장음표시 사용
681쪽
Fi DEI CONFESsIONEM CONTINENs. 663latus Domini post Resurreetionem, dicens, Dominus meus & Deus meus, inquit non esse dictam a Thoma de Christo, nec enim dixit Theodorus Deum esse Christum in sed ad miraculum Resurrectioni stupefactum Thomam, glorificasse Deum, qui Christum resuscitavit:& quod pejus est, etiam in interpretatione quam in Actus Apostolorum scripsit Theodorus, smilem fecit Christum Platoni, & Mani clauo, & Epicuro, & Marcioni, dicens: quod sicut illorum unusquisque ex dogmate quod invenit, suos distipulos fecit vocari Platonicos, de Manichaeos, de Epicureos, de Marcioni stas : simili modo Secum Christus dogma invenisset, ex ipso Christianos vocari. Si quis igitur defendit eundem Theodorum qui talia blasphemavit, de non
anathematizat eum de ejus conscripta, de eos qui similia illi sapus runt, vel sapiunt, talis anathema sit.
Si quis defendit conscripta Theodoreti. quae exposuit pro Nestorio Haeretico de adversus rectam fidem, Ze Ephesinam primam sanctam Synodum, de canctum Cyrillum, de duodecim ejus capitula, in quibus sceleratis conscriptis idem Theodoretus affectualem dicit unitatem Dei Verbi ad hominem quendam : de quo blasphemans dixit,
Quod palpavit Thomas eum qui resurrexit, de adoravit eum qui resuscitavit: de prνter hoc impios vocat Doctores Ecclesiae, qui unit tem secundum Libsistentiam Dei Verbi ad carnem confitentur. Et super haec Dei Genitricem abnegat sanctam de gloriosam semper Vir. nem Mariam : Si quis igitur memorata conseripta Theodoreti d
tendit, de non anathemati Zat ea, talis anathema sit. Propter tales
enim blasphemias ab Episcopatu dejectus cst , te postea in Sancto
Chalcedonensi Concilio compulses est omnia contraria memoratis
suis conscriptis facere, de rectam fidem confiteri. Si quis defendit impiam epistolam quam ad Marina persam Haereticum ibas scripsisse dicitur, quae abnegat Deum Verbum Hominem factum esse, de dicit non Deum Verbum ex Virgine incarnatum n tum esse, scit purum hominem ex ipsa esse natum, quem Templum vocat, ut alius sit Deus Verbum, de alius Homo, de super haec inj tiat Ephesinam primam Synodum, quasi sine inquisitione dc examia natione ab ipsa Nestorio condemnato, dc Sanctum Cyrillum vocat Haereticum, dc duodecim ejus capitula impia dicit, Nestorium autem de Theodorum cum impiis eorum conscriptis collaudat de defendit.
Si quis igitur sicut dictum est, eandem ipsem epistolam vindicat, vel recte' esse dicit ipsam vel partem ipsius, sed non anathematizat eam,
ei go impia epistola juste matbematietata propter insertas ei blasphemias, Theodori & Nestorii impiorum sequaces conantur dicere susceptam esse eam a Sancto Chalcedonensi Concilio. Hoc a tem dicunt, salactam quidem Chalcedonensem synodum calumnia res , nomine autem ejus festinantes debita conde ratione liberare
Theodorum & Nestorium, α impiam vistolam, Fo qua stas se .
