Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

681쪽

quidem de Luca, eos a Papa suam auctor,tatem recipere; verum haec adhucdum Scholae sententia est , contrarium nullibi ab Ecclesia definitum fuit. Attamen undsdemum suam authoritatem recipiant illa

subordinatio & dependentia nihilominus jure divino subsistit, atque in hoc sensu lao, glori sententia de Luca Vera est. 4Distinguat dein Febronius Potestatem P 'pae ab ejus usu & exercitio ; multa siquidem potest, sed non omnia expediunt: item eas consecutiones, quae necessario cum Primatuuniversali iurisdictionis cohaerent, ab iis . quae contingenter tantum inde dimanant .r admittat denique, quasdam Amatas & anis sullatas horum Canovistarum elocutiones ense, si blagitiam res mutant. Et cur haec non Umittat de privatia Scriptoribus , quod supra de M. Patrum dictas tam prae tracte defendit cum tamen ab horum sessu& verbis absque necessitate recedere haud liceat. econtra privatis autbori 3 impuv.

ς tradici possit. Hisos mediis inulta lubarum scriptis absurda Gguesceati alius Nae

682쪽

3ori cum honore adversarius dimittet. Porinro allatae propositiones ut plurimum Scholae opiniones sunt, vel asserta privatorum authorum. Num vero a Scholae opinion, bus vel assertis Leguidorum, Canonisi rum &c. tam praesidenter ad praxin Curiarum tam ecclesiasticarum , quam civilium . argumentari licet ' habet Germania, habent & aliae Nationes suos Canonistas, Pii,

licistas, legum interpretes, & Commentaristes. Misa videbis, si omnium privatas opiniones & dicta in unum tolligas : non enim inter eos desunt quoque adulatoreS,

qui talia principia fovent, quae si Curiis Episcoporum, Dicasteriis Principum , ipsisque Nonarchis astingere velis & idcirco mox ibidem practicari diceres, a crimine ambitus, despotismi vel tyrrannidis vix exeu bis, Papam cum Episcopis, omni Clero, ac Ecclesiae bonis, Principibus subiicies, L

ges . Canones , horumque interpretationes - illi a potestate civili acceptare tenebuntur:

Papa & Episcopi in materia fidei etiam &disciplinae sine consensu Principis nihil amyllus poterunt, Fides, Religio , Ecclesia in

683쪽

-- - 647 Republica tantum precario subsistent, & t in Ecclesia serviliter famulabitur Imperio.

Felix Germania, si non omnes privatornm

opiniones, Scripta, Consilia, quibus hodie dum superabundat, in sacratissima Curiarum penetralia trahantur, ibique quasi pro lege canonigentur i inter haec labronianos libros

quam maxime numero.

Non igitur a privatorum scriptorum senis tentiis ad praxin totius insignis Curiae , vel integrae Nationis argumentari debemus. Sunt autem opiniones illae Fagnani, Rubet, Merlini, de Luca &c. non ipsae decisiones Rotae , sed tantummodo privatae sententiae& asserta Leguleiorum istorum, qui in decu. siones Rotae commentantur. Quis interim nescit, quod in iis materiis, quae in Scholis controvertuntur, quisque sibi sententiam Hi-

gere possit, quae ei verisimilior appareat ghabet Imperator, Rex Galliae, Hispania. respublica Venetiarum, Dux Hetruriae in Τribunali Rotae suos auditores & Iudices :hi certe nunquam tales sententias nimium

684쪽

Ia labulam esse dicit Febronius r*pem.' dic. a. addit. ad g. a. nihil juvare aliqua viista transalpinorum, ubi Itali majoraefficiunt quid juvat Germaniam gallus , ait, Hispa,' nus &c., qui notitiam Germaniae nou bati bent' observantia , jura hermaniae & Conqs utitiones Imperii volunt, quaslibet ea os in Germania ortas per Judices germanos esse judicandas. Egregie ad Schisma consanis dum i ergo peculiaris in Germania Papa sit, opportet, supremus in Ecclefiasticis judex alomnes Lites, controvectas &c. ibi termina das. Nam quaero, utrum ab his germanis, Iudicibus ad successorem Petri adhuc pateat recursus , vel appellari possit, veΙ non Τ stprimum : igitur caulae in Germania semper finiri non possunt. Si alterum e ergo Papa romanus Germaniae nihil amplius proderit. Quippe germani Iudices quaslibet causas fidei, morum . disciplinae &α per se ultimato &independenter a Papa judicabunt, nugat ' rium erit illud centrum unionis, & sine in.

685쪽

stim, & si quid adhuc vicario Christi co

ceditur totum erit, ut sors sit Consiliarius Germaniae. Febronius isto argumento otiam ea, quae Cap. H. rom. Pontifici in totam Eoi elesiam concedit, penitus everriti Constitu itiones Imperii volunt, quaslibia causas civi. Ies in Germania ortas per germanos Iudices terminandos esse, non vero ecclesiasticas quia in his nihil disponere possunt, & secus causae ecclesiasticae Germanorum nec in Comellio generali judicari possent, quia ibi non essent meri judices germani, & sors ipsum Concilium in Germania non celebraretur. Quod judices rotales attinet, . supponitur, quemlibet exterum habere notitiam suae nationis, ut possit in causa informare , quippo in hunc finem ad Rotam assummitur : quod autem Itali vel Romani majora vota essiciant, iniquum haud est, quia tribunal Pontificis .

non nationum est.

