장음표시 사용
21쪽
emo igitur segabit Ast se hylum an ad illi ilia huius g0nstri admisisse audacissima, quae nonnulli, velut M. Selimi illius, 3)non esse serenda existimarunt, ut omnia huiusmodi xempla tollere atque illam l0quendi rationem tam liberam Aeschylo demere non dubitaverint. Quod alii* iure improbant; nam haec identia indit huius p0etae serm0ni speciem l0quendi illam tam singularem et grandem, quae est in n0Stra admirati0ne summa. Nam si l0e0s, qui exhibent eiusmodi una- P0liathiam, intuemur singulos, ' quantam in sententiis inesse videmus vim et gravitatem. Adspicias velim exemplum illud 0 Eum depromptum, ubi priori an aeoluthiae continuatur et tui igitur ultera v. 100
quomodo qualis Clytaemnestrae Sit eou diei aptius describitur 3 Alii poetae neque tam tequenter neque tam libere hac dicendi ratione usi sunt. Apud Pindarum certe nullum exemplum inveni apud S0phoelsem duobus mod loeis Xsi ut haec Structura tam pr0pria, quorum unus ad Aeschyli gravitatem pro p aecedit Oed. R. 159 :zρῶ tu ad κεκλυ:1ξυυ et i yiueta latu: 4:1ἶρuet' 'Aθώυα
atque raro attingit illam Aeschyli gravitatem, velut Pli 001 283:
Remissi0r autem orati e maXime et Spicitur, quod initio nominativus participii exstat, intervallo non l0ngo interiecto verbum initum sequitur, qu0d, etsi eandem vim habet atque verbum qu0d exspectatur, a larina n0n 0teSt coniungi cum praecedente n0mine. Atque id e0nspicitur in exempli e prosa ratione petitis; ' quae structura si a Xen0ph0nt imprimis adhibita est, n0n est mirum, quippe quae consentaneu sit eius ingenio singularia autem sunt Heli. I. 3. 43 et Cyr. IV. . , ubi seriptori iterum atquei quod Elmsistuc adn. ad S. O. R. 60s hue referendum duxit, non est reserendum; nam in verbis . R. 60
participium habet nomen suum idque eodem casu exprimitur enim enuntiatione relativa, qua quasi in vim pronominis υδεὶς abit; quodsi haec forma negativa et participium νοσ0υνας, ad quod positiva eX890ciatur, in unum quasi coniunguntur, non est cur admiremur; simile invenimus apud Xen Heli. II. 2 3 ῶστ' κείνης τῆς νυκτος ουδεὶς κοι- μζος, Ου μονον ους ἀπολυ λοτας πενθου Mira vel apud Sophoclem ipsum
22쪽
postremo ad nocti apodosin, ita tamen ut a d ibi mam pro laseo non it accommodata. Iam vero X eis quase dixi salis potest cognosci, quam diversum Sit hoc genus posterius ut illo priore, etsi eodem Oeatur nomine: Si V κα α θυῖGlυSive nominativi absoluti. e. Denique est afferendum tertium genus, quod quasitquet medium inter duo, de quibus modo disputavimus. Huiusqu0que generis X empla adhibita sunt ad easuum en allagen , qua inest Ch0eph. 39: , X plicandam; qua de causa de is br0viter si dicendum Graeci nim solent n0tiones quasdam, quibus nomen determinatur, etsi ad totum nomen non pertinent, sed ad unam diu plure SV0 partes, non hypotaetice, sed paratae sic adnectere ut illas notiones od0m utanturca Su, quo nomen, qu id accuratius desinitur, id quod ludi de
declarat illud Sopho et quin Phil. 645:
ubi u tu corrigi non lic0t haud dissimili est Arist. v. 203:
quo l0e id tamen spectandum est, cum sermo Sit de choro, lieere modo de una persona eogitari, modo de pluribus ' Hic usus, quo Orationis membra paratacti est adnectuntur, ibi latissime putet, ubi singula partes totum, quod Si praemissum, Sequuntur. Sic dicit hueydides l. 34 2 ευ υυ
iam alis suid dictum est deinde partes addui itur ita, ut participialem imi mam induunt, selut in Herod. l 192 f 6 62 t
h pulV9:1ξυα letuκtIythicit ut 1 b=icit. Verum Si totum in enuntiat primario n0n priunim casum obtinet in mori qua, a Un Sc0gitandum si, Sequuntur saepe paries, Si singulae enumerantur, non eodem casu praedis ne sed accipiunt nominativum
