장음표시 사용
181쪽
iso Da eLAMATIO consunxit, umbram & somnium, ut plane, quam sit inanis haec vita, demonstraret. Porro quam eadem sit calamitosa , probe perspexisse videntur antiqui Pόetae, quinas talium genus non alio epitheto
tectius insigniri posse judicaru dr, quam si eos vi id
est,calamitosos ac miseros cogn*minarent. Nam prima pars aevi, quae quidem optima putatur, sese nescit. Mediam protinus negotiiorum tumultus,curςque,excipiunt. Extremam morbi ac senectus occupant , ut de felicissimis interim agamus. Quis igitur non optimo jure probet illam Sileni sententiam; Optimum esse, non nasci, proximum, quam ocissime abes ri r diis non approbet T bracum institutum, qui nascentes luctu lamentisque excipiunt: ruissim,exeuntes E vita gaudio gratulationibusque prosequi solent ὶ Quodsi quis ipse sibi narrer, quae suis auditoribus solitus est Hegesias, is xlaam morte optabit potius, quam
182쪽
nx MORTE. asshorrescet , 3c suorum obitum ae- quissimo seret animo. At obstrepit interim paternus dolor. Ante diem periit, periri adhuc ephebus, periit optimus,ac siigulari pietate filius, , vitaque longinima dignus. Queritur,naturae vices invetti, quod filio pater, iuveni senex, superstes sit. Sed obsecro te per Deum immor. talem , quid tandem appellas ante diem 3 Quasi vero non unusquinque vitae dies & supremus esse possit. Alius inter materni latebras uis teri, vixdum homo, praefocatur,&inter fingentis adhuc naturae manus intercidit. Alius, dum nascitur,alius. dum vagit in cunis, abripitur: alius in ipis statim aevi flore , vixdum percepto vitae sensu, perit. Ex tot hominum millibus quam paucis datum est ad senectae limen,quemadmodum vocat Homerus, pertingere Hac nimirum lege Deus animum in huius corpusculi pri zsidio constitiait,ut, quocunque di ei quocunque momen
to, judesit de dere,erotinus inde
183쪽
R s 'P-x R a T. se exeuisdum. Neque verὰ quis quam ante diem evocari tibi videliri possit, eum' nulli sit certus dies praescriptus , sed isdemum legiti
mus sit dies,quemcunque infera, tor ille noster supremam esse vo luerit. Nos, si lapimus, unum quemliber, perinde ut supremum i opperiemur. Quanquam i, tanta vitae brevitate, fugaciliteque, quantulum quaeso referri paullo serius, an maturius, eximaris 3 Nec enim magis interesse videtur,quam,cuin plures ad capitis supplicium ducuntur,primus, tenius. anseriaris, nihilominus mox ferien
dus. Quid enim aliud ipsi vita.
quam perpetuus quidam ad motatem cursuMNisi quod commodius cum his agitur, quia tam labori a vitae functione maturius dimittuntur. Verum, ut amentis est. ln-jussu imperacoris ὀ castris excedeis xet ita stulit atque ingrati, missio- 'nem a duce eelethis datam non litbenter amplecti, maxime si jam pion sive Iaude discedat aut dimiserituu
184쪽
A D MORTEM rε7M titur s sique ad praemi iam , non adiri ignominia ii, quocatur. . Nequ*enirn convenitia i sipacium solui liis metiri. Recte seclis aestimanda, i, psestas, qt is Ma xixisse putetur, non qui plurimo annos, io ins-vx inquit H0merus,ter Iam pressit, & numero *ddidit, seqω i gnavites perae a vitae: fabula,
i, bonetam sui inemoliam posteris reliquit. Anqqereris, quod statim
tibi talem filium dederit Deus, qualem optasses post; annos muti tos evadere , Quid quod neque is usque adeo praemature desunous est noster adolescens λ Iam vicesimum attigerar annum qua quil dem aetate, mea sententi , ψpti si est mori. quia vivere dulcillimum. Jam patriae civem bonum, iam pa-ari filin pium, iam aequalibus convictorem jucundum , denique s .peris booam & int gram mentem. praestiterat. Decessit viti*ru igna, Jus calamitatum imperitus. Porrq, i Ruid allatuta sierix vita longio , .anc tum.. cque pleiumque iniviὸ s
185쪽
D ECLAMAribvidemus , ut posterior aetas & gravioribus vitiis adolescentiae puritatem inficiat, & pluribus calamitatibus iuventutis felicitatem conistaminet. His omnibus, seu malis,
periculis, illum mors cita sub- duae it . Nunc denique tuto gloriari potes . te filium optimum habuis. se , vel habere magis. At habueris
tantum, non habeas etiam: utrum
potius aequum est, discruciari te quod amiseris, an gaudere, qui talem habuerisi Vide ne parum gratist animi, meminisse repetiti muneris, non meminisse dati. Magnum profecto munus,filius pius; iud ita
datum, ut ad tempus eo fruereris, non ut perpetuo tuum esset. sic enim tecum considera, vir sapientissime,immo se pariter consideremus t siquis princeps summi pretii summaeque artis rabulam nobis dedisset utendam, utrum eam,
quandocunque collubitum fuerit, reposcenti sereno vultu reddemus, gratias insuper agentes; an tristes ad hunc modum cum eo expostu
186쪽
Iabimus 3 O te crudelem , quam pretioso munere nos spoliasti,
quantam voluptatem nobis ademisti qua cito rem tam egregiam,
nec opinantibus, eripui ille Nonneis optimo jure tam ingratis querimoniis ad hunc responderit modum Hoccine praemii pro meo ossicio reportoὶ Itane nihil memi nistis, nisi hoc tantum quod bellissimam tabulam amisistis Excidit animo, gratis & ultro commodasse meὶ vos tot iam dies mea b nignitate pavisse oculos, animum
oblectasse3 Quod dedi, benignitatis erat: quod reposco, meo iure facio. vobis aliquid ex me lucri - suit, iacturae nihil fuit , nisi quod vestro vitio id esse proprium fiu-gebatis, quod erat comodaricium. Proinde perire vobis videtur,quod repetitur: immo quo pretiosior, quo jucundior ea res fuit , quam mendam permisi, hoc magis atque magis mihi debetis.Nec ante tempus repetitu videri oportet, quod citra injuriam poteras non som-h mitti.
