Mnemosyne

11쪽

Conιinuantur a Mnem. III. 4 8). conscriptis observationibus in Herodotum, quas superiori

fasciculo inserendas curavi continuo reliqua retractare coepi et cum universo per diligenter chmparare, ut ad singulos locos affatim exemplorum haberem, quibus meas suspiciones cons marem, subinde etiam everterem. Quod autem cepi consilium Herodotum ex ipso Herodoto emendandi, id non mutabo, cum videam correctionibus illustrandis copiam exemplorum, e quibus sermonis ratio et usus cognosci potest, minime deesse et Herodotum tot habere sibi propria, ut magnum sit periculum errandi, quotiescumque alius testimonium dicere iubetur. Huiussere generis est illud, quod dixi de dialoeto Ionici memini me asserre duos locos, in quibus vocabulum, quod paulo remotius

esset a communi Graecorum consuetudine, iuxta cum interpretatione in nostris libris legeretur. Hi loci erantes. 41 ubi κλῶπες κακοοργοι et VII 64 ubi ξώας σαγαρις sine suspicione legebantur. Ultimum hoc potuissem firmare allato II. 1, ubi ξυς ἀκόντια non minus vitiose legitur; sed praestat nunc, antequam telam aliquantisper intermissam pertexamus, duobus vel iribus exemplis indicare, quam periculosa et dissicilis haeo quaestio sit. Misso Hermogene, qui Hecatae dialectum ἄκρατον vocat, ποιωλην vero Herodoti quod quid sit disceptari potest .

utilius est ex Herodoto ipso aliquot exempla eligere insigniora.

12쪽

Notissima est locutio πρὸς λκην τράπεσθαι, quae legitur III. 78. IV. 125 IX. 102 et his locis laeti fidenter corrigere possumus id, quod legitur II. 45 ἐς λκην τραπόμενον, nam certum discrimen est. Getae πρὸς γνωμοσυνην τράποντο IV. 95 Iones ἐτραποντο πρὸς γνωμην Hestiaei. iusdemmodi est, quod legitur πρὸς τα γαλματα, V. 86 π τα πρόβατα VIII 19 cet. Contra dicitur τράπεσθαι ἐς φυγὴν VIII 89. 1 ἐς Κα- ρυςον VIII. 121 ἐς τὸ rais IX. 59. Xerxes sonuerιi iram in Phoenices, τραπετο πρὸς τους οὐκας. VIII. 0 contra IV. 148 Minyae ἐτράπονf ἐς τους Παρωρεητας, i. e. in fines Paroreatarum profecti sunt. Hoc igitur certum est, sed IX. 18 exstat

πρὸς ἀ λ τ ιν τραπομDους. Vocabulum αλέ-ιν lubenter expungerem et reponerem αλκην, cum praesertim paucis versibus interiectis sequatur αλκης μετέχουσι nisi scirem quam parum Herodotus in talibus sibi constet. Sic speculator apud eum est κατασκοπος , sed bis, si bene memini, ii, qui fuerant κατασκο-οι repente fiunt κατόπται , III. 17. 21. Si sere semperlegeretur vocabulum κατοπτης et bis tantum appareret κατασκοπος quis non usitatius verbum alteri cedere iuberet Nunc

