Pindari Carmina, prolegomenis et commentariis instructa

11쪽

I. DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICIS. IX

Parisinus 240 saee. in o. eon et Olympia et Pythiae Nem Ἀ-0 68 et vi 33-44 eum holiis Midanis mixtis; et E interpolatum eum esse docet P. ix 10, cognatus est e beibus Thomanas.

Parisinus 270 saee. XV, eon sit olympia et Pythia es

Nem I -I 68 ex eod. V descendero videtur, sed quaedum poculiaria habet. iusdem familiae os 1 - eod. Paris 2709 saee XV et Z indob. 58 saec. XV, qui iam tam saepe eorreetus est,

ut interpolatis propior sit quam veteribus. 'α -- Thomani et Mose pulei et Tricliniam codices, a grumastitas istis B antinis interpolati oriunque eboris instrueti in recturae Moseliopuleae et Trielisianae marimani pariem mei is

eae mini. D scholioniam subsidiis. Praetor codices ad reeenctenda verti poetii si holia et veterem para lilia asin ut suae non solum eodicibus ipsis sed etiam lante eoruit tintiquiora sint, adsciscenda esse cum dudum intellectum esset, tum a Lel si praeclaro libro

Dio Undaraesintion I 873), elisa inque positum est. Itaque eorum quoque estimonia de scripturae diserepanii aliquant plenius, quam a superioribiis editoribus factum est, in adnotations eriti cominem avi, quamquam ne inmeimsoeilii immologiorumque nihil non ex se liis elisimitivii inridias inciderem, summam amhibui cautionem. In selioliorum autem testimoniis asserendis inealiis quam Boeisiana editionis subsidiis uii non potuisse aegerrime sero, quoniam editio scholioni Meurato et pleno apparata eritico instructa etiam post Abelii oliorum tenuissimam in desidoriis phil logorum est, neque mihi ipsi copia codices inspieiendi facta est.

De diale exieis formis Verum otiam supra memoriam et rum grammaticorum ascendere nobis licet vestigia Pindaricas dialecti scripturaeque veteris rationes indagantibus et ad oriim unalogiam

rei exempla satis multa congesta habes in Augustimoimori Studiis

12쪽

trage gum Dial te Pindare, Sila. d. v. h. 189 p. 25-86. Hoc ut ipsa seriptio a indiearem, his vocabulis litteram digamma iis laris, quibus sum vim ea uetur, minore non dubitavi, quamvis in nostris Misibus nullum digamina seni tuin e intes Hoeenim ii interpretor, ut arehemum illud induri, de quo supra diri,utavi, ad ultiiuuii redire dicam ad vicemplar itieum, cuius --tatis librarii, eum a crassitudine Aeolicae litterae ab aeterent, ne alienigenarum quidem scriptorum ex libris eam eicere dubitarint. Verum vim vero vel nostri odios ante pronomen ο ν ἐφελκυστι-κ o sero non addideriint et inenda no ulla exhibent, quae ex digamma olim eripio nata esse videantur ei. O. V . X 87.

P. VII A. I. U . Deindo eum et usu poetaruit Asolieomun se auctoritate codi- eum indari, quin etiam titulorum Boeoticorum fide constet poetam

'A θῆναι Κυράνα pro Κυρήνη usum es8 eundemque συχία Μυκηναιχθρούς πονήσαις ἰμενος pronauisti se paucos locos, quibus inmirariae forma in odicibus exsistiti, ad muscini ceteromni lac uine normam grammatteae redigere ausi sumus, id quod eo constantius sedimus, quod etiam summos viros Boeoti ninea manuum Berotum easdem raetiones seeutos esse viderim.

gen sing. ω pro οὐ O. III 19. VII 5. X 23. XIII 52. XIV 14. . t 39. Ν. iura l), ut neglegere religioni diiximus, ita non tu in ortas set Pindaro probatas lia huimus, ut eas emit tra codicum fideli Pili dari orationi inferre aiideremus. Idem tam ei vereor no iusto timidior fuisse videar quod vulgares Orma πεσtiri es πεσες P. II 41. VIII 21 ,

contra codicum consensum ex pollere veritus suin Prorsu autem a temeritate eorum afui, qui aut duplice Orinas verborum, velut indic praes. iii οισι et Oi τι plane retriendas, aut omnia verba