Similiter atque hunc casum exhibent X0mpla primi en 'ris , s. p. 21 Sq.); qua re disi ut hic ordo sertius ab primo, id est, quod parte sere non participio ob tituntur, sed nomen vel praenomen additum habens, ut participium ilisum ali pareat non Solutum; cuius rei est X emi ilum re illentissimum καὶ tu
Illuc. IV, 23, 2. Nomine omisso ioc tertium imus tropius nec 'dii ad primum; sic intuli g0udum est Thue. V. 108
vocatur distributiva occurrit ab Homeri uetate in sed ille usus, quo tam lib0re partes adduntur suam in Thuc. V, 23, 2 v. . , raro X Stat apud poeta atque imprimis orationi prosae Vel sermoni vulgari tribu 0ndus St. Qua cum re id congruit, qu0d illa exempla apud postias inventa in is orationi par-libus l0guntur, ubi loquuntur homini s do plebo. Sic nuntius quidam resert 0ph. Aut 259:
Simili modo narrat nuntius Ph00 n. 462:
23쪽
α ξ γ λαλα 6υ. )Trium ergo generum n0 minativi qui vocatur soluti si vo abs0luti in m0stram cadit quaestionem primum, quod participium re vera a nomine Solutum habet. Iominativus igitur, ut repetam, καῖ οὐν at n0mini iunctus id est a verbo finito ex ditatus superi0ribus temporibus sui infrequens, certe quidem apud p0etas, in quibus apud Aeschylum quoque, ut huius poetae subulis hunc casum in serre, 0 Stabilitum c0 dicis fid0,
a. Non modo verbum finitum efficit, ut participium casum alium induat atque nomen, sed etiam aliud rati0nis membrum, Si XStitit, participium a nomine solvit, ut diserepantia casuum riatur, dic ea Xempla, in quibus pr0pter interiectum 0rati0nis membrum enallage easuum inter nonasti et participium excitatur Soph. . . 1 361 legimus:
verbis interiectis tu περ υ u. Atque haud dubito, quinh0e Euripideum Med. 590:
cum n0 minativus θελ u esse latur inr0rpositis verbis uald Eta6υκα Tu uet 3 Ergo in eiu Smodi exemplis quoque, in quibus nomen ac participium non eundem eas iam habent, causa huius. discrepantiae perspicua St. b. Restat iam unum genus, de quo dicendum est, quia permulti viri docti e errore ducti sunt, ut id cum eo dicendi genere compararent, ii id exstat Ch00ph. 399. Persast peenim participium, Si ungitur vice praedi dativa apud ius nitivum, praemi SSO 0mini non est accommodatum quoad casum, non accommodatum autem induit accusativum. Quodsi participium habet eundem casum quem nomen praeceden S, dicunt grammati ei attractionem in infiniti v fieri . ' Diseeptatur quidem, utra Structura Sit genuina, quae quaestio cohaeret eum altera de accusativi eum infiniti v 0rigine; sed Fleis 'herus, si eut recte iudicavit de huius c0nstructionis primordiis ' ita stet me iudice intell0xit structuram attractionis
tr. 872. Krause, do ut tractioni usu in in s. rug. l8il. Friose, de trag. r. casibu absolutis q. d. 875. Koch, de anticoluthis p. Euripidem. Mali es 88 l. Κ amplaer, de anac. p. Thucyd. I 868. Michaselis, de ius usu Thucyd. Q 886. M ueller, observationes de locut Lysiaca 8Ti. Flei selior . . accusativus initio fuit obluctum orbis niti; quae ratio fiebat solutior, cum ille accusativus cum in s. coniunctus peculiar0m lunndum Structuram sincere videretur; qua se explicandi ratio probii tur
24쪽
missa recentiorem esse attractionis saeta priorem. Sed certum praee 'pium, ad quod utriusque Structura usus rev0- η tu sit, nullum invonimus.' immo, etsi ille attracti0nis omissae usus in sermone Graeco 0nge lateque luxit, tamen Omnes Scriptores eum n0n uno eodemque mod complexi sunt alter maluit fieri attraditonem ulter noluit. Nam manifestum est inter duas strueturae rationes aliquid discriminis esse credendum; ubi enim attractio omittitur, ibi infinitivus eiusque praedicati ad 0tione qua Si in unum coalescunt atque vim accipiunt generalem, haec Sententia generalis deinde re-x0catur ad certam personam in enuntiato primari e XpreSSam. Ut autem sententias duas inter se conectat. 0 genti vel audi-t0ri permissum St. id pr0batur h00 exemplo Agamemnon
