장음표시 사용
341쪽
Coditiones pacis De militibus ex
ρ statita. Q s HISTORIAE AUSTRIA CAE, committerentur. Haec & alia nonnulla, a legato ac ordinibus approbata, literisq; colignata, Frideri cod Alberto transmittuntur. Vnum supererat, de quo conuenire minus potuit, te pecuniae ratione, qua militibus satisfieret, caeterisq; nominibus, quae satis multa crant. Igitur prouinciales reliqui, triginta duos viros orant: uti hoc quoq; negocium explicarent. Illi igitur ea de re in consilio deliberant; cumque aliter fieri non poste, ut mili rum latrocinantium colluvie purgaretur Austria, viderent, qua uti publica qiuaeda exactio instituerctur, eam vero rem apud subditos inuidiosam esse scirent, Rudigerus Stem bergicus, quem l n eodem conuentu Mariscalcum pronunciauerat, ad ordincs progressus, rem arduam&dis acilem esse indicat, & quae diu in consilio agitata exitum habere nullum viderctur: verti inco patriae incolumitate,uti militibus liberetur; id sine pecunia fieri non posse, quam a subditis iam
antea male afflictis exigere durum elle. Iam vero id summopere etia timendum, ne si exactio non admitteretur, principes omnem
impeditae pacis culpam, in prouinciales abs sederi uent. Quodsi via aliqua conficiendae pecuniae iniretur, futurum uti, si minus pax N concordia procederet, nulla culpς pars penes ipsos resideat. Quare quid optimum factu sit in medium considant. Ordines de sommunico filio, ijssem quibus summae rei arbitrium dederant,
hanc quoq; rem committunt, ita statuendam: uti quam minimo sibilitorum in comodo, ex solis vini prouentibus, pecuniae certa aliqua summa redigatur. Fit igitur decretum, ex vino ad biennium certam quandam pensionem esse per luendam,quq a sitis hominibus collecta, in nullum alium usum, quam in solutionem militum insit merctur: eam vero exactionem, non ante firmam inter principes pacem, este incipiendam. Post hoc negocium, satis ut videbatur com mode expeditum, coram Caesaris & Alberti legatis, multa ad pace inter ipsos & concordiam componendam proponi coepta. Uienenses autem pon 'tificio legato,&delectis iudicibus, sua quaedam postulata descripta obtulere, quae, si pax coiret, a Friderico sibi confirmari volebant, ad tredecim fuisse proditum est. Ea cum dura nimis &imperios a viderentur,intercessere ex prouincialibus non ulli, & moderatius uti agerent adhortati sunt, cam proponerent, quae ad ae'quabilem pacis compositionem, aliquid adminiculi afferrent.Illi
342쪽
s iis sese rationibus moueri respondent, sed sordinibus aliter vi- rideatur, non reiecturos saniora consilia: id vero unum sese protestari; nullas concordiae pacisq; conditiones sese admissuros, nisi Alberti principis adsensu confirmatas , id ipsum mutuo facturum sperare, Cum itaque nihil conuenire pollet, dilatum est negocium in alterum conuentum, qui Neapoli ad diem quintum ConventutCalend. Nouembris indictus est,quo & Uiennenses ex suis mittere iussi sunt. Ab ordinibus vero misti eo sunt Medii censis&Got-vvicensis Abbates, Rudigerus Starchen bergicus, Sigismundus Litaingerus, Pancratius Planckensteinius, Georgius Sei seneccerus, quibus Coemsij, ac Stetnae aliorumq; oppidorum legati accessere. Neapoli ad diem dictum, cum multa ab utroque Principe&a Viennensibus proponerentur,& summo studio diligentias