장음표시 사용
241쪽
saltem obtinuisse , ut Rex , Urbe relicta , Sutriam se reci-Peret , ubi post multum ad invicem habitum verbum, Reα pro quodam Brixiano Episcopo , qui ipse viro Dei iniuriam captionis zelo regio ductus intulerat , flexis genibus satisfecit. Excommunicationis autem poenam Cononi inflictam fuisse confirmare post uni dissidia , ouae Ecclesiam & Imperium Romanum inter sese commiserunt , & per quinquaginta annos misere vexarunt ad Callistum usque ΙΙ. , a quo habito Lateranensi acumenico Concilio res fuere anno MCXX. compostat. Etenim vita functo Henrico III., cujus sana adversus Episcopos Simoniacos de Adelmanno agentes commemoravimus studia, eius succetar Henricus IV. Germaniae Rex eccles astica iura confrin ere tentans, a solertissimo sanctissmorue Pontifice Gregorio VII. sacris interdictus fuit, quod aegre
erens, in Romanam Sedem , Gregorio eiecto , intruserat sub nomine Clementis III. anno MLXXXIV. Guibertum Archiepiscopum Ravennatem . Quamobrem Episcopi partim adhaere-Dant Imperatori , illique Pontifici ab eodem intruso , partim alii Pontifici legitime electo. Idcirco Cononem , utpote & i sum e Germania accitum 3 suffraganeum Μetropolitae Μediolanensis , Theobaldi nomine Henricianae partis fautoris, adhaesisse Imperatori , credi facile potest : ideoque excommunicationis poena a Gregorio VII. una cum suo Metropolita Theobaldo mulctatum.
Uti quoque nomen Germanis frequens suadere videtur.
242쪽
pidasse Ecelesiam, telaque Cnristianae Religionis ictum interiisse scribit Ughellus , i cui consenat Tottus -incitatis mss. r . Amno ΜXCVI. adhuc in vivis suis
se colligitur ex mss. Schedis Galeardi, ubi ita inveni: Ioan nes II. Divelat in Sede anno M VI. mense Augusti. Rogitum Zampetii scriptum de anno MCCCX I. , ex quibus corrigenisdus Faynus , qui in Caelo Brixiano Ioannis mortem collocat ad annum MXC. Rubeus vero loco citato narrat a Clemente , quem Imperator Henricus a conflato schismate in Romanam Sedem, legitimo: Pontificet Greporto VII. adhue in vivis agente , intruserat, electum fuisse in Brixianum Episcopum quemdam Ioannem, qui Cononem armis e Sede exturbare tentans , ipse fuit e Cathedra pulsus , quam nar rationem, deficientibus vinumentis, neque admittere neque explodere placet.
Ο Ita in x tinnir &-ac populorum eom---- a Romana rarissia mortuus est . sin uio privaviti quoa ut' aeeepit Henrisui . ut est intibo ritari Bibliothua S. Petri in otia Gregorium, macto Brixiae Episcoporum sibi . laber hie mis avis Venetias , in adhaerenturm eonventu , Pontificatu , quoad des Pontificii Legati , quo traducta mis potuit. Mjecit , di Guibertum Praesulem R quam nlurima olim asservata in Coenobio , vennatem a GrNorio triennio ante anatheis quod deletu nosticus. Geolii ia Alga, I male pereullum in Petri sedem, Clementis III. tribus excalceatis S. Theresiae filii tributumr nomine sumpto . Romam deduxit & eolloca uti adnotavimus pag. ν6. ia uotis , dc alibi. vit. Porro hae in Urbe auxilio hujus Ioan- 1 Gregorius VII. in magnum odium per- nis illud Conciliabulum celebratum fuisse alia venerat Henriet IV. Regis uiarinutis sibi ia- qui sibi persuaserunt. Verum citra dubium vestituras, aliaque incommoda Rom. Sedi in- ei . habitum suisse in Urbe Brixinensi posita iantentis , unde Ponti sex summa erga ipsum meatu Tiroleresi, quam aliquando appellatam