illud i γ et . 6 et jus et est in universum dictum, quod resertur ad loquentem in enuntiato primario per formam :16 significatum. Itaque omne infinitivi, qu0rum praedicativae notiones non iubent, quo reserantur, abeunt in vim universam cuius generis est Prom. 388 K:
Huic se respondet quod nonnumquam tiam participium se infinitivo pendens alium Xhibet numerum atque nomen Suum qualis enallage cernitur lat. ymp. 184 B: et tu c
tatur attractione omissa plurali numerus θελ6υetuet.* vel
Persaepsi huic infinitiv generale aliquid significanti praemittitur pronomen dem0nstrativum, quod quaSi Sequentem sententiam per infinitivum expr0ssam complectitur; conferas velim h0 Pindaricum pyth. IV, 288): ραυeti is 1lia rubet
autem scriptores attractionem in infinitivo fieri maluerunt eamque secerunt etiam, ubi n0men n0 est expressum, sed facile subauditur, ut participium non accusativum accipiat, Sed eum casum, in quo ponendum est n0men subintellectum, ut in 80ph. r. 10:
Haec in universum de attracti0ne in infinitivo laeta tnon laeta Ilia igitur struetur attraetionis missae, etsi Strecentior, aret ne Homerus quidem, atque invenitur apud 0mnes scriptores. Qu0d autem attinet ad p0etas tragicos --
infinitivus enim enallag0 casuum ficit propt0rea duco eum auchio Eur. Stud. II. 68 faciendum non esse, qui prop0suit καλον cribendum pro καλως at id quod nonnulli fecerunt, ne illud quidem eAempli causa ponendum est, ut disserentiam casuum qualis est h. 399 firmemus atque illuStremuS.' Classo Homer. Beob p 40. Fleischer . .r sic xhibet Pindarus attractionem neglectum l. l. 8 sqq. et Isthm 5, 2 l, atque Aristophanes multo saepius, quos loco hic numerare non St Supervacaneum, cum adhuc nemo hunc subierit laborem:
Nub. 998, 1406, Vesp. 242, 270 memorabilis est hic locus, cum post nomen in singulari numero positum exstet accusativus participii pluralis numeri f. Herod. 3, 62l Vesp. 689 Pax. 27, Thesm. 673, I 2, Eccl. 0l9, Plut 552, 797, Ran. 531, 530, Eq. 30. Neque raro in pr08a oration omissa est attractio idque etiam, ubi participium prope abesta nomine Cyr. I. 2, 5ὶ confer quae ex Herod0to collegit elimannus de ins Herod. 1879 p 27ὶ ex Thucyd. congessit Michaelis p. 6);
neque desideramus hanc structuram im antiquissimo orationis prosae
25쪽
- 34 nam d Aeschyl imprimis agetur, Aeschylus plerumque attracti0nem neglexit, Sophocles eam ser fecit nequρ misit nisi certis condicionibus, Euripides medium tenuit, cum duas promiscue usurparet structuras. Ut id quod dixi accuratius exponam, Aeschylus - id quod consentaneum est illi rationi, qua hic p0eta sententias Simpliciter aliam iuxta aliam ponit,
non artificiose copulatas coniungit - attractionis non admittendae suisse videtur curiosissimus; nam eam neglexit non solum, ubi nomen praecedens habet casum obliquum cs. Ag. 26,
328 886, 1153, 1375, 1538 1581J. h. 685, 1027. Eum 612,
792, 51), sed etiam ubi ex Graeci sermonis usu non fuit attractionem omittere id est in eis enuntiationibus, in quibus infinitivus et sententia primaria idem subiectum habent, ut praedicativae notiones infinitivi in nominativo essent ponenda; sic scribit Aeschylus Ag. 458:
ubi participium eundem accepit casum quem nomen praecedens, adiectivum non accepit. Sed non arbitror cum ocklino προσλαβοντα esse scribendum; nam dativo προσλαβόντι servato mihi quidem videtur Aeschylu enuntiatum pulchrius atque concinnius omnino non potuisse efferre, nam eum praecedente dativo προσλαβοπι ad μοι relato accusativus ἐκοπια cum dativo ἐκο- coniunctus sit, e clarius eminet, quantopere ovi auxilio Titanis opus suerit atque quam libenter Prometheus Sua sponte eum eo sua consilia consociaverit, ut condicio Promethei in scena eo gravior pi' reat atqu misserior.
