De enuntiatis subiecto carentibus apud Herodotum [microform]

11쪽

EX QUIBUS HAUSIMUS.

12쪽

gr. praehe. ed. a. 1884. Dissertationes grammat. L. Heilmann De ins syntax Herodotea,

Gissae 1879. R. Sharp. De ins Herodoteo Lipsiae 1880. Hethel.

De particip. apud Herodotum usu Helsings 1884. Ad κρισt Herodoteam, Tobeti Her erdent aliorumque adn. r. in Mnemos. Gompcrg, Herodotei sche Studiend-ΙΙ. Actor Acad. litter. phil.-hist class. Vindob 1883 p. 141 178 et p. 21-593). In versuum numeris indicandis secuti sumus editionem herm Steinii.

INDE LOCORUM

13쪽

Scripsit

Adam Stephanus,lodorishi.

PRAEFATIO.

Enuntiata sine subieeto praedicato tantum constantia, actionem aut statum quendam exprimunt absolute ita, ut nulla subiecti notio subaudienda sit. Deest prorsus in eiusmodi enuntiatis subiectum, quod vocatur, grammaticum magna emeorum copia habet subieetum logicum, velut α, - α καὐτοις πεπιvηται Ρlat Phaedr. p. 232 U. Verbum finitum harum enuntiationum ponitur in tertia persona singularis numeri si Orma distinctionem generis patitur adhibet lingua graeca neutrum sing. et plur. ut intητεο ταλι timv, et Τπεα εστει, βεβουλευpinv c νται, latina autem OnStanter Solum neutr. Sing. procurSum est, ad me ventum est. Praedicata subiacto carentia per se integram perspicuamque praebent Sententiam, qua proprietate longe disserunt ab impersonalibus, ut

14쪽

intelleguntur, nisi coniuncta cum ulla orationis parte Sive expreSS Sive e contextu elicienda i). Messe est statuatur,pOSSe exstare re vera enuntiata nulli annexa subiecto, quod quidem elucet ex naturali cogitationum nostrarum pro eSSu,

ex rationibus psychologiae, ut ita dicam, ad quas indolem Sermoni revocare debemus atque licet in syntaxi cuiusvis lingua logica leges cogitationis minime plerumque reSpondeant legibus grammaticis, tamen etiam, qui studiis logices Operam navant, viri docti ant, Herbari, Brentano concedunt, BSSe re vera iudicia, quae uno membro orationis contineantur eingliedrige Urteilvi; quam Opinionem cum proserunt, nobiSCum apertissime laciunt, desectum subiecti in ei)untiationibus non impugnantes vide si Mikl Sich, Sub S. p. 21-22). Iam antiqui viri docti ad ea, de quibus agitur, enuntiata attendebant animum ex recentioribus subiectum in iisdem sine dubi deesse statuendum contendunt Heyse Lehrb. d. deutach. pr. et S Stem d. praehw.), . arimm Orterb.

3, 1112 et h. Bonlay Gotting. gel. Angeig. 865, 1778-92ὶ in eoensione . Miklosichii dissertationis Die Verba imper-

liti Vindob. 1865). Sed in dissicillima illa quaestione maximiost momenti disputatio Miklosi hi modo allata, quam princeps philologiae lavicae auctam emendatamque iterum edidit Vindobonae a. 1883 inscripsitque: Subjectiose Salgec. Mihi sicli enim primus sagaciter subtiliterque in quaestionem hane

i veteres grammaticos secuti permulti recentiorum usque ad hune diem utramque classem harum enuntiationum uno nomine impersonalium comprehendunt. Priori classi nomen nuntiatorum

subiecto privatorum subjectiose itine imposuit eyse, Lehrb. d. deuisch. pr. I 660 eumque secuti sunt Herbari, rendelenburg

et Miklosich, trita enim locutio verba impersonalia non omni ex parte probanda videtur. s. Miklosi h Sub S. p. 3.

15쪽

inquisivit et ad stabiliendam theoriam enuntiatorum subiecto carentium, firmis argumentis praecipueque permagna copiaeXemplorum adiutus, procul dubio plurimum contulit. Quantum autem tribuatur huic libello viri doctissimi, cum ex gravitate ipsius quaestionis patet, tum maxime elucet ex iudicio, quod de eodem tulerunt ense l. e. Bonit Z. . . . 1866, 744-Η), echmer Intern Zeitschr. s. orgi. Sprachw Ι472-3) Conseratur praeterea vemer, . . . . 1884, p. 93 Sq., B Delbruch: Altind. Syntax, alio 1888 p. 3 sq. ses atim Idg. gegeben undisiebi es m Altind. VerbaluuSSerungen, Melche wirklic ais subjectios edacti Sind etc. et Schmal in syntaxi latina Handb. d. l. Alt.-Wissensch. II p. 39 sq. Cuius dissertationis summam brevissime propOSuimus initio huius capitis et libenter libereque profitemur, indissertatiuncula hae do enuntiatis subiecto privati apud Herodotum, a nemine adhuc tractatis, Miklosichium semper sere dueem nobis suisse. Quae pars syntaxis linguae gr. nondum est satis et diligenter cognita, quam ob rem etiamnune vulgo