incumberet Legatus pontificius, ut extinctis bellis &sublatissi- multatibus ac contentionibus: inter se reconciliati, in unum ceu CorpuS coirent, mentemq; unam conuenirent, nihil tamen aliudesci tum potuit, quam quod induciarum dies, ad proximum Diui Martini festum usque,productus sit. Soluto igitur hoc quoque conuentu, noui iterum motus Viennae hac potissimum de causa exorti sunt: Erat inter proceres Stephanus Hohen bergicus, Laetius Leo - Steph obner pol dum vocat qui oblata sibi spe, ad maiores perueniendi hono - ος res, relicto prius Friderico, partes Alberti secutus, Epistolarum pMagistri munus apud ipsum administrabat. Hunc Albertus de impeditis in couentu Tulnensi negocijs, insimulans: ossicio mouerat, sigillum ab eo reposcens. Ille hanc contumeliam aegre serens , sacellanum quendam nomine Christianum,cum literis Viennam misit, quibus ciues quosdam primarios admonebat, si se suam salua esse vellent, utvroe excederent; Albertum occultam cum fratre concordiam fecisse, carnificinam in plerosque Viennenses meditari,ante proxima Martinalia, magnam rerum mutationem, in urbe futuram. Christianus principis aulicis proditus,is, /-ν . . ad ipsum deductus, scripta quςdam tradere CoactuS est,ctuae non nuntius iste dum ijs ad quos scripta erant reddiderat, deterritus lut ferebatus ceptus. a Liebharto monetarum praefecto. Rogatus de toto negociofatetur ab Hohen bergico missum se,qui inter alia dixerit;operam sedaturum, uti in posterum magis obsit Alberti commodis, quam A a hactenus
343쪽
I Ambere..eL hactenus profuisset. Lectae sunt&aliae eius literae, quas cum urbes 'i exiret principi miserar,quibus indicabat, nullo se merito tuo tam ' insigni eontumelia affectum, fidem illi & obsequium renunciare. Ad ea Albertus coram omnibus testatus est; nihil contumeliose fecisse,sigillum, quod ei crediderat, suis de causis reddi mandasse. Pluribus deinde cum senatu & magistratibus agens, neque pacem sibi esse cum fratre, neque ipsis insciis & inconsultis suturam affr- mauit, optimum autem videri, uti ciues, si eiusmodi literae aut
nunc ij plures adferantur, pro sua in ipsum fide id statim indicent, idem de se esse facturum, neque de re communi, consilia sua seorsum ab ipsis habiturum.
Proteris Am Per eosdem dies proceres nonnulli, quod ad Caesarem pro si iaci istaser niores cssc viderentur,& occulta cum eo consilia agitarent, aut id rodeficiunt. facere diceretur, in odium & indignationem apud Albertum venere, &Vitus Ebersdorfsus cum ad urbem venisset,absq; vlla mora discedere iussus est. Non multo post Christophoro Pollendor- fio, Remberloch & Alberto Eber dorfliis iussu principis nunciatur, non opus illi elle ipsorum aut opera aut praesentia. Igitur&ipsi abiere.Nicolaus etiam Liechtensiainius, missis subinde literis ac nunciis, fiduciae tabulas, uti ad principem venire, & quae videbantur cum eo agere liceret, petens,nihil impetrare potuit, dicebat enim princeps, praeter morem hoc esse, neq; subditos iis indigere, quoad in ossicio dc fide perseuerant. Hi igitur omnes cum Holien bergicol quibusdam alijs consilia sua conserunt, ac Ebersdorsi quid porro agendum sit deliberant. Illuc Neapoli venere Sigismundus Posingi cus&Vdatricus Grauen eccerus, qui ab illis rogati, uti pro admissorum venia ad Frideri cum Caesarem intercederent, & de sua diligentia,&de Rebe ei AE c se placabili illius animo benigne omnia promisere, percommodum p interim videri, uti propius ad Neapolim accedant, quo meli. Aj transigi negocium posset. Id ab illis factum, eoq; deducta res est, uti veniam supplices a Caesare petitum ituros sese dicerent, si de
