Pindari Carmina, prolegomenis et commentariis instructa

41쪽

Π. DE ARTE METRICA PINDARI.

0. Ix3-6. N. IV 3 . Denique etiam duas tripodias in iniim versum coniungere quam in duo versieulos dirimere natui, ne iusto breviores versus fierent. Atque hae in re semel certe, . VIII 5, nutu ot consilio poetas ipsius obtemperasse mihi videor. Nam eum illo Deo quatuor pares ripodias catalecticae sese excipiant post

secundam et quartam tripodiam in , mulius septem strophis serbum poeta finivit post primam et tertiui ter id i i aesura In neglexit. Poetae igitur ipsius verstigia secutus tripodia primani Et secundam, tertiam et quartam in singulos versus Oniuraxi laos prilitam et tertiam iii Ola transversa catalexim indicavi. Quo illa iii duplici via distinguenda non semper mihi conistare videbor, O me corisolor,

quod non multum resera e novi, utrum hanc an illam viam ingrediaris.

D rhythmidis metriimust rationibus. De mineris et rhythia earininum eum mihi disputandum si primum de veramini pedibus simplieibus disserearn, proficis iis a natur versus quein striisees ordinem rhythmicum esse distant, ii riseontium iis deurrentem, ut ab ima sublati e ad Hieram stemium intervalliu iniere M. Me versus nouo plane adit in versiispum et rectos, qualis es P. H I. Sed longe plurimi versus Pindari ita omparati sunt, ut si pedes

oratione expressos spectas, neque eontinui sint eque aequales. Itaque ne versus noti numerorumve leges turbentur, remedia uos eircumspicere oportet, quibus inaequalitas ista tolli lacunaeque expleri possint. Atqui iiihil aut certe non multum prosielmus silentiis

seu temporihus inanibus itiis itis. amque illis sinis opus in fine versuum est, et ne si largiamur il utilem in mediis imosfie versibus post viii hum in fine coli finitum pausam intei edere posse et poetas

lyrii lio quoque liberiatis sibi sumsisse, ut emidem edom in Atroplia pausi ima syllabam interiecta, in antistropha γllaba longius producta exprimerent hoc modo

ne sic quidem vereor ut multum proficiamus. Hoc enim certe fieri

nequit, ut medio verbo tempus inane inierietatur usdemque vecti puris vllabaeque silentio dissolvantur. Ei vel si tu hoe ferre velles in nostris ea lenis, quarum vis e dulcedo magis in sonis quam in verbis inesse solet, Graeci non tulissent, quorum plurimum intererat, ut scripto ieri uini adiuu ex ipsa voce cantoris eborive quae poeta sentire plane exaudia ent. Potest igitur rectus ordorlinis versuum, in quibus mediis duae arae uossidiant, tun domum Disitia ' Cooste

42쪽

pausarum interviillis rostitui si istite luas arses si inpor no verbi vel caesura dirimuntur, ut in pentametro elegiaco iii Asclepiadeo

qualem Horatius struxit in iis, quos Mopstaeidiis dei vermis ui in eamine Der Alausa non potes line inodo resilivi, hi duo es inter in eoisantur neque caesura dirim uitur Tales autem plerique Versus Pindari sunt, qui e suram diligenter adeo non semivit, ut saepe verbi

vllabas inierisne prioris doli et ivitium pos oris distribuere

ut statim in pruno carimne χάρις δ' Arac λταντα τευχε τα μείλιχ θνατοῖς, Πι-- παρα πατρος ευδοξου Ἱπποδάμειαν. Apud Pindarum igitur, ut rhythmi cursum turbatum restituamus, alia remedia nobis quasirenda lini 'De longis syllabis longius tiro dii et is Alia ista remedia nobis suppeditant veteres rhIlli in iei, cum et origae 7llaba haec quatuor spatia tribuant )

duorum Pni Porum μιικρὰ δίχρονος, i trium te Inporum, μακρὰ τρίχρονος, quatuor temporum, μακρὰ τετράχρονος,

tau quinque temporum, μακρὰ πεντάχρονος, et praeis legitimas breves longasque syllabas unius duoriamque temporum brevem brevi longiorem itemque longam longa breviore imesse dicant. x 'amque hoc modo et lacunae versuum expleri t

inaequales pedes ad aequabilitatem revocari possunt Atque in promptu es ratio explendi ne vias, ut quibus in versibus ordo rhythmieus, si syllabas orationis spectas, turbatio esse videatur,

