장음표시 사용
21쪽
tione fieri possit illud, quod canitur in psalmo: ocote inquit, et ridete, quontiam esto tire siminνε. Sed et propositi nostri rati in id convenit, quippe qui, cum aliquandiuvariis ac tristibus saecularis militiae turbinibus volveremur, 5 tandem nos in portum religionis, cunctis semper fidissimum, Christo adspirante condidimus, ut ibi depositis vanitatis ac superbiae flatibus christianae humilitatis sacrificio placantes
deum non solum praesentis vitae naufragia sed etiam futuri saeculi incendia vitare pοSS US.
io Sed iam in nomine domini, quod instat, adgrediar, ut scilicet a maioribus radita et apud nos deposita describam,
relatoris fide potius quam auctoris praesumptione hac famen scribendi lege servata, ut nequaquam omnia Sed tantum neceSSaria quaeque perstringam, neque id ornat et exacto sed 15 facili communique sermone, ut pleraque significata potiusquam explicata videantur. Scribant hi laute et accurate, qui ad hoc munus vel ingenii fiducia vel officii ratione ducuntur. Me ero sublevandae recordationis vel potius oblivionis meae gratia commonitorium mihimet parasse suffecerit, quod a tamen paulatim recolendo, quae didici, emendare et implere quotidie domino praestante conabor. Atque hoc ipsum idcirco praemonui, ut, si forte elapsum nobis in manus sanctorum devenerit, nihil in eo temere reprehendant, quod adhuc videant promissa emendatione limandum. a II 'I Saepe igitur magno studio et summa adsentione perquirens a quam plurimis sanctitate et doctrina praestantibus viris, quοnammodo possim certa quadam et quasi generali ac regulari via catholicae fidei veritatem ab haereticae pravitatis salsitate discernere, huiusmodi semper responso sum ab omnibus sere retuli, quod, sive ego sive quis alius vellet exsurgentium haereticorum fraudes deprehendere la- Ps d 63, 11.
22쪽
queosque vitare et in fide sanae sanus atque integer permanere, duplici modo munire fidem suam domino adiuvante deberet, primum scilice divinae Legis auctoritate, tum deinde ecclesiae catholicae traditione.(2 Hic forsitan requirat aliquis: Cum sit perfectus scrip 5 furarum canon sibique ad omnia satis superque sufficiat, quid opus est, ut et ecclesiasticae intelligentiae iungatur auctoritas Quia videlicet scripturam sacram pro ipsa sui altitudine non uno eodemque sensu universi accipiunt, sed eiusdem eloquia aliter atque aliter alius atque alius infer-io pretatur, ut paene, quot homines sunt, tot illinc sententiae erui posse videantur. Aliter namque illam Novatianus, aliter Sabellius, aliter Donatus exponit, aliter Arrius, EunomiuS, Macedonius, aliter Photinus, Apollinaris, Priscillianus, aliter Iovinianus, Pelagius, Caelestius, aliter postrem Nestorius. 15 Atque idcirco multum necesse est propter tantos tam varii erroris amfractus, ut propheticae et apostolicae interpretationis linea secundum ecclesiastici et catholici sensus normam dirigatur.(3 In ipsa item catholica ecclesia magnopere curandum sto est, ut id teneamus, quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est; hoc est etenim vere proprieque catholicum Quod ipsa vis nominis ratioque declarat, quae omnia sere universaliter comprehendis Sed hoc ita demum
fit, si sequamur universitatem antiquitatem cοDSensionem. 25 Sequemur autem universitatem hoc modo, si hanc unam fidem veram esse fateamur, quam fota per orbem terrarum confitetur ecclesia, antiquitatem vero ita, si ab his sensibus nullatenus recedamus, quos Sanctos maiοres ac patreS nostros celebrasse manifestum est, consenSionem suoque do
itidem, si in ipsa vetustate omnium vel certe paene omnium sacerdotum pariter et magistrorum definitiones sententiasque
23쪽
si se aliqua ecclesiae particula ab universalis fidei communione praeciderit Quid utique, nisi ut pestifer corruptoque membro sanitatem universi corporis anteponat 5 Quid, si novella aliqua contagi non iam portiunculam tantum, sed totam pariter ecclesiam commaculare conetur Tunc item providebis, ut antiquitati inhaereat, quae prorsus iam non potest ab ulla novitatis fraude seduci. Quid, si in ipsa vetustate duorum aut trium hominum vel certe civitatis uniusso aut etiam provinciae alicuius error deprehendatur 2 Tunc omnino curabit, ut paucorum femeritati vel inscitiae, si qua sunt universaliter antiquitus universalis concilii decreta, praeponat. Quid, si tale aliquid emergat, ubi nihil eiusmodi