cogimur concedere id, quod dixit Hermogenes. saepissime legitur ψῆσαι, semel tantum αιτ ναι et quidem in re prorsus eadem Amasis enim, III. 40, litteras dat ad Polycratem, quibus eum hortatur ut abiiciat ἐπ' ἡ τ απολοπιν μαλιταον υ ν αλγήσε ιέ. Factum est quod nemo nescit Polycrates ἐδι το ἐπ λαν μαλις την ψυχην σηθε I απολομένον, III 41. Mox Amasis Polycrati renuntiat amicitiam, α μη ἀλγ- ε την φυκην III. 45. Sic promiscue dicuntur ἐκ του φανερο et ἐμφανέως. sili famulus V. 111 eodem capite δε αεπις. Vocatur. ὀπέων et πηρετης. Frequentissima loeutiodest οὐδενα λόγον ἔχειν bis legitur οὐδεμειν μιν ἔχειν VIII. 145 M IX. 6. opprobrium solet esse ειδος, semel est δέννος, IX. 107. quia saepe vocabula sic coniunguntur, ut exempla osten dent Legitur VII 57, γαυρματα καὶ μεγαλοπρεπέςατα; VII 158 ψελίαι τε καὶ παυρέσιες VII. 225 παραχρεωφαενο τε καὶατεστες VIII. 69 αγαώμενο τε καὶ φιονέοντες VIII. 70 δέος τε καὶ ρρωδίη VIII is ἐκπλαγέντα τε καὶ πεφλωαντα VIII ss μ ε καὶ lμωγή VIII. 10 ἀνισών τε καὶ τἀώθαλον, cet.

quibus exemplis si luce larius primo loco, quem laudoi,

13쪽

eorrigendum esse ἀγαυριτατά τε καὶ μεγαλοπρεπέτασα Illa locutio τε και quae innumeris Oeis in Musis legitur, semel iterumque oblitterata est. Collatis v. c. IV. 126 ας τε καὶ παυσαμενος V. 62 κατώναι τε καὶ ἐλιυθερουν τα 'Mήνας V.

85 δέκα Ἀδίδοσάν τε καὶ ἐλάμβανον V. M επιχευ- τε καὶ ἔσχε Κήμνθον VII 164 ἔσχε τε καὶ κατοικμε; VIII. 1κεσάν τε καὶ κατεαοντο VIII. 124 ἐβώθη τε καὶ δοξώθης IX. 4 προσεκέετό τε καὶ ἐλύπεε, his locis, inquam Oollatis eum aliis ubi locutumi τε και locus non est, . c. VIII 57 ι καὶ πειρω, ubi ridieulum foret in τε καὶ πειρω VIII. 66 ἔπλεον, Εὐήπου καθ ἐγένοντο ἐν Φαλερν VIII 8 συν ταων si καὶ mi Λημνι εξεπληρουτο τὸ ναυτικήν, apparebit VII 8 3 5 κατερ-

γά νυ καὶ προσεκπιέσαντο νεα, omnino legsndum esse κατερ-

γῶν τὸ τε καI. Non minus necessarium est VII. 201 reponere πρὸς νιτον τε κα μεσαμβρlην pro eo quod nunc legitur πρωνιτον καὶ μεσαμβρέ- oonfer modo VII 12 πρὸς μεσαμβριοτε καὶ ανεμον νότον vel VII. 11 χρύσεα τε καὶ ἄργύρια ποτμρια τε καὶ κρητῆρας Adhibe eandem correctionem VII. 10 34συν Δάτι καὶ Ἀρταφέρνεi, nam ceteroquin semper legitur ἀπιτε καὶ Αρταφέρ εῖ, t. VI. 4. 11 et idem illud decimum

caput septimi liber S. .

Sed, uti sat sermo unde deflexit, iam satis est perspicuum, quam lato hae quaesti pateat et quanti sit ad Herodotum recte intelligendum. Verum nunc hoc non ago, ut ea omnia. quae huc pertineant, persequar, sed ad alia transibo, in quibuseertior lux a1 get, correctis tamen ante duobus locis, in quibus priscum et Ionicum oeabulum periisse videtur. Prior erit

