De paronymis graecis in -ites terminantibus

21쪽

calochites et iis gemma quaedam p. Plin. est, ad κάτοχος referenda, malium enim dicitur retinere;

dipyrites Eiόfuit, ap. Martiat. ἐνοριιιι 1 qui semper in portu Stationem habet, cujus radix ενοριιος non est in usu συγγί te ii 'inmenge panni, derma hit; παραλίτος natro fe vom Sta ais valet, Echisse παραλος; ἐπιβωμίτος uni eutae geh. Lysim. p. os. ἐπικτονίτ/ὶς et ber Oeerbe; παραξονίτ/:ς ur escis geh. , flos an bers παρωκεανίτος in D. roohnenb παραχελιώτης am Io be in blici, Strab. IV. Λ Substanti vis tertiae declinationis. s. 27. I. A ominativo sine ulla stirpis mutatione ιμακαρῖτος felic Dorice ζαμεριτας Aesch. Tim. ιμακαριτις pira Aristoph. νεκταρίτος potius ad . . referri debet); Sappharitae in Arabia πνρίτλοῦς tum leue geh., euerstein, euerat bellex, stupserer8, et pyritis p. Plin. lapis, in quo terendo digitos aduri dicit l). Catopyrites Plinii lapis ex Cappadocia proveniens, videtur esse barbarus. Etiam ξit1: Cous Κuster Arist0ph. 72. nullo nisi hoc loco inserendus erit. g. 28. 2. A eutris in te, G. ατος. In his et in se litentibus Semper, ut par est, genitivi ratio habetur in consorinatione paronymorum, quippe qui veram Stirpem elarius aperiat quam prima positio): πατίτος se berartig hepati iis belliein bi est Uri, Plin. ap. eundem lapis est steatitis, ab adipissimilitudine nominatus. S. 29. 3. A eutris in ας, G. - ατος κερατίτιος gehortat, ornartig cerati tis diiber Rohia, Plin. omnino diversa ab hac est herba κεραι τις, citati etῆλις Sive tot κερως n0minata. Hic inserenda sunt duo similia: χιαιτίτης vel et Urimi: Maiienbrot a σωις vel miς, itice στας

g. 30. 4. Λ cutris in Ἱια G. ιι ατος αρματίτος imagentulabi g, de Lydis Philostr. ;&ροηιατὶτος οἶνο Semitrii dein, p. Plin. praeter hoc etiam gemma myrto Similis est δωματίτης lim i aufegeb., τῖτις εστία eschyl. ερμα rix 8 ejibaster Eallast, Lycophr. haematites . iis saepissime haeduae formae confunduntur apud Plin. Guttiein κλ ιιατί ι ς antig clei nati iis stersitiei Gallice lematite, seni.); κυματίτης melli g, Const. Man. 1ιν ιματίτος λόγος Seba lini frebe; στρωματίτλὶς ερανος Sassinabi, udem ex Diri bas Sebec glebi συρμα rit,i κόπρος Misi ii allersei Streu νραγμίτιος, de quo vid. g. 2;hanimites lapis piscium ovis similis sec. Plin. an sit ad iis α reserendum pro μματίτης), anceps conjectura est. De Voce τρυηιατίτος vid. S. Sp. de β ιιαri i S. 85. - gentilitiorum uni ero accensenda sunt: Αρματί r in Boeotia, πινγματίτης tu Hispania, μίγματirq ad sinum Arabicum, p. Steph. B. haec omnia; et ex similitudine unum appellativii in γαλακτίτης, Plin. etiain alacitiis Ucutystein. g. 31. 5. A Neutris in ι melites dicitur salsa esse lectio apud Plin. pro mellities, inuin mulsum, et melites lapis, qui est galactitis species sec. iiii et Dioscor. Cur illa forma brevior rejicienda sit, non plane intelligo. Praeterquam enim quod Comicus in Ranis jocose deiercule dicit: Μεχίτης ιασογῶας ex dem Μελίτη secundum derivationem usitatam πυλα Μελιτίδες, s. S. 77. etiam hydro melites et -litis dicebantur. Sane dixerit aliquis, In Iongiore voce opus suisse breviore terminatione; sed haec ratio haud ita gravis videtur. Praeterea etiam a πέπερι quod quidem in declinatu caret consonanti stpiperiit vfestertraui, p. Plin. - De nominibus Levites, μέθαλ η etc. alio loco erit dicendum.