reperiatur Tunc peram dabit, ut conlatas inter se maiο- 1 rum consula interrogetque sententias, eorum dumtaxat, qui diversis licet temporibus et locis, in unius tamen ecclesiae catholicae cοmmunione et fide permanentes, magistri probabiles extiterunt; et quidquid nοn unus aut duo tantum sed m-
ne pariter uno eodemque consenSu aperte equenter per-2o severanter fenuisse scripsisse docuisse cognoverit, id sibi quoque intelligat absque ulla dubitatione credendum. IV. Sed ut planiora fiant, quae dicimus, exemplis singillatim inlustranda sunt et paulo uberius exaggeranda, ne immodicae brevitatis studio rapiantur rerum pondera ora-25 fionis celeritate.(5 Tempore Donati, a quo Donatistae, cum sese multa pars Africae in erroris sui furias praecipitaret, cumque immemοr nominis religionis professionis, unius hominis sacrilegam temeritatem ecclesiae Christi praeponeret, tunc, quiso cumque per Africam constituti profano schismate detestato universis mundi ecclesiis adsociati sunt, soli ex illis omnibus infra sacraria catholicae fidei salvi esse potuerunt, egregiam profecto relinquentes posteris formam, quemadmodum scilices
24쪽
deinceps bono more unius aut certe paucorum Vesaniae universorum sanitas anteferretur.(6 Item quando Arrianorum venenum non iam pοrtiunculam quandam sed paene orbem fοfum contaminaverat, adeo ut prope cunctis latini sermonis episcopis partim vi partim fraude deceptis caligo quaedam mentibus offunderetur, quissinam potissimum in fanta rerum confusione sequendum laret, tunc, quisquis verus Christi amator et cultor extitis, antiquam fidem novellae perfidiae praeferendo, nulla contagii ipsius peste maculatus est. Cuius quidem temporis periculo togati Superque monstratum est, quantum invehatur calamitatis novelli dogmatis inductione. Tunc siquidem non solum parvae res, Sed etiam maximae labefactatae sunt. Nec enim tantum adfinitates cognationes amicitiae domus, verum etiam urbes populi provinciae nationes, universum poStrem Ro-15 manum imperium funditus concussum et emotum est. Namque cum profana ipsa Arrianorum nοvitas velut quaedam Bellona aut Furia, capto primo omnium imperatore, cuncta deinde palatii culmina legibus novis subiugasset, nequaquam deinceps destitit universa miscere atque vexare, priVasa ac republica, Sacra profanaque omnia, nullum boni et veri gerere discrimen, sed quoscumque conlibuisset, famquam de loco superiore percutere. Tunc temeratae coniuges, depullatae Viduae, profanatae virgines, dilacerata monasteria, disturbati clerici, verberati levitae, acti in exilium sacerdotes, p-25pleta sanctis ergastula carcere metalla, quorum para marima, interdictis urbibus protrusi atque extorres inter deserta spe,
luncas seras saxa, nuditate fame siti affecti contriti offabefacti sunt. Atque haec omnia numquid ullam aliam ob causam, nisi utique dum pro caelesti dogmate humanae sosuperstitiones introducuntur, dum bene fundata antiquitas scelesta novitate subruitur, dum superiorum instituta violantur, dum rescinduntur scita patrum, dum convelluntur defi-
25쪽
nita maiorum, dum sese intra sacratae atque incorruptae vetustatis castissimos limites profanae ac novellae curiositatis
libido non confines V. I Sed forsitan odio novitatis et amore vetustatis 5 haec fingimus Quisquis hoc aestimas, beat saltem credat Ambrosio, qui in secundo ad imperatorem Gratianum libro acerbitatem temporis ipse deplorans ait: Seu iam atra,
tesque miramur Nam quis ille tam demens est, qui eos,
35 etsi adsequi non valeat, non exoptet equi, quos a defensione maiorum fidei nulla vis depulis, non minae, non blandimenta, nοn vita, non mοrs, non palatium, non Satellites, non imperator, non imperium, non homines, non daemones Quos, inquam, pro religiosae vetustatis tenacitat, tantoso munere dominus dignos iudicavit, ut per eos prostrata restauraret ecclesias, extinctos spiritaliter populos vivificaret, Ambros de fido II c. XVI, 1.1. 12 Ambros de fido III