qui loci tam miri criticis videbantur, ut eorum libidinem corrigendi non effugerent. Sed eschylea elocuti docet hane abn0rmem strueturam non esse tollendam. 3 S0phocles caret hac licentia; nam perversum est sic intellegere . R. 1193:
ubi raus aliique exspectant nominativum δόξα pro ξιξα et'; sed δόξα et est reserendum ad et6κλῆυα , qui infinitivus simul cum praecedente δοκε υ quasi unam notionem facit eamque generalem, quae introducitur per pronomen σου itaque δοξα et accusativus nihil habet 0ssensi0nis. Potius hunc poetam, si eius sabulas perlustraverimus, attractionem mi SSam tamquam inusitatam evitasse inveniemus, id qu0d dilucide apparet ex tribus locis, qui attraeli 0nem habet non laetam:
i Schuelgius, exempli causa, in Suppl. versibus Scribendum proposuit ἐλσειν μ' υπος eodem spectat anter coniectura, cui Ch. 468ponendum videbatur:
νυγεῖν με λαριπρον θεῖσαν Ἀγέσθω μορον, quod iam improbavit HermannuS.
26쪽
Haec tria exempla qui accuratius intuebitur, lacile perspiciet quid discrimines intersit inter linei et ea, quae apud alios scriptores exstant. Quod plane cogn0se itur hoc exempl0:
apud Euripidem l0quitur Medea v 1215):
Dii loci videntur plane eiusdem generis esse. Quid ZRe vera h0 prorSus eodem m0d esse c0mparat0 censebimuS3Minime. Nam apud Euripidem illa verba tu uisa si *0ρ:1uzθα et γ' niti baci εκδυυυα ecun verb0 init δεδυκῖαι 10 pendent, apud Sophoclem repetitum est verbum regens et u eaeti, idque Sine pr0n0mine, ut apte ille infinitivus alter generaliter X- pressus applicaretur. Id esse Sophoclis pr0prium iudico, ut, eum infinitivum attracti0ne neglecta in vim abire universam Sentiret eumque Sic non apte cum certo nomine c0niungi, quasi denuo enuntiatum inceperit, sive repetita c0niunctione sive verbo iterum expresso. Sic primo l000, quem attuli, ponit et z0 ου ἶροzuba, ut repetatur, quod inest in tu ; Sic alter loco iteratur αρεzeti sic tertio υzαὐθα additur, ut qua Si denuo enuntiatio ordiatur. Huic rationi respondet, qu0d Sophucles attractionem fecit, etiam ubi fere n0n invenitur )i qualis est locus Euripidous Iph. aur. 907ὶ:
i. e. ubi nomen praecedens est in eas se eund0 veluti hic
ub uti seriptores AEleto,et p0suissent. Ubicumque autem apud S0ph0elem accusativus furti ei pik in infinitivo exstat, 0 missum sere est nomen quoque, etsi tersaepe i0gitatur de certa pers0na, ut illa casuum deserepantia inter n0men et participium evitaretur.* Ut cernitur e Med. versibus v. Euripides n0n Sicut S0ph0eles attractionem effugit, sed duas promiscue structuruSu Surpavit Plurima autem attractionis neglectae exempla inveniuntur in Medea' v. 660, 763 804, 884, 1235); ex reliquis sabulis sunt memoranda Or. 1656 El. 1256 inest. 538 Hel. 511 Tr0 ad 25 I. T. 907, Here sur. 1334, Suppl. 1171, Ρh0en.