682쪽
pius accusatus, non est ausus e m suam diuere pri et insertas ei bla phemias. Et haec demonstremus ex his quae diversa de ista causa moti
sunt. In his enim quae apud Plioxium & Eustathium Tyri acta sunt, cum accusaretur praedictus Ibas de injuriis Sancti Cyrilli, manifeste confessus est , post unitatem Orientalium, quae ad ianctae memoriae Cyrillum facta est, nihil injuriosum de eo dixisse. Epistola autem plena praedictis blasphemiis, pro quibus accusabatur Ibas, multas
contra Sanctum Cyrillum injurias continens, facta esse ostenditur post unitatem ad Orientales factam, ex quo demonstrabatur Ibas eam abnegasse. Unde praedicti Photius & Eustathius satisfacientes accusatatoribus, in scriptis definierunt, praedictum Ibam omnia contraria
epistolae peragere, sicut judicium ab eis datum significat. Sed cum Ibas non adimplesset ea quae illi judicaverunt, ejectus est ab Episcopatu propter blasphemias praedictae epistolae, de Nonnus pro illo o di natus est, qui & consedit in sancto Chalcedonensi Concilio. De
eisdem igitur etiam in Chalcedone accusatus memoratus Ibas, post lectionem impiae epistolae non est ausus eam suam esse consteri: sed statim ipsis verbis intulit, alienum se esse eorum quae ei inferebantur. Unde sancta Synodus, cum ei non sussiceret abnegatio Ibae, quae facta est de epistola, compulit eum contraria ei peragere, id est, reprobatam in ea rectam fidem confiteri, de Ephesinam primam sanctam Synodum suscipere, & Sanctum Cyrillum Patrem & Doctorem adscribere, quae in eadem impia epistola injuriantur, & Nestorium de impium ejus dogma anathematizare, quae impia ejus epistola defendit, de collaudat. Si igitur de ipse Ibas propter impiam epistolam
saepius accusatus, non est ausus eam suam dicere, sed etiam Chalcedonense sanctum Concilium omnia ei contraria compulit eum peragere : quomodo eadem sancta Synodus memoratam epistolam suscita peret, de condemnationi impietatis, quae in ea continetur, sese subjiceret, a qua Ibam liberare festinavit oniam autem omnes blas phemias epistolae praetermittentes Haeretici, hoc solum ex ipsa proferunt, quod ad decipiendos simpliciores scriptor epistolae noc
est, duas naturas, unam virtutem, unam personam : demonstramus
ipsum quod & in hoc suam commiscuit impietatem. Cujus enim dicit duas naturas, de unam personam, qui abnegat Deum Verbum I carnatum de sancta de gloriosa Dei Genitrice de semper Virgine Maria, natum esse ex ipsa λ Sed certum est, quod unicuique naturae suam personam attribuit, sicut Theodorus de Nestorius in suis libris blasphemantes exposuerunt, quos defendit scriptor epistolae cum e rum impietate. Illi enim aperte dicentes duas per nas Dei Verbi MClaristi, quem purum Hominem vocant, per affectualem conjunctionem, de per eandem dignitatem 5e honorem unam personam apparere dicunt: sed Ac duarum naturarum unam virtutem sive potentiam
dicens scriptor epistolae, manifestus est quod Sc in hoc memoratos Hereticos sequitur, Theodorum quidem, dicentem in diversis libris
683쪽
de Incarnatione impie expositis, Nestorium autem in multis quidem scriptis , de maxime in epistola scripta ad Alexandrum Hierapolit
num Haereticum, quod duarum naturarum una est auctoritas, & una virtus sive potentia, & una persena per dignitatem eundemque honorem, ex quo ostenditur, qui scripui epistolam, secundum illorum perfidiam pro personis usis vocabulo naturarum. Una enim auctoritas, de una virtus sive potentia, & una dignitas, de idem honor inon
in diversis naturis, sed in diversis personis ejusdem substantiae dicitur, quod in Sancta Trinitate confitemur. Unde de Sancti Patres an thematirant eos qui per auctoritatem, aut virtutem, sive potentiam, aut dignitatem, aut aequalitatem honoris, dicunt Deum Verbum unitum esse Christo: quem purum Hominem vocant Theodori & Netatorii sequaces, sta non secundum subsistentiam Dei Verbi ad carnem animatam anima rationabili & intellectuali, unitatem factam esse confitentur. Et haec quidem sussiciebant ad convincendam impietatem eorum qui sceleratam epistolam vindicant. Tamen & in fine scriptor ejus ciem epistolae ostendit suam perfidiam, dicendo quod oportet