VI. 63. Aristoni Spartanorum regi nuntiatur peperisse uxorem: επὶ δακτμων συμβαλλιμενος τους μῆνας, lira πομόσας'

οὐκ αν ἐμὸς ἡ Συμβῶ εσθαι hac ipsa significatione, quam noster locus postulat, saepe legitur sed numquam Herodotus adiecit ἐπὶ δακτή - , neque, si res alibi ita tulisset, adieci rus suisse videtur praesis enim erat vocabulum, quod oeloco, nisi me omnia saliunt, dedit et ex lanum more dare debuit πεμπαζόμενος, quod vel ex Proteo apud Homerum iis tum erit. Alter locus est IV. 12s, ubi de asinis in exercitu regis Barii 'πβρl ντες ἄν- ειοι ἐταρασσον est petrare των Σκυθέων. Iam esselingius docuit, quam recte de asinis dicatur

14쪽

υβρέζειν sed haec res nunc non agitur, num βρις asinis propria sit, sed num sic indicari potuerit sonus ille seris terribilis, ut est in sabula. Iam invenio apud Pollucem, V. 88, ευρον μέντοι ἐγω ἐπὶ ia τῶν ρκτων βρα ιν καὶ βραζουσαι, et paulo superius δοκεῖ δ' ιον επὶ αἰγῶν καλλον Βαι ὁ φριμαγμὸς φρι- ματτεσθαι φριματτόμεναι. ς Ηρόδοτος ἔσφαλτα επὶ των βρεφων τῶν Φρυγων λέγων, βληχασθαι τας αἶγας οἰόμενος. Vides h minem errare et nihil obstat quominus eum errasse quoque

eredaimis in significatione verbi ραων, quod semel tantum legit et quod nihil mirum est de aliis quoque animalibus, non de ursis solum, in usu fuisse, cum ρά ιν quod a βμων rigine non diversum esse videtur, de canibus dicatur. Rudentes igitur asinos apud Herodotum βρα ντας dictos fuisse suspicor. Primo apite primi libri legimus Phoenices ri,M Ερυθρῆς

καλευμένης θαλασσης πικομένους ἐπὶ τηνδε τὴν θαλασσαν καὶ οικησαντας τουτον τὸν χωρον τον καὶ νυν Ἀἰκέουσι αυτἱκαναυτιλωσι μακρησι πιθεσθαι. In his duo sunt, quibus offendor.

Illud καὶ νυν apud Herodotum praeterea nusquam legitur semper dicit καὶ νυν ἔτι, quod reponendum . . ex I. 167, 175. II. 99 155. III. 48. VII. 178. bservavi praeterea locutiones ἔτι καὶ ἐς τόδε, II. 155. IV. 10 cet. ἔτι κοῶ τὸ μέχρι μευ, II. 182 H δ' - ἐμεῖ. II. 50 saepius quoque ἔτι καὶ ἐς ἐμέ, alias ninitas, sed perpetuo adhaeret particula ἔτι Excidit quoque, nec dissicile es invenire causam. II. 115 Paris in Aegym inii delatus venit ad Herculis templum, τὸ καὶ νυν ἐςI verum est ἔτι ἐςL Alterum vitium contraxit vocabulum οἰκ Iσαντας, quod in οἰκήσαντας abiit. Certo discrimine haec vocabula

listinguuntur. Habitare est οἰκεῖν sive κατοικεῖν promiscue sicineolae dicuntur modo οἰκημένοι, modo κατοικημένοι Coloni vero

οικι υσι sive πόλιν sive χῶρον ipsa urbs laιςαα, qui coloniam deduoi dicitur οἰκις- Reae vel populus, cuius iussu et imperiobo sit, κατοικIζει, quod inprimis solemne est de Persarum rege, qui debellatos hostes facit νασπαςους Patria vel οικιςής ipse regionem, in quam mittitur colonia, ποικίζει Coloni tandem κατοικί νται, interdum quoque οικίζηνται aut veteribus incolis παροικέονται. Sed quomodo distinguantur Iκεῖν et οἰκίζειν, id quod nunc inprimis agitur, Optime docebit I 57: τοῖσι νυν ἔτι

