De enuntiatis subiecto carentibus apud Herodotum [microform]

31쪽

Subiectum hic subaudiri non esse necesse, Xempla Sum verbi δεει et ευδεει illustrantia demonstrant; nolo tamen infitiari, bene etiam ruegerum a. h. l. et ape-Sengebu- sellium S. V. ex Versu Octav oap. 82 subiectum vi αυτι ὀvsupplevisse, ut legimus II , 10 8 - γαρ ιδὰς ε Πισα . . .

'καταδεῖ τευτεκαιδεκα σταδιωv. In tali quaestione absolvenda sub

iudice lis erit. O et χρα - ξαρκεεt OnStruitur: α semel tantum cum dativo personae et dat participii sine subiecto grammatico)VII 148, 25, 41 ς ρί τι ἀποχρα κατα lλυτυ IISO EVOLSt. De simili usu huius verbi apud alios scriptores f. R. Marp.

De ins Herod. p. 4 cum ins Ι 8, 5 καὶ δὴ σὴ ουκετιαπεχρα ησυχίη ἄγει, UI 137 20. VII 130, 15. IX 9, 11. Aec. c. in . III 138. 10 omisit hoc exemplum Sharp. l. c.)5. nuntiata res abstracta designantia.

Νumero sunt requentissimae, de quibus nunc nobis est agendum, Sententiae iisque consormandis inserviunt duo ver

1 Γιυεσ αι notions fieri usurpatum has init constructiones ab Cum adverb. υτω iunctum revocat nobis in memoriam notam quandam rem eum δε copulatum praeconis instar indicat cursum actionis. In locutionibus, quibus deest subiectum: Θω ωδε ΥΛεται observatur prae ceteri moduS, quo res agitur. Si ratio habetur eius potissimum, quod agitur, certa desiderantur Subiecta: ταυτα, αδ r. ταύτα ταδε)ουτω ωδε r. raeter hunc absolutum usum adnectitur voci Itaεσθαι perSona aut reS. erSOna modo ponitur in dativo, modo circumscribitur casu Obliquo et praepositione res autem in hunc posteriorem modum tantum Xprimitur.

32쪽

' eum dat personae III 139, 16 ειπερ υτε, δε γεουεσθαι

cf. Ι 85 l. V 112 6. VI 148, 5. VIII 87, 3.

Non raro apud Herodotum Oees δε, ὀδε, τοιόσδε, τοσόσδε ad praecedentia, Aetio, oυτος, otυυτυς ad subsequentia reseruntur, Lexempla optime codicum memoria servata, quae collegit Stein in adn. ad Herod. I 137 2. Qui usus etiam apud alios scriptores Obvenit. V. rueger, Gr, gr. g. 51, 7, 3 Κuehnera μγ, ). Nego igitur iusto iure Cobetum Mnem. n. s. XII 1 in adn. r. ad Herod. IV 8 in eius generis exemplis δε mulare in υτω.

33쪽

inulas paene apud Herodotum abierunt, invenitur personalis tantum OnStructio v. γροῖσθαι Velut:

VII 168, 24 - IX 113 8 τα περ tu καὶ εΥέvem V 2',8 τα δὴ και revam, VIII 109, 26 τα περ ω καὶ γευετο IX56, - δη καὶ SISYGO.Vides, in his dicendi sormulis constanter Oristum adhiberi, quare non dubitavimus eum plerisque editoribus eandem formam etiam V 2 eodd. recipere Stein praesert imps trinam, quod reliqui libri praebent.b Cum adverb. I VIII 128, 14 τυ δε ληθευτα περιε-

18 66, 1. Adnotatio. Quod censet rueger, verba ες τοσούτo VIII107 Vie subiecti iungi et praeterea initio nuntiati VIII 10T,

Pro ταυτη lia . . . legi OSSe ταυτα νά κτέ ad exemplumeonstruetionum personalium, quas supra laudavimus, id non probandum in propatulo est. Γωεταί μ' eum adverbiis semel cum periphraSi, quam dicimus, praepoSitionali. α I. a. I 132 9 ο δε τοισι πασι ΙΠερσίσι κατευχεται

34쪽

Adnotatio. Id genus locutiones subiecto privatae per- Saepe Oeeurrunt apud Scriptores Atticos: hucyd. Ι 118, 3