754. Neque rarius idem p0etu attrueti0nem in infinitivo sedit. )Iam ex eis, quae disputavimus, elueet aestusati Vum participii, si exstitit infinitivo iune10, nihil ubere quod offendat, sed explicari ex h0 ipso infinitiv0. inusitatior est hie accusativus, si infinitivus non expressus, sed quasi latens est audiendus, velut si legimus Eur. Hipp. 490:
nonnulli mutaverunt velut RHishius proposuit καίω κακον προς , ψος υν- δημοτην, quod alii defenderunt Mein 'L. n. 0ph p 286J alii intextu posuerunt Nauck.J. huic observationi videntur repugnare Ant. 83 8qq. qui Vel Sus sani non sunt itaque quamdiu certa emendati prolata non est, ad comprobandum attractionis omissae Sum 9Sum non possunt.' quae res Elm Aleium in eum errorem duxit, ut structurum, quae attractionem habet missam, elegantiorem esse existimaret cf. adu.eius ad . 365ὶ, cui opinioni iure repugnavit Hermatinus in Elmst. editione Med. p 393J. Koch. l. l. p 36.
27쪽
ubi ξεuto,etu positum est, tamquam praecessisset attavul. Ex hac verbi forma, utra taeteου, quam facile infinitivus audiatur, elucet ex eis exemplis, ubi initio exstat adiectivum verbale, deinde in infinitivum transit, quasi verbum, antecedat; quale legimus apud Plat0nem Crit. 1 B. Ah nutrietati o
nemo mirabitur, si tali verbi formae participii accusativus iunctus est, id quod videmus Eur loco Hipp. 490, quocumeomparandi sunt Arist0ph. ecl. 875, Plat repub. 5 p 453, Aristid. 0m I p 19. - Hoc eodem m0d esset explicandus aecusativus participii Soph. . . 1 361 με:1υηνιευου). si modo in odice traditus esset es p 30).
Haec Sunt genera, quae participium habent in alio easu positum, in alio casu nomen atque haec Sunt exempla, quae se ipsa diversissima esse iam satis ex eis quae adhuc disputavi eludet, a viris d0etis adhibita, ut illam anaeoluthiam explanarent atque illustrarent, quae exstat locis, qu0 nobis proposui tractand0S. Itaque iam in ulterii parte disputatiun- eulue ut id meum sutui una esse, ut videam, num re Vera illis exempl0rum generibus ea proprietaS, quae invenitur Ch. 399 El. 479 Pers. 890, expediatur Si minus, ut investigem, quom0do discrepantia casuum inter participium et nomen recte Xplicetur. Unus II. Quasi eampo purgato accedens ad alteram partem antea breviter complectar, quod pri0re parte didicimus. Didicimus autem haec Participi a nomine Soluto genetivus sere est positus inde ab Homeri aetate; apud Homerum ipsum singillatim dativus quoque, ut uterque casu abSolute usurpatus videatur si sqq.). Deinde c0n Structi καI συυεat efficit, mi participium alium iasum raecipiat atque momeni quod dicendi genus non abhorret a sermone Latino es. Schmalet. IK. uelle H dbeh. II. 394J. hunc locum Abreschius adu ad Ch. 399 attulit, sicut Dindornus EL 79 eomparavit lat. Rep. b, 4b3, ut casuum uallage qualis est ch. 399 lustraretur.
eumque casum, quem verbum finitum postulat, sive quod dupliciter construi potest, sive quod proclivi transitu in aliud verbum eiusdem notionis abit hac ratione plerumque nominativus uSurpatus est HI T 17 sqq.). - Denique aliud orationis membrum alienavit participium a nomine, sive infinitivus iunctus sive sententia interiecta Ha 34 30). Quod autem attinet imprimis ad
accusativum, nam de hoc casu maxime agitur, is casus
excitatur aut ex sententia ipsa id est a verbo regente, id quod est infrequens s 20), aut ponitur propter infinitivum iunctum, id quod persaepe factum est 31 , aut per particulam Acintroducitur 14), aut explicatur per veram nac0luthiam
p 16); sed ne statuamus accusativum vere abSolutum, ave