13쪽

refingenda esse putarent. Licet enim nilii quoqia perariasum sit Attieos librarios multa ad suam consuetii litiem loqueri li detorsisso et Hudaium ipsum Doricas larinas, velut aec. l. in ΟΣ ei in i in --, vulgaribus et Attici anteposuisse tamen cavendum duximus, ne in textu poetae constituendo uni lament uni sedilbus subtraheretur. De scriptura vetere. Scripturae gerieri, quo poeta ipse usus esse videretur, in recognitione textus Pindarici quam maxime animum

attendendum esse in commmdatione Die alterie eximiiuerties erungos indar, Philol xxv 607-36, exposui neque ex iis, quae tune disputavi, quidquam naui inuio Sethi aliorumque avillationibus motus. Namue quod persaepe in ossicinnas Pindari litteris o , et η ει inter se permutatis iam ante scholi fixarum veterum aetatem pereatum est, hoe inde explieandum esse pini, quod poeta ipse in earminibus suis seribendis vetere scriptura ima M, euius signa nisi fidi librarii, insene sinerent, fieri non potui quin et semientiae et verba poetae noninimum corrumpis, litur. His igitur in rebus qui ullam codicibus auctoritatem tribuit, is ortuna temeritati scribarumque infestiae plus quam rationis lumini se eonfidere fatetur. Ex eodem vero usu veteris scripturae repetendum est, quod in indari libris exarata invoniuntur se pro εσσὶ I. i l 2, με pro ἄμμες P. I 144, θάλησε pro θαλλησε N. I 88 X 42, μὲν prou μὲν vel εἰμὲν Ρ. III 60. N. 4 Loit, νεπε ir ἐννεοπε P. I s T.

N. X 79, multa alia, quae referre taedet. tenim Pindarus vetere seribendi ratione usus t O pro O et n. pro Ei et nonnumquam etiam pro I exarabat et litteras consonantes duplicandi cura supersedit, unde m et Doricum μέ et Aeolicum ἄμμε exprimebat. Sed pleraque meIida ex hoe genere scripturae lata

iam aede vel metri iudieiis tolli possunt, ut has minutias uappamin erit leo enotatas nines te aspernaturum suisse confidam. In paucis est quod inbigas, uinim Pindaro placuisse putes ξεῖνος

Deo litores ex seriptura Veter Pindarie non intellecta natos. Resie nuper indagavi Iurenis, iust Viniui 10. Ad p iremum ut quasi de dialecto Pindari eiusque eripium comperta rebemus, complectar, in vetere exempturi Boeotis ei

ipsius poetae manu exarato infinit praes uel neque in ειν neque in εν sed in Eo , en sing. sec. deel neque in o neque in μsed in in acc. plur soc decl. teque in oti neque in ως, sed in

ΟΣ exiisse, neque ξεννος et ἐμ μέν aut νῖνος et μέν, sed in et Em exstitisse sentio. Disitia ' Cooste

14쪽

De eoniecturis. Denimis aliis quoque mendis Pindari earinitia in omnibus e idibus partim ineuita librario rum, parii in iniuria temporis inquiustia sunt, quae niri audacioribus coniecturis non sellas. Atque iis qui in locis, qui aperi corrupti esse mihi videbantur,

comedim an aliquant in poetae verba recipere quam salsam prinpagare e lauru lectionem malui, iis autem versibus, qui utrumi pravati an subtili explieat imi enodandi sint, dubitare posais, suspiciones uni ultorum tum meas textu subicere murius se mod sitius duxi. tque pleraeque e laeturae, quas in orationem poetae

recipiendas aut in apparatu critico commemorandas duxi, superiorum editorum et commentatorum sunt, inprimis Calli ergi Cretensis, qui editi no Romanam a. adornavit Eras nai Solian id Vit liergas is lG), tui tetri eis rati nil hiis accuratius litus' lam Rexcentis in locis I 'iridiarum se e ini nil asse vere gloriatus os t. t orta iii de PauW, qui in oti in 'iii clamitii Trai ad Illionii ut idi i licior et cautior quain iii aliis si riptoribus emendandis fuit. Alii iusti Mingar stili cuius coniec tiaras de Pindari dis Bonori lii o) praestantissinias oynius laudavit, Christi utra ἰ Otti. eyne, cuius

