장음표시 사용
931쪽
prisii quidem oratores .plane eo, panegyrico quippe, non sunt usi ad eum modum, quo inc utantum i PRINVs Isocrates recentius scrimis
XIIII. Altera quaestio est: quaenam so-i Ohistarum declamationes ex diuersis laudatio num generibus, quae a. nobis commemorata
sunt, ad panegyricos sermones debeant resem xi 8 heic iterum obseruare decet, quod haud differamus de iis orationibus panegyricis,quarum usus fuit in ludisi & aliis celebritatibus graeciae, Guaeue a conuentibus solemnibus ita 1unt adpellat e; sed eas intelligamus, quae contineant laudes principum aut aliarum illustrium personarum. quales sermon6s recitandi multiplex est occasio, siue illi, quorum honori consecrati sunt, in viventium coetu adhuc ver*ntur, siue e vita excesserint, adeo vi orationum funebrium nonnullae possint etapaneFyricae. etenim quamuis Orator princibi cuidam gratuletur modo ratione solemilioride suscepto imperio, de rebus feliciter gestis, quarum praecipuae sunt victoriae & triumphi; modo ratione minus solemni propter ii ij lium nuptiarumque celebritatem; plwni3ritamen ore laudes ipsius praedicare adeo ne sermonem panegyricum dicere potest, id
quod etiam ex D I O N Y s I o Halicarnalpo patet. ex quibus colligimus, quod laudatio- nes deorum dearumque, quas susceperunt so- phistae, nullum locum in hisce Orationibus panegyricis habere possint, praecipue quum prima aetate sermones panegyrici in ludis &Gle-
932쪽
ε DIATRIO MEAEO RATIONI Bustiritatibus graeciae in honorem deorum demetumque recitarentur. t nec Orationes fune
bres in memoriam pro patriae salute defunctorum promistue hanc adpellationem tueantur, nisi constet, quod sermo partim ad artis or toriae leges fuerit comm1itus; partim laudes -principis cuiusdam personae explanauerit. &quod ad laudationes amplissimarum ciuitatum adtinet, istas e sede panegyricarum ora- .ionum penitus eiicere, durius forsan videri posset, praecipue quum nihil impediat, quominus sermo panegyricuS praeter Personas eis iam in rebus magnificis Vertetur. g. XV. Hisce antea positis, haud alienum erit a proposito dissertationis argumento, Praecipuos oratores, quorum sermones panegy- aei adhuc conseruati sunt, Commemorare. 'primus est IsocRAT B.s Theoduri filius,intheniensis, natus olympiad. LX FX VI. i. archonte Lysimacho qui audiuit PR ODICVM
num & alios, ac tantam eloquentiae laudem consecutus, ut sua aetate princeps hominum 'eloquentium haberetur. inter orationesipstus, quarum LX, ferebantur aetate P L TARCHI; CAECILI vs vero XXVIII. &DYONYsjus Halica Dasseus XXV. Pro genuinis habebant, exuant nonnulli λεγοι ἐγκώμιαςικοι, quo pertinent Εὐαγορας, siue oratio funebris in laudem Euagorae regis Cypriorum, cuius iam mentionem fecimus; item Eians ἐνωμιρν, de quo sermone ita iudicat Vossius:
933쪽
ita Moerates in Helenes eneomio plura habet πάρεογα, quam ἔς γα. . nam quod argumensum natura sua sterile foret, magnam orationis partem consumit in reprehensione sophisarum, Iaudatione True mi, excusatione Paridis ac laude pulcritudinis; item MDρς, siue laus Busiridis crudelissimi Aegyptiorum tyranni, ab
