장음표시 사용
391쪽
futationis formulam perscribendam, ac recitandam esse Euangelicis judicarunt, essiciendumque ut omnia in integrum ad usque concilium restituerentur. Ex his cum maxima pars postremam probaret, datum est negocium Ioanni Fabro Iccio Cunrado V Vimpinae, Cunrado Collino, Ioanni Cochleo , Medardo Minoritae, Augustino Mario δε aliis, ut confutatione articulor u conseissionis conscriberent. Interim per ridericum Palatinum,Hoierum Mansfeldiacum,& comitem Helfensteinium percontatus est Caesar, num plures articulos exhibere vellent Euangelici responderunt illi , sat se habere , in confessione comprehen disse summa doctrin suae capita ad fa-lutem animae necessaria abusus vero in Ecclesiam invectos lenitatis caussa sese praeteriisseri r esertim cum amicam placidam actionem de iis in
conventu Caesar polliceretur. Cum etiam eodem tempore Ioan
nes Saxoniae flector nuda si ve insignia
provinciarum suarum, ceremonia usitata sibi tribu , tum conjugii etiam Ioannis riderici filii cum Sybilla ducis Iuliacensis filia confirmationeni peteret utrumque ei denegavit Caesar, nisi ad ecclesiae catholicae consen- sum
392쪽
3ς HasTORIA sum rediret. Quod se facturum is sumisma constantia negavit , subir iste nihilominus quς petierat,b AEqUa erant, liconcedi sibi postulans. In cauilaver lfidei omnia se facturum promittit,qu v. sinat conscientia, ad concilium li
Cum ex his desaliis satis appareret, quo animo Caesar: Pontificii in religionem reformatam elient, Lutherus
summis votis pacem expetit , eoque nomine ad Moguntinum archieplico G pum Albertum literas dat, quibus contendit, ut si forte conciliari religionis t. controversia non possit, operam det, apro sua aut horitate, ne armis altera
Tandem die Augusti tertio consecta da pontificiis Theologis confutatio , in cu requenti Senatu imperii recitata est iu cum quidem Caesar prius per Frideri- cum Palatinum paucis indicasset, se , bono studio a viris docti de usu peritis
eam conscribendam curasse. Erat autem confutationis ea ratio, ut aliqua in confessione Euangelicorum proba iret, quaedam vero reiiceret. Absoluta recitatione Caesar iterum per Palati stnum indicat , quoniam confutatio cpie, ut a compotita sit, ut refelli non repossit, cupere se, ut Saxoniae Elector, ti
393쪽
C E R, A N I AE. 3ς Icarterique principes & civitates cum suis concionatorib in ea acquiescant. Ad quod respondent illi, cum in con- tatione scripturae testimonia iatrum dicta adversus consessione prius a se exhibitam allegentur postulareem, ut ea cujusmodi sint, accurate expendatur Ictiirco exemplum sibi ejus impertiri petunt. Quod tandem vix, sed ea tamen conditione impetratum est, ut neque evulgaxetur, neque typis excuderetur Euangelici ergo, cum Omnem disceptationem uberiorem abnueret Caesar, nec exemptu sibi sub tali conditione accipiendum putarunt. Hic archiepiscopus Moguntinus, Henricus Brunsvicensis dux, SI alii,
Caesarem rogant, ut ineundae concor-liae caussa agi cum protestantibus patiatur. Quod ubi concedit ille condi-iones a delectis seruntur, quibus con-riliari religionis discrepantia posse viteatur. At cum hae eo directae omnes essent, ut a confessione sua desisterent Luangelici, spes concilii omnis prae- rideretur: contra literas Caesaris agi reponderunt Euangelici, quibus literis ollatio opinionum placida promit atur, e qua quid in utraque parte ve-um sit aut falsum eluceat Tum quia ron alienis copia ea impetrari non
394쪽
36Σ Apossit, quae ad tam ardui negotii tractationem 1accest ria sit, non injuria se ad concilium provocare. Si tamen via aliqua commodior inveniri possit, ut ab utraque parte pauciores deligantur, pietatis concordiae amantes,qui de cotroversis articulis colloquantur, non respuere se eam conciliandae religionis rationem velle. Quod cosilium cum archiepiscopoMoguntino probaretur, Eccio author fuit ut de singulis articulis confessionis suam sententiam explicaret. Is ergo cum ordine singulos examinasset, sex ex iis notavit, quo minime ferri posse judicavit de meri. tis sanctorum, de communione sub u.
