장음표시 사용
111쪽
dies post casum vixit, obiitque Viterbii mense Maio anni MCCLxxv II. D. Ex tam deplorando Pontificis calu pr
he intelligo, quam fluxae & instabiles sint res hi anae.quamque lubrica & anceps sit earum conditio. Sta', ne hujus funesti & acerbi interitus intempestivo luctu diutius te detineam, perge quaeso, aliorum Pontificum, qui decimo tertio Saeculo Ecclesiam
Romanam gubernarunt, texere Catalogum.
M. Protracta post Ioannis XX. obitum adtex menses Romani Pontificis electione, tande m electus est 'oannes Crietanus, patria RomanuS, ex Illustrissima Ursina Prosapia oriundus, cui adhuc Duero Sanctus Franciscus supremam Pontificatus di nitatem fuerat auguratus, atque ordinem commendarat suum. Diaconus erat Cardinalis S. colat in carcere Tulliano , a quo sibi in Pontificatu nomen sumpsit, dictusque est Nicolaus III. Tantarfuit hujus Summi Pontificis morum aequabilitas, Min rebus aerendis stingularis prudentia, ut vulgo compositus appellaretur. Eiectus est die S. citharana Martyri Sacra anni MCCLxxv I r. & die S. Stepbam
Protomartyris ejusdem anni consecratus. Alphon insum Hispaniae, & Philippum Galliarum Reges Inte Pse acerrime dissidentes,missis ad utrumque Legatis, conciliare pro viribus studuit, quod tamen exitu caruit. Florentinorum dissensiones sedavit Summus ille Pontifex , &, extinctis Guelphorum, GI- bellinorumque factionibus, pacem, cujus erat studiosissimus, in Italiam feliciter revocavit. Ladι- lavim Ungariae Regem, Cumanis Paganis faventem, iniectis Censurarum minis ad officium reducer P curavit. Ut Ecclesiae Graecae cum Latina conjunctio
112쪽
in Concilio Lugdunensi in firmaretur; strenuam
navavit operam, datis pluribus ad Michaelem Dologum Graecorum Imperatorem, ad Andronicum ejus filium,ad Patriarcham Constantinopolitanum, caeterosque Praesules Graecos Litteris . De Iudaeorum, & Haereticorum conversione multum sollicitus verbum Dei Iudaeis praedicandi Fratribus Praedicatoribus Provinciam demandavit, variaque poenarum genera in Catharos , aliosque Haereticos promulgavit. Regulam Fratrum Minorum explicuit idem Summus Pontifex celebri illa Constitutione . quae incipit: Exiit qui seminat, qua rerum omnium, quae ordini Minorum concederentur, usu dumtaxat Fratribus permisso, dominium Sedi Apostolicae reservavit. Quod dominium Ioannes XXI. quem alii dicunt XXII. in Extravag. ad Conditorem, ut Commentitium & nullius utilitatis abdicavit . Obiit Nicolaus III. in Castro Suriano Apoplexia ictus in Octava Assumptionis Deiparae Virg. ann. MCCLXXX. cum annis duobus de mensibus novem, micius duOhus diebus,Romanam Ecclesiam rexisset. Ejus Corpus Romam delatum in Basilicam S.Petri in Sacello, quod in honorem S. Nicolai excitaverat, conditum est. Sub Pontificatu hujus Papae Nicolai III.hoc est, anno MCCLxx Ix.pia Caroli H. Salernitani Principis, & Siciliae Regis filii diligentia Sacrum B. Mariae Magdalenae Corpus in Galloinrovincia, seu in Saticii Maximini Villa suisse inventum testantur Ber- nardus Guido, Iordanus, & Ptolomaeus Lucensis , qui laus ipse etsi lubentissime subscribam , &praeposteram ea de re Ioannis Launoti cui, ob nimiam ve-etustissimos quosque Sanctos e Coelo detrudendi Pruriginem, Sanctarum eversoris cognomen adhae-
113쪽
siu) dubitationem explodi merito debere censeam' non possum attamen, ut libere dicam , quin ceu fictilium repudiem miraculum, quod bisester Prie
berationis Caroli II. Salernitani Principis e carcere Barcinonensi, in quo in Alphonso Aragonum Rege detinebatur, ejusque Narbonam usque mirabilis , translationis, nulla ope humana factae, sed sola vir tute B. Maria Magdalena, quae ei indicavit, quo loco ejus reliquiae delitescerent, utque inventas - norificentius collocaret, ac ibi Coenobium FrutrLbus Praedicatoribus extrueret, dotaretq; praecepit. Hoc, inquam , miraculum Caroli II. Salernitani sPrincipis e carcere Barcinonensi liberationis virtute B. Mariae Alagdalenae factae, loco fabulae haberi debere , ex eo maxime evincitur , quod inventio Corporis B. Mariae Magdalenae, ejusque in loco honoratiori , iussu laudati Principis Salernitani Caroli II. collocatio facta suerit, ut convenit inter omnes Historicos , anno MCCLxx Ix. Liberatio vero Caroli II. Principis Salernitani contigerit dumtaxat anno MCCLxxxv I II. sub Pontificatu Nicolai In sicut diserte testantur Scriptores coaevi, di probatis- lsimae fidei Guillelmus Nangius, ad ann. MCCLXXXVIII. Paulus M ilius in Philippo Pulchro, Ioannes Uillanus lib.7. cap. II q. Ptolomaeus Lucensis cap. 24. Historiae, S. Antoninus, Platina in Nicolao IV. Mariana lib. I q. cap. Iq. & Wal ghamus ad ann. MCCLXx XIX.