22쪽

s. 32. 6. A Ne uiris in is unicum est σφη Etabter, Soph. r. quod quidem Steph. . ad

adjectivum m rejicit; στυτης propius accessisset ad voces obscoenas ἄστυτοc, στυτίς, quam quod in usu esse posset itaque praeserebatur Gla' et adjectivum ἀσυκοe, pro quo ἀμυκος scribere est purismus supervacaneus ; s. rem ad Lys. π δημοσ. ἀδικημ.

Si visu derivatur a loco Aegypti οἱ appellato. Longe maior pars breviorem terminationem sequitur, sed haec sere omnia sunt gentililia. Ex appellativis nonnulla sunt, quae possint a semininis in ἱή derivari, ita tamen, ut facile sit, illa ad veras stirpes et breviores referre, unde et ipsa liae derivata in -ί originem habent; alia Sunt 'ovν ης, δεκ ης, λαῖρος, rei ruης, νωρδε re λεπτιτεὶς, κατuyς, σφαγίλὶς χαλκίλῖς, 0riasse etiam νηίiης. Etym Gud factum esse dicit παρὰ τὰ ναυς ναος ὀ δῖνηὶς εἶδες πλοίου, καὶ ἐξ D tot νη va); ερεικίρας ero vero ab oεικίς tantum p 0ies n0men habere, Athen. μαργαρδε η a μάoγαρος vel ιαργαρον videtur facile p0sse repeti Sed quamquam μαργαρίς apud seriores demum script0res dicitur, tamen hanc veram et genuinam sormam suisse crediderim vel certe genuinae et apud barbaros usitatae simillimam.' ' λλη servus, tym M. femin Hesych dicit γλεως)haud scio an ab allio edendo possit esse denominatus. στεμφυλ ης οἶνο idem est quod Ιεmyυλίς, Treste ei n), a quo duci potest uirumque stirpem habet τι με Myυλα. Adjectivo βαλβι od a quod legitur apud Hippocr. Supponendum esset substantivum βαλβίλra a βαλβί denominatum; sed scribendum est proprie βαλβιδωδης, pro quo ilhul βαλβιτωδης aut ab ipso scriptore, aut a librariis videtur auribus concessum cs. S. 6. diae habemus paronymum cirrae, quod majorem taedam significat, sed fortasse rectius apud rotianum legatur δεος - Praeter laec clariore ni odo a vocabulis in a deri

vantur gentililia 'Aλων η prope Massiliam, Steph. 'Aλωρ η in Macedonia, Pol. etym in etiam dicitur Ἀλωρος ' Ἀσπαλαθλης propc Lyciae oram Arctin' iii Aegypto; Βασιλλων ex Basilide Arcadiae regione, Paus. Γανδαρίλ; in India, tui. Γυφην nre prope ethiopiae oram 'Eλευθερί mr in Boeotia: 'Eλεφαντί ης in Aegypto 'Einsen' s. νεσπερ 13 in Cyrenaica, erod. Eugearis' ex Euphrat itide, i. e. Syria; Πλεκτρίωre ex insulis lecti idibus ad Padi ostia; urenti in Pamphylia Κορκυρ in Aegypto; μαν ης in Ponto, et μηνί. 2 in liracia, haec duo a pluralibus; τραινί. 7 s. Κυραυνδε ης assi Libyae iram ela' in Same insula; Μεσσorisης οἰνο ex Lydia Παστερίτης in Aegypto, ibidem

' Plin. barbaros inveniores ejus nominis xpressis verbis ilici D), nec miriim igitur est, hoc Vocabulum ain varia Drmn in il utSSP, μαργαρος - ον, ἰς, ιντο, irος, Lat. - ita, itum liaque libenter in . Criminii, actitissimi tymorum indagatoris, milentiam eo, qui dicit Deutfo diramm ill p. 380 id vocabulum suctum esse ex antiquissimo Germanorum meritrio8, quoi apud Anglo Saxones erigreor, apud Othone marigri utό, apud Germanos mediae aetatis mergxici ueri appellatum, nunc Reergri eὁ, glarea marina.

23쪽

Πτολεμαῖτης, Teuta 7 ei φωνθης, τοι τῆς χωρα τυπω, ut ii Steph. Σαλμακίρης et Στενανίτη in Asia minore Φασαη7λ ης in Judaea, os. Φασηλίτης in Lycia Dem. λαλκ ης in Scythia et prope Chalcedonem 'Dνθ ni in Libya Praeterea Α μη Φρικωνὶς in Ionia etiam dicitur Φρικωνως, Strab. g. 35. 9. A Paro xylonis in - ις εχ ης lapis maculis distinctus, apud Plin. echitis; ν ης

f*Iangenafinii', p. Plin. et Stat marmoris species, p. ISidor et Augustin. Ophitae Sunt serpentis cultores orchites p. Plin. oliva testicularia, quacum lariasse c0njungendum est catorchites vinum, cujus

Σειοῖτις in Lucania, Strab. 'Pακωμη ex ea Alexandriae parte, cui nomen erat Rhacotis; quae quum etiam ' κony Scribatur, possumus etiam huic adnumerare Μενδ η a Μενδ et minior a muχης, utrumque ad Aegyptum pertinens.