Apol. 41 B similiaque Κuehner g 482, ). arvum sententiae discrimen K ueliner g 484, 1 prae se serunt eiusdem Verbi

y VIII 60 Hoc tantum loco Herodote usurpatum est Ilvεσθαι 'R-rior Sensu prospere evenire c. ad quam significationem pro-

35쪽

Sententia est talis, qualem habes apud Sallust Cat. 52 bene

consulendo prosper Omnia edunt. 2 Γ εσθαι significatione esse adhibitum init has constructiones: a ἐταμ.ελές μ.ot Λετae locuti fluxum animi motum si

sollicitari coeptus est. Non nihil mutato sensu V 12, 13 ως

Sisinii ad Herod. V 44, 13. Classent ad hucyd. V 4. . rue- geri et Sintenisi ad Arrian. nab. 4 4, 3. Buechsenschuelgi ad Xen Heli. 3, 1, 17. Ubi nudum ponitur τίνε t, non debent suppleri adieci. καλά, χρηστά sim. Non constat sibi in hac re explicandam Stephanus, qui heSaur. S. v. καλλιερεω col. 880 putat, verbum rivε ο τα ερά aut ad καλά subintellectum reserendum aut sensu succedere' accipiendum esset ' Ita quoque comparatum est apud Herodotum v. χωρέεt, quod idem valet atque υτυχέως 'χ. προχωρέεtin ut IlI 2, 5 χωρήσαveto of t τουτου et II 39, 12 πά, ο εχώρεε ευ m,ς, cf. V 89, 13 49, 13 VI 10ἶ, . ingua polonica similes exhibet phrases posgi mi, id Zie mi sensu successit, succedit mihi adverbio dobrge' bene non expresso. inlinita s. ot conduxit . Herod. VII 87, 10 o καὶ συvcvεtκε tησά . Maximam vim ad verbum rivεσθα loco citat Herodoti sensu praegnanti usurputum habuisse videntur locutiones sub a enumeratae. Qua de causa non neceSSe ut Statuatur, Urbum r&εσθά explicandum esse per ellipsin vocis χρηστά vel 96 α Schweigh. Lex s. v. r&ε , Baehr); neque τα οἰκότα ante ἐει- λε Maber inem. III 83 et Abichl), neque vero ευ ante λεσθαt excidit Κmeger ed. 1856 Cobet, nem. n. s. XI 273ὶ.

36쪽

teriret, attentus actus est . Impersonaliter I 150 5-6

II 80 1 tiroci. Ita legimus cum cod. R et cum Schweighaeusero Lex. s. v. ἐκτός), Ba0hrio, biclito, Steinio, Obeto Mnem. n. S. XI 291). Quae locutio subiecto ostituta insolens quidem est, adverb. enim loci ἐάτός iungitur cum notione temporali, non est tamen, cur hanc codicis memoriam impugnemus. s. ἐκας de tempore apud Herod. VIII 144, 26 υκ κας χρόμυ παρεα α o βάρ- δαρος. Similiter Aesch. Suppl. 9 εω6ra χρόμυ. Accedit, quod nonnulla adverbia loci sociantur haud raro cum substantivis abstractis, velut idem ἐνιτός apud Herod. IV 133 ἐκ μὲ εσεσθε πρὸς ἐκεΛου latης III 80 12 ἐκτος ζω ἐωθότω μηνιατωv, s. Soph. Ant. 625. rusegeri r gr. 47, 10 4 29 et adn. 1. Aliquot exempla, in quibus τί εσθα sine subiecto temporis rationem exprimit collegit ruege Gr. gr. 1, 5, 6 47, 10, M. Altera lectio librorum ἐveto T. i. r. quam in textum receperunt indors, hardy rue- ger-POehel, Dietsch-Kallenb., malum praebet sensum: Spatio quinque dierum actum est spl). CL Thucyd. 4, 39 ob ilκostvημερ ou, lato Tim. 18 d. Non poSSum perspicere, quare Krueger-)Ρoehel verba haec verterit suns Tage are vernossen. Stein refert verbum reis o ad subiectum θόρυβος mund a te dis Un-

37쪽

Intr. ἔχεο eum adverbiis υτ is, δε ως iunctum exprimit in uniVerSum quendam rerum statum. Aoristus huius verbi

idem significat atque γεvmo συυεβη). Cf. Sisinii adn. ad

' personae aut rei ratio habetur, I 1, 1 κατα l Ev

38쪽

commemoratione digna est locutio ουτω λει Ira cum en

Cum subiecto II 6 8 εἰ ταύτα υτ is εἶχε. 138 20 τι

10. 187, 1. V 13, 5. v 3l 1 119, 22. VI 133, 1.