prima editio prodiit 17 73, ultima correpta et ex se dis Hernianis uela ipsis 18i7, Augusti ostekli, qui quamvis in editione loeupthiissima Berotini 18ii-i82i indiris iniis mundis et verbis explicandis plus ursin quam emendundis navarit, ininulla tamen egregie emendavit, Odosredi Hermanni, qui in eorumentali od dialecto Pindari a. 809 use i 245ss., otis et Dissertatim vibus Pindaridis tertio volumini oditionis Herulana a. 1817 insertis, Censura editionis Dissonianwe Opus vi a s s.), mendationibus indaricis Oim se vir 29s viii 10ss. cimnium subtilissimo difficultates Pindarica orationis expedivit, rideri ei litor sch, qui et in Aetas philol. Monae ii 270ss. et in versio tu Pii illa Germ.

1820 grammatica aliquot menda selieiter sustulit, Iohannis

Haritiligi quo pauci sagacius nemo audacius crisin Ι'indaricatu exerciti l l μθ i vel innis omm se ii, qui eum primi is o tum supellectile iit erificavi ei, inliarasset Bercilini Asi D innit ulla ι linii iconiectura aliavit Theodoricis ergk, cui quator Pindariun in lietis lyricis glaucis edenti 1842. 1853 18i,4 1878 nova sul, in te so νε Νseracissim PDI1iecturarum ineptii Osii ruin si uersevit. Praeterea n hiSeditoribus i t iii torpreti hus in usum iam volatae sunt nyseri Lectiones Pliadaricae I 840), Rauchens te inii Ommentationei,

15쪽

I. DE CODICUUS SUBSIDIISQUE CRITICIS.

muelem aber, Mum. . . - 24 4 Henricum an Her-werden Pindarica in Min. l. hil suppl. xiii 1-32 et Studia eritie se epicritie in Pindarum, Trai ad hon. 1884, Hugononi

Iuro 1ika. Novas lections Pindarieae in Stir l. V uulob. Ol. IX a. 18S 3 lilii is quos suo loto iii Potnmentariis nominabo inprimis HerWerdenui laudo, multa ingemos tetitantem, nonnulla soliciter persana litem Mihi ipsi paucu iteratis euris Inaeulare Pontigit, plura, tuae tentaminuti quam emendationum nomitu digniora lux I,

in commetit amis eriticis delitescere Iam in textu falsa specie spieudere malui. Sed hic quoque chartis peperci neque omnes quas novHram et in chartas ibi conieceram eoniecturas in apparatueriue enotandas e perseribendas existimavi. Etenim non tantam labem Pindari inuo traxisse mihi videbatur, ut audacibus omisituris euin in uin virorum doeiorem tum Hariungit et B manni obtemperaro fas ess ducerem, que mulios ore spem, qui vana et inutili tentamina a me silenti praetermissa esse querantur,niri fori etiaminiine multi sunt, qui lusus ingenii simules intino talitati eo derari velini. En rationes, quas in epiadesis Pindari recognoscendis et eritie apparatu instruendis secutus sum Carminibus epiniciis integris deperditorum carminum agmenta adieci, Beroii ordinem immemsque secutus, ne in citandis pretiosissimis reliquiis turbae moverentur. Eiusdem viri do Pindari carminibus immo taliter meriti exemplum aemulatus singulis fragmentis locos subieci,

unde ea petita sint, et potissimas lectiones varias ex libris illis

enotari.

Editioni carni inum set Dagmpii toruin Ddieulum nominum proprio ruit reruInilue niena Orabilium subiecimus ita adomatum, ut etia in res in coni instituriis exegeticis illustratas et proprietates elocutionis 'indarica erimplecteretur. Plerium autem indicem orationis 'induricae addere noluimus, ne in nimium ambitum liber accresceret eo magis autem hoc labore me supersedere posse

16쪽

arbitratus sum, quod ab Iohanne Rumpelio in loeupletissimo Lexim nudarim Lips in aedibus Teubneri 1883 satis me

provinciae provisum esse expectus ommi

DE ARTE METRICA PINDARI.

