장음표시 사용
311쪽
Grinus prope Comes impe debellatum se videns,de Pace cum eo agere coepit, debellatui' numquam in pol erum arma se in Caesarem eius m subditos mo- O IV tumni, iurans , sit amisi, arces restituantur. Vitobilius, uti Caesarem adeat, veniam supplex atque pacem oret, hortatur; su's pro
ipso intercesturum pollicetur. Paret monenti comes,cui Ct lar sero aduenire rcspodet, iamq; alijs eas arces attributas esse. Goritio iam quiescenti, Posingicum Viennam reuersum,Fridericus in castra ad Ortham ire tui et, quo& Udatricum Grauciaeccerum&Andream Paum kircherum cum alia militum manu mittit, quibus Viennenses ducentos selopetarios adiunxcre. Qui in arce erant,acriter se defendebat, & aggesta in vallum terra, ictus omnes tormentorum irritos reddebant. Interim Cunradus, ne sui dii turna obsidione,ex commeatuum inopia, deditionem facere co-Mkoueinom geretur, Veritus, templum quoddam, in vicino pago Schvvein- pagus, uvari, munit, unde silis Pr sidio esse, & commeatum in arcem importare posset. Id vero frustra suit; nam arx nimis arcte & a multis
Obsessi neque dolo neq; vi adiri poterat. Cum igitur, sine magna
militum iactura, expugnari non posse videret, neque diuturnam obsidionis morana, ex re aut dignitate sua esse putaret, Posingicus captata occasione,arcis praefectum ad colloquium euocat emicum eo transigit,uti is,si Cun radiis intra quatriduum obsessis au-CHol r xiiiiiiii non attulerit, arcem Caesari tradat, stipendia profuses iri habilia accipi I. Id Vti pactum erat,vtrinq; seruatum, neque enim Cunradus in tempore aduenerar & p esidium arti impositum est. Inde templum oppugnari coeptum. Id Fraunauerus, clam a prouincialibus adiutus, omnium opinione fortius munierat, α i. commeatum quotidie inuitis Caesarianis importabat: ipsos vero itineribus obses iis, ac iumentis captis ad inediam adeo redigebam,
ut obsideri potius ipsi, quam alios obsidere viderentur. Augebat hoc malum iniqua solutionis ratio, quod non nisi ex nouis qui quidam nummis stipendium militi numerabatur, quibus nihil
fere emi poterat. Caelar igitur nullum operat morae ueprccium illic seri videns,militem domum inde reuocauit.
his, tur risA Sub finem AprilisCςsar, uti hoc rerum statu Viennensium in
no missia, se animos exploraret,magistratus eorum, ac opis cum praefectos,nimos p in aulam conuocat. Sequuntur eos, ex civibus ac promiscua ple-I be,quamplurim .Hos Casar per consiliarios alloquutus indica
312쪽
LIBER SEPTIM Vs. 247 in animo sibi este, omnia ipsorum iura&priuilegia confirmare, monetae quoque id remedium adferre, ne quid ex ea inposterum incommodi sequatur: id contra ab ipsis petere, uti in eius verba
denuὰ iurent. Hςc ubi propositacssent,exorto incertum unde tumultu,omnes,alius alium impellctes, extra palati; portam erum punt, cumi ad S. Michaelis ventum esset, clamor ab inquietis nonnullis tollitur, vicinas Ciliensium ac Mariscalci domos armatis hominibus plenas,quibus negocium esse datum, uti com-
prchensis magistratibus,impetum in reliquam multitudinem faciant. Itaq; trepida festinatione domum qui sq; suam fugiunt, januas ac tabernas occludunt, defensioni separant, cum interim a Caesare nemo sc moueret. Paucis diebus,intellecto errore,& per uerlorum hominum fraudulentia, pudore ac poenitentia ducti, Friderico eiusq; posteris,fidcin se atque Obssequium praest-tum , in ,res, conceptis verbis iurauere.Caesar quoq;, Vti receperat, commoda nisis Desinum ipsorum omnia,& immunitates a maioribus suis concessas, fir- Cisse minant. mat,eaq; se conseruaturum promittit. Re cum Viennensibus ad hunc modum composta, de prouincialium conciliatione agi coeptum. Venerat iis diebus Viennam Udatricus Etletingerus, cum aliis quibusdam proceribus,'ad trecentos equites,impetratis a Caesare nduciae tabulis. Aderant de regis Boemiar legati, qui eius nomine tanquam arbitri honoratij, lites omnes dirimerent. ΑSummo Pont. quoq; legatus ad uenerat quidam Cardinalis. His coram FilZingerus, ac reliqui ordines, θ' u maepostulata sua exponunt,de monet Vini,stumcnti,salis,aliarumq; rc uoru ο mercium portoriis,in quibus esse qucrebantur,quq immunitates suas ac priuilegia labefactare viderentur. Re diutius disceptata, nihil co tempore trans potuit, praeterquam demonetae reformmatione,eaq; de re confecta sunt siplomata.