1 Leges subtiles symmetricae compositionis, quales . Gras, indaratostaoedische Strophen, arb. I 892 indagare conatus est, ut multum valent ad artem poetae periendam, ita d rhythmicas difficultates misendas non sum- ei ant. Aoqiti Fol. Vogi, se metria Pindi iri quaestiones tres Argentorat 1980.

rexit et niuit diligenter Observavit interiore tamen rhythmi lege non e podivit. Doniquo Mauriti Schmidii et duardi Boehmeri metricarum rationum fundamenta magis quam studuciam inlindari versibus ad istas rationes revocandis nobis probari in columentariolis metriet singulorum anninum non tam redarguendo quam demonstrundo Meruimus. 2 Mon de mus. U. est a Fragrii. d. o. Rhytlan. p. sis. 163. Mi M.

nota pausaman noti syllabamim aliquot locis in hymnis Dionysii et Mesomedis adiectam 3 MM . victor. p. 39 8 ed. Mil.

43쪽

Ii u loquoque enim horum trium versuum via longa in ambitum t iliu pi,ilis aut tro hae aut dactyli aut paeonis producta diursus nil In Promin ii teger rostituitur te tuimquam de quiritupla loriga iluani Aristides de mus. I , , t fortRSse etiam Aristoxenus de rhytimi el m. p. 80 d. Meib. ignoratii, vide quae ad U. II com

mentati Sumus.

Etiam latius altor ratio patet, quoniam Pindariis inera colairoehesea et iambica, quae multa in cantilenis Maereontis ei canitieis se eorum poetariun eum unt, adeo aspernatus est, ut paene m-ribus in versibus se haeis aeulos immisceret Hae enim re ipsa brie ninis ab epidis ei vulgaribus disserit et modorum dulcedinem omes Mes stolies et horis opinabantur. Neque Oe artifieiuni miscendi pedes se Micos et dactylim quidquaru novi aut ab arte poetariu aliarum nationum alieni h ei. Namque Horatius quoque ei nostrates poetae, qui a licentia est in medio verbo finitio, horrens, hoe sine ulla dubitatione sibi penniserunt, ut ductylum trochaeis iambis anapaestum praemitterent aut medium intericerent. Sed eiu non eadem omium versuum ratio sit, et alia alio in genere carminum via iniri obeat, singula genera in hae quaestione nos distingi m par est. De yelicis dactylis Log edicis in versibus dactylus innitatus est trochaeis, unde eum trochaei in hoc genere versuum praevaleant et dactylus pleriamque unus, si plurinium, duo trochaeis inseri sint, non trochaeos dactylo, sed dactylum trochaeis adsimblandos esse patet. Itaque dactylum istum sere idem tempus quod troehaeum explero statuimus quod ut otiani oculorun visu p fieret, duo genera dactylo in his notis a nobis distincta sunt: dactylus iustus quatuor temporarin, dactylus yelleus trium fere temporem.

Volubili alteri adula toruin yelle dactyli Boee in due -- post dii, , dei ne nos quidem fugerit veteres seriptores' nomen

γίγνει θαι τους πόδας. 2 Dionys. Hic de comm verb. ix II i. 22 Sch. o μέντοι λοικοὶ