Hercule interemti, quod argumentum Omnino erat παραδοξον, proutetiam VIRGILI Vs f dixit Rusiridem illaudatum; porro ISOCRA'TEs oratione, quae inscribitur παν- ικος, extollit Athenienses eorumque beneficia ingoaecos prae Lacedaemoniis praedicat, hunς quitur AE L I Vβ A R I s T I D E S , Eudaemonis filius Adrianensis , quiue 1ub Hadriano S Antonino Pio floruit & quoties diceret, .i gni cum plausu temper est auditus, cuius stationes iam supra enarrauimus, quas i hcinorem ciuitatum recitauit; Mic autem mprimi mentionem habemus sςrmonis Q βα-εω, quo laudatione M. Antonini imperatoris vivitur. eiusque pietatem ,iustitiam, aequitatem, temperantiam , fortitudinem, prudeyuam ac felicitatem celebrata tertius est I V L 1 A N V S, Iu
lii Constantii & Basilines silius, qui primum
formatus ad cultum christianum; posthac autem annos viginti natus, quum Maximum
Ephesium, philosophum & Libanium sophi- .stam Nicomediae audiuisset, ab isto descivit. inter scripta ipsius & orationes exstat primum
Conltantii imperatoris laudem, qui sermo ex
934쪽
orationum genere, quae βασιλιαοι λογοι a grae cis rhetoribus adpellantur, prout de iis ΜΕ-NA N D E R rhetor ait: ο βασιλικος λογος ἐγκω νυον ἐρι β ασιλεως, qui etiam meminit scripti ac λLL1N1co sophista sub Antonino Pio μωγαλα Θασιλιακ. hic autem CALLINICVs SDrus ι vel ut alii habent. ex Arabia petraea oriundus docuit Athenis Galieno imperante, inter cuius scripta commemorat sv IDAS Vras τῆς Ρωμαίων ανανεώσεως καὶ αλλα τινα ἐγκωμιακαι λογους. Porro IVLIANVS dixit παοὶ των ἀυτοκρατορος πραξεων η περί βασιλείας, de eius
dem Constantii imperatoris rebus gestis siue de regno, quam utramque orationem circa annum seruatoris nostri CCCLVIII. compositam espiciti v LI ANus ipse R&ZOsIM Vs; se & scripsit Eυσεζα: της ηασιλάδος εγκωμιον, enconsum imperatricis Eusebiae, Constantii eoniugis, cui plurimum debuit IVLI A N v s. quartus est LIBANIus natus Antiochiae, qui plurima scripsit, & cum in demonstrativo, tum Geliberativo genere orationes varias Composuit, etiam fictas declamationes &controuerissas. hue pertinent ΘαGλικος, panegyricus in Constantium & Constantem, quo & laudat Constantinum magnum; item προσφωνητικος, adlocutio panegyrica ad Iulianum, cui hane iucundam fuisse, ipse indicat LIBANI Vs: s
935쪽
877έραν' καὶ κτως λεε , persuasus autem habui orationem, nec moissus fui: ipse vero delectatus sermone prooemium meum confirmabat. in hoc enim dixeram, eum Omnia mea stulare eximia ex mei amore; atque ita quidem evenit: nec non in Io-ον, Panegyricus dictus Iuliano imperatori consuli, in quem & dixit orationem funebrem panegyricam. tandem etiam Commemoramus THEMISTIVM, qui non solum philoiphiae, se i & eloquentiae meritis clarissimus fuit, ac dictus atque obpanegyricum sermonem imperatori Constantio sacrum donatus est statua aerea. inter ipsus orationes, quas nitide atque optimo studio edidit Io. MARDv IN us, Varii thnt panegyrici laudibus imperatorum consecrati, quos eum aliis studiosissime atque erudite recenset
O. ALBERTUS FABRICI Us. LXVI. Breuiter commemorauimus oratores, quorum sermones panegyrici adhue exstant, qui quum etiam adpellati sint ἐγκωμιιου, non ab re erit, de voce hac quaedam disterere. de origine nominis huius variae sunt sententiae. alii ex priscis grammaticis & rhetoribus tradunt, ortum id esse, quum laudes ἐν κωμιαις, in vicis dicerentur, vel ut existimat graecus &