Ac primum quidem apparet anaeoluthiam eis locis, unde tota disputatio prosecta est, eiu8modi non Sse, ut totius enuntiati conformatio convellatur talis anacoluthia existeret, si accusativus participii in initio Sententiae positus esset; haberemus tum eandem conformationem, velut Eur Troad 1209 vel O. c. 766 cs p 16), ut accuSativit re vera esset ana- coluthie positus eodem modo quo ceteri casus, ut in lat. Symp. 182 d dativus participii ευθυμηθεveti regimine suo destituitur; quem usum sequitur imprimi n0minativus est 24ὶ. Iam vero, quoniam verbum finitum cum nomine coniunctum praemissum est participii accuSati V0. videamus, num is casus καet Obveat id est pr0pter verbum sinitum positus sit. Hoc igitur verbum quomodo est consorinatum tribus singulis locis3 Periphrases affectum quendam exprimentes esset unt verbum finitum. Ex talibus autem quales habemus Ch. 399, t. 479, Pers. 894 posse accusativum obiecti suspendi notum est: ne exemplum desideretur, revoco legentem ad Aesch. Suppl. 47:
28쪽
quo exprimitur, quid excitaverit perturbationem chori velle . mentem. Sed ab h0 aecusativo est diversus ille accusativus participii κλὐ6bsu in h. 399 eiusdem generis esset Ch0e
os, V significaret, quid personam enuntiato primario X- pressam s0llicitaret. Itaque Paleius adn. adit. 479), saltem Choeph. 399, ad normam illius l0ci Supplicum mutare voluit; aliud enim participium, nempe χεουσα, intulit pro tradito:
κλυυ: Ιαυ, ut primum quidem huius partiet pii accusativus non esset rev0eandus ad eandem personam atque pr0nomen 10l; deinde apte penderet X periphrasi praecedente, cum Verba χειυσαυ ιυδ ὐκetu nihilominus quam Jκz6 Solum causam
asterrent affectus significati. Sane habet haec corrigendi ratio aliquid speciosi, sed quid ceteris locis qui simillimi sunt Pers. 890 et El. 479 sudiendum isset, non demonstravit
p0sita est. Quod cum ita sit, periphrases ipsae, quae habent illud pron0men, pr0clivi transitu ita vertuntur p. 21 sqq.), ut
in eis, quae Subsequuntur, perS0na praecedente n0mine Xpre8Sa
integros issae censeremus, si posuisset poeta nominativum κλυ6ba vel τρυο δ 093 Quam in Sententiam ae magis adducimur, quod Graeci in eis periphrasibus, quae assectum queu-dam exprimunt, eam personam, quae affectu movetur, efferri malunt , ut Saepius dicatur exempli causa πάλλουzα θυν ὀυ
41 id qu0 legimus Suppl. 47 v. s. quam ziz αλῖαί 10l ξαρ, quod invenitur Ch. 399. Quid Licetne restituere tribus locis Choeph. 399. l. 479. ers. 890 nominativum quem vocant abs0lutum yy At obstat metrum deinde repugnat, quod esehyli temp0ribus, saltem apud p0eta S, infrequenSsuit is usus, quo nominativus partieipii adnectitur alii n0minis casui. Quo igitur, quae80 iure haec Structura, qualis est histribus l0cis, p0test appellari καet συυεο v. id qu0d permulti secerunt sententia ipsa p0stulat 0minativum participii sicut paene diei possit eam obscurari per accuSativum. Nihil videtur esse, qu0d essederit accusativum. Nam frustra investigabimus infinitivum, e quo suspendatur participii accusativus. Infinitivum runckius quidem eum ex nomine periphrase0 repetere conaretur, hoc fieri non posse nisi l. 479 0n intellexit;* nam qui p0test ex verbo κήαρ infinitivus tulis depromi, qualem habemus θαρσε v petitum X θύρου 840 exstat n0men verbale utque idem valet de ei
Neque ullum aliud rationis membrum legimus, pr0pter quod aecusativus participi positus sit. Neque particula et deprehenditur, quae regat accusativum participii et qui eam textui inferre vult vel subintellegi, eum impedit sententia ch0ro trepidat animus, n0 quia putat aliquid se audire, sed quia re vera audit vel videt . Putasne vero enodasse disticultatem Elmsleium, eum hunc casum pro absoluto venditaret v. p. 14. Minime. Duae rati0nes pr0hibent, primum quod accusativus e natura suapte absoluti usus vice non potest iungi v. p. 13); deinde eadem ratio, quae ne genetivus abSolutus restituatur, repugnat,' cum actiones participii et enuntiati primarii arte Sint conexae.
i hunc casum exhibet codex Parisinus l. 479 κλυουσα; Her-werdenus scribendum εἰσὶ ν Pers. 890 proposuit. t Diei enim ad El. 479 verbale nomen positum esse pro Verbi infinitivo, ex quo penderet accusativus participit: πεσet μοι θαρσεῖν
αλπνOων κλέουσαν ἀρτίως νειρατων vel subintellegi verbum e proximo uomitis arcessendum: πεστί μοι θαρσος, ῶστε θαρσεῖν ia κλύουσαν. . es de genet absol. 9 2.