putant viri docti ne Miklosichio quidem excepto Sub S. p. 16),Graesto parum suisse propensos ad loeutiones sine subiectouSurpandas. Sed prorsus aliter res se habet; nam si ipsius Herodoti libros accurate perlustraveris, perSuasum habebis, Sermonem eiu minime perpolitum, simplicem enuntiationum strueturam manifestaque cotidiani generis dicendi vestigia prae Se serentem, plenum esse, ne dicam scatere, praedicatis nulli

subiecto adiunctis id, quod acute praevidebat aliten Hermes XIV, 2IR. Atque quod potissimum Herodoti Sermonem ampleXus Sum, quem indagarem, id debeo rosessori Ax. ISKRZYcra, de me optime merito, cui pro moniti praeceptisque occupato mihi in hoc studio datis amplissimis verbis gratias ago gratissimique animi Oeumentum hanc disputatiunculam esse Velim.

16쪽

ea quaestione Sententiae, quae tamen cum permulta sint, aequi eam in enumerandis nonnullis iisque gravioribus. Alii dicunt, notionem nominis abstracti rem verbi), inhaerentem radici verbi sine subiecto positi esse eius subiectum curritur, curSu curritur Theoclistus, riseianus apud Miklosi-chium p. , ex recentioribus . veller, De verb imp. p. 21 iali vero supplent personam, Velut Ζευς, θεος ἀστραπτει Apollonius, De Synt. 10l, rueger, gr. 1, 4 adn. 4; illiner 352 9. ggero Νotions silementatres de grammatre Omparoe 4 et teinthalo apud Miklosichium p. 19-20 V, dentur enuntiata haec exprimere exsistentiam Existential- satete): ρoo dissolvunt in ρoohoetvεται siueis conjugusis). Sententia Sigwarti cons. A. Marty Ueber subjelastos Salges etc. Berlin phil. Wochenschr. 1884 n. 23, p. 727-8) praedicata sine subiecto habent vim iudiciorum appellativorum Benennungsurteil): es litg - das is Bittgen, das litgia. Steinthal Zelistar. f. Volherpsy h. 1866, 4, 23 sq. autumat, hominem loquentem aliquid incogniti, Occulti habere proauctore acti cuiusdam vel actionis in rerum natura conSpi, cuae phaenomeni). Apparet, laudatos homines doctos probare

17쪽

untiata Sine subiecto, quae inveniuntur apud Herod tum dividimus in generales partes: I. nuntiata eum ver activo. II. nuntiata cum Verbo passivo. III. Enuntiata e nomine et verbo substantivo constantia. v. articipia destituta subiecto in casibus, qui dicuntur, absolutis, genetivo et ReCU- sativo posita. Rationem habebimus etiam exemplorum, in quibus idem verbum modo impersonalem efficit OnStruetionem, modo eum eri subieci usurpatur, haec enim tum quandam asserunt naturae praedicatorum, quae certo carent Subiecto v. Vahleni adn. l. α).

i. nuntiata actiones in rerum natura conspicuas designantin. a be I 87, 9 λεγεται Γσαι δατι λαβροτατ ρ, II 22, 13

IV 28, 13. . . et δὲ ειρος tori οὐκ ἀRει, ita hic locus in libris et manuscriptis et editis nunc constanter legitur consentientem. Μuellero, me verti. imp. p. 28 adn. 101 et Vahleno, Herme. XIV

18쪽

b χιουίζει ningit tantum sine subiecto legitur apud II

rodotum II 22, 14 εἰ χιουιζε, 22, 19 εἰ minu εχι0vtζε καιδ mv v χυ' τη χώρη v. Quod Verbum Herodoti potissimum proprium esse videtur, alii Seriptores adhibentio sensu Vocem

211 Subiectum 6 6 subaudiunt Sch eighaeuSer LeX. S. V., I ardy. ueliner g 482. . Notandum Aldinam habere ov quod neutrum probat ortus apud Schweigh ad h. l. notionem υθείου supplens recipitque Η. Stephanus Thesauri gr. I. VIII VOl. Ol. 564 a. 1865 dicens in universum non probandum Videtur 56, intellecto o θεός. Masculina Orma part 5 o tolerari hoc loco nequit, perSOna enim agens θεός subaudita abhorret mea quidem opinione ab usu loquendi Graecorum, quod ex sequentibus locutionibus ossici mihi videtur, quae exprimendae notioni verbis naturae inhaerenti inserviunt: αὶ Substantivum coniunctum cum εἰμι, IU-μαt, Homeri Od. 4, 5664 Hρετός, υτ α λεtμ- λυς υτ mx υμβρος et II 12, 278. Herod. ΙΙ 22 12 is δὲ t6v πεσου gen absol. Itovισαπιος , es. IV 31, 6-T. Idem IV 28, 13-16 βρωτα τε hio . . rLov ' M M-μω- βρυν' rem o δὲ in ' σεt τμὴ τμη αt V 85, 9 κα tr μῆλκουα ρυvτή τε καὶ ανια τη ρoum σεισμὴ ἐπtro θα V 86, 2M