Posthaec Cunradus Fraunauerus quoq; , qui per eos dies, aliquot Praepositi Claustrineoburgensis, ac aliorum, qui in iudicio
sententiam contra ipsum dederant, loca sui iuris fecerat, Vocatus
comparuit, Boemorum maxime fiducia, qui praestita aCςsare se' iis a curitate,suam quoq; fidem interposuerant. Rogatus in concilio par. Cunradus,quid inarce Orthae eiusq; ditione iuris haberet Z nam
in eo omnis controuersiae summavertebatur & num literas emptionis exhibere posset respondit: non illas se,sed alteras habere
313쪽
1 3 HISTORIAE AVSTRI AC Mitteras, quibus Caesar, eius loci hominibus serio imperauerat, in Gerardo fratri suo dicto audientes essent: qui nisi eam ditione cre
o comparast,nuquam id Caesarem fuisse scripturum emptio. nis literas aut iniquitate temporum deperditas,aut fraude ereptas esse.Facile ab i quis rerum qstimatoribus intelligi Poterat,Fridericum Gerardo arcem tanquam fiduciario tradidit te, nullo pecuni interuentu, ne ea, suti plerumq; aliae tum ditionesὶ ad Ladillaum . Trem sit , perueniret. Id ita factum dissimulans Cunradus abiit. Mox vero φ F Terbenserum, insigne Episcopi Patauiensis municipium, Occu- s 28 - ' pit praesidio munit,incolas in verba iurare cogit,nouum Vectigal foco imponit. Eodem anno, Tuinae quoq; in publico conuentu, cum Fraunauero actum est, sed frustra, iamque audacior ille, ac procerum quorundam opibus fretus, pagos & municipia non pauca,occupabat,tributaq; subditis imperabat: moxque distidio iterum inter fratres recrudescente, ad Alberti se partes contulit. Sigismundo vero, ipsorum patrueli, non omnia domi quieta eo anno fuere. De distidio eius,cum Nicolao Cesano Brixinensi pri-sule,adfinem superioris libri diximus,quo indies gliscente, Pont. Maximus hoc anno Helvetios, in arma, contra ipsum sacris pro hibitum,excitauerat. Hi nulla priuata causa irritati,segnius nego-
Heluetis si cium administrabant. Soli Bernhardus ac Vigilius Gradieri,tunc' ' ρες temporis Egli Quit Domini,antiquam cum eo simultatem habς bant, a quo pulsi, Tigurinorum patrocinio erant, ius ciuitatis Mnntam ia. pud eos adepti. Igitur ab ipsis adiuti, Fussiacum arcem expugna- nc runt. Cumq; Vitodurum oppidum frustra tentassent, Tigurini,
maiore cum militum manu, urbe egressi, eo profecti oppidum obsidione cinxere, aduenientibus caeterorum quoque Helueti
rum auxilijs: in oppido erant duo & quinquaginta viri nobiles, cum praesidio militum haud cotemnendo. Hi stren e se gerendo, ista omi dissicilem Tigurinis obsidione faciebant. Tandem Ludovico P
latino medium se i nterponente,pax fit,in annos quindecim.