Tandem si excessum latum & abusum horum principiorum accusat Febronius, e ipse genuinum eorum usum & sacultatem admittere debet, atque magog c a kriuri'

686쪽

ea sine exceptione ac limitatione usurpati nes. pratensiones vocantur. Utique in his viistio hominum, pr0ut in omnibus mundi Curiis saepe contigit, excessus & abusus fuisse, non nego; admitto etiam, Romae, sicut alibi, adulatores fuisse, qui Potestatem Papae ultra justos Iimites extollunt. At ista principia a

Febronio superius alliata nec omnibus Italis communia sunt, nec ibi pro lege canonigarita esse, aut constanter practicari monstr tum suit. Interim Febroilius cum Novat

ribus, & quibusdam Catholicis in Germania, haud soli sunt, qui hosce abusus in scenam producunt, & audiri volunt: suerunt jam ante hos in Italia cordati viri, qui contra illos vocem evehebant. Coi silium delectorum Praelatorum sub Paulo IlI. utique Febro nius ipse saepe adducit. Cardinalis Quirinus Epist. Decad. 5. duas Cardinalis Contarent Epistolas producit, quibus salsas Iurisperi, torum opiniones refellit, qui censebant, Pontifici licere, quod vult. Vides, & Italos &Cardinales, qui ossiciales Papae sunt, nimium excessivas opiniones circa potestatem Papae

Publioe & scriptis refellere. Sunt & alii

687쪽

adhuc egregii in Italia viri atque scriptores, qui negant, Papam posse Episcopos pro libitu deponere , esse supra jus positivum sic,

ut possit sine causa dispensare, abrogare, esse Dominum omnium beneficiorum ecclesi sticorum &c. Doctissimus Pontifex Bene . dictus XIV. , quem supra Febronius inter dein sensores falsarum opinionum recensuit, anno x7 7. in publica Congregatione Signaturae gratiae declaravit: Seiant, intelligantque omnes , Ponti es summos esse duntaxat adminifr res ρο di pensatores euisVisorum redditi m. Scio , adversarios continuo vociferari, emendationem aulae romanae saepe ad sp ciem propositam fuisse, sed nunquam serio agitatam, atque in praxin deductam, neque abusus sublatos esse. Iterum dico , non ii

omnes abusus sunt, quos tales esse autumant, qui Pontifici Primatum jurisdictionis denegant. . Emendationem vero Aulae rom nae non modo tentatam , sed etiam in opus deductam, & veros abusus sublatos esse, s

iis constat ex historia Pallavicini Lib a. Cap. o. & L 4. Cap. s. sub Paulo IlI. a quo tres

688쪽

m mmmordinales in quolibet tribunali, apostolica

Camera nempe, S. Rota, Cancellaria & Pae nitentiaria designati sunt, qui sancitas emen. dationis leges in unoquoque tribunalium O servandas curarent, & cum Ferdinandus Rex nquestus esset . agitatam Romae morum emendationem, sed nunquam praestitam, Car .dinalis Cootaronus insignis ille sacri Collegii Cato, nullius dissimulator naevi. atque unus ex delectis ad emendationem Praelatis fidem

ter respondit, jam provisum esse, ut Episco. pi in sua Diae si persisterent, praestantissi

mos viros in sacrum Senatum adlectos, par, ter correctam in reliquis aulam, ut si illius in praesentia mores cum praeteritis conferam tur, satjs foret ad accusationem eluendam,

cum ipsa emendatio non in paginis, sed in veribus discemeretur , atque tum sessum

Regem , ea omnia vera essta Enumerat

dein Pallavicinus accusationis capita, ad sim gula ostendens, qualiter emendata suerinti Quid igitur semper antiquam Haereticorum ambem recoquere juvat' quod si rursus aiam in deterius mutatam . & novos ab

ius irrepsisse velis, ostende: quales hi qua

689쪽

tenis ore , a quibus denuo introduAi distabiliti fuerint' certe Romae omnia non sunt pessima, & D. Carracioli , qui ibi omnia pedispecta habuit, atque de adulationis vitio sua spectus esse non potest, novi me passim in suis libris de Cardinalibus & Aula romana talem nobis imaginem exhibet, quae reve rentiam potius , non insolentiam promor tuti 1u subsesum vocat pebronius D. satis iuel Append. I. g. 4.-Curialistas accusat

romanos, quod Venerandam Historiae& c nonum antiquitatem non attendant, &sacrule sibi persuadeant, singula, quae Germanis volunt obtrudere, semper ita piacticata sesse se, & ex praeconceptis suis opinionibus iaprincipiis constitutiones, bullas, rescripta forment At praeterquam quod in iis, quae oria 4 bilem aut variatam disciplinam & praxin ex ternae politiae attinent, non semper vetus disciplina & historia attendi possint, nec do heant, D. Barthel non insultando, non linproperando ι sed summa moderatione pr-

690쪽

654 ---mminnit, talia rescripta & bullas ea, qua par est, modestia, sanoque in sensu a Natione geris manica deprecari licere, Quis vero hoc negabit Τ nemo asserit, summ. Pontificem in his errare, aut ab aliis circumveniri non posisse, nec dicimus, in Curia rom. nullum umquam abusum obrepere, a qua labe nulla omnino Curia immunis est ; at discrimensacimus inter abusus mere contingentes, & abusus flabilitos, & quasi astro lege receptos, pti res in tanta negotiorum & hominum sibi imuicem saepe dissentientium turba exterminare non possumus, nisi ubivis hominibus Angeli substituantur : posteriores vero si qui sunt,

tamen nec tot, nec tantos esse contendo, ut

hon vel patienter tollerati , vel modeste &reverenter apud ipsam Sedem apostolicam, ut D. Barthel ait, proponi possint, quin opus sit, nova & vetera, vera & ficta simul in

unum conferre, in publicum edere, comminationes addere, & quasi ad extinguendam flammam totum orbem excitare eo ipso tempore, quo vera Religio ubivis per Sarcasmos& Satyras impune impetitur , per incredulos subruitur, & debita etiam vicatio Christi