cs VIII 12 2-3. 13, 6 12, 11 - 12 37, 15 Thucyd. V 70, 1

19쪽

vθει ut r. ch. 1106 ψει, Xenoph. Cyn. 8, 1 τα ut pso θεος. aden i proprietate servata circumscribit Herodotus actionem ingendi substantivo i v apto verbo addito I 22, 12 4rti iovi πεσου at aliter legimus Il. 12, 278 ως τε

hoc etiamin. ueller, De eis imp p. 28 adn. 101. Satis igitur habebant expressisse solam actionem, tum enim, cum dicebant aut non cogitabant de persona illam actionem emi ciente, aut infinitam et incertam de eadem habebant opinionem. Quae opinio ut cum Grimmio, Lex. 3, 1112 dicamus, si corroboratur firmaturque, Si pSae rerum cauSae respiciuntur, personam agentem

poni videmus: Xen Oec. 20, 11 4δωρ -- θεός παρέ)iu. Egregium huiusmodi exemplum sunt verba Herodoti VIII 13 9 ἐκοά- ερο et muraret του λου κτλ. addita ad praecedentia v. 6 πλέουσαυτam χ' ω τε καὶ Ara tio ἐπ Meto quoque ibidem cap. 12, v. . Me 9-12. Locutiones sub j allatas nullo modo affirmari potest pertinere ad subiectum θεός, Ζευς vide hucyd. IV 1031εllum δε et, καὶ Σπειεtφεη testantur id luculentissimae genetivi, quos dicimus, absoluti sub ὀὶ Grammatici et interpretes, qui locis sub η laudatis adducti etiam praedicata sub in cum subiecto copulanda putent, debebunt genetivos absolutos sub δ ad

tione voces o λής, ὁ καtρός supplendas autument Κuetiner g 35M. Itaque argumenta ex ipsa indole linguae graecae petita impselluntnOS,ut Statuamus Verba εtu, δρυυτα et Graeco et prorSus -- solutes sine subiecto et cum subiecto usurpasse: Herodoteumi, ou Ου ἀvisi aeque ferri non potest atque Olon. onhlal gretmiat pro lato, grZmialol, germ sed regnete , ut re Vera interpretatur hoc verbum Arueger Gr. gr. 47, 4 4 υε es eig. er, de Gott)

ino consulto ortafise in dextum illata est et iis, qui absolutiusus pari. o inscii erant, debetur; accedit etiam, quod o et in archetypo Herodoti saepe inter se confundebantur GomperE. Herod. Stud. II 57b Qua lenissima mulatione facta aequaliteriam procedit oratio: υκ ia sin subiecto) acro αξto ουδει, τὸ aωρος ov υκ via. - Orruptus etiam mihi videtur locus Hero doti hanc personalem constructionem exhibens: εἰ Hicinζε, iami

20쪽

apud Herodotum solum in passiva sorma, Ons infra. 6 χει λαζε surit tempestas Schweigh. cuius significationis apud Herodotum solitarium exstat exemplum VII 191, 58γιερας γαρ δη λειριαζε τρεM. Idem usus huius vocis reperitur apud heophrastum De Sign. 6, 3, i χειμα- νήχρι διροτομου

Adnotatio. Idem atque χει ιαζε Valet etiam VOX λει- 'aetvεtu, quae raro et Solum active Sine subiecto usurpatur, ut apud heoer. 9, 20 χει λαι-οος, Saepius in Seriptis physicorum Η. Stephanus, heSaur. VIII. Ol. S. v.). Quam ob rem

εἰρεσθαι κτλ. infinitivum passivi χειμαειεσθαι ducibus Valla et Steinio componimus eum accus. τυ βασιλέα ita ut sit sensus: cum re magi tempeState agitaretur. Similiter utitur saepe hucydides voce χειμαζεσθαι de personis, vel utra 25, 4 χειμαζόμεvo ε αλιμ: v λωριω, o biiv- ταυτα τα χωρία ΙΙ 22, 14ὶ Veram lectionem solus cod. R habet hanc: υε voti ; ετ α praebet Od P et Aldina). ετ α in reliquis libris exstat receptumque os in textum ab editoribus Hoc modo, qui constructionst υε α ταύτα τα λυορ non intellegebant, vestigia eius paulatim deleverunt. Ad quem usum illustrandum conserantur loci: Herod. IV 151, 2 - si Θήρη Ι 22, 19 εἰ Ἀυv It6Rζε ταυτη 'vo. ΜηΜὶ Pausan. I 29 7 si χωρα - ὁ θεός. . Gemoti Wochenschr. mr l. Phil. 1887. o. 24, col. 741 utramque lectionem ilio et ετ tuetur.