, . s 1. Anno primo & sexagesimo ineunte, Georgius Boemiae rex; Conuentus Oo- de Caesaris consensu, Olomucium prouinciales Austriae ad levo- si cauit, uti dissensiones omnes componeret. Aderant & Mathiae
regis Hungui legati. Α Caesare venerunt Leonhardus Gurcensis Episcopus, Ioannes Volhesdorfius, Sigisinundus Posingicus, de
Ioannes ROrbachius. Multa eo in conuentu rex attentauit, sed
314쪽
LIBER SEPTIMUS. 249 quod animi partis utriusque obstinatiores essent, neque aliquid
remittere vellent, nihil efiicere potuit, & re insecta, discessum cst. Proceres vero ac rc liqui ordines, multa cum rege consilia agitabant, cui &Fraunati uerus sese addixerat. Sunt qui regem, ab ipsis consultum, dixi si e ferunt, nunquam sese ipsis authorem tare, uti noua cuiusquam imperia sic quantur, ii Frideri cum ferre nequeat,
supereste duos ex eadem familia principes. Proceres postea ex suis ad Sigismundum legant, quo in loco res sit docent, consilium de opem petunt. Sigismundus siue domesticis rebus occupatior, sue Austriacos tumultus abhorrens, ad Albertum ire eos iubet. Is tum LinZij agebat, qui audita procerum legatione, non negligendam et se occasionem ratus, non defuturum se reipub. ac subditorum libertati respondet. Igitur arma iterum in fratrem sumens, Aseram deo,
iniquam haereditatis diuisionem, ac Austriae priuilegia ab ipso violata, causam bello praetexit. Ludovicum Palatinum sibi adiungit,& prς ter Austriacorum opes, Hungariς & Bocmiae regum milia, no defutura sibi promittens, milites conscribi iubet, quibus ad coueniendum locum edicit ad D. Hippoliti fanum. Mox
receptis procerum auxilijs, Tulnam mouet, missoque ex castris nuncio,Viennensibus significat, esse,quod de communi negocio cum ipsis agat, quare fidos ad se homines mittant. Viennenses, Friderico iam antea infensi, suos ad eum legant, quibus domum reuersis, contumacius iam cum Caesarianis praesectis agunt, a quibus admoniti, uti Alberto aduentante, in Caesaris fide permanerent , ac, si opus esset, patriam contra ipsum de senderent, palam respondent: Alberti se viribus resistere' nec posta, nec si possent, ine reman, velle. Moti hoc responso praefectus urbis ac prς tor, fidem illorum mi a Cae aream obtestantur, se m communi cum ipsis periculo defuncturos pol - ω licentur. Cives in proposito persistunt, mistis obuiam Alberto nunciis, se suaque omnia in eius potestate sere paciscuntur. Inter haec millus ad Clostro ne oburgeses Fraunati uerus, cum quadrin gentis equitibus, Praeposito ciuibusque ac magistratui persuader,
uti praesidium ab Alberto accipiant. Idem &alijs quibusdam locis factitatum.