Apud Plin. Teniles sortasse est ανίτης νομός. Falso Passo wius hoc a verbo a Mia ortum dicit: cs infra de verba libri f. 48 sq.

24쪽

Oασηλί ης v. s. s. 3 in Syria Κανουτί ης, Νικατορί ς; in Phoenice Arar uης in Palaestina '--- πατρί ης; in India 'Aραβ ης ad Arabim . Σαραπίωνς. - qui apud Steph. B. EπαρἈαι dicuntur esse in Arcadia, scribendi sunt 'Eπαριτοι, ut scribit Xenoph. in Heli. - Unicum est in ιδ ης 'μβιμης apud Iosephum, ab urbe Iαβις, cujus situs incertus g. 38. 12. A substantivis in ξ ei s93. Haec ad radicem in -κ, γ, - et u desinentem terminationem addunt ἀνθρακί ης ohsigi anthracitis Stellato hse Plin. δονακΛης vo Nohr, κως spina alba, Dioscor. ei κως φήκω Strei Re vo Nohr, Anthol. θ υλακί ης adlattig - ως μήκων et ναρκισσος Diosci; θωρακίων mi Eruirpanter Pol. ἱερακ ης ab id istein, hieracitis p. Plin. ;ηινακlari Dei ii v. nreisei Trauben πλακDης plattenartia, placitis in Ur Salinei, Plin. χαρακίτης arundo fissa, Properi. myrmecites tein init sinet en Plin. τριχως στυπτηρία alumen pilare, Dioscor. ἔνοινικΛης Palineiamein, etiam lapis phoenicile S. - eliis p. Plin. syrinites of rartiger Stein id. et phlogites eu etfarbiger Et et sarcite flet f*ahiasi lex tein ονυχί ης noxartiger Elein πνυκθης sive potius πυκν ης δῆμος populi 0mitia, Arist0ph. qui Simul alludi ad πυκνος; phalangites Eoibat ex halanx Liv. de alio vocabulo cogn0mine . S. 23. . - Ν0mina propria haec: Θωρακίλi in Aetolia ei Magnesia Avrξlami in Libya, sin quo ξ 0iandum . quibus facile se adjungunt duo a nominibus In Oipderivata: Moistoreis' et Κεκροπίλi cs infra de terni. - ίδης ei ιη S. 6. g. 39. 13. A substantivis in άς, - άδος praeier νομαδδε ηοῦ S. . tantum στοιχαδ ης

Etola , 29ein derivatur et unum n0men in seriore tempore usitatum, Ἀρκαδ ης. g. 40. 14. A substantivis in 're item inicum appellativum steriles, de basilisci specie p. Apul. - Martis cognomen Sine ας s. Θηρε ας serus' utrum an a se originem iraxerit, non potest dijudicari. g. 41. 15. A substantivis in ην ποιμνί ης X ποιμεν ης factum eSSe, non est cur putes, cs. S. 3. Praeterea: λιμιεν ' hum basen ' , 0mplurium Deorum cognomen, e. o. - λης Πρίηπος ei ῖος Ἀρτεμι Anthol. , ' praeterea dicitur λιμενω φυκίς σπλην ης fur Nis geh. - Pr Σειρηνως apud Strab. 6, 255. scribendum sine dubio Σειρῖεις, nam Sirenum insulae longe absunt ab illo loco, quum sint ad occidentalem taliae oram. g. 42. 16. Ab Oxytonis in - ων, G. ωνος pauca Sunt appellativa γυναικωνί ης et νως lyra uen geniach; λειμων χν et νως ii Di est geb. I ραχωνί ης raus , sena etiam n0men proprium est.

Unde gentile I in fluxerit in apii exicon, plane nescio. Videndi sunt ibi Iacob et Buschk. Anal. 222 Scaligeri lectio ο λώμενίτος ininus placet. - Αρτεμες με σκοπος etiam dicitur p. t ulli in . H. in Dian. 259 etc.