mium, populare. κωμαι enim sunt populi co
936쪽
2 8 DIATRIBE DE ORATIONI Bustus. alii vero putant ἐγκωμα dici ociro τῆ ἐν τοις ΚΩMΟΙΣ και συμποσιοις μhoata, quod ea in eommessationibω ess epulis canerentur, vide T MEONEM & EZECHIELEM SPANHE-
no simile est vero, quod prima E Γ Κ Ω M in Norigo a variis laudationum generibus in epularum celebritate recitatis sit deducenda, id quod non solum ex PINDARO & PLATONE patet; sed & Cic ERO dicit: atque utinam exstarent ilia carmina, quae multis secutis ante suam aetatem in epulis esse cantata a svulis conuiuis de clarorum virorum laudibus, in originibusscriptum reliquit Cato. praeter haec disputatur, quomodo differant ἔπωνος & ἐγκω-
μιον. ARISTOTELES ' adfirmat, επ νον esse virtutum, ἐγκωμον factorum; μακαροσμον καὶ
ἐυδαιμουσικον significare quemdam propter virtutem praedicare felicem, de quo discrimine etiam disserunt THEO, A PHTHON Ius ac in primis MENANDER rhetor, & inter alia tradunt, quod ἐγκωμον si Viventium, non mortuorum, quod autem refutat ISOCRAT is ἐγκωμον dictum Euagorae vita functo; aut unius singularis virtutis, ut iustitiae in Aristide, aut rerum gestarum solum, non autem virtutum illius, de quo agitur, laudatio, ut de aliis
momentis taceamus. de cetero recte observat IVLIVs CAESAR SC ALIGER: omnis ενωμάζων ἐπανῶ, non autem e conuerso. ac
937쪽
. PANEGYRICIS VETER V M. ' 879
sane ira νος videtur ἐγκωμia pars et Conser
g. XVII. Hactenus de oratoribus graecis, qui conscripserunt ac dixerunt orationes panegyricas, quarum rationem & structuram, item dicendi genus, quod sunt sequuti, si inspicere velimus, contuitum est, hac de re constitere priscos rhetores, qui praecepta artis Oratoriae litteris consignarunt, de quibus legan
desiderio satis facere potest ALDI MANVTIxcollectio rhetorum, ' qua praeter A PHTHOMNII, HERΜOGENIS, ARISTOTELIS,SO PATRI, CYRI, ALEXANDRI & aliorum scripta rhetorica continentur DIONYSII Ha-
Iicarnasses τέχνη περὶ των παννγυροκων & ΜΕ-NANDRI rhetoris περι γενολιων & λωρεσις των ἐπί κτιαῶν, siue de diuisione caussarum in genere demonstrativo, quamuis obseruet HENRICVs VALESIVs, quod altera pars huius libri rhetori ALEx ANDRO sit vindicanda; in editione Aldina autem ex duobuς operibus MENANDRI& ALEXANDRI Vnus liber perperam fuerit conflatus. dissertationis enim modus haud permittit, haec etiam α- Planare atque eXponere, Praecipue quum princeps nobis sit propositum, Orationum panegyricarum Originem declarare, & ea, qua fieri potuit breuitate, illarum exempla ad-
938쪽
tingere. de cetero ex iis, quae disputauimus, facile fata huiusmodi sermonum in gr.ecia C gnoscere possumus, etiam Obseruare varias il- rvin aetateS, quum modo Prosperiori, modo duriori fortuna uterentur pro ipsis variis eloquentiae fatis. equidem monet scriptor antiquus argumenti in ARISTIDIS Panathenaicum, tres Oratorum graecorum Veterum φορας, siue prouentus potitumum enituisse, quorum
primo PERICLES, THEΜISTOCLES, A L-e1 a1 ADEs & alii floruerunt eloquentia; nihil autem litteris tradiderunt: secundo emi-bent decem illi celeberrimi, ANTIPHON,