15쪽

Πλακω τε καὶ Σκυλάm Πελασγῶν laισἀντ- ἐν 'EM War τιν. conferri praeterea et alii multi loci possunt et VII. 170 Cretenses, qui Hyriam in Italia condiderant, dicuntur τας ἄλλας ἰκμαι, quas Tarentini postea frustra adorti sunt Eodem capite Micythus quidam Rheginus patria pulsus dicitur οἰκῆσαι Tegeam in Arcadia . Quod autem ad nostrum locum attinet, idem illud οι κ .m χῶρον recte legitur . 42. Dignum quoque est, qui conseratur VII 89 ubi rectissime de Phoenteibus idem narratur hoc modo τὸ παλαιὰν οἴκεον ἐπὶ 'Eρυθρ θαλάσας 1. ἐνθευτεν δ' ὐπερβάντες τῆς ΣυρIης οἰκέουσι τα παρα θαλασσαν. Ex infinita locorum copia seligam praeterea II. 44, ubi Phoenires de templo Herculis: ἔφασαν γαρ αμα Ti ριν οἰκιζομένη ad τὸ - το θεου ἱδρυθῆναι, Βαι δ' μεα ἄπ' ου Tύρον οἰκέου τμηώσια καὶ δασκέλια. Praeter hunc loeum novi duos alios, ubi οἰκωαι et οἰκμαι confusa sunt, nempe IV. 116 et i s. Priori loco de Mytharum tribu quadam leguntur haec: Απιώμενοι δε ἐς τουτον τον χῶρον ἐν- νυν κατοικέαται, Iκησαν τουτον, ubi malim I κισαν Altero loco Iasoni praedicit, tripode ex quo oraculum edebat ab aliquo ex Argonautarum posteris ablato, ἐκατὸν πὸλώας οἰκησαι περι ει ριτ o λιμνην 'Eλληνας πασαν εἶναι ανάγκην. Verum est οἰκIσαι. Restat unicum compositum, nempe ἐνοικεῖν, quod usurpaturiae II. 154 τοῖσι I- ὁ ΨαμμIτιχος Mωσι χώρους ἐνοικῆσαι. II. 178 ἔδωκε Ναύκρατιν πόλιν ἐνοικῆσαι. IX. 106 ἐδόκεε δουναι τὸ ν χώρην Ιοισι ἐνοικησαι. Credibile est igitur VI. 0, legendum esse τοῖσι Αθηναῖοι Σουνιο ενοικησαι ἔδοσαν, non οἰκῆσαι. Minus certa et evidens medicina est VI. 157, ubi Herodotus agrum memorat, Pelasgis ab Atheniensibus assignatum, τήν σφισι an τον Υ σσὸν ἐουσαν ἔδοσαν οἰκῆσαι. Aut ἐνοικῆσαι antiquitus scriptum fuit, aut οὶκIσα Q. posterius videtur verisimilius. Ceterum consentaneum est qua signisicatione ἐνοικεῖν legitur, eadem usurpatum fuisse ἐγκατοικεῖν, et ita obtinet IV. 204. Cui ager assignatur, is ἐγκταται, ut est V. 25.

Sed praeter laudatum locum afferam quatuor alios, ubi praepositio ἐν temporis iniuria periit. Capite 120 libri primi haec sunt verba magorum ad Astyagem Καὶ νυν εἰ φοβερον τι ρέω