44쪽

et non ad imum illum Mulum irrationalem iroclineis immixtum, sia ad versiis in irrationalibus dactylis vel anapaestis solis eoam Maaites rettulisse ridem enim ausa omnium daeis iuncinatim nasium est, sive plures sese excipiunt sive singuli aliis pedibus interiecti siniti Nihil audivi moror neque novietum scriptorem Aristidem de mus irai, qui eum Omni eolarimen in pedes di syli os solvetida esse iubi persuasisse . vim dytae dacto li adeo non persperit, ut dueto si trochaeis inunixi duas breves syllabas inter duos pedes miro errore distribuerei, neque Duuiui uin melodor uni usum, qui eum in ole sum arminibus a canioribus

stantibu cantandis rhythmum minus curassent, periodos, quamini

prius Mon in thesim exiret, alierum a inest exordiretur, iungere non dubitamini, ut καὶ ἐν ἀγκάλαις νς -- πάντα συνέχοντα. δ)Veterii enim Graeeorum ars cum a motibus saltationunt et pomparum prosecta esset et semper eunt iis coniuncta tonstretur, seu rioribus legibus hysimi non adstringi noli potuitimae quas exposuimus rationes simul adhibendae sunt ii choriani-bieis versibus, ut et longa longius producta cursus rhythmi interimipii salebras omoveantur et dactylo pede in breviorem ambitinuemie Dei; si redacto aequabilitas pedum restituatur, ut στοαννυχίοις πιεντες ἐπωλωμεν ὁ Θήβας ἐλελίων Soph. ML Ib2). Quamquam enim his in versibiis rhythmi aequabilii Mem ita quo ius restituere posῶs, ut horia um similiter atque in paeanibus reticum vicem pedis Duplicis sex morarium μον, .misum obtinere neque in duos pedes simplic0 dirimendum ess diei

iamen pluribus ausis ut rationem supra propositum P0itorein dueani commoveor, primum quod versuum horiambicorum indoles quaminaxime innensia et a gravitat hereses dactyli aliena esse vid0tur, delude quod plerique orsus horiambies in amo idus elausulas ex mint, velut

mi τώ ίας μακρθς τελιοτα Ἀωρίσαντες - τῶν ναπαίστων i. e. τελείων ἀναπαίστων τεσσαραν χρόνων κυκλον--οῖσι, παράδειγμα--- φέροντες τοιόνδε I Anthologia graeca caminum Aristianorum adore chris ei Paranios

45쪽

Π. DE ARN METRICA INDAM.

Quibus ile causis mulio facilius si ratio supra pIOpsiSita reiceretur, in eam sententiam inclitiarem, ut altera longa choriambi percussa choriambicum rhrtianum in ionicum transire dicerem Verum ne sic quident si hiilitate livthmi earum Blion 1 in RrPro possennis ilUOnium et in totaici tu ilis larior longa proe ut hi litololiga longior Pt duae breves brevi litis breviores sunt, etiarius ihi hilare possis num prior longa tria tempora expleverit et tota C signa tuta sit. Sed ion est cur hic subtiles istas quaestiones ceuratius excutiamus, siquid 1 Pindariis horiambieos versus sedit nullos et pauci, quos sedi i te m. v et se. D. 89 203, neque puri neque continua sunt. De duabus longis trichronis. In poetis seeiticis saepe fit, ut duae longae τρίχρονοι, quae dipodiam ex temporum expleant,

deinceps se exeipiant, idquo ei in media et in initiali et in Hi sede versus, ut Aesin. Min. 9i8. 20 550:- κ- οὐ λατι κρατὴς Ἀρης τε φρουριον -- νέμει

Pindam, eum a AOriueis amnitibus, in quibus haec e itinetio duamim longarum τριχ ρόνων creberrima est, promis abstinuisses, eopia huius rhythmisue Arma usurpanda miniis erebro facta est. Deum ea etiam hi log edicis carminibus poetamini se immini, quiunxi muli rarius, iuveniatur, quaeritur num Pindarus quoque hae Orma usus est. Ruo duas longas minumquamn in indari

ominibus dein ps ita poni, ut in nulla simpli pro longa brevis admissa sit, exemplis erit e stat. Sed vi syllaba neeps rhythmiere μοι - brevi et long orationis amως expleri possit, uneritii uirum duae istae longa syllabae vim habeant rhythmioni