traq; spesie, de conjugio sacerdotum, de votis monasticis, de sacrificio Misi de traditionibus humanis. De caeteriεver,convenire posse, si utrinque principes duo, theologi totidem collo
Ab Euangelicorum parte Melanch thon S Theologi caeteri suos princi
pes ad transactionem amicam, S con. stituendam concordiam, quoad ju: facere potuerunt, hortati sunt, propositis hisce conditionibus primum ut salva sit inprimis doctrina de fide de operibus, de libertate Christiana,S
aliis partib juxta consessionis formul
395쪽
ὴ cessitas restituendi privatas istas, Scin vehendi lacrificium pro vivis mortuis. Quarto, ut sacerdotibus de Ecclesiasticis conjugium permittatur. Quint b, ut libertas sit in traditionibusi humanis, in ciborum discrimine,&U- a milibus. In caeteris concedant omnia, i quae Deo .conscientiae non repuit gnent. Hinc amica tractatio de articulis 1 controversis suscepta est, utrinques tutem delectis. Et quanquam pontificiii, in quindecim articulis sibi cum Euan gelicis convenire dixerunt tamen hi, at ne quid concessisse viderentur contraii sanctum Dei verbum confessionisque is exhibita formulam, mox sententiamr suam perspicue magis declararunt,
o, quatenus ea cum pontificiis congrueret, ostenderunt. De hoc conciliationisi negotio Lutherus etiana quid sentiret i. in epistola ad Melanchthonem demo-p- stravit, in qua inter caetera ait minime es vero mihi placet de conciliatione do- o. chrinae agi, cum talis fieri nequaquam
si possit, nisi pontifex aliquid de papa tulti suo remittat Satis fuerit,caussam fidei 2 nostrae exposuisse, iacem flagitasse, e cogere vero pontificios ad amplecten.
396쪽
3 6 His TORI Adam veritatem qui possumus' Cum ergo ad istum imo dum evici nihil posset, placuit paucioribus conciliationem tentari,S delecti sunt ab utraque parte trini, pontificiis quidem Eccius Cancellarius Coloniensis, J Badensis; ab Euangelicis vero Melanchthon, D. Pontanus, d Hellerus. Hi de utraque specie in coena sancta, de Missa, de facerdotum conjugio, de monasteriis, de jurisdictione episcoporum denuo
Interim ab Electore Saxoniae conuilium Lutheri exquiritur, qui respondit sibi minime placere pontificiorum po stulatione, ut usus sacrae coenae sub una
specie indifferens sita liber, quodChristi verbum, comedite, bibite, item faciles, nequaquam indifferens sit , sed
praeceptum contineat, cui obedire sin omni excusatione oporteat. Idem exstimandum est de Misi privata scri bit, tuae cum sit inventum hominum sine verbo Dei introductum, admitteam sine impietate non posse Errnat Neque canonem etiam ferri posi de monstrat, cum pontificior hi interpre ratione, quod contumeliosus sit adversus fili uim Dei. Acta vero hujus colloquii ad Caesaris consilium relata sunt
in quo cum nulla alia conciliation
397쪽
eonditio ferretur, quam quae erat in stiperiori colloquio lata, idem Euangelicorum fuit responsum. In primis vero argumenta quaedam Melanchthonis contra Misiam in hoc responso elucent, quorum primum est: Omne donum eam habet conditionem, ut prosit accipienti Sacramentum coenae est donum Christi Prosit ergo accipienti, nempe ad confirmationem fidei necesse est,ac per consequenS, non tantum gratiarum actionis caussa institutum est. Alterum: Corpus dessanguis Christi in cruce non tantum gratiarum actionis, sed remissionis etiam peccatorum caussa fusus es: Panis in coena est corpus Chrilli, vinum sanguis ejus. Non igitur haec in coena sancta tantum sumuntur, ut signa sint gratiarum actionis, sed ut certa etiam monumenta sint remissionis
Quibus S aliis compluribus argu mentis liquid demonstravit, aliud esse