securitate ipsis caueretur. Id cum Caesar facere recusaret, Grauen-
eccerus & Paumhirchius sua fide interposita,Neapolim eos adduxere, & veniam exorantibus, fidemq;& obsequium promittentibus,praesid fuere. C far in genua procidentes exurgere uisti des
344쪽
desue admissiorum venia bene sperare. Inde Neapoli abeuntes Edemfurti conuentum agunt, eoq; Viennenses perliteras vocant,
ita futurum rati,uti&ipsi ab Alberti partibus desciscerent. Illi vero,etsi grauiter ea procerum defectione turbabantur,de communi tamen consilio respondent; ad principem se rem omnem relaturos, & ex ipsius praescripto omnia facturos. Is ad conuentum
Interhaec Dominicus, cum induciarum tempus iam exiturum propediem sciret, ut nihil intentatum relinqueret, a Caesare Viennam ad Albertum profectus, concordiam iterum Vrgebat. Pax iterum Princeps conuocato senatu &ciuium primis,adesse Legatum in- tenta dicat, qui pacem & concordiam inter se & fratrem facere, sedulo adniteretur, adesse&ex proceribus Sigismundum Et tringerum&Gorgium Sei seneggerum , quibus Vti eam rem iuuarent, ab . ordinum consilio datum esset nogocium. Iam vero & vulgi sermonibus, & iniquorum hominum literis se diffamati, quod ocucultam cum Caesare pacem haberet,id toties abs se negatum, credi minime debere. Si verὁ&ipsi pacem suaderent, ex re facturos videri, si viginti viros ex suis deligant, qui pacis tractationi intersiar,&quq illic agantur, praesentes videat.Placuit ea principis sententia,& delecti ex illis viginti viri adsuere, ubi de pacis conditionibus agitatum est. Caeterum neque tum aliquod operae precium Fiem Uei pa fieri potuit,&re infecta discessum. Legatus Neapolim redijt, que 'extra urbem Albertus osscij causa est prosecutus. Ubi cognitum est,nihil iterum conuenisse,& Legatum,de cuius opera bene omnes sperauerant, negocio imperfecto discedere, urbana plebs&operae de fortunae suς iniquitate querebantur, & quamquam impedit pacis culpam in neminem unum consereban quemcunq; tamen eius authorem execrabantur.Cives quoque longa belli ciuilis incommoda pertaesi, postquam eos a Caesare in gratiam receptos viderent, quibus maxime incentoribus,Albertus arma in illum sumplerat, rerum suarum incerti, quosdam ex sese oratum
ad principem mittunt, uti pacis consilia amplexus, infausto bello
finem tandem imponat,cui diutius fouendo, neque vires, neque pecunia, rerum gerendarum neruus,suppeteret,exhausto aerario, Vniri ι&priuatis singulorum fortunis valde attritis. Idem quoque sua- Comes. debant Rudolphus comes Sulgius,&Turingus Halouilius,qui ex A a 1 Sueuia
345쪽
igo HISTORIAE A USTRI AC MSucula per eos dies venerant, qui inquietorum quorundam hominum suggestiones, sanis praeponi consilijs, videntes, domum rediere. Interea millia Legato nuncij, nihil demi summa apsuin hactenus obtinuisse referunt, tantum inducias ad Calendas Februarij, a Caesare produci iussas esse, quas si & ipse approbasset, tum sic operam daturum, uti ante illarum exitum pax conscia