25쪽

e a monosyllabo 'Pωνέτης in Scythia, Steph. - βωνίτης apud Callim boum pastor dicitur, alias βου- ης βώτης. Radix sine dubio est βους, cujus accus Dorice est βων, sed ne ab hoc quidem illud paro

ny intuli repetere Sustineo.

Ab Oxrtonis in ων, - ονος haec: σιπονίτος ιυς tinnba leni ΤRuθte ι, stagonitae et lagones p. Coel. Aurel. σινδονίταῖς eines innen ait Eliab stagonites aribaum, Plin. - Ἀνθηδονίτης in Boeotia, Πιονίτης in acedonia, αμιωνίτης in Syria. S. 43. 17. A aroxytonis In - ων, et primum quidem a genitivis In - ωνος glechonites volet, Tein, Colum. sane interdum o corripitur); μηκωνίτος mohnartis, gemma p. lin. πωγωνίτη. bartig et a nomine: λαρωνίτης. Gentililia haec: Ἀσκαλωνίτης in Syria, Λασκωνίτης prope Syracusas, vκωνίτη in Bithynia Νεβρωνίτης et εσσωνίτης in hessalia, 'Οβολκωνίτης in Hispania ' 'ofλκων urbs est ap. Strab.), Ῥιζωνίτης in Dalmatia Σαλωνίτης In Bithynia. αρρακωνίτης in Hispania, χανω- νίτος ex Absyrii insula. ρικωνίτηc, de quo vid. g. 34. Genitivis In ονος nonnulla gentilitia 'Aδερκονέτης In is pania, Ἀκμονίτης in Phrygia, Asσονίτης in Italia, Lycophr. πιονίτης in piro, id. Genitivo i - οντος est draconities s. titis, gemma p. lin. - Simile est δοντ'ης foeni species, qu0 vocabulum in Steph. hes perperam scribitur doντίδης , huic possit subjungi synodo ni ite apud Plin. lapis e cerebris pisci lim, qui Vocantur Synod0ntes. g. 44 18 eutri paro xytonii In - ος pleraques terminationem -ίτης inis consonantem

fluxit ex analogia Similis vocis παρωρείτης, quae facta est ex παρωρεiα. Secundum Steph. . s. v. Boeno. ubi diversa confundit more solito, etiam 'Eλείτης et planta ἐλεῖτις ducenda sunt a Bona in ελος, cujus familia sane aspirationem saepius mulat cs. Lobeck path. p. 375 quod nec probare posSum nec reprobare. Etiam ἐλι 1μις, piscis quidam palustris, haud scio an eandem originem habuerit.

S. 45.l 9. A Properis pomenis in i ς ζευγίτης verbuit ben, eugites calamus in Nohrax fur Toget stellex; κτηνίτης Tie bybixi, Gloss. ἐπικτηνίτης vid. g. 26. phyelle s. - citis gemma p. liv. et gentile ειχίτης ab urbe Achsae, quae nominabatur εῖχος. Pro paro Xytonis in ος πελαγίτης au ober don em taetre τεμαχὶ 7 grojer herfluctester Eeeit id, γ, τεμενίτης in elligen balne, etiam mons prope Syracusas, qui praeterea εμενῖτις p. huc. vocatur, quippe totam regionem complectens 'Aπολλων εριενίτης, Tementia, Cic. Syracusanis ineuitu erat; ' τεναγίetri sumpsig.

Passosvius etiam hoc vocabulum perperam a verbo τε avic ducit. '' Praeterea, si recte intelligo Steph. verba, etiam urbs Sicilia erat. vjus incola dicebatur τεμενίτης.

26쪽

s. 46. 20. Λ substantivis in ευς fit terminati - είτης, de qua gelu g. 6l a nominibus in res It Οἴτης, de qua vid. S. 65 de 'Ἀθ - τος s. S. 67. olandum est, a quibusdam terminationibus tertiae declinationis nulla fieri paronyma in ίτης. Sunt autem sere hae: - ας G. - αντοc, - ει G. - ενἔος, - ην G. ηνος, - 7 G. - 'ρος excepto oriaSSe 9 7ρ3 -της G. -τητος, - η G. - oi e praeter Βορυσθενείτης, de quo Vid. S. 62. J, - ve G. - εως, et praeter ias Dii nullae rariores,