26쪽
deiectas sacerdotum coronas reponeret, nefarias illas novellae impietatis non literas sed lituras, infuso caelitus episcopis fidelium lacrimarum lante deleret, universum postremo iam paene mundum Saeva repentinae haereseos tempestate perculsum, ad antiquam fidem a novella perfidia, ad antiquam 5 sanitatem a novitatis vesania, ad antiquam lucem a novitatis caecitate revocaret l(8 Sed in hac divina quadam confessorum virtute illud
est etirem nobis vel maxime considerandum, quod tunc apud ipsam ecclesiae vetustatem non partis alicuius sed universi-1o fatis ab iis est suscepta defensio. Neque enim sas erat, ut tanti ac tales viri unius aut duorum hominum errabundas sibique ipsis contrarias suspiciones tam magno molimine adgererent aut vero pro alicuius provinciolae temeraria quadam conspiratione certarent, sed omnium Sanctae ecclesiae sacer-15dotum apostolicae et catholicae veritatis heredum decreta et definita sectantes maluerunt semetipsos quam vetustae universitatis fidem prodere. Unde et ad tantam gloriam pervenire meruerunt, ut non solum conse8Sores, verum etiam
consessorum principes iure meritoque habeantur. Eo VI. Magnum hoc igitur eorundem beatorum exemplum planeque divinum et veris quibusque catholicis indefessa meditatione recolendum, qui in mοdum septemplicis candelabri septena sancti spiritus luce radiati clarissimam posteris formulam praemonstrarunt, quonammodo deinceps per Singula as aeque errorum vaniloquia sacratae vetustatis auctoritate prosanae novitatis conteratur audacia. s Neque hoc sane novum; siquidem mos iste semper in ecclesia viguit, ut, quo quisque foret religiosior, eo prοmptius novellis adinventionibus contrairet. MExemplis talibus plena sunt omnia. Sed ne longum fiat,
27쪽
unum aliquod et hoc ab apostolica potissimum sede sumemuS, ut omnes luce clarius videant, beatorum apοstolorum beata Successi quanta vi semper, quant studio, quanta contentione
defenderit susceptae semel religionis integritatem. Quondam 5 igitur venerabilis memoriae Agrippinus Carthaginiensis episcopus primus omnium mortalium contra divum canonem, contra universalis ecclesiae regulam, confra sensum mutum consacerdotum, contra morem atque instituta maiorum rebaptigandum esse censebat Quae praesumptio tantum mali 1o invexit, ut non solum haereticis omnibus formam sacrilegii, sed etiam quibusdam catholicis occasionem praebuerit erroris. Cum ergo undique ad novitatem rei cuncti reclamarent, atque Omne quaquaversum Sacerdotes pro suo quisque studio reniterentur, tunc beatae memoriae papa Stephanus, apo-15 stolicae sedis antistes, cum ceteris quidem collegi suis, sed tamen prae ceteris restitit, dignum, ut opinor, existimans,
si reliquos omnes tantum fidei devotione vinceret, quantum loci auctoritate superabat. Denique in epistula, quae tunc ad Africam missa est, his verbis sanxit nihil Oxonatim, a nigi quod tradirum est. Infelligebas etenim vir sanctus et prudens, nihil aliud rationem pietatis admittere, nisi ut omnia, qua fide a patribus suscepta forent, eadem fide filiis consignarentur, Osque religiοnem non qua vellemus, ducere, sed potius, qua illa duceret, sequi oportere, idque esse proprium a christianae mοdestiae et gravitatis, non sua posteris tradere, sed a maioribus accepta servare. Quis ergo func universi
negotii exitus 2 Quis utique, nisi usitatus et solitus praetenta est scilicet antiquitas, explosa novitas. Io Sed forte funcipsi novitiae adinventioni patrocinia defuerunt Immo veroso tanta vis ingenii adfuit, tanta eloquentiae flumina, tantus
adSertorum numerus, tanta veri similitudo, tanta divinae Legis oracula, sed plane novo ac malo more intellecta, ut mihi omnis illa conspiratio nullo modo destrui potuisse videa-
28쪽
