장음표시 사용
411쪽
praeterea notavi, digitum minimum ab his umbricalibus hoc in cadavere nullum obtinui iIe musculum , ut alias feri solet: contra digitus medius, CT annularis qui ibet duplier musculo lumbricali gaudebat, index vero tantum
unico. Circa ulum horum musculorum moneo,
cum mulgo tantum Pro sexoribus , o quidem ρrima pbalanga baberi soleant, eos l. quando uni δε- Ium lateri digiti, ut vulgo fit, inferuntur, in quidem titρlurimum milicem reoicienti , eos etiam adducere posse ad ροllicem , atque se intero hos iuvare ; 2. quando ad extremam uias est Ia langam excurrunt, eos non Dium ρrimam. verum etiam reliquas ρbalangas movere; 3. quando duo
uni digito utrinque inferuntur, eos non sium fe-xionem butus digiti mestrum momovere ejusqne vim augere posse, praesertim se hoc in duobus duisis med is unius manus,ut bis factum est, contigit: eterum etiam eos ad digitos facilius citiusque CT adducendos, de abducendos a se invicem multum
facere posse; id quod Muscis ad digitos citius
elegantiusque movendos, magnam aρtitudinem , pra aliis conciliare ρotes . Denique, notamus, musculos lumbricales proprie linum tantum e sse musculum, tu quatuor vel quinque ea udas desnentem; dum unico tantum principio , eodem fere modo, ut sublimis, CT profundus incipit: circa quos vero ultimos musculos, sublimen em profundum adbae monemus, quod ten-ὰ. m. es eorum in manu δερissime tendines fibris stisti, intes se binc inde connectantur, imo CVnonis et.=. η ui har m fibrarum mus nil profundi in pri-
. . si,. mam digitorum, Phalangam inserantur, atque M nitiisc bis movendis famulentur.
412쪽
micos musculos inter eos non satis accurate Propterea tradidisse, quia bi in Nologia demo randa re lurimum postremi sint, ubi Anatomici, diuturni laboris tunc pertaesi, ad finem properent,
atque m bos musculos , quod saepe mirismum
est raro debita cura perscrutentur; sed obiter, T quas per transennam tantum ostendant atque in dicent: quemadmodum etiam ipse Corit perus, diligentifrazus alias musculorum perscrutator , satis te une ae imperfecte eos a cribit: atquebaης I actum esse ut eousque haud araurate a plerisque traditi fuerint, adeoque meliorem eorum dej Utionem , qua hie sequitur, is insiou SDρ-
peditavit. Dimisionem eorum in externos in. ternos, numerumque senarium probat 3 verum ratione inse)tioni, Cr usus cum mulgari descriptione non convenit. 2Vonnullos enim , ait, virmare omnes externos esse abductores; internos vero ad du ctores: alios contrarium de iis statuere. wins lGUS vero contendit, externorum duos priorer,
indice sicilicet maxime mitinos ) unico digito me in dio utrinque inseri, adducendum, er ab ducendum 9 Iertium mero annulari digito datum esse , eum que abducere e atque sic ostendit, interos Ie s externos non nis duobus digitis medio scilicet CT annulari inservire. Iurernorum vero primum , indἰei; alteνum , an nillari ; ad tertium minimo digite eomitti: qui omnes bos digitos abducerent. b) Unde appareta
a Memor. Aea d. Reg. An. IT 2 O. p. 3 b quomodo vero interos leus internus, si situm consId ero , digitum minimum abducere possit, abducere enim an atomicis hie est, a pollice removere sve abducere ego satis non perspicio. Monuit me Cl. uσμα ου hoc abducere vilitiae esse tyOgras hicum
413쪽
Notae sinteroseos internos, ex instoi sententia, distato medio banefamulari, fedstum reliquis tribus. foran Ad eundem fere modum , sed Prolixius, nobι-ria Doι lis anatomicus , e Deciatim subtιtissimus muscuit D. lorum sector, Iacobus Dougias, in saepius laudata Iiι .s Myograρbia sa) , bos sex musculos lingua Angli cana describit. Quia vero bis liber eo
tra Britanniam rarus, erat cum tertia vice compendium hoc ederem , nee a V V instoo multisque aliis anatomicis tune adhue vrsus videbatur , eius descriptionem breviter , quantum ρotero , latine mersam , bie annecitere volui: tamen rametiam tu versione totius libri , qua An. 1729.