Cum igitur multa pacis consita agitarentur,x Fridericus,adnitente imprimis Legato,iam eb perductus csset, uti recepta omni Austria ingentem fratri pecuniam certis pensionibus persoluendam transcriberet, is vero repudiatis conditionibus bellum instauraturus videretur, Deus optimus maximus, id quod humanis consitis dissicile videbatur, sua voluntate effecit. Albertus enim Areii nisi subito quodam morbo correptus obiit quarto Nonas Decem----ποδ- bris,& quinto dic post ad D. Stephani maiorum sepulchro illatusaei mori. est. Mortem eius partim ultioni diuinae, partim veneno imputarunt, alij ob vitae incontinentiam apoplexia percussum putauere. Veneni suspicionem faciebant medici, qui signa quaedam in eius corpore depraehensa esse adfirmaban Gidq; apud vulgus semper indereriorem partem magis pronum obtinuit. Sed quaestione eius rei instituta, Pharmacopoeus quidam,& alij nonnulli ob suspicionem in carcere habiti, pro innocentibus absoluti sunt. Vixit Albertus annos quinque & quadraginta, prolem ex Mechiilda, quam unicam habuit uxorem, suscepit nullam, ipsa exequias illi magnificentissimo apparatu fecit, Rotem burgi ad Nec carum,Vbi praeter undeviginti sacrorum collegiorum praesectos septingenti sacerdotes adfuere. Prodigi cognomen Albertus tulit, quod nulla umquam pecunia ei ad domesticos bellicos rerρ- ρ si impius fatis magna fuerit. Ita enim subditos exactionibus vexa' g bat, uti pleris relictis praediis & fortunis suis, voluntarium exilium cogitauerint. Viennenses sanc contractis sub eo nominibus non nisi post multos annos satis cere. Uxor vidua annos viginti viro superstes vixit. Alberto e vivis sublato, turbati & deiecti erant Viennensium animi, quod neque in se ipsis satis sibi praesi- dij esse scirent, neque caeterorum prouincialium fidei crederent, ' quos partim iam Caesari reconciliatos videbant, alios sibi insen
346쪽
LIBER SEPTIMVS. ari Ita sollicitis omnibus moestis , perueniunt a Caesare literae, Vo- - quibus indicat, non dubitare se, quin fratre iam defuncto, ad sata t/μ ρε- mmora consilia conuersi, legitimum tandem principem sint agni-'ς Πρρ μ' turi: de concordia ac pace spem fuisse, si deus fratri vitam diutius
produxisset: eam ex obitu ipsius maiorem esse debere, omniam ex . ,rouincialiumc5silio iuxta formulam, Tuinae Conceptam, tran-igi posse:ad ea rem quid animi ipsis sit,scire se cupere.Viennenses & qui ex prouincialibus in re praesenti aderant ita ad omnes scriptae erant lucra: respondent; Hedersdorffj conuentum iamindictum, ibi se ea deliberaturos, quae ex reip. commodo essent, quo uti &ipse legatos suos mittat orant.Non multo post in urbem venere Henricus Lietatenstainius, Georgius Pottendoctus,&Vitus Ebersi orssius,quibus Senatus in D. Stephani schola petentibus datus.Ibi Liecliten statius, captiuos sibi tradi,accepta pro ipsis pecunia, peti jt,qua de re deliberandi tempus sumptum. Purgauit etiam sede criminationibus nonnullorum, qui impedire ipsum velle dixerant, ne quid in urbem importetur, idq; lc neque si posset facturum, & quocunque modo posset amicς ciuitati commodaturum pollicitus est. His peractis,proceres quos dixi Hedersdoctum & cum ijs Ia Ghisis Hub cobus Storchius,ac alij duo,ex Senatu profecti sunt. Ad eum con- dersiar j.