credere in templum, de in eum qui habitat in templo. Per quae aperte duas introducit personas: Sed & istam impietatem a Theodoro & Nestorio scriptor epistolae edoctus est. Catholica autem Ecclesia talem condemnans perfidiam, non in templum, de in eum qui habitat in templo, sed in unum Dominum nostrum Iesum Christum, Dei Verbum Incarnatum & Hominem factum confitetur, & credere tradit. Nihil autem mirandum est, si vocabulo naturarum usus est scriptor illius impiae epistolae. Solent enim Haeretici, ut simpliciores deciperent, vocibus quidem uti quae ab Orthodoxis pie dicuntur; re cctum autem earum intellectum, & expositionem ad suam impietatem transferre. Quoniam autem eaedem voces, quando bene exponuntur& intelliguntur, cum pietate sunt : quando autem male ab Haereticis intelliguntur de proferuntur, impietatem habent. Itaque Nestorium duas quidem naturas de unam personam dicentem, non confitentem autem earum unitatem secundum subsistentiam, Ephesina prima Synodus, cujus auctores erant Caelcstinus & Cyrillus sanctae in moriae, non recepit, sed condemnavit. Nos autem Sanctorum P trum doctrinam per omnia sequentes, de unitatem duarum naturarum, ex quibus Dominus noster Iesus Christus unus Sanctae Trinitatis, Deus Verbum Incarnatus compositus est, de quod earum disserentia non interempta est propter unitatem in superioribus apertius
demonstravimus. Et sussiciebant quidem quae praediximus, satisfacere eis qui nolunt contendere. sed quomodo illi qui semel ad impietatem declinaverunt, id alia proponere conantur, necessario nos de talis eorum occasiones vanas ostendemus. Dicunt enim non oportere
vituperari impiam epistolam, eo quod in aliquantis sertur Coclicibuς. Sed si hoc aliquis secundum eorum dementiam suscipiat, oportet de Nestorium de Eutychen suscipi, quoniam & de his in gestis contine
684쪽
tur, quae apud Synodum δα sum. sed nemo sapiens dictis eorrum animum intendet. Quὸς ςrum M Haereticis proferuntur in synodis,& pars gestorum sunt, non d libςx xionem inferuntur, sed ad mi jorem condemnationem ςorum, & qui ci similia sapiunt. Oportet
autem etiam illud attendere , ς qui V it x- perscrutantur , quod sorsitan in Conciliis quaedam a certis ibi convenientibus dicuntur aut per favorem, aut per contraristatem , aut Per ignorantiam. Nemo autem attendit ea quae pG partem a quibusdam cicuntur, sed sola illa quae ab omnibus communi consensu desiniuntur. Si enim aliquis secundum illos voluerit attendere ejusmodi contrarierares, unaquaeque Synodus invenietur semetipsam destruens. Propter haec igitur oportebat eos, si sanctum Concilium recte susciperent, non tales blasph
mias ei applicare, sed sequi Doctores Catholicae Ecclesiae, & maxime Sanctum Athanasium, qui ibit Alexandriae Episcopus, & plurimos &magnos labores suscepit pro reetii Christianorum fide adversiis omnem Haeresin , & maxime contra impiissimos Arrianos. Ipsis enim Arrianis ad decipiendos populos suo errori conjungentibus Dionysium, qui ante multos annos Anathasii fuit Alexandriae Episcopus, S: dicentibus quod & ipse Dionysius similia eis sapuit, Allianasus magnus Ecclesiae Doctor multis modis os hendit in scriptis, rectam fidem Dionysium ab initio praedicasse, nulloque modo participem Arrianae impietatis fuisse. Isti autem Haeretica sapientes, sum impietatem ci-dem Synodo applicare festinant. Qualis autem est condemnatio, α qualis imminet maledictio eis qui in Patres peccant, docet nos & dia vina Scriptura. Si enim Cham filius Noae cum vidisset nudum suum
patrem, quoniam qui non cooperuit patris corporalem nuditatem , ted egressus nunciavit eam fratribus de illi vestimento eam coopem
runt, ipse quidem Cham, & illi qui ex ipso nati sunt, sub maledictione facti sunt: qui autem cooperuerunt, magnam benedictionem meruerunt: multo magis isti majore de ampliore condemnatione di
gni sint, qui ad Synodum minime pertinentem infamiam festinane per impietatem epistolae & Theodori eidem sanctae Synodo applicare. Sed non ideo impia epistola, vel desendentes eam, condemnationem suae impietatis emigient; sed neque Theodorus, qui Paganos & I