Lugd. Bat. prodiit, legi ρotest. Recte eos dividi , ait , in externos in internos. Externos replere Datium totum sive tria Oatia
ossium metatars in dorso manus: internos vero, quia hus nomen interosorum minus recte competeret , oriri e c auferiora starte ossum meracarρῆ , qua v Iam reisicit , eosque unice in vola manus, non in dorso eius conishuos esse , cum eontra externi Diri
queaρρareant. Primum intero iseum internum oriri partim tendineum , Partim carneum , a tota parte anteriori ossis metata pi indicis, inter caput CF con tum eius , ut a parte superiori ossis meta
carpi digiti medii, atque inseri ei lateri indicis,
quod digito medio proximum . Alterum , eumque externorum primum, ortum babere a parte maxima lateris externi obis meracarpi, quos medium digitum
editionis Amstellod amensis: eum in editione Pari- fina , quam non vidi, adduime scriptum esset, quod itaque Q hic laetores monere volo, quia sic senius manifestus & perspicuus est Attamen non omnes interni sunt a duerores, sed solum secundus &tertius, Tab. nostra IX. fig. II. E. F. primus vero D. indicem a pollice, abducit.
- quae jam Londoni A. iro . prodiit in 8.
414쪽
Nota . ἐigitum sustinet, CT aliquo modo tene nem ab eius parte interiori, proxime sub capitulo eius, indeque per latus medii, quod indicem spectat ,
se extendere. a) Tertium, externorum secundum, per alterum digiti medii latus porrui, atque omne boc spatium, quod inter ossa meta carpi huius er annularii digiti, ex quibus oritur, inter racet, implere. ouartum , internorum secundum, ad latus digiti annularis, quod mediμm digitum , res eis, pertinere , oriundum a rota facie anteriori ossis illiuι meta cami, cui annularit insistit. Quintum, externorum tertium, Persiterum butus digiti latus excurrere , intersi tium , inter ossa metacarpi annularis CV auricuis laris, in quibus ortum habet, reρlere. Sextum, sinue internorum tertium, extendi per illud digiti auricularis latus, quod annularem De tat,
partim tendineum, partim carneum , a
tota illivi ossis meracarpi facie anteriori originem
Omnes bos musculas utrinque generis tra ire manet sub ligamento quodam transverso cari lagineo, cr tunc quemlibet duos formare tendines t quorum alter mox δερ eriori CT laterali parti primi internodii inseratur, alterum vera valde ampliari,', ut maximam partem pri mae iunetura, cui tendo extensoris adbaret, te-Sat I pinea eum paullo aηgusiorem rursus feri,s appropinquet ad secundum internodium, ubi ultima nominatus musculus finiatur, atque oblique secundum longitudinem bu1us ossis excurrere , ibiqne ipsum, in parte superiori articuli
aὶ magis per spieua & Deilis Arte fuisset Au
cto iis descriptio, fi prius omnes internos, & deinde externos deleripsisset, aut vice versa et ordinem vero ejus hic mutare nolui,
415쪽
extremi, postquam prius eum socἰο suo adserius Isateris se coniunxerit, finiri. Ouod ad usum ex mente Douglassii attinet pergit; si tendines longi agant, ultimum articu tum eis extendi, atque se eos sumtere micem extensoris magni, qui bis defceret; sin vero breis ques, digitos ad iatera moveri , id est, metras pollicem adduci , mel ab eo abduci. Hactenus Doug Iastil horum musculorum descriptio, eum qua winstoi m nUra posteriores observationes plurimum conmeniunt.
Ubi tamen adbue more volo, interos eum in ternum ρr1mum Tab. IX. A. A esse adsuctorem sigiti medis, alterum B, abductorem eiusdem digit , er tertium C abductorem annulariso Ecostrario internorum ρrimum indicis esse abdueto rem Tab IX. H. H. , D; alterum Ε, adductorem annularas, ae tertium F, adsuctorem auricularis
Praeter bos uras vero , dum intero Di fmni agunt eum sublimi CV profundo, sexionem digitorum promovere s fed s agunt cum extensore eommunὸ ν digitorum extensionem iuvare , imo Cr laeso exten- fore communi , eos aliqui modo extendere ρ sunt Pseu vero quilibet solus agit, unum digitum ad alterum adducere meI abducere ρotest .uuod Clar. stockhii sinus , ut in terna editione para 319, segni avi , tres externos cir sex irr-
Doum ossi aut instoi neque eum nostris ultim 3s observationibus convenit; videturque mibi, ipsum ρartes illas externorum , qua D man π, ni peculiores musculi amarent, pro distinctis musculis babuit , qua tamen remera tantum Partes externorum sunt, ut in antecedentibus fatis in-Licatum est.