Sub initium mensis Augusti, Albertus cum suis recta Viennam perges, suburbanum D. Nicolai coenobium occupat. VI en
nae ad arma concursum est, Caesarianis populum utcunq; in ossi-
315쪽
11: HIS TORO AUSTRIA CAE cio continentibus. Praeerant illis Gisera Bocmus, nobili Brandorum genere natus, vir impiger, Udatricus Grave neccerus, & Andreas Paumhirci crus viri militares, qui urbe egressi, cum Alberti
milite, propius muros subeunte, manum conseruere,& Albertum retrocedere' coegere. Pugnatum esse' serunt ad tres horas, in ponte. Paulo post Hungarorum auxilia in Alberti castra venere. quatuor hominum millia fuisse dicuntur. Iisdem diebus, legati Boemiae regis, Stern bergicus,&Procopius Rauenstainius, nunc in urbem ad Caesarianos, nunc in Alberti castra obcquitantes, cum pacem,Vti iussi crant, facere non pollent, inducias, in diem usque
Calendarum Iuli j anni sequentis, impetrarunt, in quibus Alberii pervicaciae dabatur, uti ea loca, quae ipsius praesidi js tenebantur,
retineret. Ea condit locum Caesari non probaretur,induci utrinque violari coeptae, & Caesariani, multorum animis sibi conciliatis, aliquot municipia Alberto cripiunt. Mittitur in Bocmiam Ioannes Rorbaclitus, qui regi ac proceribus indicaret, graue admodum Caesari elle, nec aequum videri, uti fratrem optimis quibusq; prouinciae locis, eorum m vectigalibus, portorijs, alijsq; reditibus uti frui patiatur. Is responsa ad Caesarem non ingrata retulit, S ex quibus intelligere erat, non omnes Bocmiae proceres co-tra ipsum sentire. Itaq; Caesariani arma in Alberti factionem ex-mes ire μ' pediunt,& Vienna egrcssi, Dre Shirchiam expugnant. Μν Mox adulta iam syemGGunimini vicum aggrediuntur,loci templum tumultuario opere vallo ac sepibus munitum, machinis concutiunt, terramq; ac fimum noct u diu'm aggerunt, uti aggerem exaequar ac in templum irruere' possent. Obsessi, viribus imparcs,ad dolum confugiunt, aquae magnam vina ag ri superfundunt, quς gelu durata, subeuntem per decliuia militem, firmo pede consistere prohibebat. ea res Iromptissimo cuique exitiosa,
caeteros ab insultu deterruit. Iamque prouinciales nonnulli, subis iis bis is quod/m ABkς re utero, octingentos equites Berelitolidorssum usque miserant,quisbcijs opem adferrent, qui, cum a Caesarianis Vienna Melicum missis, impediti, iniecta pacis mentione, ex inopinato profecti, obsidionem seluere coegerunt. Caesi fuerunt non multi, in fuga captis quibusdam, reliqui in tutum clapsi sunt. Miserrima id temporis erat Austriae conditio, quae non tam iusto bello, quam latrocinijs vexabatur, templis pagorum, iam in praedonum
316쪽
LIBER SEPTIM VL 2st praedonum receptacula,conuersis,qui no praedas tantum ex agris Miserabitu Amagebant,sed pueros, facinore hactenus inaudito, passim raptos,s ante se,uti bruta pccora,abigebant, non nisi magna a suis pecunia redimendos. Hunc rerum statum, primi quidam ex ordinibus, pertaesi,ac iniquam subditorum conditionem miserati, conuentum Stetidorfnj indixerant,ubi, de summa rei contalia interso LO ctriviis ferunt, ac omni ope adnitendum esse decernunt, Vti sect intor is stlyi, D. . principes concordia,bello intestino, quod praesens lincum patriae
exitium trahebat, finis tandem imponatur. Itaque dC communi consilio,legationem ad C sarem decernunt, cuius capar erat Rudingerus Stubenbergicus. Mittuntur& Vienam Henricus Lich-
tensiainius, de Uitus Eberstormus procerum haud postremi, qui
Vienenses hortarentur, uti ex suis quoq; cum Rudingero ad Cae- Viennensium sarem mitterent,&in pacis studia incumberent. Sex igitur viri ex riat adnusenatu delecti, Grςtiam Stiriae proficiscuntur,ubi Cςsar tunc erat. si se Iisdem diebus,aduenerunt Alberti quoque principis legati, Praepositus Claustrineoburgensis, dc quidam eius oppidi ciues, 'o qui ipsum ad D. Hippoliti fanum,in couentu publico,pacis consilia agitauissse,adfirmabafit,quq ab ipsis adiutum iri speraret,iamque alterum ad Tulnam conuentum ab eo esse indictum, quo uti eae suis mitterent hortabantur. His auditis Lichtenitati tu xpip eis. f., misdet, neque se neque Eberstorssium in eo conuentu fuisse, neque Sigisinundum Buechaimium, aut aliorum quemquam, quorum scire intererat, si quid de pace communi ageretur. Missis aconuentu Stetidorffensi nunciis,responsum esse: Albertum regum ac
principum foederibus illigatum,sine ipsorum assensu, nihil neque
de pace, neque de induciis constituere posse. Igitur consul UIennensis Praeposito respondet: legatos ex procerum conuentu, ad Imperatorem csse missos, quibus & ipsi suos adiunxissent, neque sibi interim, alios frequentare conuentus,integrum esse.Grauiter inde conqueritu esse inter principis milites ex ijs Georgium Po- FimtM M 'tendoriuum nominabat qui nulla, aduersus fas nefasq, reueren- uria ducti, lacras aedes in profanos usus conuertant, imbellem turmbam, more barbarico,praedentur, vineas erutis passim radicibus,
euertant. Praepositus, iniussu principis haec fieri, excusat, quem sciat, haec neque scire, neque, ubi audierit,aequo animo laturum. Ita tunc discessiim est.