daeos, & omnes Haereticos impietate superat. Impio enim Theod ronon suffcit, sit per alias ejus blasphemias ad suum errorem male im. xerpretari symbolum trecentorum decem de octo Sanctorum Patrum: sta etiam contempto eo aliud symbolum exposuit omni impietate plenum, in quo anathematizare ausus est eos qui aliter vel sapiunt vel tradunt: ut quantum ad illius insaniam pertinet, omnes Sancti Aros inli & Patres condemnarentur. Hoc autem Theodori impium symbolum, & in Ephesina prima Synodo prolatum, de in Chalcedonensi
recitatum, ab utraque Synodo cum ejus expositore, de eis qui illud si scipiunt, condemnatum est. Quoniam autem quidam verba Pr doro facientes, cum proferuntur impia ejus scripta, propi in
685쪽
pinti CONFEssIONEM CONTINENs. 6sqnitam ejus blasphemiam confingunt quidem dicere quod impia sunt,
ipsum autem qui talem impietatem evomuit, recusant anathematizare e miramur eorum dementiam, quod Divinae Scripturae contraria agunt evidenter dicenti, quia aequaliter horribilia sunt apud Deum impius & impietas ejus. Actio enim cum actore punilatur. Si autem
similiter impietati horribilis est Deo & ille qui impie agit, certe separatus est talis a Deo, & anathemati juste subjicitur. Anathema enim nihil aliud significat, nisi a Deo separationem, sicut in veteri& novo Testamento judicium de Anathemate significat. Quod autem& Dominus eos qui non permanent in verbo veritatis ipsius, separa tos esse ab Ecclesia dicit, in Evangclio secundum Ioannem Iudaeos Halloquens, sic ait i Omnis qui facit peccatum, servus est peccati, servus autem non manet in domo in aeternum, filius autem permanet in aeternum. Quod autem quam Dominus nominat domum, Divinx Scriptura Ecclesiam Dei vivi vocat, Apostolus testatur in epistola , . r. in. prima ad Timotheum. Si vero quidam dicunt non oportere The dorum post mortem anathematizari, sciant qui talem Haereticum de findunt, quod omnis Haereticus usque ad finem vitae in suo errore
permanens, juste perpetuo anathemati & post mortem subjicitur. Et hoc in multis Haereticis & antiquioribus & propioribus factum est, id est, Valentino, Basilide, Marcione, Cerintho, Manichaeo, Eun mio, & Bono . Hoc autem idem in Theodoro factum est, & invita accusato , & post mortem anathematizato a Sanctis Patribus tquibus si credere noluerint, & Haeretici ejus defensores , vel impiae epistolae, quam ipsi defcndunt, credant, quae licet Theodorum collaudet, manifeste tamen dicit quod in Ecclesia a Sanctis Patribus anati ematizatus est,& ex illo plurima inquisitio facta est de ejus comscriptis, utpote plenis impictare. Hoc autem tunc faciebant Cathoiali eae Ecclesiae Doctores, ne simpliciores legentes illius impia conscripta, a recta fide declinarent. inod autem impii licet non in vita insitam personam anathema susceperint, tamen & post mortem ana thematizantur a Catholica Ecclesia, ostenditur a Saninis Synodis. Ni cena enim synodus eos qui impiam Arrii sectam colunt, i ve nomine anathematizavit. Quae autem Constantinopoli congregata est, impiam Macedonii Haeresin similiter condemnavit; sed tamen Sancta Dei Ecclesia de post mortem Arrium & Macedonium nominatimanathematirat. Cum autem ex multis probationibus convincuntur, quod supervacue impie agunt qui Theodorum & impietatem ejus de fendunt, ad aliam vanam occasonem confugiunt, dicentes non opo tere ipsum anathematizari, eo quod in communicatione Ecclesiarum mortuus est. Oportebat autem sine eos, quod illi moriuntur in con municatione Ecclesiarum, qui commune pietatis dogma, quod in uni versali Ecclesia praedicatur, usque ad finem servaverunt. Iste autem usque ad mortem in sua permanens impietate, ab omni Ecclesia ej
etita est. Itaque α omnis Plenitudo Mors stinae Ecclesiae, in qua
686쪽
Episcopus dici ut fuisse, cum invenisset quod Pamnis & Iudaeis & s
domitis a Sanctis Patribus connum inis est, daeverunt ipsi ex illo a sacris Ecclesiae dipnchis ejus nomen, sicut gesta in eadem civitate apud Concilium Episcoporum illius Provinciae connetii ostendunt. Miramur igitur Theodori sequaces, qui cum & impietatem ejus in quam suum defendunt, cum Ecclesia in ira fuit Episcopus, ut puta
