장음표시 사용
11쪽
osso inter peritos iudices constat. Qua minutias si quis curat, non tam ut orationem poetae emendet quam ut qua ratio inter singulose dices intercedat accuratius cognoscat, horrea locupletissima di fionis ommsenianae adeat. Quatuor, quo modo recensui codicibus formam textus Pindarici, qualom Bygantini a veteribus Graecis acgeperant, plenam repraeSentari neque ad instaurandam ius memoriam aliis codicibus opus esse plane mihi persuasum est. Neque qua docta et diligunt com- montatione Abelius Wion. Stud. 1 225 62 do novis subsidiis apparatus critici se stemmate codicum disputavit, in aliam senio fiam, traxerunt. Nam quas me ipsum X aliis codicibus lectiones comprobasse et in textum recepisse coarguit, eas non e meliorelant fluxiss0, sed facillima opera a librariis, scholiis hic illi ad hibitis, correctas esse apparet. Sed cum ante hypographiam inventam in doterioribus codicibus nonnulla menda sublata sint, Omnis autem lectionis secepta auctorem testemve mihi indicandum pro-p0suiss0m, hic illi etiam alii codicos, qui illis int0gritate proximi
essent et ex quibus mendata sectio fluxisse videretur, in critico apparati mihi commemorandi erant. Si in autom hi:
E Medic0us 32, 37 a Ue. XIV in. continet Olympia sit Pythia cumseholiis Vatidanis mixtis optimus eod0 est secunda classis post libro B t D nequ0 amon ad votus exemplar iuxtus indarici
Mediceus 32, 33 saec. XIV in . continui Olympia et Pythia cum scholiis Vaticanis mixtis affinis est odiet H
Gottingensis 1 saec. XIII, continet O. Ι-XIV et . - XII cumseholiis Vaticanis mixtis affinis est codici AP - alatinus bibliothoea Η0id0lburgensis 40 saec XIII, continet Olympia et Pythia in voteribus scholiis affinis maximo stoodidibus KQ ediceus 32, 35 aue. XIlI, contin sit Olympia o Pythia cum scholiis Vaticanis mixtis cognatus os codici P.R Urbinas 44 sade XV contino Olympia et Pythia cum scholiis Vaticanis mixtis affinis est odiet Q. O vim Luidsensis Q 4 90e. XIII X., continet O. I XIII eum scholiis Vaticanis mixtis cognatus os codicibus C h E. - Ambrosianus E 10 sauc. XIII X. conspirat cum O, qua de
12쪽
I. DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICIS.
IXV Parisinus 2403 aed. XIII X., continus Olympia et Pythia et Nem 1 1 68 et 1 33-44 dum scholiis Vaticanis mixtis; o E interpolatum eum esse d0cet P. IX 10, cognatus est Odi-eibus Thomani S. Parisinus 270 saec. XV, contino Olympia et ythia ut Nem. IV 68; e cod. V descendere videtur, sed quaedam peculiaria habot. Eiusdom familia est eod. Paris 270 saec. XVot Vindob. 58 ade XV, qui iam iam saepe correctus St, ut interpolatis propior sit quam Veteribus. I a. homani o Moseliopulsi tarietiniani codices, a grammati eis istis Bygantinis utorpolati eorumque scholiis instructi , Or- rectura Moseliophilea et Tricliniana maximam partem metri
D scholiorum subsidiis. Praeter codices ad recensenda verba poetae scholia et veterem paraphrasin, ut quae non Olum codidibus ipsis su etiam lani eorum antiquiora sint, adseiScenda esse cum dudum intellectum esset, tum a Lehrsio praeclaro libro Dio indarscholion 1873), clara in luco positum est. Itaque eorum quoque testimonia de seriptura discrepantia aliquanto plenius, quam a superioribus editoribus aetum si in adnotation eriti ea commemornri, quamquam ne in Heimsoeilliorum Harhungiorumque nihil non sex scholiis eliciuntium ineptias inciderem, Summam adhibui cautionem. In selioliorum auto tostimoniis asserendis me aliis quam Bookhiana seditionis subsidiis uti non potuiss aegerrime fero, quoniam ditio scholiorum adcurato et pleno apparatu critico instructa etiam post Aboli operam tenuissimam in dosid0riis phil0J0gorum est, neque mihi ipsi copia codices inspiciendi facta est. D dialecticis formis. Vorum etiam supra memoriam veterum grammaticorum ascendore nobis licui vosti a Pindarica dialecti Scripturaeque veteris rationes indagantibus et ad eorum analogiam
reliquam orationem revocantibus. Atque primum Ρindarus sermonem Suorum popularium secutus oeabulorum o o ε αναξ ἀνάσσω ν
δάνω ἀχ εδνεα εἴδομαι εἰδος εἴκοσι ειπεῖν πο εκαστος O. XIII 47)εκατ ελπίς ε0ικα εργον ερεω P. 1 142 ερξαι σπέρα εννυμ ετ0ςῆθος γάλυσος 'Lδαῖος ἰδεῖν ἴδιος ὁρις λιάδα ἰόπλοκος σαντι Tσθμός ibo γωλκύς οἶδα οἶκος 'Aδανος digammo initiali ita usus eSt, ut ante a Vocem in vocalem exuuntsem patienter ferret, cuius rei exempla satis multa congost habos in Augusti H0imori Studiis Pindariei in Aetis uni V. Lundon sis a 885 t in me libello, ei-