hamanitate pre aliquot annos usus , cum ni- fili se Brixiam animadvertere supra non omia hil proficere inteli geret o Concilio tandem simus . . Romae habito, anathemate percussi; Regis T
243쪽
lus, & alii obertum . Sed Rubeus loco citato scribit 1ὶ eum fuisse sust cistum Cononi. In nostro autem Catalogo primus omissus , probabiliter quia non fuerata Clero & Populo electu , neque initiationem acceperat stive a Romano Pontifice, sive a Metropolita Mediolanens ς sertur enim ab Henrico Rege Episcopatum accepisse sa) , ideoque Insula privatum anno MXC dicit inhellux 3 . At
Galeardus in notis contendit omnino legendum MXCVI. , ut constet narratio Landulphi Mediolanensis , qui hoc eum anno neglectum , α Episcopatu privatum , eique praesectum Armann tim ab Anselmo electo Mediolanensi Archiepiscopotestatur. Sed Landulphi narrationem animadvertenti, neque a Galeardo calculos esse feliciter subductos constabit. Si aenim suae narrationis filum deducit Landulphus ηὶ : A/mannus in Ecclesia Brixi ense electus Episcopus , defunesa Arnuia pho Archiepiscopo Mediolanensi , cae alium eligensim Mediolanum Denit , ubi savissima cohorta in populum tempesate , elegit in Archiepiscopum Anselmum de Brui .... qui neglexit Obertum agnomine Baltricum , qui propter investituram Brixiensis Episcopatus, quem a Rege suo Henrico susceperat , Armanno repugnabat , is Armannum , qui se Archiepiscopum elegit , in Episcopum Brixi ensem ordinavit. Ex hac Landulphi narratione liquido constat,
Anselmum de Brui suffectum fuisse in Archiepiscopum defuncto Armipho , α post suam electionem Osertum neglexisse . Arnulphum autem illum obiisse anno MXCVII. testem damus peritissimum in patria historia Iosephum Antonium Saxium , cuius haec sunt verba in notis ast eumdem Landulphilocum
244쪽
locum 3 : obilit Arnulphus non anno Io96. , ut perperam seria Ar inhellus , sed anno Io97. v m. Kal. Octobris juxta calculum Papesrochii antiquis eatalogis innixum, o ipsius etiam Puricessii , qui in vita S. Berlemb. Lib. IV. Cap. 82. n. I. sementiam suam in monumentis Basilica Ambrosana n. 284. prolatam, qua Arnu hi mortem anno Iosue. statuelat, irritam prorsus Do-Iuit. Hunc eumdem calculum iam posuerat Saxius in serio Chronologica Landulphianae historiae, ex quibus colligitur nequaquam fieri potuisse, ut ante annum MXCvΙΙ. ab An selmo Archiepiscopo Obertus Episcopatu depelleretur . Ne tamen id , quod verum est, dissimuletur, quemadmodum dici potest Oberti depulsonem anno MXCVI. incoepisse : ita palam est neutiquam persectam esse ante annum MXCVIII., quo Armannus illius adversarius initiatus est , ut statim in Armanno dicturi sumus . Huius Anselmi in Cathedra Mediolanensi Praedece res duos, alium nempe Anselmum , dc Arnulmum , prudenti consilio , ne Henricus oberti fautor irritaretur, tolerasse eumdem obertum in Brixiano Episcopatu, innuere videntur haec citati Landulphi verba 6 et deinis homo isse meditas prudens neglexit Olertum agnomine Baltricum .... hoc quidem prudentia Archiepiscoporum antecedentium pbi, videlicet , Anselmiae Raude , is Arnulphi de Porta Orientali facere vitatiit ; cui rationi & hanc addit Saxius in notis ad eumdem Landulphilocum : fortasse etiam reprobare in suffragaveo Episcopo non au-aeelant quod in Ie ipsis admiseranis utrumque enim cis Henrico Imperatore per Dirgam ετ anulum institutum Archiepiscopum aD-mas Sigonius de Regno Italia ad annum Io84. Θ I a.