187쪽
mitti. Haec ratio si nullo pacto' refelli poterat, cogita, quanto justius natura dolorem ac queretis nostras huiusmodi sermone possit reprehedere. Atque his nimirum rationibus dolorem nostrum leniri eonveniebat, etiamsi mors totum hominem tolleret , neque quicquam nostri post funus super- 'τ psitio. esset. Nunc si saltem hoc credimus, de quo nihil addubitavit Socrates ille Platonicus , videlicet' . hominem ipsum animum esse, corpus hoc nihil aliud esse, quam animi vel organum, vel domi ellium,
aut, ut verius dicam, sepulcrum, carcerem, unde cum emerserir,
tum demum sui iuris esse, multoque, quam antea, felicius vivere; quid est quod mortem incusemus, quandoquidem usque adeo non perit ille qui moritur, ut tum denique nasci videatur potius ὶ Et nobis animo frui licet, quod oculis non cernimus : nihilo se eiusquam amicis absentibus cositatione frui solamus; &haud scio,
188쪽
an aliquanto suavius, quam si eos
coram oculis conspiceremus; pro pterea quod corporum convictus non raro nobis offensarum materiam consuevit ministrare, & con
siletudinis assiduitas jucunditatem amicictaea nonnihil imminuere. Mus rei si desideras exemplum, an non sat argumento sunt Apostoli, qui tum demum vere frui
Christo, vereque amare coeperunt,
postea quam illis corporea praesentia fuisset ademptar Sic est proinsecto, bonorum amici cia, animorum, non corporum, conjunctione constat. Qui vere amant, animos amant, non corpora. At animorum copulam nulla vis, nulla tema. porum , nulla locorum intercape
do potest dirimere. Porro nimia quam puerile est, amicum perisse putare , simul atque sub oculis es.le desierit. Tu, quoties libebit, Iium tibi cogitatione sermonibus que praesentem reddes: ille vicissim tui meminit, sentitque i penitus animi tui affectus. Nonnunquam ha
189쪽
x o Da eLAMATIO mitti. Haec ratio si nullo pacto refelli poterat, cogita, quanto ja stius natura dolorem ac querelas nostras huiusmodi sermone possiereprehedere. Atque his nimirum rationibus dolorem nostrum leniri eonveniebat , etiamsi mors totum hominem tolleret , neque quicquam nostri post funus super- si saltem hoc credimus, de quo nihil addubitavit Socrates ille Platonicus , videlicet hominem ipsum animum esse, corpus hoc nihil aliud esse, quam animi vel organum, vel domi ellium,
aut, ut verius dicam, sepulcrum di carcerem, unde cum emerserir,
tum demum sui Iuris esse, multoque, quam antea, felicius vivere; quid est quod mortem incusemus, quandoquidem usque adeo non perit ille qui moritur, ut tum de- viqile nasci videatur potius ὶ Et nobis animo frui licet, quod oculis non cernimus r nihilo seciusquam amicis absentibus cogitatione sivi solemus 3 R haud scio,
190쪽
an aliquanto stravius, coram oculis conspiceremus, propterea quod corporum convictus non raro nobis offensarum materiam consuevit ministrare, & consuetudinis assiduitas iucunditatem amicicuea nonnihil imminuere. Mus rei si desideras exemplum, an non sat argumento sunt Apostoli, qui tum demum vere frui Christo, vereque amare coeperunt, postea quam illis corporea praesentia fuisset ademptat sic est: proinfecto, bonorum amici cia, animorum, non corporum, conjunctione constat. Qui vere amant, animos amant, non corpora. At animorum copulam nulla vis, nullatem porum, nulla ocorum intercapedo potest dirimete. Porro nimi quam puerile est , amicum perisse putare , simul atque sub oculis es.se desierit. Tu, quoties libebit, si-aium tibi cogitatione sermonibus que praesentem reddes: ille vicissim tui meminit, sentitque penitus animi tui affectus. Nonnunqtiam ha