16쪽

ἐνωρέομεν, collatis loeis sequentibus L s: πος εἴρετο κροῖσον εὐο ἐνορέη is resis ποιευμέναισι I. 170 BIοις οὐκ ἔφη ἐνορῶν ἐλευθερώ1 rei ἐσομένην. I. 12, οὐκ ἐνωρα τι ριην σοι - ἐς Ἀτυάγεα. V. 56 οὐδαμῶς ἔφη λέγων ἐνορῶν ἐμμενον τουτο Secundus locus est VII. 164 λὰ δικαιοσυνην την οἱ αὐτὸς αλλην-H - ολσαν. Nemo non reponet ἐνεουσαν, inspeetis locis, qui sequuntur VII. 10. go: ὸ δ' αὐτοῖσι ἔνες δεινον:ΠΙ 80. ἐγγινετα οἱ βρις φθόνος ἐμφυεται ἀνθρώπιν III. 82 πολλοῖσι, φιλέει ἐγγώεσθαι, cet. Animadverte porro παρορῶν et παρευρἱ-ειν non nisi de usis poni, os L 7. 58.108. III 51. Tum multum referre, utrum praepositi post verbum iteretur nec ne sto tanes III 83. recte dies ad coniuratos sex ἐγὼ μέν νυν μῶν οὐκ ἐναγωνιευμαι obsonum laret ἐν ossi οὐκ ἐναγωνιευμα sive ἀγωνιωυμαι, nam hoc eo inde est. Utrumque est vox detrectantis retamen , sed illud est ad oertaturos, hoc ad spectatores. Idem valet in ecteris omnibus. Si verbum metaphorice ponitur, praepositim, quod scio, iteratur numquam praeterquam unico loco eoque cormpto. Iones, VI. 12, dicuntur ἐκπλώσαντες α του οὐ malim hoc legere eadem ratione, qua Barius dicit, III. 155 ad Zopyrum: Κῶς οὐκ ἐξέπλωσας τῶν φρενῶν Tertius locus est L 3 κρώου γενομένου. κώ σου φοιτεόντων τῶν Σκυθέοιν ἐπ αγρο reponendum est ἐγγενομμου, sicuti recte legitur I. iso. H. 124.175. V. M. 3 10. . Duplex vitium videre mihi video I. . in his verbis : -- γονοι Λυδου του Ἀτυος, ἡ τευ ο δῆ ς Λύδιος μειλιαας φυτος πρότερον Μηων καλεύμενος disserunt Λύδιος et Λυδός, illud est adiectivum, hoc substantivum : si Lydia recte dioitur ἡ Λυδίη : rex est Κροισος ὁ Λυδός. Legitur nonnumquam ἀνὴρ δε-ς. v. c. III. 122 et VIL 27 et si quoquo nostra loco di-eondum est o Miμος Λυδὸς HM θη, si quidem antea voeabatur, non Μηδνιος. Idem quod hic narratur, iterum docet Berodotus VIL 4. Eodsm capite etiam ho est ερεανεις μεν

ἐπὶ δύο τε κοὐ Iκοσι γενεὰς ἀνδρων, ἔτεα πέντε τε κώ-ντακόσια. Ut quaeque generatio fiat annorum viginι quinque, reponendum est πεντειοντα. Inisa, II. 142, teritas generatio--s pares habentur centum annm. , serto certius est corrupte dies. 10 ἐν νοον ἔχουσα Iσε-Dj0j1jgs by COOste

17쪽

σθαι τὸν Κανδαύλεα, quod ex unico fodie releptui est diem omnes ἰσασθαι . et recte. Nam ille ipse infinitium σε, saepissime legitur coniunetus eum ἐπιθυμέειν, o σωι, is νόον ἔχειν, πινοδει cet. cf. l. 73 125. II. 152 IlI. I. 12o. 12 . IV. 1. 4. 118. V. 4. Is suturum apparet numquam et absurdum foret, etianas appareret. Hinc dubium non est corruptum esse I 86 is νιν ἔχων καταγιέειν ιε- ὀτενδή, ubi lege καταγγιζειν nam praesens non minus bene usurpatur quam oristus, si indieatur id quod staιim fiet et sine mora, cf. I. 109. III. 64, 142. V. T. IX. 11. Hinc Persae lepide ab Herodoto irridentur, quum VI. 44. dicuntur ἐν νουν