Sunt qui putant, ante oberti detrusonem tentatum fuisse furtum SS. Crucis e Templo S. Faustini Maioris , ubi tune
custodiri dicebatur : cui rei, ut rescivit obertus , opposuit sese magna stipatus Armatorum copia , unde facto ex utraque parte agmine, fusoque magno Civium sangitine, tandem Episcopus Civium commiseratus casum ultro pretioso cessit thesauro , in princeps Templum hinc delato ; cuius naria rationis fides sit penes recentiores auctores, Capreolum videlicet oc Florentinium , cruentum hoc certamen rein
νδ Lib. V. Hist. Florentinius in talago.
245쪽
ferentes, tacente Malvetio Historicorum omnium Brixiano
Caetera oberti gesta perinde ac annum obitus tenebrae oblivionis premunt. Faynus & alii obiisse aiunt anno Io93. sed omnino falluntur , in Iongius enim aevum vitam produxisse dubitare non sinunt concertationes supracitatae , quas de Episcopatu hoc habuit annis MXCVI. dc sequentib cum Armanno, ad cuius commentarium statim manus a
Sed negligentiae nos insimulari possemus, si taciti praeteriremus Epitaphium quoddam a Rubeo relatum in mL hist ria & ab Ughelio , quod putant positum oberti sepulcro , & hoc est :ri Hic iacet Ombertus bonus Pastor Brixi
is nus, qui multa corpora Sanct um post cru- entum conflictum Henrici conster is vit anno MXCIII. Verum dissimulare non possumus, monumentum istud aut in magnum cadere Oberti dedecus , aut recentiori manu ,α in sacra, Brixiana historia peregrina fuisse compactum . Namque si Brixia ruar Scriptorum testimonio, ipso etiam reserente Ughello, Episcopatu mulctatus fuit Obertus a Rom- Pontifice propter investituram acceptam ab Henrico Imperatore , cuius partes adversus Mesesiam constanter sequebatur , quomodo dici potest sonus Pastor e Si vero ab Henricianis positum fuit, nonne eius nomini dedectas inuritur e Praeterea quis ex isto Epitaphio extundat, ut scite ratiocinantur Bollandiani 8 , quod confli eius in Epitaphio
commemoratus inter Brixianos fuerit, vel quod Brixiani contra Henricianos pro Pontifice pugnarint potius quam contra Pontificem pro Henrico ρ Vel quod corpora ab oberto consecrata idest decentiori loco collocatast non fuerint corpora antiquorum Sanctoram, qui suo vel sanguine vel exemplo Brixiam sanctificarunt , potius quam recens occisorum in pugna aliqua militum: quos, utcumque contra fidei hostes
246쪽
hostes pugna se, pro martyribus habendos coIendo'ile conis stanter negavit Rom. Ecclesia . Haec si docti Brixiani expendere vellent, non dubito quin repudiaturi essent confiAum illum martyrum numerum , ne officiat honori eorum , de quorum martyrio probatissimis monumentis Ecclesia haec glinriari potest.