Atque iam nil a principio, si nutibus in strophis duae longae posita sunt, in alteram sententiam inclinabimus mirus uini esset lusus fortuitae praesertim in carminibus ei plimumve sirophanaim si poeta libertate brevem ponmissi iusquam tum esset Sed ut tuto

46쪽

sundament ratio ali nitatur, primum quaerere nos oportet, qua tandem sede versuum laga die in ancipitem syllabam admittere poetis laueriti misit autem Pindariis leges commates secutus Micipitem syllalbam praeterquam in fine et an erus versus in basi Hermanniana et in fine in si inembri, Aut 0. α 3. . n. 3. N. In ep. 1. IV 4 6:Tευδραντος πεδίον μολῶν ἔστα συν Ἀχιλλεῖ RG--ι ιδ ἐκ προοιμίου, Ἀωὶ δ' ἀνήρπαγκρατίου στύλω καματωδέων δὲ πλαγαν γρα θαλωσσίαις ἀνίμων simum πεμφθείς

αυτις υρώπαν ποτὶ χερσον εντει ναός. Ssed id si in his lodis syllaba anceps lectati uia sit serit, Pindarus tam senbrevem syllabam, ii luit genuinu uerit, ii unt posuit, ii raro longam tiro brevi adnitit mei. Irule si quo IO O iuunibus in strali hi Alonga in posuit, duabus longis vim non trocliuo irrationalis τρωχαιἈυ λύγου Aed pellit senarii ποδος ἐξασήμου ii ilui semus. Atque in huius editio iii sciis mittiis metricis duas longus trilli rati Pinii Druindeineops posita iii mili sede versuurn toga Osuli or ulli Ii virili PS, Sed crebro inlitum in late veISuis, et Iius in I rimo rarissime tu medio verSu. Exemplo sint versus hi:

dimus, ruthniueam serrum, qua poeta scenicos usos esse extra

47쪽

Π. DE ARTE METRiCA PINDARI.

omnem dubitationem positum est, indaro quoque vindieare ausi

sumus. Atque ut a duubus longis tritium temporum versus Ogu-oedicos Thebaniani poetam iaspieulum ess statueremus, ualearia

animo subdidit similis usus in epitritico versu i ara:

σαί seu δ' ἀοιδοὶ σάμαοιν. De epitritorum mensura. Non eodem quo in log edidis modo in dactylo-epitriticis versibus pedes diversi genoris, dactyli et trochaei, commixti sunt. Illic enim in eodem colo dactyli et is chao consociati sunt, hic aeoli et trochaei ita in membra versus distributi sunt, ut alia ex aetylis, alia ex trochaeis constent. Atque facilius Mic mixtioilem ferri et mutatione μεταβολὴ rhythni excusari posse non infitias imus. Sed si nihilo se his pedes nines omnium partium versus exaequandi vel saltem Ss iniit anili sunt, mitis stat modorum huius generis et epitritorum tarda gravitate adducimur ut trochaeos potius ad ambitum quatuor tempsi rum ascedere luam duetvlos ad levitatem cyclicorum pedum reici existimemus. Unde eissueri otienrici Schmidii vestigia legentes dactylο- epitriticos versus hunc in modum metiendos esse existimam :Hoc autem modo rhyt si horiam versuum vere ampli μερίπλεω, )fiunt, id quod indoli huius generis arminum plane accommodatum

esse nemo noli videt Epitritos vero ultra ambitum septenum temporum extetidoro et alteram eius partem ulteri ussimilaro, eo magis nobis licero dueo, quod Eummus araecorum niti Aicus, AristoXenus, Eliuri rhythm. i. 302 M., pedem ei, te temporuli esse legavit, et Aristides i mus. I 35 rhythmo εν ἔπιτοίτω λύγω non ab annibus recepti f. et comprobatos esse tradit. Verum Enim vero cum plerique rhythmiei epitritum pedem septem eualiorulli esse statuerint, et ipsum nomen πορδεου , 4 hanc rationemne dicam

an errorem untiquum et inveterat lim ssi doceat dubitationibus hominuin do torum hoc dandum esse putavimus, ut quum menSuram octonum temporum unam veram esse redimus, eam notis tamen

non exprimeremus Arbitrio igitur lectomia permisimus, quo modo pedes dactylo- epistrifieorum versuum reditantes exaequare maluit, priuiali longa pilii tu longius producta an dactylis in brevius intervallum contractis an alis denique quocunque modo exaequanos aulam me pedes homin versum esse nemo dubitabit, ius qui