416쪽
Nota a: torum ρι dis longi tendinem S. a nobis
dicatum , nonnulli er eumρrimis etiam Clar. HOglastius bic omittit, CV ρro ρeculiari musculotbet: quorsum vero sit referendus, quantum ego eordor , non indicat. Quando igitur pro pecu ari musculo sit comρulendua quemadmodum boepte feri pote β, referendus erit ad flexores ρelis ; eique nomen dari ρotin peronaei aulici mainoris hie longi: nam oritur a fbulae mediosuρra
eronao aulico mulgarisve minori , CV ligamento inter feo , G subinde in duos vel tres tendines dimidi solet, qui in os metatars extimum sive quintum inseruntur , atque pedem sectit. Attamensaeρissime cum extensiore longo sete communi digi- totum satis arcte cobaret in princiρio, ut ρro par te eius a multis fue)it babitus. Vesalius quidem
Lib. II. Cap. IX. nt Co perus Myopum . pag. 2I9. indicat, eum ρ=o musculo pedis agnovit I attamen eum ad extensorem communem longum re
tulit , CT inde θρarare noluit. ') ad pag. 9. Tom. a. Ad celebrem observatio h=,h;
nem Cl. LIT TRII a , de renibus foetus vesicu' ita lins, ex qlibus multi ν enum substantiam , in flatu sie, I, .
secundum naturam, vesiculosam esse certe probatam ac demonstratam esse credunt, strater e , qua ρag. cit. 9. CV seqq. iam diximus, adhue sequentiam hic monemus.
I..Eos renes quasi monstrosos fuisse, in afatu naturali quam alienissimos, ex boe etiam ρatere existimamus, quod ureteres non solum ρνορerenes,'ad pollicis latitudinem prorsus solidi siecoaliti ei sed etiam iρsitis pelvis parietes concreti fuerint deprebens: id quod flatum prorsus prater naturam , inustatum atque extraordinarium fuisse aperte demonstrat. 2. Licet ca in Acad. Leg. Scient. An. I7o . d scriptas
417쪽
366 Nota. r. Licet LIT TRIUS octo conclusiones ste
sequelas ex bae observatione deduxerit, ad gι an dulosam νenum substantiam probandam : unam tamen, eamque ρracipuam, tonsequentiam omissemibi misus est; qua ex bae obseriatione rectius forte elici poterit, quam reliqua omnes. Nimirum sicetum humanum urinae excretione in uteros
ideoque & tunica allanto id e non adeo absoluiste indigere, sicut multi putarunt. Si enim bufoetus sene urina excretione ad perfectionem perie. nire potuit, fuit enim foetus novem mensium , o iusto tempore , partu di cili, in quo mortuus es , exclusus, cur non etiam in aliis id feri poterit pTelmim enim o ureteris adeo D Iidos er eoalitos
fulge ormat LITTRIUS , ut nullum liquidum
subtilissimum , neque aerem neque satum , multo minus, ut ipse confitetur, urinam, tanquam , liquidum crassius, transmittere potuerit. Ideoque eIehis nulla urina ad meseam , nedum ad uracbum crallantoidem mel ρermenit, meI pervenire potuit .
rum renum , liquido urinae simili repletis , proin bari, secretionem urinae in foetu fieri r adeoque statum veI mei ore urinam in a IIantoidem, vel eam per urachum in allando idem demittere. Neutrnm mero horam indes qui existimo. Ratuns quidem esse, Uinor , aliquam quidem Iecretionem feri in renibus foetus ; verum an haec adeo Iargast, ut urina in vesica, ureteribus Cr stelli contiis neri omnis nequeat, nondum demonstratum es . Si ex adverso conmeramus renes, a LITTRIO delineatos, facile iudicare licet, omnem liquidi j in vesculis his renatibus contenti, copiam, uno eam unam non excessse; nibit vero plus in hoc ortu secretum esse , coalitus nimis atque ureterum
418쪽
manifeste emincit Cum mero fortus humanus facile malo rem adbue copiam urina in vesica , satis, pro magnitudiis ne corρoris, magna, ureteribus CV pelvi utraque continere queat, atque ille fartus ad ρerfectionem, fine ullo atromitio in corpore, prater illud in renibus, pervenit, ertamen urinae in allantoisem excretio facta non est, constare liquido inde ρosse , opinor, hane excretionem ima clantoidem in aliis fortibus quoque non absolute esse necesariam . Hinc , donee urachus in foetu humano longe frequentius reρeriatur pervius, CV tunica allanistois certius clarausque demo retur, quam adbuc factum est, eam in foetu humano, ut partem Ordina. riam , non admittendam esse censeo. Vias enim , quacunque illa fuerint, per quas ea boe foetu LITTRII Omn I, excepta pauca , ea copia, qua in vesiculis renalibus erat, excerni potuit urina, etiam in aliis faetibus urina exitum concedere posse, non e se dubitandum. Deum enim ab urina onere, quod in maecis profesto ingens est, feminas , titpote duobus tantum pedibus iniscedentes, liberare, urinam cum sanguine, per a rerias umbilicales, ad sanguinem renes matris tran mittere sive remittere voluisse r ne gravida ob ventrem alias nimis magnum CV ρrotuberantem tam facile cadant aut procidant, mibi praeter modo dictam rationem , etiam ex coalitu illo ureterum , s non abso tute demonstratum, tamen malae merismile e se, vi
detur. sa) Denique non omnia , qua LII TRIUS de bis renibus scripsi, tam elare atque perisicue imetis αρρaruisse, scuti ab autore toto praedicto repraesentata sunt, ex CI. FONTEN ELLII, Dadam Regia Scientiarum a secretis, monito sive eρicris con-R-re potes ; dam scribit b r quam tumidi sive disten.