V. Derivata in - έτη suppressa vcl supponenda. g. 47. Εὐ qui Romani Graeciam radierant, dum ex moribus, tum ex litteris Graecorum multa ad illos redundabant, et vel linguarum vinculo ita Romani cum Graecis sunt c0njuncti, ut altera ex alteran0nnulla in suum receperit usum. Utriusque rei testimonia ex ipsis scriptoribus eruere, vel gratum sit talia curantibus, vel arduum et difficile exploratu. 'ii Ennium habent ex fragmentis n0tum, quique Polybi libros evolverunt, iis exempla asterre opus non erit. Ilo loco de una tantum re agendum est. quippe de adjectivis in itiκo et itanus, quae ita ab urbium nominibus derivata sunt, ut quasi interponendum sit paronymum iu -ίτri non usitatum. Ouuin enim terminatio ικος et icus utriusque inguae suerit, facile evenit, ut quasi una earum alteram in sormandis vocibus adjuverit. Talia Sunt Σιγγιυκος lium Strab. Γαυλανωκoc Jos. Σαβαῖεικος Strab., apud Romanos naiticiis lacus), Samniticus, laniticus sinus . P0rro si terminationem .itanus species, in lac quasi 4τ έτης a Roman0rtim Selmone concesSum videtur Graeco, rursus anus a Graeca lingua Romanae. rat Situm videmus o. r. in his: Tιγγίτης ingitanus, unde Strabo iam recipit formam ιγγι Poc ita amen ut Simpliciorem formam non aspernetur; a Θεομίτης, quod apud Steph. legi itur, Ciceronis sunt hermitani Afranius adhuc Graecam formam eapolitis habet, Plinius vero Romanorii vi more dicit eapolitanus, Graeci μαπολίrης quibuscum comparanda sunt ριπour' et ripolitanus. Contra nonnulla paronyma in Jianus omnino carent radice in Iτος, ut pi0montorium Caralitanum et Gorditanum in Sardinia, fretum Gaditanum, terra Zeugitana, Pentapolitana, hysdritanus, Her peditanus, Μαλακιτανὰς κολπος Λαγαριτανος οἶνος in talia inferiore apud Strab., cet. VI De verba libui in - έτης.

g. 48 Sunt quaedam substantiva a verbis derivata, quorum in terminatione ιτης tota ad stirpem pertinet, velut a liquidatis κριτ nomen Πολυκρίτης p. Philox. p.), ἐκκλίet ' Diog. . de diverso accentu 0ngum est disputare), a vocalibus ut sero ap. lat. δαέτης it similia, de quibus Vid. g. 59. Aliter se habent illa, in quibus etiam τ ad stirpem pertinet, scit quae desinunt in οἰτηὶς φοίzyta χαίτης, de quibus Vid. S. 65.

' De Olybii romaismis nonnulla scripsi in excursu, queu de illo seriptore Oufeci ad Aetolorum taloriam, Berol. 184 editam cs Gymnas. Gedanens progr. 343 .

27쪽

g. 49. Sed iraeter haec est numerus eorum, quac teclinici tum veteres lini recentiores a verbis temere repetant, iit rνίτηὶς et τε mχίτης ab γνίζω et εμαχίζω, λείιης ab ἀλεεω, ιιθνί ης a ιγιω, σωρ rq a σπε Dco, quae facillime posse ad vera stirpe substantivas referri, supra ostendimus. Praeter alias grammaticorum ineptias etiam haec est, quod nigitis terra a nigaeo siae promontorio reseritur ad verbum πνίγω, nimii lim quia illa terra deglutientelii suffocare videtur Eliam λεσχqνίτης qiii dein libentius conjunxerim cium substantivo λεο νία saepius νεία), quam cum Verbo λεπαίνω, cujtl aor. l. λεσχην haud scio an nusquam in usu fuerit. Porro si Plinii interpres illerus, qui interdum Cratylii ui agit nomen populi Sarmatici ' αγερίεαι ad verbum επαγείρειν revocat, in ei indem incidit errorem cum multis veteribus grammaticis, scit ut nulla gentium et linguarum ratione habita nomina barbara cum Graecis

confundantur vocabuliS. - ραι 17 Cretensium saltatio, quum vix Graecum vocabulum Sit, equidem ab ορνυ M SSe repetendum non affirmaverim, quum praesertim significatio non magnam labeat similitudinctu.

g. 50. quae recte perpendimus perpauca uantum substantiva in Icri a verbis p0SSint repeti ἀίτης vel είεος, φειδίιης et ρεέιης, de quibus singillatim dicendum. Ac primum quidem δίιος apud Theocritum v l Dosiadam in Ara legitur, vocabilium Doriensibus, praecipue liessalis usitati iiii Militer Tox. I, 290. s. ob path. 377. . quod iiii in in sym . . derivetur παρα et εὐαὶειν, etiam p. Lycophr. ἀείσας nonnulli interpretabantur auditores, quum alii aquilam ἀετός ibi viderent. iii damgrammaticu in tym Gud dicit ἀείτης εταιρος, παρα το ἀεὶ, νεῖναι et γι εταίρω, ita ut ab adverbio derivandum sit. 0n videt homo rarae insulsitatis, et συνεόναι esse rem principalem, et innia quae semper sant, eodem jure posse ab ἀεί appellari. Allius in eodem tym dicit: ἱxη δ ερωριενος, παρά

