De enuntiatis subiecto carentibus apud Herodotum [microform]

61쪽

paleat, qua re locutio sine subiecto disset a personali construetione , Dio Unbestimminet de Subjecis lebi dem Ad-

dialectos Scriptura m cerc. a Behhero, Dindorsio, Steinio, Dietsch-Kallenb probata nititur fide cod. R et consuetudine dicendi scri- ploris, v. VI 133, 15. I 84, 18 Ihucyd. IV 116, 2); accedit, quod pari et aptissima est propter subsequens και in enuntiato Ma πρόσοδος κτλ. articulum et imi he. ex aliis codd. receperunti Schweigh. Baehr, Struve Quaest de diat Herod in opuscul. . . sel. voLI p. 297ὶ Abicht in ed. herm. 1882 a. legit et v xo n. I 8 Substantivum et Implo subditivum esse probabiliter iani AErueger in adn. a. h. l. demonstravit.

62쪽

gajty et , do domu dalelio 4; dalpho do ciebis se et da leko do ciebie. vides infinitivum in his locutionibus non esse subiectum ut opinantur rueger a. h. l. Gr. 50, 6, 3) Sharp

vera legimus Herod. IV 183, 6. - 158, 1 T qua brevissime est et compendiosissime a mari septentrionali ad australe e quod ad transitum adtinet): I 104 , Colchide non longe est in Mediam . quod sic). In Hvαι I 104, 6 pendet ex adverbio facile e cuius notio in locutione o πολλὰ υπε. 'luxi latet construeti προς τὀ R: Laetvὀlaavov). Stein Onser Her. V1 T. - 11. Minus veri simile mihi videtur id, quod Baehr, Erueger, Abielit, Helim ann p. 9 affirmant, Verbum εστ, quo caput 104 incipit, sensu εξεστι repetitum ad ins ειαι. URurpandum vim habuiSSe.

63쪽

Adnotatio 1. tenetivi τω, Θεωv, που ὀιλ ς, της P08ης etc. in allatis exemplis excepto I 118 6 pendent ex ad - verbii s Osti luctae oli ταυτο te. Ita genetivos hos constanter accipiunt rueger et Abicht. Cui explicationi adsentitur Stein, lutul72 cs V non constat VI 133, is coniungit ut o τειχεος - eundem genetivum in adn. ad i 84, 16 ab α μαχ regi dicit, ut ibid. DEL:λα χ' της ἀκροθυ- λιος. Vide sis in universum ueliner g 14. 5 6. Adnotatio 2. Non pertinent ad id genus enuntiatorum

item Suhweigha0user, Lex. s. v. v v νος vIL 121k omnia, quae adhue enumeravimus, adiectiva in neutro OSita vim ha- here substantivorum logalium persuasum Sibi habent.

64쪽

111 12 προσφερέσαρου codd. et editores formam προ ρερ σπερDv ineptam propter significationem e cod. s recepit in textum Schaeser a. 1801). Προσφερέπιερο sormatum est a προσρερής - propius ad aliquid accedens similis α - non a πρόσρορος - utilis quemadmodum interpretatur rueger, Di g 23, 2 3 et quamquam dubius, Stein a. h. l.), cuius adieci comparatius est προσρορέστερov, ut σπουδαtέστερος, ἐυvoέστερος Herod. Ι 8. V M. Testimonium Photii, Lex. p. 63, 11 προσφερέπιερο ' foetto a Steinio dissentiens confirmare puto non anomalum comparativum sed solitariam significationem adieci. προσρερης Atque significatio haec, quam loco Herodote sententia postulat potest quodammodo explicari et defendi: προσρερέστερό et τοῖο πρ θμασι μου Valet aliquid proprius est res meas, non nimis longe ab iis abest. Iuod idem est atque aliquid iuvet, utile est meis rebus. Accedit illud etiam, quod adieci.

65쪽

1. Adiectiva verhalia in - τος lat. - ilis exeuntia:

Baehrii patet conspectus et ruegeri man hanna ingehauenc colligas σοπτο sine subiecto esse adhibitum id, quod prorsus est salSum. 2. Adiectiva verbalia in to cadentia. x rationibus Syntaeticis harum Ormarum unam tantum Oe loco commemorari volo. Si neutrum nominis obiectum est a tionis expreSSae per neu tr. adieci verbalis ex verbo transitivo formali. tum quaeSti exoritur, utrum constructi subieci privata an

ρερης apud Eur Phoen. 129 o se προσρορος Ἀμερuo τε a Plui. Alc. 23. Praeter hoc exemplum semper utitur Herodotus significatione utilis adiectivo πρόσγρος IV 14 3. VI 20 3). Stein et Abichi coniciunt, pristinam lectionem suiSse προσρορέσπερο eamque posteriores iudicio Steinii propter subsequens προσαέρεσθα tu. 1 mutaviSSe.