317쪽
In senatores Caesari obessientes Dinum
111 HISTORIAE AUSTRIA CAE, Qui ad Caesarem missi erant,praeter caetera,in mandatis habebant , uti conuentum, ad proximas D. Iacobi larias, Viennae habendum,indicarent, quo ii vel ipse veniret,uci ex suis mitteret, id ordinibus gratissimum fore. Caesar haec omnia suspecta habebat,&quid sibi vellet,quὁdlegati fidem publicam peterent, admirabatur, quos sibi adductos, este sciebat. Nihilominus tamen, cum
dictus conventui dies aduenisset, legatos suos Viennam misit, V-datricum Ridererum Praepositum Frisiingesem, epistolarum magistrum,Rorbachium Camerarium,Graiicneccerum, Andream Paumhircherum &Sigismundum Sebriacherum, qui praessentes omnia inspicerent, ac procerum animos explorarent. Primus procerum congre sus,in Augustinianorum coenobio habitus est, quo cum Viennensis quoq; consul & senatores irent, multi exciuibus eos sequebantur, atq; inter illos,ex promiscua plebe,opificcs nonnulli. Eorum inconditis clamoribus,turbati reliqui, nihil statuere potuerunt. Concitatores multitudinis erant :iarchei merus quidam acUvcstendorssus,qui,quod omnium rerum imperiti estent, ipsi, Udatricum quendam Holeterum, qui in Senatu aliquando fuerat, patriae consuetudinis gnarum,in partes aduocauerant. His pro Caesare sese opponebat Reinbertus Ebersdorf,sus, magnis utrinq; clamoribus certatum est, donec caeterorum intercessone, silentio facto & litibus diremptis, solutum estconsilium. l Iterum postridie conuenitur ad Franciscanos, ubi , cum inter proceres ac Viennenses Senatores non satis con ueniret, multa, disceptarentur, supervencre ijdem quos dixi turbatorcs, multam in senatum conuicia iacientes, priuata emolumenta quaeri, nec
quae ad publicam utilitatem spectarentproponi, criminabantur. Iamq; in duas factiones diuisa ciuitas erat, Senatus & potior pars, Caesari studere videbatur, rcliqua multitudo, cum proceribuS ab eo deficientibus, sentiebat. NO multo post tempore, Κirchcimerus cum sexaginta ex suis armatus in Senatum irrumpit, Christianum Prennerum urbis consulem, Osuualdum Reichvvolfium, Nicolaum Tessierum, Ioannem Angersciderum, acalios lena tores,quotquot a fide Cςsaris discedere nolebant,in vincula coniecit, quorum nonnulli, certis quibusdam conditionibus postea dimisu, domum abire,aca publico se abstinere iussi,reliqui incu
318쪽
LIBER SEPTIMUS.stodia reteti sunt. Interim Holeterus multitudini defensor& tamquam tribunus plebis praeficitur.