Haereticum, ex multis temporibus eum ejecit. Quod autem ad condemnationem suam talem occasionem proponunt defensores Theo-
icto tremendo judicio. quod cum dolo communicavit. Sed licet post mortem ejus duodecim nominati sunt Discipuli, sicut Ioannes Evangelista dicit, TE mas autem qui Didymus dicebatur', unus ex duodecim , non erat cum ipsis quando venerat Iesus: tamen hoc non liberat Iuaam a comdemnatione, aut connumerari facit Apostolis. Unde post Ascens nem Domini, Apostoli per suam sententiam eundem Iudam etiam post mortem condemnaverunt, & alium pro illo introduxerunt. Quod
autem vanam occasionem proponunt dicentes, non oportere Haereticos mortuos anathematietati, ex ipsis Domini verbis ostendemus: impios enim , & adhuc vivos, mortuos nominat, dicens : Dimitte monuos sitos sepelire monitos e sicut justos etiam des anchos, vivos nominat. Dicit enim de Abrasam & Isaae & Iacob, quod Deus non est Deus mortuorum, sed viventium. Si ergo secundum verba illorum non oportet Haereticos mortuos anathematiori, nec vivi Haeretici anathematizabuntur, quos Dominus mortuos vocat, quia separati sunt ab ipso, qui dixit: Ego sum vita. Et secundum eos nec vivi nec mortui atrathematizabuntur. Et sine causa, secundum illos, Apostolica doctrina tradidit anathematizari eos qui tradunt praeter quod accepimus; sine causa sanctis Synodi Haereticos condemnaverunt: sine causa & alii Sancti Patres di Doctores Ecclesiae Haereticos anathematizaverunt. Inculpent autem & Hieremiam Prophetam dicentem: Execrandus, qui opera Domini negligenter facit: & David Priphetam dicentem : Execrandus, qui declinarit a mandatis tuis: & ut compendiose dicamus, omnem Divinam Scripturam in diversis locis tales condemationes impiis inferentem. Sin autem illi qui opera Dei negligenter faciunt, & peccant in mandatis ejus, talibus condemnationibus subjiciuntiar : quanto magis impius Theodorus, qui talia adversus ipsum magnum Deum & Salvatorem nostrum Iesum Christum blasphemavit, juste condemnatus est & anathematizatus. Et haec quidem sufficiebant super memoratas & aliis nostris libris insertas probationes, quas protulimus, ostendentes quod oportet etiam post mortem Haereticos condemnari, confundere eos qui Theodorum defendunt, & cumpescere a tali impietate. Qiaoniam autem conten tiose in ipsa permanent, etiam quod est amplius dicimus, quia qui culta hominum cognoscit,
687쪽
dam ex ipsis qui in Nicena sancta synodo conveneriint, & expositae
in ea fidei de itioni vel symbolo sit,scripserunt, quoniam postea
contraria sapientes apparuerunt, alii quidem vivi, alii mortui anath matizati sunt a Damasb sanctae memoriae Papa antiquioris Romae, re ab univeis ali sudicensi Synodo, prout testatur Sanctus Athanasius. sed & Chalcedonensis sancta Synodus Domnum Antiochiae factum Episcopum , post mortem condemnavit, quod ausus est scribere, onere solum taceri duodecim capitula Sancti Cyrilli. Quoniam autem Theodori defensores Haeretici, omni propolitione & conatu excidentes, praesiimunt dicere ad deceptionem ignorantium , quod ictae memoriae Cyrillus in aliqua parte epistolae illum collaudavit,
ex multis ostenditur quod non convenit eorum conamen dictis a
Sancto Cyrillo in diversis ejus libris contra impium Theodorum, in quibus mVis impium omnibus aliis Haereticis eum ostendens, deinde non sustinens plurimas & maximas ejus bla hemias contra magnum Deum de Salvatorem Dominum nostrum Iesum Christum dictas, e clamavit ita dicens : Expavit caelum super hoc, & horruit amplius vehementer, dicit Dominus : O intolerabilem malignitatem, o linguam loquentem iniquitatem contra Deum, & mentem in altitudinem cornu extollentem l Et iterum : Impone homo tuae linguae o
tium de sciam; cessa cornu in altitudinem extollens, de loquens iniquitatem adversus Dominum. Quousque insultas patienti Christo
In mente habe scriptum a Divino Paulo: Sic autem peccantes in λ- ε, cis. Mires, & percutientes eorum infirmam conscientiam, in Christum peccatis: α ut aliquid etiam ex Propheticis loquar Codicibus, Iustificata i sunt Sodoma ex te : superasti Paganorum verbositates, quas contra Christum fecerunt, stultitiam ex mantes crucem : nihil esse ostem a. Cor.