HIC FUIT TANTUM A CLERO ET POPULO ELECTUS . AD SANCTUM GERVASIUM .
i a Rmanni , quem oberto suffectum fuisse constat, inlistia Episcopatus figere , impedita ac plena perieuli
a res est, propter varias , in quas abiere opiniones Viri nostra memoria celebres Bacchinius, Saxius& Galeardus. Perturbata Landulphi scriptoris historia , α notae chronologicae nonnullorum Monumentorum eas tricas Rc ambages pepererunt . Connitar ego probabilem, quoad fieri poterit, statuere chronologiam , quod spero consecuturum , si animadvertero ab eius initiatione distinguendam esse electionem ad Episcopatum. Electum aio ante Octobrem anni MLXXXVII. , consecratum vero Episcopum anno
MXCVII. Baechinius in historia Monasterii PadoIironensis cta Diplomate, quo Arimannus praedia quaedam suae ditionis concessit Ecclesiae S. Viti Medulensis colligit, anno ΜLXXXVII. eum iam 1 uisse hujus Ecelesiae Praesulem , simulque Ugheulum carpit, qui novem annis hujus Episcopatus initia aistulerat ci) . Equidem a Galeardo a hanc Bacchinii chron
logicam notam triplici hac ratione prorsus improbari non sum nescius. I. Arimanni Diploma expresse esse datum anno MXCUII., ut habet eius subscriptio : Factiun est hoc anno ab Incarnatione D. N. mille semo nonagesmo septimo Indictione
XI. δLib. III. pag. 3 tr. ta Monasterii Padolimaevia Historia in notis ad Ugheli. pag. σε ., ubi promptum . iam Moa nenim recusam luerat, ea cim
247쪽
XI. II. Indictionem XI. in Monumento sgnatam concedit convenire cum anno MLXXXVII. a Bacchinio signato , at diem decimam Octobris, quae ibidem est , eiusdem anni MLXXXVII. non incidisse in diem Sabbathi , bene vero in
Dominicam : e contra diem Sabbathi decimam ejusdem mensis cecidissse in annum sub finem ejusdem Monumenti signatum MXCVII., quo Indictio VI. currebat. III. Caetera Diplomatis signa optime convenire Cum anno ΜXCVII. Ex quibus ipse concludit vitio fortasse incuriosi amanuensis immutatum fuisse numerum Indictionis, di inductam notam X. pro nota V. Addere iuvat ipsum mei Galeardum diffieul t tes istas per Augustinum Randini Monachum Cas com
municasse cum Bacchinio , a quo id habuit responsi s 3ὶ :
ad eas difficultates dirimendas consulendam fore ipsammet Monumenti chartam, cujus apographum ipse Perdiderat, tamen animadvertebat diem Sabbathi x. Octobris signatam sub initium Monumenti convenire cum anno MXCvII., quo
Cyclus Solaris XIV., α Littera Dominicalis D. currebant: at anno MLXXXVII. Solaris Cyclus erat IV., Littera Dominicalis C. , quocirca dies x. Octobris, & quidem Sabbathi incidit in annum MXCVII. , anno vem ΜLXXXVII. dies ax. eiusdem mensis incidit in Sabbathum, dies x. in Domi nieam . Verum Indictio XI. in Monumento signata con Uenit quidem cum Octobri anni MXXXVII. minime vero eum Octobri anni MXCVII. quo currebat Indictio VI. Subnectit Bacchinius potius dicendum esse, Notarium errasse in
exprimenda die, quam in signanda 1ndictione . Observat etiam Ecclesiae S. Viti Μedulensis possessionem initam futile a Monachis Benedictinis ante annum MXCVII., quod fuerat iam in citata Padolironensi historia ab ipso probatum ;quibus tamen omnibus finem imponit rem insectam relin quens, re ingenue confitens difficile non esse, alicubi se curiarente calamo caespitasse. Galeardus tamen in Epistola data citato Randino Bacchinii responsis non acquievit; unde prorsus necessarium esse contendit , iterum consulere monumentum ς fieri enim potuisse dicit,
ut Indictio ipsa sit VI., quippe certum est , diem Sabbathi decimam Octobris sub initium monumenti signatam incidisse in
ca) Ia Epistola nas data Regio die s. Decen b. anno Ity.