ANDOCIDES, LYSIAS, ISOCRATES, Is AEVS, LYCURGUS, DEMOSTHENES, AESCHINES, HYPERIDES & DINAR-c A v s: tertio in Asia, nec minus Athenis clarissimi sophistae extiterunt, quorum memoriam celebrauit PHILOSTRATV s. sed vero tam accurate classes Orationum panegyricarum ponere&ipsarum fata pro uiuersis temporibus distincte explanare, res esset omnino ardua & difficilis, praecipue quoniam Plurium monimenta oratoria ad posteritatem haud propagata fuerunt. g. XVIII. Nunc ordinix ratio ac promissi fides iubet nos, animum quoque aci latinos auctores conuertere. romanis studium eloquentiae fuit princeps, cui omni industria ac vigilantia ita sese consecrarunt, ut istam philosophiae& disciplinae, quae cognoscendis legibus absoluitur, anteferrent. multiplex eius erat usus atque Gercitatio, quum modo suaderent
939쪽
88Iderent aut disssiuaderent, modo adcusarent aut defenderent: modo laudarent aut reprehenderent, eX quibus eXercitationum generibus ista secundi ordinis suit omnium fere nobilissima. qua propter adolescentes, Ut Praepararent animum aci eloquentiam forensem, ad-cusarunt viros, id quod fecit Lucius Crassus, qui adcusauerat eloquentissimum hominem C. Carbonem: CICERO: sieaequumsint plura cuu sfarum genera, quae eloquentiam desiderant, multique m re publica adolescentes sapud iudices s apud senatum dicendo laudem sunt adFecuti, maxima es admiratio in iudietis: quorum ratio duplex es. nam N ex a cusationeindefensone constat: quarum etsi laudabilior es defensio, tamen etiam adcu rio probata per sepe es : conser P AvL
sarum etiam adhibuerunt, ita ut laudauerint splendidas personas ac res; in primis autem apud illos in more positum fuit, vita defunctos funebri laudatione prosequi. quis primus viros claros post fata laudare instituerit pde eo iam superioribus quaedam Obseruauimus, quo nomine heic alia ritus huius momenista, ea qua decet breuitate, ex antiquis monimentis colligamus. scilicet primis temporibus viros tantum eosque illustres in concione funebri laudarunt, quo referunt fragmentum
illud apud CICERONEM: ' honoratorum υν
940쪽
88a DIATRIBE DE ORATIONI Bustrorum Iamdes in concione memorentur: easque
etiam cantu ad tibicinem prosequatur. cui nomen neniae. nenia enim generatim significat quamlibet cantionem; speciatim vero Iaudis, etiam sunebrem, & rectius scribiturnenia vocali simplice, quam naenia per diphthongum, Uti obseruat THOMAS REI NE-sivs. erat autem apud antiquos consuetudo, ut in celebritate funerum musicae usum ad hiberent, eamque modo tibia, modo tuba, modo alius instrumenti Ope exercerent, cuius rei in antiquitatum historiis multa exstant vestigia: Vide ALEXANDRvΜ ab A LEX ΑΝ-DRO & CASPAR. BARTHOLINUM. 3posthac ut eodem honore mu eres etiam ad- sicerentur, a senatu decretum fuit, quoniam singulare liberalitatis ediderunt documentum atque aurum, quo Vrbs a gallis capta liberari Posset, adtulerunt, auctore L I V I O: ' quamquam PLvΤARCHVS aliam causiam comia memorat; in ipsa autem re a Lxv Io haud discrepat. ab initio mulieres aetate grauiores sunt laudatae; sed quum praedicandi cupiditas ceperit incrementa, iuniores quoque matronas laudatione funebri ornauerunt, qualis su
premus honor habitus est Iulii Caesaris filiae, Cn. Pompeii uxori; si octauiae sorori Augusti; r Liviae Augustae & aliis. quod ad 1n