48쪽

PROLE MS . Oiuniuii vim rhythmi in gravis si in hoc genere carmittit Dorico pessumdari aequo animo tulerit. Quamquam hoc moil noudum omnes rationi s rhythinica dactyli saepit hit istorii versuum exluiditae sunt restant graviSSinuu et lillie illi Inae quaestiones de illuribus

pedibus simplicibus in unitatem pedis compositi comprehendendis, de quibus postea disputabimus. De paeonum mensura Paeonidis in versibiis troebaleae diu diae purae O ereiicis pedibus admixtae sunt ustri'. p. 6. ., tr. 2. 11. p. i. Ram quidem hae eommixtio in Pindari armillibus invenitur, sed crebro in Aristophanis Plautique sabulis, neque aliis modulis bile paue quum se ea erebra exempla astifingenda esse patet. Iam veramim ex paeonibus ei irinisateis dipodiis inlatorin easdem rationes fuisse atque serinum ex epitritis et dactylis mixtoriun quoius quisque erit qui veri simile esse neget Hoc autem si probamus, illud alter in sequitur, ut dipodiarum trochaicarum intervalla ab intervallis reticorum aut nihil aut paene nihil diserepare eon damus. Verum in angustias compellimur, quod non solum vetere rhythmici paeones quinque,

non sex temporum esse docent, sed etiam poetae ultimam longam pedis erotici sapps in dii asarovos solverunt. Inde quo modo troeliat aedipodia si a ponte pedes exaequandi vel assi initandi sessent, notis

sigiuir v TIti Aunia is Q Pantorum p itius dexteritati quo pacto id fac sent serini simus id solum curandum esse tutavi inus, ut m

metricis schemati paeones et trochaica dipodias aequo intem allo distare significaremus

Licentia ista poetarum in earminibus paeonicis pro pede cretico tiochaicum dipodiam usurpandi, tamquam se ), non quinque

- - temporum reticus pes es t hoc inprimis nomine os dii, quod natura numeroriri u agitare videtur, ut sola longa duarum morarum μακρὰ δίσημος), non etiam long trium moramin υμο- τρίσημος in duas breves solvatur. Atque nescio an hac ipsa re veteres muste inducti sint, ut pusionem inier simpli rus pedes rese reii eumque nomin genus rhythmi, μυ- ιιόλιον, emere si inerenti Sed quam os ista lex natura ipsa niti videatius ei in vorsibus ex duobus membris catalecticis ompositis versibus syncopalis), ut in poniamstr elegiae et tetrametro imbis Aristophaneo semper a poetis observata est, tamen ea non iud a principio ita Disitia ' le

49쪽

II. DE ARTE METRICA PINDARI.

sancita si si alii liti fuit, ut i,oetas in concitatis versibus pam a se glegem Ias1 a pii iam lii. iii larus eri non solum in paeoni Oru In carmin imstrophis pro retico puro cretico soluto et Molle )usus est. se iii aliis quido carminibus ieetitia longam trium moraIum II duas reves solvendi prorsus abstinuit Certum quidem exemplum exstat in carmine togaοedic I. vult, ubi pro

in strophis tertia quaria quinta Manissa est hae serina

Eadem vero licentia paeonem quartum pro dipodia troehesea eat laeue ponendi emimi, si meas rationes metiendi probas, etiam P vi 3 et xii fortasse etiam O. iv 7. x ep. 9. Q 5. . V 4. vii p. 3. 4. Miram autem hane identiam Pindari, a qua tamen ne Meniri quidem poeiae prorsus abhorruemini, non aliter exeusari pom erediderim nisi quod illo tempore rationes rhythmime efmensurae Ons'rum longis longiorum summis tantum lineamentis adumbratae neque iam ad certas formulas reduetae erant. Quod eum ipsi concedimiis et inprimis in concitatis numeris longam eat lecties pedis ultimam si brevi intervallo catalexis rediret, ut inversibus reficis et choriambieis non in plenum ambitum podis