ἔχοντες ἄσας av πλεωας δυναιντο κατατρέφεσθαι των Ελληνώδων πολέων recte, nam κατας ρέψασθαι omni acumine carereti Fatendum tamen est futurum quoque legi VIII. I. 8 et II. S. εω ido Metum onem. II p. 228. In notissima narratione de Arione, I 24, Periander vicit κλχθέντας χορέεσθαι εἴ τι λέγοιεν περὶ 'Αρονος. Exeidore aliquot litterae eoniicio εἴ τι λέγειν ἔχοιεν. Venio nunc ad ea, quae Solon Croeso respondisse sertur, in quibus hoc quoque est δὲ πρὸς τούτοισι, τελε--ει βίον εμ, υτος ἐκεῖνος αβιος κεκλῆνθαι ξιὸς ἐς i. Immo εται. Tollendum idem vitium est III 85, ubi Darius ad equisonem, ἄρ 1, inquit μηχανασθαι καὶ κ αναβάλλισθαι, ἁ της ἐπιούσης ἡμέρης ὁ ἀγών ἡμῶν ἐτι. Reserib Mai. Vide quoque an Herodalus seribere potuerit VII 50 δὲ μ τὸ βέβαιον απὸδέξεις, σφαλλεσθαι GIλε ις equidem donec meliora edoctus ero soloco legam ὀφειλμεις , eodem modo dietum, quo Boeoti IX.

Maedonium hortati sunt εἰ ποι - ις τὰ μεις παραινέομεν,εξεις ἀπόνως παντα τα ἐκεIνων βουλιυματα. Huius generis quoque est quod legitur VIII. 140 οστε γὰρ ν περβα-

λοισι . υτε si τε ἐς ἀντεχειν τὸν παντα χρόνον. mendaci ἔσεσθε.

Sod redeundum est ad idem illud caput I. 52. In quo pedimiram accidit Solonem sacere annum decem diebus iusto longiorem, tum Plutarchiam errorem non notare, deinde ipsum locum de intercalatione mitti a Sthbaeo, qui hanc orationem exseripsit 106. x denique computationem esse subineptam. Huc Meedunt multa alia. Novit et probat Imrodotus ΙΙ. 4

18쪽

Aegyptiorum annum, qui singulos menses holunt triginta di rum, sed ultimo mensi quinque dies adiiciunt. Alio loco III.

90, etsi caeteroquin in computandis numeris accuratissimus est, vide modo VII. 184, ompendii causa facit annum trecentorum dierum et sexaginta. Benique Solon non potuit non ineptus videri Croeso, si extra Graeciam Graeco intercalandi more uteretur nam hic mos inprimis Graecus est, vide laud tum caput, II 4 et quidem in re, in qua ne Graeci ipsi quiadem hoc more usi suissent nam intercalatio, quae tuno temporis alternis annis flebat, tantummodo e pertinebat ut singuli menses semper a novilunio inciperent, quod Herodotus ipse im-yrobat et qua norma consentaneum est eum ubi licuerit abstinuisse. Resecta igitur interpolatione, persuasum habeo Herodotum sic sere scripsisses 'Eς γὰρ ἐβδοιο κοντα ἔτεα ουρον τῆς ζόης ἀνθρωπιν προτίθημα Ῥυτοι ἐόντες ἐνιαυτοὶ Utis ἡκοντα παρ- έχοντα μέρας διμοσεις καὶ πεντακισχιλίας καὶ σμυρως. οὐ- των των ἁπασέων κεμερέων, ἡ τέρη αὐτέων τὸ τον, τι Sio Herodotus de more secit annum dierum trecentorum et sex ginta supervenit alius, qui locum ex . . interpolavit. Ita exempla istiusmodi interpolationum occurrent infra. capite 38 eiusdem libri particula γε exeidit. Sed praestat, ante. quam hunc locum attingo, alios quosdam locos eorrigere, qui eodem morbo laborant. Legitur VII. 27 ος καὶ νὼν ἐς πρωτος ἀνθρά - πλούτφ των μεῖς μεν, μετα σέ. Verba sunt Persa rum ad Xerxem de Pythio. Non persuadebo legendum esse μετα γεαι, nisi allatis exemplis VII. 8 τῶν ciam οὐ των μετά γε τους ρατηγους orti ἔσαν ι υνυχαςότατοι. VII ss μετά γε τὰς ΣίδωνIων νέως εὐDξοτάτοις παρεἱχετο. VII 13s: υτρι αν οἱ βασιλέα μετα γε θεους ἀνωσάμενοι. VlL 168 arae ρασχόντες νέας

πλεωας τἀ γε Αθηναίους. IX. 24 μετά γε Μαρώνιον λογιμωτάτου, et Sed idem vitium requon est. Quum Barius iterum legatos mitteret in Graeciam, qui terram et aquam postularent, eos, qui ante non dediderant se, τούτους πάγχυεδόκεε τότε Ισαντας δώσειν, ut est VII 52 sed legendum est τότε γε duum Lacedaemonii ad Plataeas a Persis premerentur, Pausanias mittit equitem ad Athenienses auxilium rogatum. Quod si mittere non potestis inquit, μεῖς δ' ἡμῶν τους τοξότας ἀποπιμι αντες χάριν θέσθε Immo τούς κε τοξότας fles

19쪽

s en cautionem habet. Multis hae vecta Artabani VII sotarrupta videbuntur : κου-θαι τινά φημοι Μαρδόνιον. . . .

υτὸ κυνῶν τε κα ὀρνίων λαψορεύμενον ἡ κου ἐν γ 'Αιηναι- σέ γε ἐν τῆ Λακεδαιμονέων, γνόντα ἐπ' Ιου a ha ἀναγινώσκεις ρατεύεσθαι βασιλua Verum hi usus particulae γε non admodum dissimilis est rationi, qua usurpa- in VII 157 Μ γαρ ἐλπωνς ος οὐκ ἀει παρα σέ γε, ἀλλατρο τουτου φυλαξαι. duum Anaxandridae uxor sterilis esset. V. Ss , ephor regem adiere: ε τοι συ γε σεωinro προυδῆς, ἀή μδε τουτὸ ἐς οὐ περιοπτέ- corrige ηι I γε, ollatis V. 18 νόμος μὲν 1μῖν γέ μι οὐκ ἀτος. VI. 12 πρὸ τουτων κακω ἡμῶν γε κρωσον καὶ ὁτι- ἄλλο παθέειν ω. VIII. 22 -wala γε- τε ἔργω ελοκακέετε. VIII. 142 ὐρῶν δέ γε οὐ ποιητέα. Ris praemissis redeamus ad primum librum Croesi verba sunt

ad filium : φυλακὴν ἔχων, ε κως δυνα ν ἐπὶ τῆς ἐμῆς σε ζόησ1aκλέψαι. mihi quidem verisimile videtur Herodotum aeripsi se is τῆς ἐμῆς σέ γε ζόης διακλέψ/αι, sed non praesto. Bisputat Berodotus I. 1 de dialecto, qua Pelasgi antiquitus

usi sunt et statuit sic εἰ τουτοισι τεκμιαιριμενον δεῖ λέγειν

ἔ- οἱ Πελασγοὶ βαρβαρον γλῶσσαν ἱέντες Faei hic coniret ram eamque tamen multo minus validam a primo adspeeiu videtur, M. I. 142. Sed cogita Da esse repositum a Dindo fio, eodices sere repraesentare formam μαν et videbis pellucem iem solemnem formulam, qua loquitur erodotus, ubi ο- ἔχει ατρεκέως εἶπαι, sicut dixit capitis initio et facit conireturam: ε Ἀσανὼν Sio secundo capite reseri Phoenices narrare regis filiam uropam aptam esse a Graecis quibusdam : addit de - ἁπαν - ουτοι Κρῆτες. Sic II. 8 haec leguntur de arctaadro, qui nomen dedit urbi cuidam in Aegypto, et Banai gener perhibetur suisse Ela δ αν καὶ αλλος τις Ἀρκαν-ha et sic Aristo, VI. 65, quem locum supra excitavi, exol mat οὐκ ad εμ . Saepius idem videre est VII 15s Animadverti praeterea potest particulam αν abiici nullo modo po se, ubi optativus post alterum verbum in in sinitivum converi r v. o. II. 11. Sed est hoc fortasse nimis tritum. Narratures. 5 quomodo Pisistratus arcem Athenarum o sapaverit. ' δε δῆμος, inquit, ὀ - Ἀθηνα. ἐξαπατηθέις Πωκέ οἱ των ςῶν καταλέξας ανδρας, τουτου ς 1 3πυωροι φών

20쪽

οὐκ Hένοντο Πεi τιςράτου, κορυνηφιροι δέ. Neminem vidisse legendum esse τριηκοσέους Nempe utrumque per τ seriheliatur, addita termitiatione ους Fidem sacere poterit Myaeiuas, qui ipsum illum numerum memoriae prodidit. I. 18. Becepti oraculo Lacedaemonii expeditionem secerunt in fines Tegeatarem, πέδας φερόμενοι. Sed, ut est l. 66-ωεέντες τε συμβολη, -οι αὐτων ἐγγρήθμαν, πέδας κοντες, τὰς ἐφέροντο αὐτοὶ , τὸ πεδίον τὸ εγεητέων ἐργάζοντο. Immo ἔλκοντες, M. III. 129. I. 125. Herodotus ter memorat Cappadoces a Graecis Syrios appellatos fuisse, nempe I. 2 v. 49 VII. 72 nominantur igitur recte Syri I. 6 et III. 90, sed non facile adducar ut eredam coniunciim legendum esse ΣυρIους Κα--κας ipso illo aptie septuagesim secundo primi libri, quod modo laudavi incipit enim ab his verbis is Καππαδόκαι ὐπὸ 'Eλλή- Συριοι ὀνομάζονται mox sequitur Dθεν ia Συρίους Καππαδόκας ἀπέρ- γει utidum glossema quantocius expellendum est. Narratur porro I. 75, quomodo Croesus Thaletis callui consilio alyn fluvi. transierit et additur etiam quomodo iii minus verisimilem rationem asserant, qua hoc factum sit pristinum enim fluvii alveum prorsus exaruisse. Αλλα τουτο Do προσὼμαι ' κῶς γαρ arur πορευδμενοι λεβησαν αὐτόν xcidit partieula ἄν et legendum est κῶς γὰρ αν σω τε. Eadem medicina adhibenda est . 106 κως δ' ανε τω σων βουλευμάτων τοιουτό τι ἐπράχθη certum est reponendum esse κῶς δ' a de νευ τε Vide modo ΙΙ. 22 Κῶς - δὴ τα ριοι ν ἀποκιδνος IV. 46 κῶς οὐκ ε ταν ουτοι μιαχοι Croesus sic consolatur se, I Ἀλλὰ ταυτα Iμοσ κου Φιλωούτω γενέσθαι Mallem retentam suisse lectionem antiquarum editionum αἱμονι. Nam sic solet Herodotus. mnia mala et

insolidia τῆ δαωονι tribuuntur vid. I. 210. III. 65, IV. Is VI. II contra Omnia bona et prospera τῆ θεν , IV. 11s, VIII 15;

in incertum eventum nominatur ο θεός, IX. 16.

Vitiose legitur I. 5 Θώματα δὲ γῆ Λυδμ δε συγγραφὴν οὐ μῶλα scripsit Herodotus θωμα α, sicuti II 55: πλέω θωμάσια ἔχει ἡ λλη πασα χώρη. IV. 82 θωμάσια δὲ ἡ χώρη μη οὐκ ἔχει, s. IV. 8 et 1. T. Aliud est 4αυμας ,

vide Ix. 122.