uentum nemine ex suis Caesar misit. Conuenerunt eὁ frequentes,
qui Alberti partes secuti,Tulnae no adsuerant,&quamuis omnes iam Tulliensi formulae subscripsissent, nemo tamen ca ad Caesarem renunciandi, quae acta erant, prouinciam in se recipere voluit. Haec ad exitum anni sexagesimi tertij sere acta sunt,quae ex fide manuscriptorum, ut& alia superiora in hoc libro, nonnulla etiam ex Lazio retuli, quem quod neque hic neq; alibi omnino sequutus sim,non mirabitur ςquus lector,cum in illisplura inueniam & conuenien tia inter se, & cum alijs, minori sit annorum& temporum confusio. Sequentis anni initio, perioris Austriae ordines,Linrij con- Couentus Limventum egere, in quo& Imperatoris &Sigismundi principis legati adsuere.Illic inter alia Sigisinundus,tertiam Austriae partem, H . ex Ladisai regis morte ad se deuolutam,Caesari patrueli dono dedit. Albertus vero arces nonnullas & oppida Georgio Sicinio, ac aliis quibusdam custodienda commiserat,quae, si mori ipsum co-
347쪽
i , HISTOR 'Avs TRIA CAE, tigisse ne Caesari, sed Sigismundo traderent, iusserat. Ea locavit sari cederentisti eorum incolae illum agnoscerent, Sigismu-dus Per suos pr cepit,&captiuos omnes liberari. Itaq; iam omnia Caesari secundae ueniebant,paslim ex omni Austria, multi quotidie ex Alberti factione,ad eu sese conferebant, quibus pro animi sui lenitate, admissorum veniam, haud grauatim largiebatur, magnae'; iam inde a Tuinensi conuentu, fiebant ad eum accessiones. Soli fere ex civi tatibus, Viennenses, in pervicacia suam aeserant, qui demsi omni praesidio ac spe destituti, serius quam oportuit, lerebus suis coeperunt cogitarer In memoria habebant ostens as&contumelias, quibus Imperatoris iram & vindictam in se prouocauerant, quas si persequi vellet, non esse sibi ad resistendum vires sciebant. Sola igitur spes in misericordia&clementia supererat, quam antea quoque experti crant. Hanc confirmabant aliorum
ab eo indulgentcr habitorum praesentia exempla, & procerum aliquot prόm ista. Apud Caesarem vero complures erant, qui pro merito castigandos, 5 exempla deillis stanti debere eonsulerent, ipse vero scire se dicebat, in tam frequenti ciuitate quam plurimos esse,qui aut nihil estent ptolia eriti, aut si quid deliquerint, id non sua sponte ducti, sed aliorum iussu&instinctu acti, fecistent. Videndum igitur non quid ipsis, sed quid se dignum sit, neque committendum,
uti ob paucorum scelus, aeteri innocentes affligantur. Haec aquibuslam per literas Viennensibus significabantur, uti certos ex suis homines mitterent, qui omnium nomine supplices, exorata venia, fidem &obsequium praestarent. Igitur de communi consilio mittuntur Neapolim, Fridericus Ebmerus Consul, Iacobus Storchuis, Ioannes Κirchaimius, Valentinus Liebhartus cum aliis ciuibus ad septuaginta, qui ubi illuc venere, contumeliis &conuiciis a vulgo affecti sunt, adeo uti & Iudaei sese ipsis praeferendos esse contenderent. Quod ubi Caesar resciit, denunciata graui poena
Post aliquot dies in aulam vocati, ubi primum sub aspectum
Caesaris venere,in genua subsidentes,manusq; protendentes,miserabilem intuentibus de se speciem exhibuere. Cumq; dicendi tempus esse admonerentur, Consul inter lachrymas singultus,
348쪽
LIBER's E P TIM Vs. 283 Mumum utcunq; colligens, in liqc verba exorsus est: Nisi cognita Vienn m ad nobis & bene perspecta esset animi tui bonitas, inuictissime Cae- 2M