finem Sacramenti coenae, nempe ut fides excitetur in nobis, aliud id quod finem sequitur, qu ς est gratiarum actio. Quod vero coena Domini sacrificium non sit, itidem confirmatum est evidenti argumento a discrimine Sacra-
lmenti 5 sactitati, in hunc modum:
398쪽
Infacrificio nos aliquid reddimus sive
tribuimus Deo In Sacramento coenae
nihil reddimus Deo, sed Christus nobis exhibet corpus suum. Sequitur ergo Sacramentum non esse sacrificium. Scripsit de eadem actione Lutherus ad Melanchthonem,& IustumIonam; nullo modo ferri hosce adversarioruconatus, quippe qui a sua sententia decanone de Missa, de una specie Sacramenti coenae, de coelibatu, de jurisdictione transversum unguem discedere nolint, insuper etiam glorientur, se redargui nullo modo posse , a nobis vero concedi sibi in omnibus cupiant, Cum itaq; ne hoc quidem modo coniciliari aliquid posset, advocavit C es alcatholicos principes, ordines cun et os die Septemb. septimo, Huabinhoris post etiam Saxoniae Electorem socios, eisque per Fridericum Palatinum significavit, permolestum sibi accidere, quod post tot susceptas aen a tatas actiones abduci a novitate doctrinae, reduci ad usum Ecclesiae veterem, receptum nequeant. Concilium vero ut quam primum indicere tur, securaturum quidem, sed ea corditione, si interea ad religionem, quas
ipse aliique principes profiteantur, se aggregent. Quod cum EuangeIici
399쪽
E R AE. 3 7 sacere integra conscientia non posse, Ostenderent, Caesar neque concilio locium esse posse respondit, qtiod decretis conventus Spirensis sese opposuerint. Si vero uberiorem tractationem desiderent, no se defugere ullum laborem, quo ad conciliationem perveniri possit. Ad haec, non se dubitare, dixerunt Euangelici quin concilium liberum ut indicatur, curaturus sit prΟ- testationem vero in conventuSpirensi uni tantum parti decretorum oppositam fuisse, quae scilicet contra doctri nam Euangelii facta esset caeteris sese obtemperaturos esse. An vero aequum sit, ut, quod Caesar objecerat , minor pars in hoc religionis certamine majori cedat, jam non posse disputari,
tum frustra etiam uberiorem tractarionem suscipi, cum Caesar mirari se iti. Ostendat, pontificios tantum conces.sisse. Ex quo satis cognosci posse dixerunt, non velle ipsum amplius aliquid
concedi a pontificiis. Tandem decretum in religionis negoci Septemb. die et 2.pronunciatum est,quo primum repetita fuit caussa indicti conventus, actionumq; in eo religionis conciliantiadae gratia susceptarum: tum confessio- ί nis Euangelicorum ex verbo Dei reit eisistrata confutatio Postea spatium deliberandi
400쪽
beranes datum est Euangelicis ad iri. usque diem Aprilis , num vellent ad
consensum doctrinae catholicae reveristi postulatum etiam ne quid interea excudi in suis ditionibus de religione paterentur , ne quid innovarent, ne quem ad amplectendam religionem suam impellerent, ne quem in Veteris religionis cursu impedirentri ut cum aliis ordinibus consilium caperent de modo coercendi Anabaptistas, & eos, qui secus de coena Domini, quam ecclesia doceant. Postrem promissum est concilium intra semestre tempus indicendum, sequente vero anno inchoandum.
Ad quae responderunt Euangelici,
nullo modo sese concedere, quod confessio ipsorum ex verbo Dei refutata sit. Ac ne confutatio confellioni suae opposita silentio praetermitteretur, Apologiam obtulerunt Caesari, ex qua cognosci liquido posset, exhibitam ante a se confessionem firmam esse. Hanc ver,cum Pontanus FridericoPalatino traderet accepit ille quide, sed admoenitus C. esar a Ferdinando clanculum, reddi eam suis aut horibus jussit. In caetera, quae postulata enent, nihil ha henus a se commissum esse dicebant, ne.