248쪽
annum MXCVII. Unde credi potest factam fuisse permutationem numeri V. in X. , uti in ejusmodi chartis uiuuenire solet. Haec nos ex italicis, quae mss. asseri antur, Randini & Galea di epistolis latine reddidimus; suae huic con)ecturae adhaest Galeardus in notis ad Ughellum , neglectis Bacchinii rationibus , luibus totam Brixianorum Episcoporum Arimanni Praecessorurn eriem atque ordinem perturbatum iri pertimescebat atque Bacchinium adductum suisse in errorem putabat Arimanni Diplomate , quod non anno MLXXXUIL datum , ut Bacchinius censuit , vitio fortasse amanuensis: sed anno ΜXCVII. pro
Verum diplomatis Arimanni autographum a Bacchinio in- Dctum mihi animadvertenti , atque intuenti in chartulario PadoIironensi custoditum , supputationi Bacchinii potius quam Galeardi coniecturis adhaerendum esse visum fuit . Namque non solum sub initium Diplomatis est Die Sassati qua es decioma Octobris , verum etiam quod caput est haec exstant verba sub eiuslem finem . Factum est hoc anno millesimo octuagesimo septimo supradicto die , Θ mense , Indictione undecim , quae quidem
Diplomatis verba nitida plane sunt , litteris expressa, non autem numericis charaeteribus autographo consonat omnino apo- graphum eodem Ioci a me inspectum , quod reor aliquanto recentius ; nisi velimus dicere , utrumque eodem tempore Consectum auxia veterem consuetudinem eiusdem rei documenta
ingeminandi. Sed praestat Diplomatis exemplar Lectorum ocutis su icere a me descriptum ex pergamena Archetypa , quae custoditur in Archivo Hospitii omnium Sanctorum PP. Benedictinorum Mantuae , ubi securitatis gratia chartae omnes Μο-nasterii Padolironensis hodie asservantur .
,, Die Sabbati quς est decima Octobris in Qvitate Brixia
is in domo Episcopi prςsentia Bonorum hominum nomina subia,, ter L. X. Concessit Domn. Armannus Cardinalis Romanς Ec
is cle sic , & Episcopus predictet Sancto Brixiensis Ecclesio con-
centi te ad Egerio , ct Ardoano seu Magis redo germani mi- is lites Domni prςdicti Armani Episcopi Abbati Sancti Be ,, nedicti inter padum , & Latronem lx suis Monachis Ee- ,, esesam S. Vitti , quae est posita in loco Medulς &c se Factum est hoc anno ab incarnatione Domini nostri Iesa n Chri-
249쪽
Christi nil Ilesimo octuagesimo septimo supra dii ho die &,, mense indictione undecima. Ego Herimannus Sanctae Ro- mant Ecclesit Cardinalis Confirmo .
Hinc illud pro certo habendum, Ari manni Diploma minime esse datum anno MXCVII. Ideoque oscitanter editum esse incitata Historia η anno millesimo nonagesimoseptimo , quod mirum a Bacchinio ullibi non fuisse animadversum : etsi in Operis contextu rite posuerit an. ΜLXXXVII. Neque ullus error cubat in Indietione, utpote quae di ipsa clariuunis expressa litteris. Dissimulari tamen haud potest aliquo errore chronologico Diploma illud laborare , quippe quia anno ΜLXXXVII. Curreret quidem Indictio XL 1umpto anni initio uti seculo XI. in usu erat a mense Septembri; at dies X. Oetobris inci