sor, princeps clementissime,verendum erat, ne in ipso dicendi ex Ρ ς ε - ordio concideremus. Adeo nobis verba non suppetunt memoria repetentibus iniquissimas nostras actiones, quibus litam maiestatem offendimus. Atq; utinam non unius viri vecordi ς nos omnes tam misere decipiendos tradidissemus, qui priuati emolumeti causa, nos fortunasq; nostras in summam perniciem coniecit. Ab initio enim iustum se ac patriae studiosum ementitus, bi semel callide in animos ciuium irrepserat, eo dementiae progressus est, uti nostris hominibus, quos pro suo arbitratu versabas, arma
in legitimum principe sumere, icq; remq; publicam pro sua parmpcrditum irc., autor tuerit;vnde quae secuta sunt, cum acerbissim σanimorum dolore , non possumus non meminisse. Non deerans
ex nobis, quibus ea quae fiebant minime probarentur, sed illi,quo' minus quod sentiebat libere dioercnt, quorundam exemplo,quibus ea res exitio fuit, deterrebantur, nec vulgus suti fit, ubi maior pars meliorem vincit in arrepta senaci arma, ponere tam facile po
terat, sed Proposita, ut videbatur impunitate, pessunt quiq; surijs agitati nullam circa fas & nefas rationem habuere. Atque ille qui
rerum gubernacula&quasi tyrannidem Occupauerat, dum alias ex alijs fraudes nectit, diro mortis genere meritas tandem poenas
exoluit. Nobis vero nulla spes reliqua est, quam uti ad bonitatis Aclementiae tuae portum confugiamus. Nam de Alberto princite quid dicere attinet, cuius vel studio de amore, vel metu plerosq; inductos,si una cum reliquis insanivisse dixerimus, causae nostrae excusationem qu rere viὰebimur,quam non excusando purgare, sed culpam fatendo,&poenam deprecando,ex mala meliusculam facere iussi simus. Oramus ergo, perq; clementiam genti tuae Au gustissimae propria, obtestamur, uti grauissimas nostras offensas, eam omnia, quae reprehendi, non corrigi iam possunt, obliuione inuoluas, urbi nostrae, maiorum tuorum sedi, parcas, pristinum decus & incolumitatem restituas: neque nostri huius siue erroris siue furoris poenas in coniuges, in liberos nostros, de innocentes quam plurimos redundare patiaris. Quas omnes cade nobiscum Iupplices orare, perq; omnia sacra obtestari cogita, de Dei Opt. A a a Max.
349쪽
Σηι HISTORIAE AUSTRIA CAE, Max. exemplum secutus,quos vides poenitere, eos incolumes fieri permitte. Haec ubi consul perorasset, Udatricus praesul Gurcensis exur gere iussos,interrogat; nihil ne praeterea in mandatis habeant Illi petitiones quasdam in scheda perscriptas proferunt, quas a Caesare concedi orabant. Iis haec fere continebantur: Uti ea quae M-bertus tempore suae gubernationis, quaeq; Senatus Viennensis ac magistratus egissent, rata & irrevocabilia habeantur: ciues superiore bello in exilium acti, ad vitanda dissidia & tumultus, ne absque Senatus adsensu in ciuitatem postliminio restituantur: excommunicationes &alia interdicta, contra ipsos facta, tollantur. His acceptis, Gurcensis nihil respondens: abire in hospitia iubet. Paucis diebus post in aulam reuocati, iterum in Senita procidentes, Veniam orant,poenas deprecantur,sidem & omequium polli centur,& quae conciliandae misericordiae esse putant, promunt. Respondet Gurcensis: Caesarem famae quam poenae amantiorem, ubi primum ipsi, ac haeredibus ipsius melioris sexus,sidelitatis sacramentum dixi istent, iniurias illis & contumelias omnes condonaturum : de reliquis postulatis suo tempore visurum. Viennenses actis Cς sari gratiis, laudataq; insigni eius clementia,gratos sese ac memores in omne tempus futuros tromittunt. Inde Viennam redituri, obsella a Bochnis itinera audiunt, a quibus securitatem