Ουεως καὶ δῖος salso ιτίς διὰ του 4. ἀίτιλή, ci ἐκεῖθεν disici leg diliduc. S. I. Porro riuum veri simile non sit Spartanorum juvenes nullii plici corpori uti exercitio unci08 in coena adm0dum pepercisse juri suo nigro, quod erat frequentissimum inter eos epulum, nepium laret φειδότια et φειδὶ της Z a verbo φείδειμαι derivare, quum praesertim φειδίτια etiam φιδίτια, im0ψιλίτια scribantur et explicentur: συσσίτια. Itaque quanto satius est ad stirpem φίλος recurrere, quae sortasse Laconibus sonuerit ψίδος Sive ψεῖδος. g. 52. Praeter haec me unum quidem quantum equidem sciam, vocabulum in - ίD; jure aliquo possit ad verbum reduci; χαοακίτης enim nonnisi comicum habet sensum cs. g. 54, a. et verbale n0neSt; ρείτης ero unicum est implex In - είτης, quod adhuc adnotatione dignum videatur, Sed id ipSum agrammatico tantum inventum esse videtur propter quaedam parasyntheta. tym M. enim dicit: μίτης εκ ου ρεω, etι a. κατὰ συναίρεσιν είτος, ἐξ υ τὰ βαθυὐρείτης καὶ ἐυρρείτης. Ῥειτο δε ποταμολ

28쪽

deso, etc. Nusqliani apud Scriptores legitur εirης nec εἷ1ης Sed βαθυρήεlan et i ἐρεIτος apud Homerum, ex quibus ioc etiam Joanni Gratiam. Anthol. usurpatur 'μπος ἐπιρρε ης de lavacro publico, cui Equi nomen erat quum vero ἐνρρεῖος genitivus Sit apud Η0m. qui a nominativo Dὐρεής deducatur, facile est inde repetere ἐνορε ης, quemadm0dum a Noρυσθενης est νείρης Et si qui sunt, quibus id utinus probetur piopter accentum stirpium diversunt, ii cogitent de substantivis in - εια, quae saepe ab

adjectivis in vi derivantur ita ut ab ἐυρρεής fiat si θρεια gute troniung), et inde ἐυρρεθης. Simile

aliquid labemus in voce dii; ιελειτος, quod in tym Gud explicatur ἀνεπιμελῆς ); nam quum praeter ἀτημελ c, etiam Trit ελεια in usu uerit v. Passo K. Lex. i. non mehercule excogito cur non ab hac stirpe repetamus illud vocabulum. g. 53. Dicendum ioc loco videtur de quibusdam ominibus Nirorum, quae a verbis vel repetuntur vel possunt repeti in universum non multa sunt nomina virorum in laetici eaque partim barbara, ut 'Aρσίτι; Persa p. Arrian. Abulites Persa p. Curt. Ἀναῖτις Persarum et Armeni0rum ea, p. Strab. etiam Dianae c0gn0men apud Lyd0 Sec. aus. Aυταρίτης Galliis p. olrb. Kαυβλ ας Lydorum rex ap. Nicol Dam. Alia ita sunt comparata, ut a stirpe Graeca deduci haud sacile possint, quamvis Graec0rum Sint ut Graisης, Emped. Μανίτας in Inscr. Λανίεας grammaticus in Anthol et in Inscr. 'Aσευγ ης p. An tui in Lib. λψ im in nummo ap. ionii.). Rursus alia cum appellativissere congruunt, ut Ἀρμενio; in nummo Cymaeo p. lonia. certe possit esse pro 'Aρμενιος, quod et ipsum est viri nomen p. Alciphr.); Παλαιστρ ης Laco, in Inscr. tum a secunda declinatione repetenda: Γαυλ ης huc. Xen. Καλαχαίτης heros Atticus, Dem. Aoχέε ς Athenien Sis, adverSus quem una est inter Isocr. orati. 'μπίτας Cleomenis socius p. ol. pro quo apud Plut legitur 'μποτας; ', lortasse etiam 'Ονδεης Indus p . Nonnum, et Oniτης ap. Suidam et Hom. cui subjungi potest ηιοπλης Trojanus p. om. l. tum a tertia declinatione haec Λαμαλίτης apud Suid. Θερδε ης p. Lucian. 'ocri-της Thebanus, p. Lucall. Πολίτης complurium nomen p. om. Paus. l. Πανδε α Messenius et Πανε α Laco, uterque p. Herod. - duobus nominibus volati et Atalami eorumque derivatione