29쪽
- 42 Censeamusne denique participia illa simili modo, quo aliquot substantiva, certarum sermularum speciem accepisse ZId non est verisimile; nam diversas formas ex diversis verbis derivatas habemuS. Cum igitur nihil inveniri videatur, quod exegerit accusativum, et fuisse et esse n0n est mirum, qui illam orationis insolentiam qualibet tollere mutatione conarentur. Sed ut taceam metrum, quod ne corrigatur impedit, quem casum censeamus SSe restituendum Dativum; nam hunc usum postulat doctrina grammatica ac profecto nonnulli ita scripserunt velut Blaydesius); sed quomodo intellegamus, si a poeta dativus prosectus esset, librarios in accusativum uberraturos fuisse idque tribus locis simillimis Genetivum quoque maluerunt aliquot viri docti poni; sed hic easus, qui maxime exspectatur participio soluto es p. 9), hic non
est aptus sententiae. Quamquam Pers. 895, ut exposuimus p. 6, vel exigunt grammaticae leges, ut participium in genetivo ponatur, cum serina εμ u praecedat,* tamen ceteri loci repugnant genetivus enim reStitutus, cum prae se erat absoluti Speciem, omnino non potest serri; nam usurpavit poeta verba, in quibus inest vis animadvertendi universu: λυξιυ, ἐθει - neque aliud est προοιδε v atque Simplex Verbum. Quid nonne haec verba participiali forma accepta suapte natura neceSSe est cohaereant cum acti0ne primaria, cum utraque notio et animadvertendi et affectus significati ad unam eandemque personam pertineat Absolute igitur haec
participia non possunt poni. Si quis obiciat, quod ex Homeri carminibus attulimus p. 10 abb):
hoc exemplum quantum distet ab illis tribus locis h. 399,
i velut Hanungius, scribes κλυουσας Ch. 399ὶ.- neque einelitus dubitavit Philol. XIX 239 hunc casum
textui tuferre scribens σιδοντος πιῶν, quae coniectura, quamvis quomodo corruptΘla irrepserit, ex maiusculorum scriptura studeat demonstrare, uoti habet probabilitatem. cf. euffolium ad h. l.J
Ρers. 890, El. 479, iam supra p. 10 vidimus. Apud 0- merum de terti quodam dicitur, apud Aeschylum et Soph0elem persona una eademque de se ipsa l0quitur; apud
Homerum, cum eius aetate structura genetivi abs0luti quasinaSceretur, genetivum λευIIovet tu ad θυνοος reserre licuit, sed
etiamsi his locis Ch. 399, et s. 890 El. 479 ex grammaticis
legibus genetivum ex praecedente substantivo velut κεαρ vel θραοος p088 pendere non est negandum, tamen ten0 atque color totius loci obstat. Hoc enim m0d si participii genetivus cum nomine praecedente eoneeteretur, duae actiones et audiendi et tremendi vel gaudendi simili divellerentur ratione, qua genetiv absoluto posito nam tum non minus recederet participium ab actione primaria, quacum artiSSi me cohaeret, quia, ut eXemplum p0nam, n0men SubStantivum εα et genetivu κλυ0υzuc unam notionem facerent; quae ratio dicendi nimis red0leret prosam rationem atque nimis exquisita SSet. Itaque de genetivo absoluto non est cogitandum. De nominativo solut0, qui ex rationibus l0gidis desideratur, Satis dixi 40 quem casum restituere dubitandum est. itaque necesse est abstineamus quacumque mutatione et accusativum in textu relinquamuS.