emercari necesse habueriit. Iuere cum ijs duo sedis Apostolicae legati, Georgius item Volhcnseo risus, Heidearichus Uapiser, Ioannes Mulset de rus, Hartungus Capellius, &Ioannes Pollendorsius Caesaria consilijs. Initio Februari j mensis, senatu acciuibus conuocatis, Consul quid Neapoli actum sit 1--ο, ὰ ς pQRς , Cum magno omnium gaudio auditus est Hinc praesen-α se se bis usu legati , in curia Praepositi, verba praeeunte Votheesdorso, iis ari. Caesari lc timo domino, eiusq; heredibus masculis,sdem dcobsequium te perpetuo praestaturos,iurauere. Georgius vero &reliqui eius collegae, nomine Imperatoris veniam illis ac pacem confirmauere,&legati pontiscit,ab omni excommunicationeVicnnenses solemni ritu absoluere. De priuilegijs quoque actum est, Ab excommm quae si Caesari de more exhiberentur, id quod hactenus factum mcati eapst, non erat, futurum, ut ab eo confirmarentur. His ita peractis, Ia'cobus Storchius, totius ciuitatis nomine, legatis amplistimas egit
350쪽
LIBER S E P TIM v s. natias. Inde simul omnes ad D. Stephani supplicatum tuere, ubi
gratulationis hymnus decantatus est. Iisdem fere diebus,ciues illi Visonentes,qui vel ab Alberto de Hol Zero pulsi crant, vel ex metu ipsi urbe excesserant,Neapolim Venere, quorum causa audita, caesar per legatos cum Senatu egit,Vti in ciuitatem rcceptis, bona quae illis ercpta erant,aut eorum pars,quq necdum perierat, restitueret'. . Ea re haud dissiculicr expedita, maius incumbebat negoctu inexhaurienda militum sentina,qui non persoluta sibi stipendia causati, omnia circum loca rapinis foedabant. Iam enim agros inter Viennam de Neaeolim depasti,ad Hungariae fines Edimbur Misitu per AmfR UR; pro reis,absumptis quae elui erant, locus ubinde muta Ii Dublita: timant, magnisq; damnis & incommodis agrestes tota regione vcxabat. Utq; latius praedas agere possent,in cςmiteriis nonullis, aliisq;
oportunis locis, receptacula munita habebant, eo tandem audaci pgressi, uti Caesari ac toti prouinciae bellum palam de nunciarent.Caesar ς quas illis coditiones ostcrebat, persoluturu sc stipendia omnibus, qui ea sibi deberi aliquo argumento probarent, reliquis, qui priter verba nihil adseresant, idem ut praestaret no teneri. Quod si aequo iure decidi vellent,vel regis Boemiae, vel Austriae
procerum quorumlibet arbitrio rem integram permissurum. His conditionibus spretis, S. Crucis & Mariaecellae monasteria spoliant, vinitores & rusticos multos capiunt, pecunia dc - -
reliquis tortunis multant. Smicoscius quidam CX eorum ducibuS, H,- Acionasi optam ille latrunculorum manu,Stiric fines invadit,&priusquam incolae ad defensionem concurrere poterant, praedas agit, quael agi dc ferri nequibant, igne corrumpit. Intercedunt legati Bocmiae regis, S cum nonnullis ita tranugitur, Uti accesta cer tanummorum summa,arces&munita quaedam loca Caesari redderent,ac sine fraude prouincia decederent. Reliqui ver iihil de rapinis 5 praedandi liccntia remittebant,& qui stipendia acceperant,neq, arma ponebant, nec abituri quopia videban tur. Fri le- ωμ castraricus itaq, ne diutius illi in fortunas & corpora subditorum se ui- M'- . Ie permitterentur, missis ad prouinciales literis arma expedire, & - ad diem dictum conuenire imperat.Parent illi, & peractis resurrectionis ferils,cum non contemnenda equitum ac peditum ma nu, in campum procedunt, quosdam ex militibus, ad conditio-
non omnino iniquas,redigunt, sed quod plures essent illorum duces,uno cociliato,alii tergiversabatur,& quod de Lernae monstro