Multa eum dissicilia ni in eaomnibus Pindari reeensendis et illustrandis, nihil difficilius est quam versus et eoia stropharum recte dividere ei summi poetae riuioan artem, quae tantopere plausum hominum aequaliinu tulit ), deperditis notis usteis ex ipsa eompagine versuum recognos re uti de causa non mirum videbitur, si si tu is quaestionibus de metris Pindari curam maximum immideiidani at tuo etiam in his Prese inem copiosius de iis disserendum mutuus Sed cum Pindaricorum instrorum ratio ab

universa numeromim et metrorum doctrina pendea neque ab ineceterorum poetaruin divelli possit, expositionem metricarum iniimnum plenaru atque periectum equi iudides in his praelationis angustiis a me non exspectabunt uuae autem Pindari propria et ad

diagrammata metrica recte a stimatida ieesessuri sunt, duplici modo mihi illustratula proposui. Atque pri iiiiii iluident silistulis schematis brevia commenta metrica subiecimus, quibus iii minuictis iis quo numerorum gi DEri Stropha quaeque coiisteti Et quo modo loco lusecarmen quodque alitatum esse videatur, succincto expositum invenies. Neque si quo loco versuum divisi incertu fuit si illi rosseandendi viae iniri poterunt, id silenti pressimus, inim plu uno loco versuum ictuuinque duo schemata Proponenda existimavimus.

Nulla enim re moti leo nosse memoria magis sibi ipsos moere cognovi quam quod de rebus dubiis iamquam de tripodis visi sapientes praecipiunt, nihil aliorum pusiones urantes. Alteram opiam de re rudine Pindari disputandi mihi praebui haec praefatis, in qu de olometria Pindariea iudversa id est de versibus pedibus

colis numeris arminum Pindarie in disserere et signorum dubeorum explicationem proponere mihi visum est. De historia colo metrias Iussum suu lumentum ut dispi talioni substritamus, ab historia colometriae nobis proficiscendarinest. Pindari igitii carmina similiter atque reliquorum poetarum Hrieonim librarii olim, eum et hartae paruerent et inaequalitate

1 UL Eupolim v. Ainen P. a AristoPh. Ru. 24. 39, Aristoxenum M. Huc de mus. i.

17쪽

II. DE ARTE METRICA PINDARI.

Tvversuum speciem parum gratam mei cognovissetit, conium seriptura, umquam soluta oratione composita essent, cariu esses Mit. 'inter Alexandrinos grammaticos Aristophanes 'Nuitius prini btiones line uni et melicorum poetarum parasse sertur, in quibus strophae in sua quaeque es discopiae exhiberentur, quod cum Dionysius alicarnassensis' ita tua sei, ut melica carmina ninia ab Aristophano sive alio quodam metrico in cola divisa esse diceret, Thomas a stor' ad Pindari armina ipsa rettulit, sive Dionysii locum illum et veterum scholiorum ineerta testimonia had Pindarunt

coniectura trahetas, sive alium auctorem nunc deperditum secutus. Quae autem ola Aristophanes in suam ditione discriminaverat, i a

tamquam a poeta ipso profecta essetit, intacta ser post priores gratii-matici et metrici servasse illi ritur. Suni lutili in nonnulli Oii, quibus grammaticos leviora mutari se diro Vprsi ut Os in urium ampli re In versum contrahere ausos esse scholIa testantur ad . in 125. t 34. X 2 In neque deest disertum testimonium ustathiiq). undo numerum versuum στίχων olim aliquanto Ilii lore in fuisse iliseimus. Sed ut recentiores grai manaticos in dispescendis versibus etiam longiusquam Aristophanem progressos esse largiamur, tamen iam eli

do is metricus, qui prini saeculo pos Chri n. floruit, Pindari strophas in eoia similiter atque in eo litibus nostris saetiam videmus, divisas invisi ei salsa eolamem suomim librorum in turpes erroresse indues passus est, id quod ex iis, quae riseianus, De Aris milii p. 427 K., de nugis istius grammines memoriae prodidisinatim apparet. Quo Meedit quod pus mi antiquissimus euiar. 28 Bdebeios, armina nullier atque in nostris odicibus intum est, in pusilla dola disis evibet Aristophanes autem ille, ut in aliis

partibus grammaticae acutum iudicem et diligentem perscrutatorem se praestitit, ita disseillimae huic provinciae metra Pindariea iub

dendi plane inpar t. Quid quod gravi illo erimine incusandus

1 confrinata est haec sententia carimnibus lapidi incisis, utrasylli ex Epidauri ruderibus protractis ot paeanibus in Atheniensi thesauro Delphico nuper a Francogallis reportis, quos Venr. eii Buli de correm Holl. xvii 1894 66 continua scriptiim i Oli noti di R illa lii exarutos esse disertini tradidit. 2 Do coni p. verb. o. xxv p. 312 Sch. κῶλα δέ με δεμ νυνὶ λέγειν oties 'Αριστοφάi ii η τῶν Ω- τις ore viri is τὰς δάς. cons . - .

