Tractatus de iustificatione, Fausti Socini Senensis

61쪽

Theses. II.

P 'm' fit , ut homo, quod ipsemet rectum esse statuit,

si id fecerit, sibi obfuturum esse opinetur, & contra, prolaturum id quod pravum esse ipsemet 3udicat. Neque enim homini naturaliter apparat, recta quae Iunt,eadem sibi bona esse, quae vero prava, mala: idque s

N M cum homini a natura suerit insitum, ut quae sibi bona esse putat, --appetat, ab iis verb abhorreat, quae putat sibi esse mala: s quaecumque recta esse arbitratur,eadem sibi bona, quaecumque autem prava, eadem sibi mala esse, naturaliter statueret . idem semper ac necessario ab iis, quae prava censet, abstineret, atque ea faceret, quae recta esse judicat appetitu videlicet, ac ratione ad eadem perpetuo consentientibus. Α qui,ubi nulla appetitus & rationis pugna est,nec umquam suit, ibi nullus Iocus nec vitio,nec vii tuti esse potest. IV. Oh c pugna igitur in homine existente, in ipsius hominis arbitrio pota - tum est, utri parere malit, appetitui, aut rationi, id est, utrum malit recta facere & a pravis abstinere, quantumvis hoc sibi obtuturum existimet, an verb ea facere, quae sibi prolatura arbitratur, etiamsi non facienda esse ipsemet censeat.

IAM verb, qui rationi adhaerere constituit, is facild adducitur, ut exani- mo credat, esse Deum, seu quendam summum omnium rerum Domianum S moderatorem, eumque recta sectantes,&praVa vitantes remunerari. Qui autem appetitu ducitur, is hoc idem, vel nullo modo, vel leviter admodum sibi persuadere potest: quippe quod suo instituo advertetur, quemadmodum alterius favet. v I.

Ex hac pored firma persuasione, quod Deus si, id est, quidam summus

omnium rerum Dominus & moderator, quoddue is recta sectantes reprava vitantes remuneretur, necessario, praeter voluntatem egregiam re

cia faciendi & prava vitandi,ipse estectus consequitur: & quia Deus recta feri, prava autem vitari jubet, idque ut agnoscant ei scit, quibuscumque sua praecepta dederit, atque insuper unusquisque per se agnoscit, rectum esse Deo obedire, & pravam non obedire. idcirco necesse est, ut qui ita

ut diximus, persuasus suerit, is p Deo sibi data pracerta siciat eique ob

62쪽

ς Theses.

v II. in o urA M vect perlaasone ista & obedientia, ea fides in Deum conti-Gctur, qua sacrae, litterae hominem coram Deo justificari testantur. jam satis ex praedictis constare potest, quaenam in ipso homine hujus fidei sit caussa & fundamentum, nempe r iaciendi dc prava vitandi amor ac studium. v III. Poet Esr autem amor iste atque studium, vel jam adesse, antequam homo de Deo eiusque sibi datis preceptis quidquam audiat, vel per ipsam audationem excitari. Quod si neutrum contingat, numquam fides in D tun, de qua loquimur, existere in hominibus poterit. P et v I r.