66쪽

personalis sit statueuda. Struve, qui in hae adiectiva a curatius inquirebat, negat illain qua tionem absol Vi OSSe, Cum dicat: utrum casum in η 'aetvῖτεο ῖστι agnOSCuS, nunquam diiudieabis. Opuscula II 66 ). Neque Semper rem dubiam de ornere mihi videtur ratio, quae grammatiCorum consensu Krueger g 56, 18. ueliner g 427 lex in hac roexplicanda esse dieitur, quia saepe id ambigitur, neeeSSitaSne agendi an obieetum actionis magis urgeatur. Dubia itaque exempla eorSum asserentur. ah eu tr. singularis.

67쪽

Adnotatio Collonatio pronominum quae aetioni Ohioetum exprimunt ante adiret Verb. in personalibus OnAtru tionibus non potest haberi pro insigni harum Ostutionum. CL enuntiatum sine subiecto VIII 142.

Participia destituta subieci in casibus, qui dicuntur absolutis, genetiv et accusativ0, 0sita.

articipia, quae vulgo appellantur, absolutat posse sine subieet usurpari elucet ex magna copia locutionum Subieet carentium, qua adhue OngeSSimus , deder Antassgu einem Bedenhen liber solehon Gebraue des articipsversehwindet sobald mancili nichi solieri, Sonder i Zusamnienti ange mi de ver inandien praeheracteinunge be-traeli tete . . Onita, . . . . 186 p. 88. De quibus construetionibus eandem habent opinionem aliten in ed. r. Aristotelis de arte poet , ipsi ast 1885 adn. ad p. 1451 13 et Classen ad hucyd. S. v. πλο ιγυωτεροὶ, cf. ibid. ud BOeh-

' De genuina vi et Origine genet absol in lingua graeca vide Clas- seni sol, liber d. hom. praehg. p. 176-188 et Brugmanni Gr. gr. g 171. Accus absol nondum invenitur apud Omerum.

68쪽

mil). Tvetur hanc sententiam inter grammaticos recentiores solus, quod sciam, advig, Synt g 181 adn. 4 ). Vide sis etiam . de SausAure de ' emplo du sinitis absol en ans- crit, Geneve 1881 genet. λυτος). 'Apud Herodotum praevalet gen absol. Sine subiecto,

saepiusque ita OnStruitur plur. Rrt. ueeuS. RhSOl. semel tantum apud eum sine Subiecto e urrit.

rari possunt ablativi absoluti participii in neutro gen sine subiecto positi apud latinos seriptores explorato Livius 23, 42 et 43. acitus, Hist. 3, 20 non, si pateant portae, niSi eX- plorato, nisi die intrandum imperson. Hist. 2 49 explorato iam proseotos amicos). Inaugurato Liv. 1, 36 et 44. Idem 5, 38, 1 nec auspicato nec litato. Cf. Draeger Hist Synt. I g 584.

69쪽

rqqγμα δαο, ad δελγεοκτυv0ς, ut haec it sententia: laetus sum fratris interfector, res non neeessaria.. I 148, 2 δοξα δis p ε tot a Gaeum λαβυρtv ou seuerunt labTrinthum, rem a se Feretam . . Odem modo videtur Hethelio p. 27 explicandum Herodoteum illud enuntiatum II 178 οὐδε σῖ μετεῖ ματ ποιεύυται sibi vindicant delubrum rem cuius non sunt participes c. Perperam SeripSiSSet tum Herodotu μετε0vτος, quod postulat V. 1εταπ0tasvται Mετεο manifest a conStructione Se iunctum absolute est positum Magis itaque ad verum Recede mus, si statuerimus, temporibus Herodoti participia illa prorsus extra constructionem enuntiationis suisse, vestigia vero pristini artioris eorum neXu grammatici tantum apud Homerum apparere eaque non permulta, ut luculentiSSime docuit ClaSSen. . . Adnotatio 2 morum, qui absolute Surpantur, participiorum Subiectum eSSe του - τουτου), πραγριατοὶ Contendunt commentatoreS rueger es. r. r. V, 4, 3 i), Abielit,

70쪽

Appendi Cul R.

i ebrautili de In f. m. Art. b. Demosth. Progr. Ottwei p. A-4). Quae OnStru :tione eodem modo Sunt explicandae, quo Ξ Ξστι 10 Cum in s. et L, maloque eas Miklosi h p. 9 genere imperSonalium Seiungit.