disti Iudaicae siperbiae crimina. His igitur ad condemnationem The dori sic a Sancto Cyrillo dictis, licet aliquis concedat, secundum illorum verba Sanctum Cyrillum aliquid pro Theodoro dixisse, neque hoc liberat illum a condemnatione. Invenimus enim quod ni ci Sanctorum Patrum quosdam Haereticos collaudaverunt, licui & Samctus Damasus & Athanasius de Basilius Apollinarium, & Sanctus Leo
Eutychen: de tamen cognita eorum impietate, non propter hoc serrunt Haeretici condemnationem, te anathema quod postea contra eorum personam & impietatem factum est. Tantus est autem suordesidentium Theodorum, quia praesumunt adversus Gregorium Theologum de Ioannem Constantinopolitanum mentiri , escentes epistolas ad eundem Theodorum plenas laudis eos direxisse, quod fausum est. Gre rius enim cum in Constantinopoli pro veritate laborans , convertis per eum ab Arriana insania ad Catholicam fidem populis, ad suam patriam reversus est, epistolas quas Haeretici dolose proferunt, non ad Theodorum Mopsuestinum scripsit, sed ad The dorum Episcopum Tyanum, quae est secundae Cappadociae Metropolis. Husdem autem Provinciae sum do Naraanetus civitas, cujus seierat
688쪽
Episcopus sui et e me: noriae Gregorius, & Arriantus praedium unde ocius fuerat. Hoc enim & ipsae epistolae aperte significant, niemo iariam facientes consuetudinum & collectionum, & ejui dein piaedii Arrianeti, di aliorum praediorum ejusdem Provinciae, & mensis lingua huis. ωr. i. Cappadocum ' nominati, & Bosporii Episcopi sub eodem Theodoro in, qui tunc temporis Coloniae civitatis ejusdem Provinciae Episcopus erat, α aliorum Episcoporum , & Chorcpiscoporum, &Monasteriorum quae sub Theodori jurisdictione crant, quorum usque
nunc eadem nomina servantur. Qualis enim communio Cappadoci.
bus ad secundam Ciliciam, vel tunc, vel modo, divisa eatum Pi vinciarum gubernatione i Et quos Episcopos sub se habcre poterat Mopsucstenus Episcopus, cum ipse sus Metropolitano secundae Cili ciae constitutus csset 3 Ioannes autem Constantinopolitanus, scripsit quandam epistolam ad Theodorum Mopsuefienum : non tamen laudibus, sed querimoniis & increpationibus plenam: ut puta illo a bona conversatione lapso. inoniam enim cum eo Monachicam vitam in uno eodemque Monasterio exercuit, conversationis ibi factae eum ad monuit: de pro his testimonium praebent Soetomenus, Hesychius, &Socrates & Theodoretus, qui multas pro Theodoro laudes fecit. Si autem testimonia proferunt Ioannis Antiocheni, de Orientalis Concilii Cib eo constituti, facta pro Theodoro Se ejus impictate, necesse est eos & illa suscipere, quae quantum ad illos pertinet, ad con scinnationem Sanctu Cyrilli, & reprobationem rectae fidei fecerunt. Ioannes de qui cum illo crant: nec non etiam quae scripserunt, Nestorium& ejus perfidiam diutius defendentes. Et noc ostenditur ex divei sis eorum libris de epistolis, quas ad Theodosium piae recordationis, Mad alios diversos scripserunt. Et haec quidem sic habent. Ut autem
nihil subtilitatis praetermittamus , neces larium putavimus mcinoraret
etiam illa quae ab Augustino sanctae memoriae Africano F piscopo seri pia sunt. stione enim aliqua post mortem Caeciliani de eo mota, quod ab Ecclesiastica traditione declinasse dicebatur, de propter hoc quibusdam a Catholica Ecclesia separatis, scribit ad Bonifacili midem Sanctus Augustinus. Quod non oportet ideo aliquem separare sese a Catholica Ecclesia, si enim vera essent ea quae Caeciliano itis rebantur, de manifestatus esset contrarium aliquid Ecclesiastico stitui sapuisse, etiam post mortem eum anathemati subjicerem . Sed do regula sanctae Synodi Aphricanae statuit, Episcopos qui suas facultates