VI IB-VII 113. stur, nisi sola fanti moliminis causa, ipsa illa suscepta, ipsa defensa, ipsa laudata novitatis professio destituisset. Quid postremo ipsius Ahicani concilii sive decreti quae viresPDonante deo nullae, sed universa famquam omnia, tamquam fabulae, tamquam superflua, abolita antiquata cal-5cata fiunt.(II EV rerum mira conversio Auctores eiusdem opinionis catholici, consectatores vero haeretici iudicantur; solvuntur magistri, condemnantur discipuli, conscriptores librorum filii regni erunt, adsertores ver gehenna SUScipiet noNam quis ille tam demens est, qui illud sanctorum omnium et episcoporum et martyrum lumen, beatissimum Cyprianum, cum ceteris collegis suis in aeternum dubitet regnaturum esse cum Christo Aut quis tam contra sacrilegus, qui Donatistas et ceteras pestes, quae illius auctoritate concilii is rebaptigare se iactitans, in sempiternum neget arsurοs 8Secum diabolo VII. Quod quidem mihi divinitus videtur promulgatum
esse iudicium propter eorum maxime fraudulentiam, qui, cum sub alieno nomine haeresim concinnare machinentur, captantio
plerumque veteris cuiuspiam viri scripta paulo involutius edita, quae pro ipsa sui obscuritate dogmati suo quasi congruant, ut illud nescio quid, quodcumque prοferunt, neque primi neque soli sentire videantur. Quorum ego nequitiam duplici
odio dignam iudico, vel eo quod haereseos venenum propi-25 nare aliis non pertimescunt, vel eo etiam, quod sancti cuiusque viri memoriam famquam sopitos iam cineres profana manu ventilans, et quae silentio sepeliri oportebat, rediviva opinione diffamant, sequentes omnino vestigia auctoris sui Cham, qui nuditatem venerandi Noe non modo reperire soneglexit, verum quoque inridendam ceteris enuntiavis Unde
29쪽
io m il)-(12 . tantam laesae pietatis meruit offensam, ut etiam posteri ipsius peccati sui maledictis obligarentur, beatis illis fratribus multum longeque dissimilis, qui nuditatem ipsam reverendi
patris neque suis temerare culis neque alienis patere volu-5 erunt, sed aversi, ut scribitur, texerunt eum, quod est erratum sancti viri nec adprobasse nec prodidisse, atque
idcirco beata in posteros benedictione donati sunt. Sed
ad propositum redeamUS.(12 Magno igitur metu nobis immutatae fidei ac feme-io rasae religionis piaculum pertimescendum est, a quo nos nοn solum constitutionis ecclesiasticae disciplina sed etiam censura apostolicae deferret auctoritatis. Scitum etenim cunctis est, quam graViter, quam Severe, quam vehementer invehatur in quosdam beatus apostolus Paulus, qui mira levitate nimium 15 cito translati fuerant ab eo, qui eoε Ocnyei ut in rcitiam Chriati, in aliua ero elium, quod non egi litia, qui Cou-cerforant ibi mustistros a Suc Siderio, veritate qui- m,uilitum onerientes, confersi vero ad fabulas habenteε
mnutionem , quod Primum fuem inritam ierassent; quos redeceperant hi, de quibus ad Romanos fratres scribit idem apοstolus: Ost clitem OS friarere, ut ObSeryeliceOR, Mimεεensiones et O nilicula Praeter Uoctrinam, quom PSi minoiεlim faciunt, et aeclinate a illis mitigmolli enim
30쪽
autem, quod de his item scribitur: e ultro non Proficiunt
inεimenti enim Ortim mori egis erit omnibus, Sicut et 1o illorui fuit. VIII. Cum ergo sales quidam circumeuntes prοvincias et civitates atque errores venalitios circumferendo etiam ad Galatas devenissent, cumque his auditis Galatae nausea quadam veritatis adfecti apostolicae catholicaeque doctrinae 15 manna revomentes haereticae novitatis sordibus oblectarentur, ita sese apostolicae potestatis exseruit auctoritas, ut summa cum severitate decerneret se licet otii noε, inquit, aut ove, ae uel eno eliges Obis, Proeterquia quoqρηα eligατimus Obi Mnothemo ait. Quid est, quod ait:Meabo licet nos Cur non potius sed licet ego Hoc est etiamsi Petrus, etiamsi Andreas, etiamsi Ioannes, etiamsi postremo omnis apostolorum chorus entitiseliget robig, Prctererquum quo eτα-eliguximuε, nothemo it Tremenda districtio, propter adserendam primae fidei tenacitatem nec sibi nec aeceteris coapostolis pepercisse. Parum est. Etiamsi avelu inquit, de coelo exa eligerisObiε, ruerer quom quod excveli-2ανimu ,riuraemia Sit Non suffecerat ad custodiam traditae semel fidei, humanae conditionis commemorasse naturam, niSi angelicam quoque excellentiam comprehendisset Licet noε, so