13쪽
irago iam Dialelit Pindars, Stig. d. bay. h. 189 p. 25 - 86. Hoc ut ipsa seriptura indicarem, his vocabulis litteram digamma iis locis, quibus suam vim ea tuetur, praefigere non dubitavi, quam vis in nostris codicibus usum digamma scriptum exstet. Hoc onim ita interpretor, ut archetypum illud indari, de quo supra disputavi, ad ultimum redire dieam ad exemplar Atticum, cuius civitatis librarii, cum a crassitudine Aeolica littera abhorrerent, noalienigenarum quidem scriptorum ex libris eam leur dubitarint. Verum enim ver vel nostri codices ante pronomen οἶ ν ἐφελκυστι κ0ν ser non addiderunt et menda nonnulla exhibent, quae X digamma olim seripto nata esse videantur cf. O. IV . X T. Ρ. VII 5. I. V 2. Deinde eum et usu poetarum Aeoli eorum et auctoritate codi- eum indari, quin etiam titulorum Boeoticorum fido constet, poetam
nostrum formi -οισι pro ουσι, σαις pro σας, σαισα pro σασα,
-οισα pro ουσα, μοῖσα pro μ0Bσα, φαεννύς εφεννος κελαδεννύς κλεεννός pro φαεινός κελαδεινός κλεινός, εμμεν pro εἰναι, Συρά- κοσσαι pro Συράκουσαι, νυμα pro νομα, κρέσσων pro κρείσσων, δέκ0μαι pr δεχομαι, γλεφαρον pro βλεφαρον, Ἀθανα pro θαὶναι, Κυράνα pro υρήνη usum esse eundemque συχία Μυκηναι 1σμηνος πονήσαις μενος pr0nuntiasse, pauco locos, quibus Ontraria forma in odistibus exstant, ad amussim ceterorum Oeorum et normam grammaticae rediger ausi sumus, id quod eo confidentius sedimus, quod etiam summ0s viros Oeekhium Hermannum Boroium easdem rationes seeutos esse viderim.
Contra proprietates quasdam rariores, ut πεδά pro μετά o XII 12. Ρ. V 47. 11 74. . 11 74. r. 124), εν pro ἐς P. 1 11 86 1 258. 38. 76. N. 11 31. I. 11 2. h. 108. 119), pr I. 1 26), τε
pro σε O. 1 49), infin. εν pro ειν O. III 5. P. 1 56 115. 72), nec pl. αις pro ας et οις pro ους L 24 sq. es P. II 21. X 60) aec. l. ος ως pro ους N. III 4. . 1 78. N. I 29. X 62),gen Sing. ω pro ου O. III 19. VII 5. X 23. XIII 52. XIV 4. . 1 39. N. 111 10), ut neglegere religioni duximus, ita non iam ortas et Pindaro probatas habvimus, ut a contra c0dicum dom indari orationi inferre auderomus. Idem tamen vereor, ne iusto timidior fuisse videar, quod vulgares formas πεσων et πεσες P. II 41. 11 21),
contra Odicum consensum expellere Veritus sum. Prorsus autem temeritat eorum afui, qui aut duplices formas verborum, velut in die praes. in οισι et μοντι plane reiciendas, aut Omma verba Ρindari ad normam Boeoti eorum titulorum profa codicum auctoritate
14쪽
I. DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICIS.
XI refingenda esse putarent Licut enim mihi quoque persuasum sit Atti eos librarios multa ad suam e0nsuetudinem loquendi detorsisse et indarum ipsum D0ricas formas, velut aec. l. in ΟΣ et ins in in vulgaribus et Atticis anteposuisse, tamen avendum duXimus, ne in textu poeta constituondo fundamentum pedibus subtraheretur. De scriptura vetere. Scripturae generi, quo poeta ipse usus esse videretur, in recognition textuslindarici quam maxime animum attendundum esse in commentati no Di ulteste extestiberii0serungdes indar, hilol. XXV 607-36, exposui neque ex iis, quae tunc disputavi, quidquam nunc muto Burghi aliorumque ea villationibus motus. Namque quod persaepe in codicibus Pindari litt0ris of
ει inter se permutatis iam ante scholiastarum veterum aetatem peccatum est, hoc inde explicandum esse patet, qu0 poeta ipse in carminibus suis scribundis votor scriptura usus est, euius signa cum Attici librarii, inscit solveront, fieri non potuit quin et sententiae et verba poeta nonnumquam corrumperentur. His igitur in robus qui ullam codidibus auctoritatem tribuit, is fortuna temeritati scribarumquo inscitia plus quam rationis lumini se considero fatetur. Ex odo vero usu veteris scripturae repetendum est, quod
in indari libris xarata in vomuntur σὶ pro ἐσσὶ I. II 12 ἀμ ε procis με P. 1 144 θάλ. pro θάλλησε N. IV 88. X 42, με pro
εμμεν vel εἰμεν . II 60. N. V 49. X 51, νεπε pro εννεπε P. IV 97. N. X 79, multa alia, qua referro taedet. Elem Pindarus vetere scribendi ration usus ut o pro O et Z, E pro in t nonnumquam etiam pro I exarabat et litteras consonanto duplicandi cura sup0rs0dit, unde Μ Doricum μέ et dolicum Ιἄμμες exprimebat. Sed pluraque menda e hoc genere scripturae nata tam laetio sit motri indiciis tolli possunt, ut has minutias in
apparatu eritico notatas omnes te aspernaturum fuisse confidam.