Verum uirum auctor ustathii induri vi nivi in cola divisa an continua scriptura exarata unis oeulcra habuerit, eo magis dubium est, quod etiam in eodico A cola non singulas versus xplent , sed Ilueoli discriminata sunt.

18쪽

discimus exaratas etiamtune sexstabant et facili per iram ἔν olyoterniat, ad difficileni Suam pro vilicium expectiendam ut supersectit

Etiam minus graminaticis lomanis 3gantinisque explicta Gom. -- Pindarie in successit. Numquam nun in metocisset his talaum praeter commenta noviciorum magistet rium hini libello Hophaestivius dependentium etiam vetiistioris artis musimonii diseiplina nondum plane solutae aliquo vestit --HHMuit, tamen nihil sere ab istis promotiun est Vetus igitur is dolametria, quam eandem ei Odides et Misit exhibent, usque - sinu memoriatu integra remansit uua enim stumius of mynius, ui sei ros numeros paulo proeliviores redderent, pauo et levia novaverunt, similia sunt ac si quis aedificii iam lubentis

ruinasque trahentis asseres laterculosque transponere e reficero student. Tandem aliquando omisius, vir clarissimus mihique pio eoletidus, exstitit, qui insigni mentis aeumine rationes Aristophanis veterum tuo grammaticorum futtiles esse et indiciis a poeta ipso significatis prorsus nouuiu a dificium metrorum Pindari exstruendum esse doceret. Nequo lis, ii iii fuit iliconii soli ortia, in eo acquievit,

ut iam novam iuundum Esse mi, iii r est, sed PS quoque VerSibus recte discriptis itulari arte ni tua obrutum e tenebrir quRSi ES Seitavit. Sano obscura haud pauca reviviis erunt, et ipsa inaequalitas Versiis homines emunctae naris haud mediocriter ostendit; sed

quamquam oeckhius, cum quid intervalli inter singulos versus intercederet non curasset et ad spina pedum aequaud parum idoneis rein ediis usus esses, non manibus desideriis virorum gramineorum et muste in satisfecit, tamen sindamenta artis in

dariea iees firmissima. Blis quisquis rem disicillimam promovere velit hisistere debebit, inde bilem milia movent, si quos video egregiis viri summi inventis ude dissidendis, ut in versibus poetae citandis muneris insipi riuu grammatioruin qua Mee ianiaminum uti malint. Ipso in ste edition Bostolidum es in di bdendis versibus sere ubiquo secutus sui et numeros eius, passim illos quidem e rectos, in priore et principali margine collocandus

curavi. 'amen no quis fidem odicum nimis neglectam quereretur, colametriaequo veteris discriptiones desiderises, versus e lauin vel

2 diiuntopere a senuini colometri Ari uim lilianos Et veteres scholiastae metrici aberraverint, riprimis x carmine . xiv upparet, quod cum exist ruba

e antistropha constar non perspexissent, uti,trophin in Mia e paucioraecia quam sumptuu diviseriint

19쪽

Π. DE ARTE ETRICA PINDARI. xvii

rumque editionum in derim virgine iunieravi et in diagriunmaiis intristis intiola verticali inter notas prosodicas poriis, quo Moveteres grammatici versum quemque Misissent, ignificandum oravi. Maximum autem diserimen veteris et novae colometriae id est, quod vetores mammatis strophum illic in cola dividebant, nos primum stropham in versus sive periodos, deinde periodos in eoia pedesque dirimendas esse existimamus. Qua de causa in liis quoque commentariis prinium de versibus, deinde de pedibus et colis disserere nobis plaeuit.