simpli lue trium quatuor te temporum productam esse largirmar tumen ab omim levitate long listanaus, qui omnes has quaestiones rhythmioas tirutilos si notas dati tyli Feliei se longarum trium quatuorvo morarii 11 a Ri, hQmatis veterum carminum amovenda esse dictitent Eri quadam laro diro tenus si non datur altra. De dipodiarum rhythriticis rationibus. Iuc usque de rhythmica mensura pedum sinipliciunt disIlitiaivlimis, sed dipodiis quoque et pedibus compositis, ut supra iam in metrica parte huius commentarii expos uiuitis, sua vis in rhythmicis rationibus et in

distributione ictuum est. Neque enim omnes pedes uvimus pari ictu percutiuntur, sed alii aliis graviores mini Atque dipodis quidem evin alter pes vrsis, ilium alter paries obtinere perhibeatur ' ietum vim ita distingui par est, ut prior pes duobus punctis, secundus uno piinet notetur ut omisso ictu alteritis pedis solus prior nota latus signetur o. Neque quod raro in lmeis olis iambicis troeliates me sub Gem uilisque podiu, aneeps syllab

admissa est, id obstare videbo , quominus ictus duini pedivi in canites aeque atque ii deverbiis pares suisse negemus. Idem autem quod do troeliateis iambirisque versibiis alat, valet etiam de log

n , Aristid. Quintil. de nins aras.

50쪽

PROLE ME . oedicis, siquideria ei luoque, licet non ab inventoribus, at tanteii a Pindaro poetisqui scenicis in ili pollius dividebuntur. Itaqus iii his quoque duorum pedum ictus hoc modo distinguendo curavimus:

Epitriti sero ot horiambi procul dubio uti ictu primarii ita pedicutiendi sunt, ut alter pes arsis, thesis ultor paries tueatur Rhythmie igitur notatio eorum versuum, qui ex colis dipodicis solis consi aut sere nullam praebet disi leuitatem, nisi quod uter pes dipodiae priore an posterio graviore ieiu percutiatur non plane

constat

et quod a votoribus grammati eis inter dipodias etiam antispustiis relatus est Atque priorem quae8tionem, ut quae maxime ad percussion om iambie Apruiri portineat, lio loco inissam iaciamus. Antispastum iu in recte iriter dipodias i et tulerint, viri docti dubitant. Neque ego quaestionem difficilliniam, mi tirusicae nota puro di Euripidea sabulae restis ex papyro uineri nuper in tu em protruetae notitii hi ludis afforro videntur, in arigustiis huius com- me litarii diiudicure aiisim. Id solum ni Oiu o. antipasticam dipodiam si quis urit lili iri in alit ei in versibus quuli A ES O. I

prim in syllabam brevem ictu notandat esse non priviam longam in ambitiani trium temporum ita producendani, ut primae ars una erusis praemittatur

De iotatione te frui odiarum. In schemutis uetricis non solum dipodiarum priorem ictum ab altero distinetum habes, sed etiam eii apodicorum et hexapodie ui olorum primam dipodiam a reliquis ita diseretam, ut primae dipodias arsis primaria duobus,

Iiosiora oris se posteriorum uno puncto notata sit. O in lirimis Olι Itetricus ratioties, ut dipodiarum et olorum filios discrimisiarentur a nobis institutum esse supru p. XXVIII exposuimus. Eandem autem notationem etiam ad praecepta lint iuniora iuni set semini ita referre ioteriis, ut Dira podicum colum rodit συνθετο θωd ἔκδεσνιμον

esse dicas et ictui praui edis primae dipodiae ceteris graviorem I Wessely. Mittet aus de Surumluit de Pup. si rea. Raruere W--72, Crustus Philal 52, 174 ff