in testamento, vel ex intestato Haeretico relinquunt, oportere de post mortem anathematizari. Super haec autem omnia, quis ignorat caquae nostris temporibus in Ecclesia antiquioris Romae contra Dioscorum acta suntὶ qui cum nihil in fidem peccasset, tamen propter solum Ecclesiasticum ordinem post mortem ab eadem sancta Eccli sit Romana anathematizatus est. Si igitur nihil in fidem peccan Episse copi , propter solum Ecclesiasticum ordinem, de propter causam pecuniariam anathemati de post mollem subjiciuntur: quanto magis
689쪽
Finti CONFEsSIONEM CONTINENS. 6 1
Theodorus, qui in ipsum Deum peccavit 3 Quannam autem ad insipientiam dicentium, non oportcre anathemticiari post mortem, eos qui in sua impietate mortui sunt: Oportebat nec eos qui injuste eo demnati sunt Patres, post mortem revocari, quale contigit in Ioanne sanet e recordationis Episcopo Constantinopolitanae Civitatis, ab universali Ecclesia post mortem revocato : & in Flaviano sancti memoriae de ipso Episcopo Constantinopolitanae Civitatis, injuste quiadem in vita condemnato: juste autem post mortem revocato tam a sanctae memoriae Papa Leone, quam a sancta Chalcedonensi Synodo. Ex hoc autem contigit secundum illorum verba, Haereticos quidem Sanctis Patribus connumerari, ut puta liberatos dcbita cis condemnatione : Sanctos autem Patres iniuste condemnatos Haereticis conjungi, inputa non soluta contra eos facta iniqua damnatione. Omnibus autem magis credendus est Doctor Dominus & Deus noster
Iesus Christus, de se dicens : Sic enim dilexit Deus mundum, ut Filium suum Unigenitum daret, ut omnis qui Gedit in cum, non poreat, sed habeat vitam aeternam: non enim misit Deus Filium suum, ut judicet mundum, sed ut salvetur mundus per ipsum: qui credit in eum, non judicabitur: qui autem non credit, jam judicatus est, quia non credit in nomine Unigeniti Filii Dei. Spiritus autem Sanctus per Prophetam David dicit, impios non resurrectaros in judicio. Tali igitur Domini sententia prolata adversus omnem impium , .& nihil
discemente inter vivos de mortuos Haereticos, quomodo ausi sunt resistere tali sententiae, de eos qui semel impie egerunt, de propter hoc
jam a Domino condemnati sunt, dicere non oportere post mortem condemnari 3 Et divinus autem Apostolus, qui Cnristum in semetipso habet loquentem, non solum adversus homines, sed etiam adversus Angelos talem protulit sententiam, dicens in epistola ad Galatas: Sed --.. obcet nos, aut Angelus de caelo evangelizaverit praeter quod evangelizavimus vobis, anathema sit, sicut praediximus; Δ nune iterum di
eo, si mus vobis Evangelizaveris, praeter id quod accepistis, anathema sit. Et quis ita impius est, ut praeuimat dicere, quod Theodori impia scripta, vel pars eorum tradita est aliquando sanetie Dei Ecclesiae,&non statim qui ausus est aliquid tale loqui, anathemati subjectus est a Sanctis Patribus λ Si quis igitur post ejusmodi rectam confessionem,
de Haereticorum condemnationem, salvo manente pio intellectu, denominibus vel syllabis vel dictionibus contendens, separat se a Sancta Dei Ecclesa, tanquam non in rebus, sed in nominibus solis de dicti nibus posita nobis pietate, talis, utputa dissensonibus gaudens, rati
nem pro semetipso, de pro deceptis de pro decipiendis ab eo, reddet magno Deo de Salvatori nostro Iesu Christo in die judicii. Amen.