Haee a suis ita seri edoctus Caesar,antequam maiora incremcta acquireret seditio, aestate iam propc exacta, quatuor equitum Styriorum millibus stipatus,Viennam ire maturauit. Urbe exclu- mdcis ne sis ad D. Marci diuertit. Mox vero ciues, considerata rei indigni G tate, aut poenitentia ducti,ob vindictae metum, aut a melioribus admoniti, necdum enim omnes ab eo desciverant impunitatem eius rei pacti, ipsum intromittunt. Caesar rerum gubernacula suscipiens, nihil prius habuit, quam uti sublato inter optimates ac plebem dissidio, tranquillitatem ciuitati restitueret. Itaq; paucis
diebus postquam venerat, nouum consulem,&senatum, nouoslmagistratus, se praesente, creari iustit. Offendit ea res, inquietos aduersae factionis animos, qui etsi non ij creati essent, quos Caesar voluisset, contra leges tamen actum esse, clamabant, iisq; dicto audientes esse, recusabant. Cosulem imprimis Sebastianum Zie- nn igora gelhaulerum,quod Caesaris partibus addictior este videbatur, ci-.hauseras. ues nonnulli ac opifices, ferre non poterant. Igitur conuiciis eum incellunt, illegitime natum, famosis publice literis arguunt, neq; prius tumultuari desinunt,quam restauratis comitiis,ille uti vitio creatus, magistratu sese abdicat, ac in eius locum Holrerus sessi- Hinc μεμcitur. Caesar nanc quoque rem ipsorum pervicaciae dedit, exacto tantum a nouo consule, & reliquo senatu ac magistratibus, fidei iuramento, quod cum praestitisiciat, uti suspicacibus illorum animis, omnem eximeret dubitationem, Styrios abire iussit. Vix egrestis urbem Styriis,noui iterum motus, in plebe exorti sunt. Erant aliquot milites,in agro Uienensi, qui Caesari prioribus bellis, pars&Alberto stipendia fecerant. Hi solutionem importunius lut illorum hominum mos est) effagitabant, eaq; non ad plenum exhibita, agros infestabant. Eam rem acerbius exaggerentes, assiduas ad Caesarem querelas deserebant. Caesar a pecunia imoa- Ο te e
ratus, siue quod Hennensium arum os cxperIrI vellet, lex aureum uisti .
nummum millia ab ijs mutua peti jr, quibus de suo tantundem
adij ciens, hoc incommodum auerteret. Negata ea pecunia sum ma , ad dimidium eius descendit; quod&ipsum cum non exhi beretur,iratus & memorem se fore minatus, neque cum militibus mssia transigere curauit, neq; eorum rapinas inhibuit. Iamq; illi vinde- ad Visamam.
319쪽
antibus molestiam exhibebant: neq; vinum in urbem importari permittebant. Igitur qui Αl berto clam fauebant, hanc occasionem,quam ultro quaesiuisse videri poterant,arripientes operas. primum & de plebe homines, quorum ob inopiam tutior ei hau dacia,in Caesarem concitant, qui multa in ipsiim probra vulgantes,caeterorum animos, ad res novandas accenderunt.'Mox co
cto coetu decernitur,Caesari renunciandam esse fidem, omnem; ex publicis vectigalibus & portoriis pecuniam, in suum aerarium redigendam.Caesar,qui cum uxore ac liberis in palatio agebat,ubi haec audiuisset, antequam seditio longius progederetur, occ' rendum ratus,Udatricum Riedcrerum,& Grauencccerum in curiam urbanam ad eos misit, qui monerent, uti in ossicio manentes, Caesaris benignitatem iam antea cognitam, quam meritam perfidiae vindictam,experiri mallent, neqi deum ipsum vindicem abfuturum, si contra fidem, iureiurando confirmatam, noui aliquid attentarent: monere igitur, & si aequum sit orare,uti saniorata consilia amplectantur, omniaque de Caesaris animo bona, in spe BD, n/ς '' habeant. His auditis concitata plebe vociferari, probrati CVi rem aggerere, noxium illum ac patriae perniciosum dicere, legatos tumultum compcscere volentes, e subsellijs trahere, in carce- rem Coni j cere, mortis metum intentare. Erant ex senatoribus non pauci, qui inhibere eorum tumultum conabantur, sed nihil eorum autoritate vulgi furor mouebatur. Sunt qui paulo aliter haec narrant, dercrum non a Caesare missum,sed uti pro infante fide iuberet,ad D. Stephani progressiim ex insidiis interceptum,