De embus. De vernn li II e. Wrsum dic Orditi seni liFili mi uin OntiiIuis numeris decurreritem se pausa iiii in Ili. Ex hac latura versus duo consectaria sunt, primum iit versiis in media voco sitiri nequeat

neque elisionem vocalis in suo fili patiatur, alterum, ut in fine versus istentiae litatu et syllabae incipitis, quippe pausa finali satis excusatae, admitti possint. Haec duo indiei ubi concurrunt,

finis versus non statui non potest, id quod eum ipsum per se satis

Wppareat, tum longis armillibus, quale est P. iv viginti sex sumpharum, extra omnem dubitationem posti uni est. Quis enim sorte fortuna si uitum esse seminitur, ut in iuuio numero stropliarum semper eodem Oeo verbum uatur et sidentiae hiatus e syllabae ancipitis solis his locis adnaissae inveniantur Verrum saepe accidit praesertim in brevibus arimnibus, ut iidentiae istae istius ei Vblabae ancipitis, ex quibilis solis fidentilis argumentari licet, limino non admissae sint, unde infirmo iudiei voe uti nisi solo via

discribendorum versuum indiecturi Infirmum autem se indictum dixi, quod inde ab Homero poetae non solum in fine versus semper, sed etiam in caesura versus plerumque verbiit finire solebant At tu otiam in longioribus odis vorsus occumini non pauci, in quibus mediis cum nusquam hiatus ut syllaba an ops admissa sinto solvi cortis ilibusdam locis verbum emper i litium inustii intur. hoc Iton prsias finis, sed eaesura sedis iudieium esse putavimus. ut O. III str. 3. 4. p. 3. 4. i uos cur statuendum luxerimuA suis lotis apertomus hic solum petores monitos seli in in diagramniatis OeΩΗ, quibias in omnibus versibus eiusdem strophae verbun finiatur, virgula

itolais indipatos esse. Quid quod otiam bullatus progressi ne indiciis quidem conitinetis verbi finiti et hiatus vel Micipitis syllaba ubique

obremperandum esse duxinius. Namque eum nonnumquam Pindariun

syllabam breuein sinalem in arsi vi caesurae produxisso VI 28. P. m. iv 18 . x M. I 1 25, sinasse etiam D. Viam VH 86. P icit . . t 09. vi 22 56 eundemque hiatini in caesura pra

20쪽

XVIII

seriam post diphthongos re et, non minus rugisse vidissem m0 m 30. v 82. P. 1 47. . VI 25. I. i 16 se si, i), duobus loris, P. acii e N. 16s, sidentiae Miespitis syllaba non eam minaribui,

ut conis eoi tantum consuetudinein Pintiri eierorumque poetarunt iecorum versvin dactylo-epitritieum in pusillos versiculos di secarem. Sed quod non omnibus locis erita indicia finis versuum adsim et ne es adsunt quidem, iis semper obtemperandum esse diximus, inde ne vacillare totam hanc rationem tu putaveris. Namque longe plurimis locis adsunt illa indicia et ita adstitit, ut versuum

finos istis indiciis deseri liti em lembus . tuis de structura versuum et proprietate singulorum tropliurum I Tu Ii vetere poetas sibi Scripsisse postea cognoscemus, plati coIi Ordent. Hic quoque dictum illud valet, xeseptionibus confirmari remitum. De versus principio. sine versus ad eius principiun revocamur. Iasillimit aute in versus aut ab ursi quam veteres Graeci θεσιν Vocabant aut ii an aerusilairima ars praemissa. Anacrusis

ipsa plerumque constat ex ima syllaba aut brevi vel ancipiti nistrochiacos et loguoedicos ordines, aut long vel ancipiti ante taculleos o paeonicos ordines: Pro ima longa possunt etiam duae breves ordian rhythmie praemitti:

Praeterea ceummi, licet raro, vorsus ab ambie anaerusiduamim vel iriuni syllu harum incipionios cuius sIreri Versumn

certa exempla exstant in Paeonicis carminibus, velut O. II 2 6: luit iis erit exemplis alia accedunt, ii quibu dubius haereas, utrum a montosyllaba an ambie anaerus versiis Ordiatur aufulmi tribrachys initialis sextra rhythmicum ordinem ponoridus sitan primum pedem Ordinis iniciat, ut O. I 2. M. P. II 2. T. p. 6. Ἀ 4. I. VIII i. Porro Boeckhius vestigia Hermania legens OgaOedicis ordinibus

trochaeum irrationalem τροχαῖον ἄλογον ita praemitti putavit, ut a teriisti huius pedis, quam basim isti parum reumspecie appellavemini, ad ictuin primi daeis vox auioris assurgat Equidem Eies Meantatas dei i Hermanniana tertia movere veritus, solum moneo ot raro Pindaro si nil irratiovidis pedi in prinuisse versus dolivo usum esse, et in versibus estis generis rhythmieum Disitia ' Cooste