μ) Ita quoque sentire cognovi Molinerrum dissert. anatom. patholog. lib. VI. cap. 7. P. So . M Histor, Acad. Reg. scientiar. A. i7o . p3g-N 9. cssit. Amstelodamen
419쪽
368 da' Diauebnologia Gare Neoti . distenti etiam fuerint illi renes, in quibus D. LI TRIUS observationes has suas fecit ; tamen maximam partem rerum singularium, quas in eis notavit , non nisi micro scopio detegere potuit. A MAYERO vero observatio notabilis ex adulto refertur a ,. ubi totam substantiam renum vesiculosam durebendit: quae longe majoris mihi momenti videtur , quam Luttrianais
circa Splanchnologiam Garengeoti, Chi rurgi Parisiensis. CVm Compendii hujus quarta editio jam magnae
ex parte Alior fit impre ista esset, ad manus mea Dpervenit liber Anatomicus Gallice conscriptus, edituique a Chirurgo, alias diligenti, Rr in observationibus aliorum colligendis hactenus perindustrio, cui Garen geot nomen , Titulo istanchnologie , ou L Ana-xsmie aes visceres, amee des figures originales, tirees ου' 'astre. les cadaures Cre. a Paris i 728. in Q. cumque
hunc libellum evolverem mox praeter spem , inveni varia loca , ubi autor rudi ae indecenti ratione mihi , qui tamen ipsum nunquam laesi, aliisque magnis vi- seris, insultavit, b) variasque leves hallucinationes, si modo tales vocandae sunt, tam acri ac mordaci scribendi ratione mihi exprobrat, quasi errores maximi momenti commisissem. Agnovisse quidem ipse videtur, cum hae e scriberet, se rudius quam Parest , aequique rerum arbitat probare possint, me aggredi: ca Colleg. anatom. pag. 73I J Quam ob rationem diu eius distributio & venditio , ut porcepi, Parisiis prohibita fuit.
420쪽
de Spianebnologia Garengeoti . η69 aggredit attamen ut petulantiam sciam excuset, me Verheyenum quoque durius tractasse perhibet, sed nusquam id probat. Ego vero hic prolixius me a ea villatione & falsa accusatione hac purgare nolo, quia ipsi autores Diarii Gallici Parisini, qui antea mei amici non erant, me jam dudum, cum interpres ille Gallus, qui compendii hujus editionem II. A. I 14. Parisis gallice edidisset, ab hoc imputato erimine liberum pronunciarunt, meque neque Verbose num neque ullum alium offendisse affirmarunt sa). Unde apparet contra veritatem, adeoque malo animo haec a Garen geoto dicta esse, eumque sic parum juris, me tam inique aggrediendi habuisse. Quoniam vero tam immodeste mecum egit, qui
ipsum nunquam ostendi, sed potius in Chirurgia mea, jam quartum edita, saepius laudavi , dum mul-Α a ta a Conser. Iournal des feavans A. 172ς. mense Iulio,
ne trouve dans te livre de M. Heister riend' offensant contre pessonne. Ce n est potnt, eom me te veut persuaderte Da ducleue, pout deerier ver heyen , que M. Heister a compose la Pre faces e est seu lem est potar persectioner les Oeuvres de cet Anatomiste , c' est pour a Qertir les Et u-dianis en Medi ei ne de te que eet Auteur a neglige, dece qu' il a ignore, & de ce qui a et i deeou veri a pres samori. M. Heister dit, que Uerheyen a fait honneur a i' Anatomie, i I s' applique a lui rendre justiee, & a lui eon server toute gesti me, que tui est due ι mais en meme tem s