Grauenecce rum vi domo extractum esse. In co omnes coueniunt
captos fuisse. Aberat eo tempore Albertus,& Ludovico Batiariae duci, co- αι is gnomento Diuiti,mutuam opera dabat.Ingens enim bellumFri- ' ' derico Palatino orat cum Alberto Badens, S: Udaltico Uvirtem bergico. Palatino cofoederatus erat Ludovicus, cui Giengam bp- pidulum obsidenti, Albertum cum sexcentis equitibus adfuilis inuenio.Igitur nuncij Viennam ad eum missi; quo in loco res sint
docent,utq; adiiciatu in Austriam maturet suadent Interim Hol-zerus consul,&qui cum eo sentiebant, uti& facti sui rationem redderent , neq; periurij crimen in se admisit se viderentur ; literas satis longas hoc fere argumento ad Caesarem dedere. Non igno-Z l . V rare ipsum
320쪽
LIBER SEPTIMUS. 2Πrare ipsum,multoties se de militum iniuria ac latrocinijs conque- metem stos, cum nihil remedij adhiberetur, ipsos illorum conatibus ob - uiam iuisse, aliquot latibula suis sumptibus disturballe. Interim ex fraterna dissensione, prius hoc hominum genus increbuisse, neq; ctiam nunc post factam pacem,abs quoquam prohiberi, sed impunitate permissa, quiduis audere. Iamque subditos vini aliorumq; fructuum prouentibus spoliatos, nouis insu per vectigalibus &exactionibus grauari, priuilegia a maioribus parta negligi, agros, praedi Vicos,pagost diripi,ac incendio corrumpi,autho- res iniuriarum non solum non pro Liberi, sed nouos supra cerui- Acesinduci: haec omnia grauiora esse, quam quae serti diutius vel possint vel debeant. His coactos se fidem illi ac obsequium renuciare, neque vectigalia, uti prius, & portoria deinceps soluturos, quoad vitis tandem ordinibus, pacem ac tranquillitate rebus reddita, meliora sperari possint. Interim ita se omnia moderaturos,uti ncq; de salute, neq; de fama,periclitaretur. Haec ita conscripta, in quem uis euentum sibi commodatura, putabant: ut neq; apertc desecisse viderentur, &, si res minus pro cessisset,sicilior ad veniam recessus esset. Cς sar vero omnia corum conssilia, probe cognita habens nihil enim intestina discordia occultum esse sinit) missis ad omnes Imperij suarumq; prouinciam Fridericiquer ordines literis, grauissime de hac suorum iniuria conquerebatur, D-nm c arcemq; propraesenti copia contra subitos incursus muniti iube --φρο bat. Hoc tempore duo, quos dixi,Cesaris consilia iij in custodiam ducebantur,forte inreprςsenti aderatFridericu Zengeru , Gun ni ritas nis sensis arcis ac oppidi Praesectus. Is & ipse rei indignitate motus,& raras missi sa C sare hoc facere iussus, Neapolim primum,dein & alia loca ac- p ectus. cedes, Udatrico Schauuen bergico, Carniolensium Gubernatori, Andreae Paum hirchero, Sigismundo Uvel riachcro,alis sq; quos Caesari vel fidos vel obnoxios esse nouerat, praesens rerum discrimen aperit. Intcrillos Io.TenitZius Orthae Praefectus, ad compa- - - Iandos milites, praesentes mille aureos numerat, alterum tantum rintra quintum decimum diem repraesentaturu promittit. Auditos . C saris periculo, Andreas Paumlarcherus &Hinco Boemus,cum non contemnendis Vterq; copiis aduolantes, denunciato Viennensibus bello,agros ferro ac igne deuastare coeperunt. Ea r ip sos ab arcis oppugnatione distinebat, cum enim vindemiae tempus esset, ex cuius prouentu ciues maxime se sustentant, & moenia