dubius haereo. inverso litterarum ordine legitur in vase quodam De Witte descr. ' ne coli de vases petitis, aris 1837, p. S. n. 60 id nomen an reserendum si ad λυρον vel ad λυρα, non pol est dijudicari. APTITE est artificis nomen in vase inscriptum Pano in Ilii se Blacas p. 48, De Witte in Revue de philol. II. p. 24 et 510), sed ibidem nomen A IRAE scribitur, alias tam

saepe obvium, ut illud fortasse errore tantum in diictum esse possit. Scimus enim saepissime ab artificibus in nominibus inscribendis commissos esse errores, ita ut idem artifex mode AA I in verius Γλαυκίτ : a γλαυκος), 0d Γ ΓΕΥΕΣ, modo AAYXYTra scribatiir. Gerhard euermorb. Denim.

Utrumque de id seratur in Passo ii aliorumque Lexicis. ' Μtilia virorum nomina cum voce rππυς composita sunt vid Keil spec Onomat. p. 50. , nullum praeter hoc et Inniας derivatum. Pro Inniτας Polyb. V, 37 8 Reiskius legebat 'Iππίας vel 'Iπποτας, ut est in lut Cleom. 37. Quas praeterea formas Omiunt obeck path. p. 396, Innoim et 'Iππίτας, equider nusquam inveni.

29쪽

s. 54. quae verbis aliquo jures deducuntur. haec Iunt virorum momina in ης Ἀαιρίως in nummo apud Ilionn. Πραξλας Laco ap. Xenoph. Θερσί ης Aetolus p. om. l. et fortasse iisης lius Heraclis, Soph. ubi etiam pro χηνος, 'inis i conjuncte legitur ληνοσολ ης, vel fodis ita Ηerne ad Apollo d. p. 229. De primo nomine non habeo quod dicam, duo reliqua possint a suturis

θεοσι et πράξω esse den0minata, quamquam Substantivum πραγ sacillime praesto est, si velis paronymiani esse. De nomine Θερσί ης non convenit inter veteres technicos, uirum paronymum si an verbale. In tymol tum Magno tum udiano utrumque proseriur, nam modo a θαρσος deducitur, quod Aeolice sit θερσo ut βάθος βενθος, πάθος πενθος), 0d παρα τὰ θεριο τὰ θερμαίνω, θερμος γαρ ην καὶ προπετης, ita ut a latur Aeolico θερσω repetatur. - quae quum ita sint, nescio an nullum sit nomen proprium in lay a Verbo repetendum. Exiguus tantum in universum numerus est nominum virorum per ori derivatorum id quidem facile intelligitur vel perspiciendis veterum librorum indicibus. 3. 4. a. Restant quaedam Voce in lari numero paucae, propter quas operae pretium non est ο- vos instituere ordines, quasque simili hoc loco proferre satius duxi:

ab adverbii duci possit: χ Λη humilis. a praepostitione cum casu ' ιν αξia r Axii accola, regio Ἀμφαξιτις Steph. fluvium salso' i iiapo nominat , Polyb. Strab. παραιγιαλ ης piscis in litore vivens, cui Steph. subjungi Παραχελώμης et παρωκεανδε ς amen fortasse haec ab adjectivis compositis possunt repeii. omnino obscura origine haec nata sunt: φιλοβολ ης, de quo Supra κατορχlani vinum, qu0d explicatur palmiprimus fortasse a καταπη Τ); syrites lapillus in Iupi ventre obvius Plin. βαλ hi incertum quid, p. eopon. τισιγί. ς et ταβαλ α Vas0rum nomina Persica ananchitis lapis fascinatorius, Plin. et alitis praeterea anachites, adamantis nomen, quod venena irrita faciat et lymphationes abigai; gemit s. genities velut in petra candidis manibus inier se complexis); dentritis oritis globosa specie; synophites et alia lapidum nomina.