O 2. Quid ergo iam faciendum est Neque accusativus participii tribus l0eis Ch. 399 El. 479 Pers. 890 tam singulariterpositus per analogiam illorum generum, quae in priore parte perlustravimus, illustratur vel explicatur, neque licet accusativum abs0lutum esse statuere aut illam disticultatem corrigendo tollere. Sed iam demonstrabo, quom0do singularem illum accusativum exstitisse putem. Ei loci, qui ad n0stram quaestionem Spectant, inveniuntur non in diverbiis, sed duo saltem in lyricis partibus, unus in recitativa, cuius natura prope abesta lyrica Eos autem, quos facit poeta loquentes, animi quodam motu perturbatos videmus eoque vehementi. Ita chorus Ch0eph. 399 non mediocriter excitatus, cum audiviSSet ' q
30쪽
in simili 0ndicione versatur Xerxes in patriam rediens. Adspicienti d0mum suam denuo in mentem venit, quanta sit calamitas terrae suae in ilieta questibus resonat tota scena atque magis magi Sque re Sollicitatur, ut p0stremo illa verba pronuntiet, quae plane desperantem deseribunt:
N0n minus comm0tus est chorus in Electra, non dol0re oppressus, Sicut chorus in Aeschyli Choseph 0ris, sed summo gaudio elatus pronuntiat:
Tribus his l0eis e0nuitationem animi quandam vehementem invenimus atque ea perS0na, quae hoc affectu perturbatur,
animum Suum relevat, cum Xponit, quare comm0Ventur. Eum autem, uiu mens vehementer perturbata St, uti ratione minus diligenter structa id est anae0luthie loqui on-Sentaneum est Habemus igitur n0n orationem secum animo considerantis atque exiliter ieiuneque disputantis, sed sublimem
his loci e0nStructionem ciet ab eat usurpasse h0 modo Scriptor prosaicus loquitur, qui quin anacoluthia admissa nominativumi Cui autem haec verba atque omnino tota stropha tribuenda sint ambigitur libri etsi ea assignant lectrae, tamen iam Engerus mus. rhen XII 89 voluit Orosioni sacer loquentem atque nuper ecklinus ann suppl. XIII p 235 idquo recte. Nam condicio misera, in qua
VerSatur chorus, e magis perspicitur, si is, in quo adhuc omni salutis spes posita erat, a facinore scelesto abhorrens liquid temporis Serupulos movit.
posuis8et, non est dubium P00ia autem posuit accusativum. Iam ver natura huius casus postulat, unde regatur. Praeterea exigunt illa participia n0ti0nem animadvertendi universam habentia, ut conectantur arte cum praecedentibus. Quid autem praecedit 3 Periphrasis affectionem quandam significans est praemissa Sed cum pronomen perS0nale lini Sive latam, accedat, ea perS0na, quae hoc pronomine describitur, subaudienda est quasi subiectum,
ut participium sequens in n0minativo p0nendum fuerit. At quid sit Nominativus n0n 0nitur, sed accusativus, ut illa per80na quasi obieetum intellegatur. Itaque aliquid esse debet, qu0d illum accusativum p0stulaverit. Id autem unde eliciendum est nisi ex praemissis verbis Cum praecedentibus vehemen quidam affectus exprimatur, non errore ducimur, si dicimus affectum imperium tenere, cui subiungatur perS0na. Itaque c0gitati t0tius enuntiationis ita vertitur, ut affectuSquaSi subiectum, persona quasi biectum intellegatur, ut accuSativus participii, qui ad pers0nam Spectat, applicari p0SSit isque pr0rsus generaliter. Qualis autem Sit quamque acceperit serinam illa cogitatio, cum verteretur, n0n 0SSum HS enarrare. Ea autem ratio, qua id quod est subiectum l0gicum, ut ita dicam, quasi obieetum intellegitur, soli est poesi tribuenda. Nam non mens, sed sensus effecit hanc anacollathiam. Anacoluthiae autem offensi videtur me iudice leniri atque paene t0lli ea ratione, qua illa verba ab histri0nibus
pronuntiata sunt credenda. Cum enim ea certo numero cantarentur, ratio musicae artis multum abiit, ut sortasse
certum non potest affirmari post illa verba, quae primariam Sententiam esseiunt, orati non statim continuaretur, Sed interrumperetur per pausam quandam; ut 0rtasse dici p0test participium κλυ6υσα vel τρυο διυetu, quippe quod ad sententiam ipsam nihil c0nserret, quasi delituisse ac paene n0n SSe auditum id est perspicuum illis participiis positis, quae ex legibus grammaticis deesse poterant, orationem XiStere multo
Ex eis igitur, quae ostendi, satis apparet 0etam non idcirco accusativum posuisse, quod in mente habuit certum Verbum hune casum regens sed hic parti ei pii casus in uni-