit. quapropter & linguae Mercurio apud graecos sacrae fuerunt, ut eXΗΟΜERO Odyss. v. v. 336. seqq. atque aliis scriptoribus adparet: ac vetereS persuaserunt sibi, linguis eiusmodi inditam esse Vim, qua homines tutos a morbis se conseruare possent LAM PRIDIus de Heliogabalo in vita ipsius cap. 2 o. comedit sepius ad imitationem Apicii GL eanea camelorum σ cristas vivis gallinaceis demtω, linquas pavonum lusciniarum, quia dote tali pestilentia tutus diceretur. adde COEL. t RHODi GiNvΜ lection. antiquar. Itb III. c.
dio huic generi historia finitima es, in qua θ nam
ratur ornate,Wregio saepe aut pugna describitur ointerponuntur etiam conciones hortationes: sed in his tracta quaedam orsuens expeςitur, non haece torta or acris Oratio. - ν. 9. II. Apud Veteres Sraecos romanosque dicendi ars in magno fuit pretio. equidemgrieci alias artes habuerunt vetustiores &mu
127쪽
to ante cultas & perpolitas, quam haec est in ipsis elaborata disserendi vis atque copia; ex uo tamen eloquentiae studio fustrunt incensi, sensim & sensim haec dicendi disciplina cepit
incrementa. multique exstiterunt, qui harum litterarum culturae atque exercitiis se trade hant studiosae. PER IcLE s. auctore C IGER NE primus adhibuit docti inam, quem com plures secuti sunt, ut intellectum est, quantam. vim haberet adcurata atque elegans oratio, GORGIAs Leontivus quippe, THRASYMMCHus Chalcedonius, PROTAGORAs Abderites, PROD CVs Cerus, HIPPI As Eleus; quibus iam senibus exorti sunt Is OCRATER qui primus cognouit,etiam in soluto sermone modum & numerum quemdam oportere seruari; item L Y s I A s, egregie subtilis scriptor atque elegans. mox subsecuti sunt HYPERIDES,
AEsCHINES, LYCVRGVS, DINARCHUS,
DE MADEs, & qui aliorum exstitit princeps DEMOSTHENEs, post quos adhuc multi alii floruerunt. Athenis praesertim, quas dicendi vis ledem sibi ac templum delegerat, sed quum eloquentia videretur persectimina, a pristina grauitate ac pulcritudine recedere paullatim& declinare coepit & relictis Athenis elegantiam tuam cum urbe amisit. deinde satis longo interuallo nauigauit in Italiam, ac Romae inprimis inuenit, quibus ista grata fuit atque
accepta. ante tempora Ρunica non fuerunt, quos in numero ponamus eloquentium Oratorum ; primus autem, de quo constat,eloque tem fuisse, M. CORNELIVs CETHEGus est, Suem aetate M. CATO consecutus. Processu
128쪽
temporis maior prouentus ingeniorum exstitit, C. LAELII & P. SCIPIONI s Aemiliani, Vtriusque GRACCHI , Traberii s Cati,s ER vi IGALBAE, C. CARBONIS aliorumque, quos
Omnes fere ingenio & artificio dicendi supe
in urbe eloquentia in dies facta ornatior, ad ii Iud adspirauit tempus, quo ipsi expoliendae CICERO supremam adhiberet limam, quippe qui miris modis illam iuuit, purgauit, auXit:
quae graecae ac romanae eloquentiae fata inlustrare possunt ex vetustiori aetate CICERO a
III. Sed quum de praemiis veterum so aphistarum, rhetorum ac oratorum cum graecorum, tum latinorum i n praesens edisserere instituamus, a proposito dissertationis argumento minus erit alienum, si quaedam de ipsis, quae prae se habuerunt, nominibus Praemittamus. apud graecos tenuerunt diserti atque eloquentiae auctores nomen sophistarum ac rhetorum. antiquissimis temporibus significatio vocis fo- Nisae perampla mit, adeo, ut omnes, qui litterarum doctrinis atque animi ornamentis operam dabant, dicerentur sophistae, vetustis-
129쪽
smi quippe musici, poetae, philosophi, theologi, medendi arte excellentes, somniorum in . terpretes. ' praecipue vero adpellatio fuit philosophorum, eaque plena dignitatis & perhonorifica, qui quum eloquentiae & philolophiae studium coniungerent, factum est, ut sophistarum nomen & philosophiae & artis Oratoriae magistris fuerit commune, & illi quoque, qui tantum eloquentiae instituebant exercitia. adpellati sint sophistae.verum quum philosophiae
atque eloquentiae verioris laus consenesceret;
nec solum philosophi detrito & pannoso pallio
maiestateque opacae barbae sapientiam metiri vellent; ipsi seruirent animi libidinibus & ει-gitiis, omniaque referrent ad quaestum Mostentationem; sed & oratores rerum, quae ad vitam moresque hominum & ad rempublicam pertinebant, cognitionem & scientiam a dicendi ratione disiungerent; de quocumque argumento proposito inuictis rationibus &oratione uberrima disserere sumerent sibi, aetum ore quodam sermonis. qui nihil in se habebat solidi, aliorum caperent animos; '' adpellatio sophistae odiosa reddita est aeque rectis
1apientiae aestimatoribus atque promiscue multitudini: qua de re LUDO UICVS CRESO LI Vs & G. I. VOss Ius copiose disseruerunt. quod ad nomen rhetoris adtinet, existit hoc loco quaestio: quaenam inter sophistam ac rhetorem fuerit differentia3 CHRYsos To- Mus 3 quum ostendere instituat, omnes ex antiqua aetate sapientiae cultores a veritatis via aberrasse, dicit: ρήτορες, ηm ψι
130쪽
adpella poesn, musicam, ostronomiam, sophisa
rum item artem re rhetorum, qui in foro caussus: dicunt; i ex quibus locis adparet satis,quod in-; ter sophistas & rhetores positum fuerit discri-ὶ Inen. etenim sophistae eloquentiae artem do-i cebant, ac variis exercitationum generibus ad hanc perducere nobiliores mentes, laudi sibit ducebant amplissimae; rhetores vero in caussisl priuatis & publicis tua utebantur eloquentia &i declamando gloriam sibi ac fauorem concili re laborabant maxime.
at vero vox a , φισοῦ non solum ad litterarum cultores, sed Sc ad omnes, qui arti euidam sese tradebant eamque profitebantur,fuit adcomis a modata. hin C s VI DAS: π - πιπιυ σης,&LVCI ANVS in dialogoti qui dicitur vietarum auctio p. 37 edit G R A E V I , homh- nem qui conuiuia ac compotationes sectatur, adpellat σοφὸς ν ηλπαγμας. confer. GISBERT.cuphais de apotheos Homer. p. Π s. ubi agit de voce ..φὴ apud graecos. .' sophistae enim primum usurpabant verba aliena, inulitata, poetica, ad tumorem sine omni vi atque elegantia compolita, adeoque vitium illud orationis, quod antiqui in rhetoricis dicunt, admittebant vide avi N. CTILIANvM lib. II. a. 3. lib. VIII. c. a. &C A v s s IN V Μ de eloquentia lib. II. c. . &