dit eo anno in diem Dominicam, minime vero in Sabbathum. Dies vero X. Octobris anno MXCVII. erat quidem dies Sabbathi, at eo anno MXCVII. currebat Indictio VI. Quamobrem aut in signanda Indictione, aut in die exprimendo error sane aliquis irrepsit, quem errorem in eo credo positum, quod dies X. Octobris loco diei IX., quae anno MLXXXVII. incidit ici Sabbathum, posita fuerit a Notario celeri manu scribente ;quique error nostris quoque temporibus contingere selet in hisce chartis , quique iterum error facilius contingere potuit , quam in nota chronica , uti animadvertenti patebit . His accedit, Monasteritim Medulense anno MXCVII. conaditum iam fuissse , ut supra adnotatum fuit; quamobrem nemo non videt, ad eum annum differri non posse Arimanni diploama, in quo Abbati S. Benedicti suisque Monachis conceditur Ecclesia Μedulae , atque ibi haluare, o Mon ierium facere , Domino seroire , o vivere ibi sMundum regulam S. Benedict1 I . . Itaque conficiendum, Arimannum iam ab anno MLXXXVII. electum fuisse Brixianum Episcopum, neque est cur Galeardus cum Saxio s6ὶ pertimescat, Brixianorum Episcoporum ante Arimannum 1ertem perturbatam iri, quippe simul in hanc Sedem ab Henricianis intrusum Obertum, simul Arimannum ad cam-dem Sedem promotum fuiste a parte Pontificia , nihil est ab
250쪽
eorum temporum consuetudine alienum ; porro cum in Mediolanensi , tum in Brixiana , atque in aliis Italiae Urbibus id monstri visum fuisse eo temporis intervallo , quo Ecclesia Christi sub Henrico IV. Imperatore scedo schismate laborabat, fuit iam a viris doctis adnotatum, imo re ab ipsomet Galeardo loco supra commemorato 7 . Dici etiam posset, Oberto adhuc in Brixiana Cathedra sedente, promotum fuisse ad k eamdem
laudatum Arimannum tamquam eius Coadjutorem . Seculo
enim Christi XI. ac XII. invaluisse etiam in Italia Coadiutores Episcopatuum disertis hisce verbis assirmatum video a Muratorio 8 . Iam enim coepta erat iis temporibus int ehi , aut renovari eo uetudo , ut Diventibus Episcopis , sive ex infirma valetu
dine imbecillisus , sine in senectutem inclinatis , sine sus alio rati num obtentu , quarum humana cupiditas ferax semper est , successor patueretur; quam ipse consuetudinem exemplis ab Ecclesia Mediolanensi petitis probat in Praefatione ad Anonymum Comensem 9 , α confirmat ro alio exemplo ex ipsa Brixiana E elesia desumpto in Dissert. LXII. Antiquit. Ital. quam ego consuetudinein firmabo in Villano, Mayfredo , atque Cavalcano Brixiae Episcopis . Verum utut res haec se habuerit, Armannus sive Erimannus, cui nomen Martinus ut est in Necrologio infra citando de Gavardo II Brixianis Infulis insgnitus erat a ono NLXXXVII. Eius opera cum Anselmus de Brui factus esset Archiepiscopus Mediolanensis, oberti Ia nostri Episcopi nulla habita ratione, Armannum promovit & consecravit, ut habent Landulphi verba in oberto mox citata. Sed praestat animadvertere ea, quae Landulphus narrat unico capitulo simulque gesta innuit, diversis temporibus accidere potuisse , quod fuit
etiam animadversum a Sa xio adnotatione tertia ad eum Lan-dulphi locum. Memorat hic Auctor Anselmum opera Armaniani electum huic favisse, &postmodum Brixiae Episcopum consecrasse; at uno eodemque anno haec omnia transacta esse nulla est credendi necessitas . Eodem capite tandulphus narrat,
e. supra commem. Gavardum est municipium montanum eum cs m. v. Rer. Ital. pag. 4ox. arce olim S. Martini dicta atque anno si t. 9 Ibidem . diruta , tribus supradecem ab Urbe milliaria is To n. v. Antiq. Ital. pag. χνα hus dissitum est ad ripis flumiaix Clisii . ii Male apud Landulphum lite. cit. , & cix Laadulphus utitur verbo neglexit,quod Qx eo apud Puricellum in Μonumentis Bam ego reor laterpretandum: mul Minarati Mis.1icae sebrosianae Pag. 1 4. legit