i VII 188 τοια ου eo φε ορ11oυJ. Oρμου gen relationis, quem Saepe apud Herodotum adsciscunt locutiones εος ε' καλως, ΜΗ- ελMvvel fκεtu. Quae enuntiatio insolens quidem est, alioquin enim Herodotus OnStanter I et Vocem cum adu et gen relat PerSOnaliter usurpavit, plut IX 9, 9 ὸς rinooi ho aliaque, cum tamen talis sit memoria codd. integram eam editoribus consentientes retinemus. Eodem modo comparatus tractandusque est

errores. s. Statil. d. II pag. XXIII et adn. Boehmi in ed. a. 1875. Nec levis est momenti adnotati scholiastae: τῆς ξυπιυλιας' αλλ' mi ἐκαmot s*ηai συά λει et . unde patet, hunc quoque in suo libro legisse ii, immol τῆς ξυπιυλίας - τλ. . Tuemur itaque, sicut faciunt Bokker, uehner g 19, 5 partimque Oehme, constructionem Thucydideam subiecto carentem, ducti maxime auctoritate codd. analogiaque loci Herodotei lico ut Herod. ita hucyd. alias verbum Lia cum adu et gen relat personaliter Onstruat: V 97, 3. s. I 22, 3 Stahi, Classen. erWerdeni textu reposuerunt m rin Wo σ1o id, quod iam elimanne Boelime proposue iant alii legunt A r Go a 'vj. Parallelam locutionem invenimus apud Xenoph. Oec. 2, 12 υτω δὴ καὶ ἐμοι ἔχε περὶ τῆς odiovolaιας, ubi περ cum en nudo gen. rel.itionis)respondet. Cum his constructionibus cohaerent arte, in quibus nunc ossenditur, Aeschyli verba in Agam. 91 τουτε,, μὲ Ου

39쪽

κῶ , sic omnibus libris tradita, quae Bernhardy, Paralip. 66vertit in hoc genere mihi hoc placuite. s. eiusdem iss Synt.1ω- 141. Iudicio Schne dew.-Ηensi sed 1883 a. h. l. locutio illa idem significat atque τουτω id αλti: In explicandis tamen exemplis e Platone petitis, quibus Hens innititur, discrepant inter se interpretes et grammatici velut Leg. 6 6 καὶ τῆς αρὶ ovorvo αρα διατρtβυ ,σαυτως lavoriticiu gen. tατριβῆς putat ueliner 417, 9 pendere ex subaudito εἰ CL adn. Stailbaumii et praeterea, quod ad enuntiationem et δε h os ἀδαελ adtinet, idoΚruegeri r gr. 47, 3, 3. Deuschle-Cron ad Gorg. et guehner g 17 adn. 11. Ohira ad Phaed. 7 D. Ceterum ipsi Hensio hae exempla non inultum valere videntur. ea quidem

gen relat. oti pendEt ex ob dio ἐστι . Quod Goeluin sin ed. Statiri 18M ex antecedentibus ad gen uto oti explicandum supplet τα obsa prμα, id tum esset rectum, si Aristoteles Scripsisset υτω καὶ si odiovos axesς. Rariorem constructionem en . rela ex adverbio voci cini coniuncto pendentis stabiliendi causa assere possumus. uehnerum g 19, 5 secuti, haec: urip. Hel. 1253 - , α γαρουσης Ουσιας ἔκαστος ἶ - r. l. si h δε τουτουτου τρόπου πως hi d. Habes igitur duas parallelas locutiones oc ἔχε μυ cum gen et sit , e res πῆς. In laudat Aeschyleo exemplo memoriam codicum recte servant R. Enger. d. herm. 1855 Dindorf, Aesch. Agam recog 1873. A. ΚirchhoMed. r. 1880. SchneideW.mense, ed. herm Berotini 1883. Correctionem m- Perii: τουμο με oi et in textum receperunt: lausenanger 1863ὶ,

40쪽

II 119 5-6. V 95, 11. V 111 4-5. Cum subiecto II 30,

3. ΕΛαι. Verbum hoc, cuius significatio admodum late patet, X-prmit apud erodotum in certis quibusdam locutionibus: