Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

661쪽

. in das non contradicente ullo Pontifice, tandem cum Adrianus IV. ad Friedericum I. Imp. teste R dewico Ottonis seising. continuatore scribe ret: insigne corona beneficium tibi contulimus. -- - - Debes glorio fime fit ante oculos mentis reducere, quantam saera romana Ecclesia tibi die-nitatis plenitudinem ρο honoris, ει qualiter imp risuis Coronae insignia libentissime contulerit. Et insuper legatorum unus dixisset: s Hiederisus d Domino aposiolico non habet Imperium, is quo iergo habet y Otto de S. Blasio in Chronic. Indeque Imperator & Principes suspicarentur, quod Papa Imperium Sedis romanae seudum& clientare reputaret Beneficium, tum Adin trianus P. Mistra hac interpretatione intelis lecta, Epistola ad Imperatorem, quam partiter producit cit. RadeWicus, declarat, se

per Bene ium non intelligere fetidum, sed bonum factum, & per conferre, po fuisse. Ex

his omnibus intelligitur , ' rom. Pontificum mentem neutiquam suisse, quod Imperatorsit vasallus Ecclesiae, neque quod a Papa pereoronationem territoria , Principatus, & J ra Imperii quasi th seudum recipiat, uti quis dam rerum male intelligentes praetendunt,

Pars L. R r alii

662쪽

626 alii ex malevolentia, Galli vero ex invidia. uti inlignis aliquis Suriptor ait) Germanis

imponunt : sed si rem rite perpendimus, aptius sentiunt illi Auctores, qui coronati , nem papalem dignitatis Imperialis plenit

dinem , ac veluti complementum esse v lunt. Quippe a tempore Caroli M. Ossicium defensoris Ecclesiae, praecipue romanae, C ronae Imperiali annexum erat, dumque hoc

ossicium & praerogativa a Leone III. mediai tibus pactis in Carolum & successores transislata fuit, nolebant Pontifices sibi exinque libet obtrudi, nisi qui velit, aptusque sit, hoc ossicium adimplere, & Pactis stare. In hoc igitur jus suum' sundabant rom. Pontiis

ficos, quod sibi ipsi possint Ecclesiae doso

larem eligere, nec debeant quemvis admi tere , vel si Ecclesiae noxius futurus sit, it rum valeant abiicere. sicque per coronati nem illi hoc munus cum titulo & praerogativa Imperatoris romani tribuere intendebant: huc ergo Gamen, patia, juramenta & omnes praetensiones Pontificum ante coronationem pertinent, neque propterea Imperator

Oilia, aut Imperium sudum Eccles a dici

663쪽

possunt, utpote illae praetensiol1es territoria, dominia & jura temporalia , quae per ei ctionem regenda suscepit, non attinent. In hoc sensu dixit Innocentius ΙH. in saepius o jecto Cop. venerabilem. Quod si Principes s

crilegum , excommunicatum , haereticum,

aut Paganum eligerent, utique a rom. Pomtifice non sore inungendum & coronandum, vel si in electionem alicujus Personae convenire nollent, idcirco Ecclesiam advocato &defensore carere non debere. His perpensis lacile intelliguntur, & explicantur tes imo.

nia, quae ultro citroque proseruntur, nec ubΙo modo praetendi potest , ut Pontifex admi tat , vel recogit cat defensorcm Ecclesiae, quem Ecclesiae insensum, hostem , Vel no-Nium fore novit, quin propterea in ejus Primcipatus & territoria temporalia jus sibi a togare. aut in his praejudicio esse valeat. Hinc etiam Bella inus Tom. a. Lib. I. Cap. s. ait: Aelestia non dicit, Augusium preeario

regnare : quin eontra potius a Frina t. regnum

illum habere ex elissione Principum , a se a tem nomen Imperatoris. Quod si sors aliquis Pontifex ultra hos limites excessisse videtur:

664쪽

6aghac in parte non censetur Ansallibilis, utpote in quaestione facti particularis de potestate

politica seu temporali, neque hoc ad regumen sacrum internum, vel Primatum pert,net , qui idcirco nec restringitur, nec ada getur. Contingit autem' facile in iis, qui suprema potestate potiuntur, ut eam in si gulari casu aut circumstantia ulterius. proseis

rant, ubi nullos sibi limites poni vident. Quod attinet depostionem Regum & pr ' vationet' a Regno, iterum attendi debent s

cta, circumstantiae & modi illis Saeculis comsormes. Utique Papa per se & propria a thoritate ista non potest, sed tantum per modum arbitri necessarii, fideis ris, aut Prim, ripalis compasciscentis, quod ab exemplis in nifestum est. Sic Zacharias P. anno 749. Childericnmm. Galliae Regem non tanquam Papa, sed taQuam arbiter imploratus a st tibus regni non tam deposuit, uti aliqui putant quam deponendum declaravit arbitrio ad eum delato, ut testantur annales Lois liani , Laurisheimenses, & Fuldenses : ce te si Pontifex sua authoritate voluisset depo-

665쪽

nere Regem, id lutique non nudae vocis oraculo, sed actis & litteris authenticis praestitisset, sed ubi illa ' quis eorum meminit Τdein Childeri ei succetar Pipinus testibus a natibus Loiselianis & Titianis non a Papa, sed a Francis secundum morem Francorum H ctus, es ad Regem, b eis tus is Francis in Regno suo.

Idem de depositione Henrici IV. dicem dum est. Quippe certum est, Proceres Gemmaniae Henrici causam ad summ. Pontificem detulisse, di inde justitiam eπetiisse, dein ipsum Henricum hoc arbitrium recognovisse. spondendo intra certum terminum se justitiam aut concordiam facturum, sicuti ipse Henricus Lib. 4. Epist. Gregorii Num. ΙΣ. Ω-tetur. Ego Henrisus Rex de murmuranione Udissessione, quam nunc halent contra me Arta episcopi U Episcopi, Duces , Comites, cateriaque Primipes regni Teutonicorum. infra term inum , quem Dominus Papa Gregoriar constituerit, aut justitiam secundum judicium ejus, aut concordiam secundum consilium ejus f iam.

666쪽

potestatem tangebat, quia contra solemne juramentum in coronatione praestitum, &saepius admonitus accusabatur tanquam hostis & invasor Ecclesiae, dum Simoniacam

Iabem & inveteratum Clericorum concubin tum potenter fovebat, dein Schisma cons vit, coacto anno Io76. conciliabulo Norm

tiensi ex simoniacis & concubinariis, a quubus Gregorius Pontificatu deiiciendus statu batur. Si igitur omnes huius causae circumstantiae & motiva rite expendantur, eX hoc facto Gregorii VIL aeque male concluditur, Papam simpliciter posse reges deponere, aut regno privare, ac Gregorium in hac causa iblegitime & male egisse, quippe non solam Personam Iudicis contra juramentum violatum &hostem Ecclesiae, sed quam maxime etiam Personam arbitri gessit & fidejutaris aut Compacisentis Principalis; quippe ad-Vertendum est; ex quo tempore ossicium d sensoris Ecclesiae & dignitas Imperialis in o cidente potissimum negotiatione romanaeont,

sicis coronae regiae in Gallia & Ge mania

667쪽

annexa suit. ipsosmet status regni suis regiabus pacto tacito posuisse eam legem, ut E clesiam defendant, dein eandem legem I

peratoribus in eorum coronatione, consem

tientibus statibus, expresse a sum. Pontifice in Pactum deductam fuisse, hinc reprehendi Pontifex non debet, si contra pacta publica - , violata ex conscula, vel etiana rogatu si tuum taliquam primarius compaciscens processit. . Quod autem eo tempore tale jus Pontifici de aliis quoque Regnis & regibus assertum fuit, non sequitur , id per se in Potestaterom. Pontificis suisse, sed notandum est, a liquis temporibus sere omnia regna post Comversionem ad fidem romanae Ecclesiae in seu- 'da vel in tutelam oblata suisse, ut ipse Gre- , gorii VII. enumerat, hinc eo titulo, atque ut plurimum a statibus rogati Pontifices, ad

quos querelae deserebantur, in turbas h rum regnorum se saepe ingerebant, & tamquam causarum arbitros constituebant, Si res igitur secundum circumstantias 'tempo

668쪽

632 induunt, quam hodie nudis verbis expressae nobis ostendunti Ad s. qnid modo diceret Gerolius, dum non solum Ecclesia romana , sed & omnes aliae Ecclesiae Curias ecclesiasticas habent,& Curiae appellantur 7 an omnibus Episcopis Febronius etiam illud Gerolii exprobrabit diacendo: se recte cogitari ει diei putabatur ante

6 faecula, quid obsat, vi F idem existimemus hodie p

Ad 6. Quaeritur, utrum Consilium dein

lectorum Praelatorum, prout a Natali Alexa . dro & Febronio productum hominum maniabus teritur, genuinum sit, an non fictilium, vel adulteratum, & ab haereticis corruptum Pallavicinu histor. trident. L. q. C. 5. narrat, Paulum III. 1terato mandasse, ut ista Consilia clam habeantur, & ne cuiquam Scripto tr derentur, ideoque legatum Aleandrum ad Cochlaeum scripsisse: Consilii Cardinaliumpr mulgatio eum invectia Stumii manibus hominum teritur, antequam vel ab authoribus edita, vel executioni fuerit demandata. Igitur hoc Con

silium primum a Stumio, vel .b alio M'

. vat

669쪽

- 633vatore cum ejusdem invectiva editum fuit.

Quod si tamen in eo nihil fictum, nihil co . ruptumsit, patefiunt quidem ex eo vulnera &abusus in regimine ecclesiastico, at simul etiam patescit, ut ait Pallavicinus, ea non dogmatum falsitatem, non legum iniquitatem, non calliditatem politicam sanctimonia sucatam, non avitiorum impunitatem, sed nimiam indulgentiam in delictis persequendis attingere. P tet etiam, illa vulnera summa diligentia perquisita, libere ac sincere proposita suisse a

Censoribus. Hinc Febronius concludere poterit , Curiam romanam eo ipso tempore, quo de eius emendatione maxime agebatur,

atque, reformatio petita suit, non tot, tamque horrendis vitiis opplectam fuisse, quali- ter ipse eam ubivis depingit, neque romae meros assentatores & adulatores, sed etiam HViros cordatos esse . qui veritatem audacter,& sincere proponere non verentur. Accedit, emendationem postea non tam in paginis.

sed in opere animadversam fuisse, quod ipse Ferdinandus Imp. fassus est testeCardinalici tareno Epist. ad Card. sames. Am. I 54 I. si Rr s in mala

670쪽

mala edicere non erubelait Febronius etiam bona reticere nota deberet. Dum autem Curiam rem nam a Sede rormana distinguit, nsemo non videt , id eo. fine fieri, ut eo licentius sub nomine Curia in ipsam sedem, Pontifices nempe & Cardinales obloqui possit. Quis Episcoporum aut Primcipum patienter seret, suam Curiam despectam reddi, & cavillationibus, atque odiis publice exponi, quin se ipsum simul hoc mucrone tactum sentiat Τ

Si ema fas arum decretalium etiamnum iu rom sis Ecclesia viget, quin multo durioribus, quam olim condιtionisus practicaturis

Si jus publicum ecclesiasticum per varia

media , maxime per salsa Udori novissime detecta ingentem plagam sustinuit, min, me mirandum , quod romana Curia iisdem Princi iis continuo insistat, & eorum consequentias multipliceti Quod maxime evinci

potest ex Cardinali de Luca, Benedicto XIV.& aliis primariis in curia doctoribus, Co silia