His adjungi potest χαρακis xi βψλιακος p. imon. Tuler' interer, ubi ortasse calamus fissa arundo, Properi. dictus est pro homine, qui nimis eo utitur, ui nostrates dicunt seinfati, Dein Φsaud,

etc. de homine ebrio. g. 55. VII. Inserenda sunt hoc Ioco illa nomina propria in Λης, quae paronyma quidem videntur, tamen stirpe Graeca omnino carent, ad ita in possint referri. orum magna par Popillo rem0

30쪽

l Ponto Ἀππα sive MeκisVς, in Scythia Archilachites Augabites, Samites, Tyrangites, in Amano Bomites, circa Palaestinam Ammonites, domites, Elamites Gomo lites, Idianites Moabiles

etc., in Epiro Καμαρί. Dion Per.), in Dalmatia Arthites, in Illyria Λασσαρί ne tu Liburnia 'ra ut Hecat. , in Italia Gallites, et quodammodo etiam Σα Λης et Σαμὶν ' sillud p Appian et Polyb., hoc ap. Steph. B. Γραμμuης et amnites in Gallia, Σισιγυλ ης prope Celticam, ut ait Steph. in is pania denique Θερμος, sed hoc in Polyb. III, 33 9 salso tantum legitur pro αρση-Dης, quod oppidum αρσηιον ipsi Polybio nominatur III, 24, 2 quid sint 'ορεῖται Ιβηρες, multi multa

protulerunt ab Ursino usque ad Schweigh. ad Pol. II, 33. . - Ameritae p. holium plane ignoti. g. 56. Ad haec accedunt aliquot legionii in momina - ως es in Paphlagonia inamωνῖος et Λομα νως, Strab. et Μαρμωλῖoc; in Ponto p eundem αξι νως et ΠιmBλως in Armenia ap. eundem Συσπιρῖτες, apud Plin. Ancobaritis, Caranitis etiam ΚαρηνῖΩς, Gauganitis, α νῖτις Φαυνῖτις; in Palaestina Βασανῖτις Γαυλανως, Gileaditis et Ahιανως; in Arabia αβολως s. 'μυλωρ, et Γαλαδῖος, os. in Caramania Acanthonitis, Agdini iis, Auranitis, Paraepaphitis etc. in India Πευκολαῖος in Africa peninsula ανῖος, Steph. . , embobitis, ακαλως in Aethiopia, et nescio

Deinde aliquot montium nomina, ut Casanites in Arabia, Massycites in Cilicia, ναν ης Scythiae promontorium fluviorum, ut 'An in Macedonia, Herod. Ἀμιμί ς In Chalcidice, Athen. υνεικείihi ad Mae0tim, Strab. Κεντρ ης in Armenia, en . Diod. Κοσσιν in liracia, Aelian. 'Oπλίτης s. 'οπλίας in Boeotia, Plut. Μαλοδεας in Arcadia et Μεγανδεας nocti a Paus. Phyrites . Pyrrhites apud Ephesum, Pyxites in Coelesyria, Sessites in Gallia cisalpina, haec tria apud Plinium. His simillima sunt aliquot lacuum nomina, ut Cercynitis et Lychnitis in Macedonia, hospites in Armenia Thospis urbs est Caramaniae), rogitis in Lycaonia tum sinuum nomina, ut in Arabia Dαλ ης Steph. Abalites Plinio dictus; αιανθος κολπος, Diod. ad mare Persicum αλωκθος κολπος,

Marcian. p. Steph. B., et apud eundem Scipiorem Μεσαν ης sinus incognitus. Imo locorum aliquot nomina in iso desinentia notanda sunt, quae ad stirpes Graecas referre non est consentaneum, ut innis' Aegypti locus, Συσπαρέων s. Στιρ 17 Paphlagoniae ibidem Αἰγινήτης et fluvius nominatur et oppidum Stephano me ιάτης et oppidum Megaridis dicitur et incolarius, διὰ το προκατειληνος. His accenseri possunt insulae πιλωνί ι in mari rubro, quarum incolae eodem nomine appellabantur. λαλκ ης autem insula e regione Chalcedonis salso apud Steph. ita scribitur pro χαλκῖυς, audicit enim: τ εγνικὰν αλκίτης, ως Προσωπίοδος Προσωπί ης. - Μοναρί ης οἶνος in Cappadocia unde nomen traxerit, ignoratur. g. 57. Recentioribus aemporibus monnulla paronyma in is': ex analogia veterum lacia sunt, partim clii historia maturali, ut lapides αερ 17ς, εχιν ης, σταλακχ ης, tui στρουνδε η a Viri 0mine, ei

'ασῖτις p. Strab. conjungendum iit cum ' ιν ασίτος, est enim Aiastaso Phrygiae Opp. sec. Steph.