tum in Chronico quod Alexandrinum vocant in Iustiniano. Isidorus de Vir. Iblustrib. in Iustiniano Imperatore. Iustinianus Imperator quosdam Libros de I carnatione Domini edidit, quos etiam per divo in Provincias misit. Condidic
690쪽
quoque x rescriptiam contra Illyricianam Synodum M adversias Africanos Epiccopos, in quo tria capitula damnare contendit, id est Theodoreti Mopsuestentvpiscopi dicta sive rescripta, Epistolam inlae dicitur Hibbi Theodoreti Edissent Episcopi , 5e Theodoreti Crri Episcopi rescriptum. Idem Didorus in Facundo. Facundus Harmanensis Ecclesiae Episcopus duodecim libros pro defenso trium capitulorum scripsit, Porum stylo elicuit Pra fixa tria capitula in proscriptione Apostoli ex Fidei de Cnalcedonensis Synodi impugnatione filisse damnata. Id est Epistolam Hibae Ediiseni Episcopi ad Marinum Pre telum dircctam, MTheodori Mopsuesteni Episcopi dictum, de Theodoreti Cyri Episcopi rescriptum.
Claruit post Consulatum Basilii anno x. regnante Justiniano imperatore. Hi ne- marias Remensis Archiepiscopus adversus Hin arum Laudunensem. Cum Edicto Iustiniani Imperatoris de rectae fidei consessione & refutatione haereseon quae adversitur Catholicae Ecclesae a Synodo quarta dictato & ab eodem In statore confirmato scrinium cst, oportet inquit, 3 c. i, ID Animi Pim. Isidorus de Vir Illustrib. in Theodoro. Theodorii Mopsuestenae Urbis Episcopus ita clarae, culos aequae scientiae doctrina res it sileiefertur ut pradicaretur si referre su est voluminum summam in Graeeo conscripsisse adversus omnes stiliconis errores. Hunc accusatores Episcopi in praejudicio Chalcedonensis Concilii Iustiniano Principe compellentes damnare post mortem cum Iba & Theodoreto Episcopis censuerunt, cum constet eum laudabilium virorum testimoniis clarissimae Ecclesiae Doctorem fuisse. Vixit uiaque ad Imperium senioris Leonis. Cedrenus sis. ς Eliam pus mortem eum Anathemati J Tith. Isidorus de Vir. Iulustrib. in Ferrando. Forandus Chartaginensis Ecclesiae Diaconus multum in sacris Scripturis soruisse asseritur, multasque cum beato Fulgentio propositiones alternis Epistolis habuisse narrarur. Iste ad Pelagium & Anatolium Romanos Diaconos consulentes, utrum liceret quo'ue damnare post mortem, edidit resicriptum , ubi sic loquitur: si diceres quid prodest dormientibus Ecclesiam perturbare, si quis adhuc in corpore mortis hujus accusatus de damnatus ante quam mereretur absolvi de Ecclesa raptus est, absolvi non potest ulterius humano iudicio. Si quis accusatus dc absolutus in pace Catholicae Ecclesi traii sivit ad Deum, condemnari non potest ulterius humano iudicio. Si autem dies sacri examinis repentina vocatione praeventus est intra sinum matris Eeclesiae constitutus, divino intelligendus est judicio reservari. De hoc nullus homo po test manifestam proferre sententiam, cui si Deus indulgentiam dedit nihil notacet nostra severitas. Sed si simplicium praeparavit, nihil prodest nostra benignitas. Est ejusdem Justiniani Imperatoris Edictum seu dogmatica Epistola adversus Acephalos ad Zoilum Patriarcham Alexandriae. Litteras relegentes, de Mentio fit act. . de act. io. Synod. Constantinop. Rusdem Imperatoris liber
contra Nestorianos de A phalos, qui incipit Argumentum scrupulosum. Ibid.