Addo etiam , liberationem Caroti II. Principis Salernitani e carcere Barcinonensi contigisse sub Pontificatu Nicolai IV. Summi Pontificis, hoσest, anno millesimo ducentesimo Octogesimo octavo, aperte
constare ex Epistola ejusdem Papae Nicolai IV. ad
114쪽
Philippum Pulibrum Galliarum Regem, cujus fragmenta Annalibus Ecclesiasticis inseruit Odorieus
D. Famam Nicolai III. Pontificis Maximi duplici potissimum ex capite proscindebat nuperrimo morosus quidam ac superciliosus Censbr. Et siquidem vitio vertebat, quod conscius fuisset conjur tionis adversus Carolum Siciliae Regem a Ioanne Prochita, viro sceleratissimo, initae cum Petro Rege Aragonum, de Micha8le Palaeologo Graecorum Imperatore, de invadenda Sicilia. Quam Conjurationem nefarie iusceptam, caesis pinea omnibus in unum in tota Sicilia Francis per immanitatem post
hominum memoriam maximam executi sunt. Prae
terea, dictioabat idem Censor, Nicolaum III. in sua Constitutione, Exiit qui semiuat , quae legitur in sexto, Tit. De Verborumsignificatione, definiisse, abdicationem omnium rerum tam in speciali, quam in Communi, verbo & exemplo Christum Dominum docuisse, quod tamen erroneum & haereticum esse Ioannes XXL quem alii dicunt XXII. in sua Constitutione, quae incipit his verbis: Cum inter nonnullos,
decretorio judicio declaravit. Ab his duobus ac cusationis Capitibus Meolaum III. vindieandi tibi onus iis praesentia incumbit. - M. Proclive est haec duo accusationis Capita amoliri a Nicolao III. Pontifice Maximo, ejusqu sy' quam maledico dente α' pere ausus est asperrimus ille Censor, integritatem demonstraret . nod enim primum Caput spectat nefarium videlicet de Gallorum in Sicilia caede consilium cun Nicolao ITI. communicatum,oppido falsum est, sicus
colligitur ex locupletissimo . Mii Cardinalis Vis
115쪽
terbiensis testimonior Cades Gallorum, inquit, in Sicilia facta Vesperas Siculas dicuu) turbari in Italia omnia, Nitolao extincto custode pacis. Non potuisset autem Ouidius Cardinalis appellare Nicolaum III. Custodem pacis , si revera Summus ille Pontifex
praedictae coniurationis,& tragicae proditionis conscius fuistet. Non me latet Scriptores Italos ,
cordanum, Villanium, S. Antoninum,Blandum, Fage
Ium, Summontium asserere, Nicolaum III. sollicitatum . a Ioanne Prochita huic coniurationi manus dedisse , eo quod infensus esset Carolo Siciliae Regi ob repulsam , quam passus fuerat cum quibusdam ver- horum aculeis, dum ab ipso postulasset, ut neptem suam ursino nepoti uxorem traderet. At illos Scriptores Italos falsis rumoribus temere & mendaci. fama in vulgus sparsis plus aequo credidisse existimo, quia verosimile non est, Nicolaum M. qui ab ipso Pontificatus sui exordio pacem & concordiam inter Carolum Siciliae Regem, & Michaelem Palaologum Imperatorem Graecorum stabilire pro viribus sategit, quique probe norat, decessores suos urbanum IR dc clementem In excommunicato Manfredo,
di omni iure Regni Siciliae exuto, Regnum Siciliae detulitie Carolo Comiti Andegavensi, S. Ludovici Galliarum Regis fratri, Francosque nihil minus gitantes enixis precibus ad illud Regnum suscipiendum tollicitasse, non est, inquam, verosimile , Nicolaum III. tam facile nautasse sententiam, & non soluin Carolum Siciliae Regno, quo a Romanis Pontificibus donatus fuerat, privare , verum etiam ini quae contra omnes Gallos in Siciliae Regno degentes comurationi assensum praebere voluisse . Sed
laudatos Scriptores Italos deceptos fessio, dum
116쪽
narrant Meou- m. conscium fuisse coniurationis adversus Carolum Siciliae Regem, ex eo maxime
suaderi potest, quod iidem Scriptores similitdr reia
ferunt, Martinum α vulgo In appellatum, Nieolai m. successorem, consensisse privato certamini, Burdegalae, centum Equitibus utrinque concurremtibus, committendo, ad quod Petrus Aragonum Rex,qui Siciliam invaserat, provocavit Caratam Siciliae Regem. Quod tamen falsum esse inquit vis
danus ad annum MCCLxxx1 I . aperte probant litterae ab eodem Martino Romano Pontifice ad Caroialum, quibus acerrime eum retarguit, quod adeo temerarie consenserit huiusmodi damnabili & d. mnato certamini,eique sub debito ipsi Pontifici, & Ecclefiae Romanae fidei & l magii omnino injunis xit,ut ab eo stib poena excommunicationis abstineret, & omnes, qui ei auxilio, consilio, vel lavor assisterent, etiamsi Regia vel Imperiali dignitate
fulgerent,eadem ceniura irretitos declaravit. Sicut ergo audiri haud debent Scriptores Itali,dum asserunt Martinum Romanum Pontificem pacto Regas inter Aragoniae & Siciliae singulari certamini co sensisse, ita nobis sublesta eorumdem Scriptorum fides esse debet, dum scribunt, Meotium M. cori
rationis adversus Carolum Siciliet Regem,& iniquisesms Gallorum csdis conscium fuisse. , Nec minus a vero aberrarunt hi, qui putarunt suum M. definiisse in sua Constitutione , quae incipit. Exiit qui seminat, Christum rerum aliqua. rum earum praesertim quibus utebatur , vel quas ad suos & suorum Discipulorum usus accipiebat; nullum dominium habuisse. Id certe in praedicta
117쪽
Gierit, Christum abdicationem absolutissimam d minii rerum temporalium tani immobilium, quam mobilium , in communi & in speciali, veria &exemplo docuisie, quod sane verissimum est . Subdit tamen idem Summus Pontifex, Christum, praeter hoc vitae genus , aliud, dum viveret, suo commendasse exemplo, si quidem Loculos cum Apostolis possidebat , ex quibus emi jubebat necessaria
ad communem vitae sustentationem , de pauperibus etiam eleemosynam erogari. Sic enim ait Summus
ille Pontifex: Infirmorum personam chrisus suscepit in Loculis isti*Dmorum imperfectionibus condesen- . dit. Hoc est , Christus Dominus dignatus sese a commodare imbecillitati & imperfectioni naturae nostrae multis necessario sustentandae subsidiis, quae non nisi pecuniis comparari possunt, Loculos humano more , seu cum vero dominio, habere v
iuit . Non negat igitur Nicolaus M. Christum habuisse aliquando rerum aliquarum, earum naaxime quibus utebatur, dominium, ac subinde nulla est pugna inter hunc Romanum Pontificem, &annem, XXI. quem alii dicunt XXII. quia 'oones XXI. in sua Constitutione eism inter nonnullos definivit dumtaxat Hari elicum esse negare, Christum & Apostolos aliquid habuisse in communi sicut tum temporis pervicaciter docebant quidam Minoritae, qui de sua paupertate ambitiosius,quam religiosius disceptantes, magno animorum aestu Christum & Apostolos nunquam aliquid in communi possedisse pertendebant, & omne a se bonorum dominium amoliebantur , atque in Sanctam Sedem rejiciebant, usum sibi tantum reservantes ,
sicut opportunius in sequentibus cψlloquiis ex-
118쪽
D. Vacavitne Sedes Pontificia post motii Mobitum, qui, uti annotasti,contigit anno MCCLxxx. M. Sunt quidam Dominicani Scriptores , qui post Betovium ejusdem ordinis, Annalium Baronii
continuatorem,asserunt, Ioannem Vercellensem ομdinis Praedicatorum Generalem Magistrum, mo tuo Nicolao M. Pontifice Maximo , electum fuisseis in Romanum Pontificem; Sed, cum absens electus fuisset, antequam suae promotionis nuncium accepisset, vita functum esse. Nolim quidem ipse Fa miliae Dominicanae, cui nomen dedisse eximiae fae. licitatis , & summo semper honoris loco ducam a gloriam deprimere, quam potius , quamdiu suppetent vires, promovere curae ac cordi fugitὀr h hebo ; ad Historiae tamen Ecclesiasticae elucidatio. inem ingenud hie fatebor, hanc creationem Ioannis Vercellensis in Romanum Pontificem post morteat Nicolai m. meram esse fabulam , quae non solum Ptolomaei Lucensis , & Sandri Antonini silentio ali rumve gravissimorum Auctorum, qui de Romanis Pontificibus scripserunt, aut Ecclesiasticam Hist
riam concinnarunt, auctoritate convincitur , sed etiam cum ratione temporum cohaerere minime' potest . At enim, Nicolaus M. ut jam diximus . mortuus est anno MCCLxxx. ε 'oannes Vercellensis obiit anno MCCLxxx III. ut videre est in Chronicis
ordinis Praedicatorum , & in Scriptoribus ejusdem ordinis . Si ergo Ioannes Vercellensis imme diate post obitum Nicolai m. in Romanum Ponti ficem fuisset electus, omni procul dubio, suae ele
ctionis nuncium accepisset, cum e vita dumtaxat migrarit anno MccLxxx III. quo anno nulla fieri
potuit Pontisicia Romini electio,Sedente iam μα
119쪽
tino II. qui vulgo In appellatur . Hac itaque missa fabula , qua non eget Familia Dominicana veris αinnumeris, ut ostendam in sexto Colloquio, cumulata honoribus,certum de indubitatum est apud omnes Historicos, post Nicolai m. obitum Sedem Apostolicam, ob tumultus occasione Hannibaldensium & Ursinorum aemulationis exortos,per sex menses vacasse , & tandem communibus suffragiis electum esse in Romanum Pontificem vIII. Kalend. Martii, seu die Cathedrae Sancti Petri sacra , anni MCCLxxxI. Simonem de Bria, natione Gallum , T, tuli Sanctae Catilia Presbyterum Cardinalem , qui in Ecclesia Sancti Martini Turonensis cum olim Canonicus fuisset, & sacri aerarii Praesectus, Martinus appellari voluit. Martinus II. iuxta ordinem Romanorum Pontificum , qui eo nomine donati
sunt, nuncupari deberet, sicut eum vocat Henricus Stero in Annalibus, usus tamen obtinuit, ut dicatur Martinus In moribus generosus magnanimus-ὰ eupiditate pro se vel suis alienus , Ecclesiasticique yuris zelator, ut ait S. Antonius , qui etiam testatur, Summum illum Pontificem fratri suo, qui statim ac audierat creationis ipsius nuncium, ex Gallia ad ipsum gratulabundus advolaverat,modica tantum munera , & itineris expensas tribuisso. dicendo: Bona esse Ecelesia, non sua , qua in Confanguineos profundere non liceret. O sententiam auream , cedro dignam, ac marmori insculpendam lPontificiam dianitatem, quam modeste de se sen-riens , variis adhibitis excusationibus , declinare conatus iuerat , intrepida constantia sustinuit. --chaeum Palaeologum, Graecorum Imperatorem, ab
unione cum Ecclesia Latina in Goncilio Lugdunen-
120쪽
si per oratores suos iurata , & proprio deInde Sacramento coram Legatis Apostolicis confirmata graeca levitate recedentem anathemate perculit. Si
Culorum proditionem , & immanitatem a saeculis inauditam, qua in ipsa Paschatis solemnitate,dum Campanae ad Vespertinum Ossicium pulsarentur , unde Sieularum Vesperarum nomen omnes ad unum Gallos cujuslibet sexus, aetatis , conditionis di ordinis , indiscriminatim conῆderunt, execratus est Martinus Papa. Petrum Aragoniae Regem nefariae istius conjurationis participem, & Regni Siciliae invasorem,diris solemni EccIesiae ritu devo
vitieumque, Ecclesiasticas Censuras contemnentem,
Regno Aragoniae , de Cataloniae ac Valentiae Principatibus privatum edixit, & ejus subditos a jur mento fidelitatis ab Ivit Aragoniae vero Regnum , aliasque Petri Ditiones, Philippo, Galliarum Regi, adjudicavit, ut Carolo Valesio , filio suo minori, ex ipsius Petri sorore suscepto, eas armis vindicaret, sub clientela tamen Sedis Apostolicae , certis conditionibus possidendas . Anathematis sententiam tulit in Panormitanos, & in eos, qui Regnum Siciliae Carolo Regi fiduciario jure ab Ila clesia traditum invaderent, vel conjuratis Opem ferrent: Pugnaturis vero pro Carolo, legitimo Siciliae Rege, si in praelio caderent, eamdem concessit Indulgentiam, quam Crucesignatis pro Terrae Samrecuperatione, aut defensione , sui Decessores largiti fuerant. Felix Carolus, si optimi illius Pontificis consiliis ac mandatis morem gessisseti Sed ejus mandata negligens, delusus est a Petro Aragoniae Rege , qui dolo rem agens, eum ad singulariccrtamen provocavi ea lege ut victoris praemium