In paueis est quod ambigas, utrum Pindaro placuisse putes ξεῖνος a ξεννος, Παρνασός an Παρνασσός, Καφισος an Καφισσός, κνίσα
an κνίσσα νίσομαι an νίσσομαι Alios autem quosdam errores reconditiores ex scriptura vulsere Pindarica non intollecta natos
sagaciter nuper indagavit urentia Stud Vind. I 10. Ad postromum ut qua d dialecto Pindari iusque seriptura
comperta habemus, complectar, in vetere exemplari Boeotico sit ipsius poeta manu exarato infinit praeS. et neque in ειν neque in εν, sed in in gen sing. ec deci neque in ου neque in M, Sed in O nec plur. Aest deci neque in ους neque in ως Sed in
OZ exiisse, nequo ξέννος si ἐμμέν aut ξεῖνος et εἰμεν, sed ΣΕΝΟΣ
15쪽
D coniecturis. Denique aliis quoquo mundi Pindari carmina in omnibus odistibus partim induria librariorum, partim iniuria tempori inquinata sunt, quae nisi audacioribus coniecturis non fossas. Atque iis quidem locis, qui apertu corrupti esse mihi videbantur, coniecturam aliquam in poeta verba reciper quam falsam propagar codicum lectionem malui, iis autem versibus, qui utrum d0pravati an subtili splicatione nodandi sint, dubitare possis, suspiciones cum aliorum tum mea textu subicor cautius ae modestius duxi. Atque pluraeque coniecturae, quas in orationem poetae recipiendas aut in apparatu orifico commemoranda duXi, Superiorum editorum et commontatorum sunt, inprimis Callior gi Cretensis, qui ditionem Romanam a. 15l adornavit Erasmi Schmid Vite-bergae 616), qui metricis rationibus adcuratius indagatis plus quam sexcentis in locis Pindarum se mendasse vor gloriatus est. Cornelii
de auW, qui in Notis in indarum Trai ad Rhonum 1747 folicior et eautior quam in aliis scriptoribus mondandis fuit, I 0ysii Minga relli, cuius conioeturas ii Pindari dis Bonon. 17 73 praestantissimas Hymus laudavit, Christiani Gothi Hoyne, cuius prima editi prodiit 17 73, ultima corrueta se ex seliodi Hoynianis aucta ipsia 1817 Augusti Boseoliti, qui quamvis in editione locupletissima Berotini 18 11 - 1821 motris onformandis set orbis
explicandi plus cura quam emendandis navarit, nonnulla tamen egregie emendavit Godo frodi Hormanni, qui in commentationsed diu luet Pindari a. 1809, Opus e 1 2454s.), otis set Dissertationibus Pindaridis tortio volumini oditionis Hoyniana a. 181 insertis, Censura editionis Dissoniana Opus V 34s.), Emendationibus indaricis Opuse. 1 129ss. 11 H0ss. omnium subtilissim difficultates Pindarica orationis expudivit, rideri et Thier sch, qui et noctis philol. Monue. 11 2704s. t in vorsion Pindari Germ. 1820 grammatica aliquot monita soliditor sustulit, Iohannis Hariun g, quo pauet sagacius, nemo audacius crisin Pindaridam exercuit 1855), ychonis ommson, qui cum primus lectam supellectilum criticam comparassos Burolini 1864 nonnulla etiam coniectura Sanavit Thoodori Bergh, cui quatoriindarum in Poetis lyricis graecis dotiti 1842. 1853 1864 1878 nova subinde seges
feracissima coniecturarum ingeniosarum succrovit. Praeterea ab his editoribus t in tu rotibus in risum iam vocata sunt ny Seri
16쪽
Ι. DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICIS.
XIIIT0ubneriana foras editae. Atque eum diu paene temerarium visum esset post Boeokhii curas indari verba iterum sollicitar et coimiecturis tentaro, Berghii ingenii felici successu alii quoquo viri docti adducti sunt, ut obscuro locos, qui haud paue restabant, assumine emundandi potius quam artificiis interpretationis expedire conarentur. Neque frustra mendando indar operam navasse dixerim
muelem aber, Mnem. . F. XI 24-44,menricum an Her-Werden Pindariea in ann. l. hil suppl. XIII 1 32 et Studia critica h pieritio in indarum, Trai ad Rhen. 1884, Hugonem Iurentia, Nova lectiones indarica in Stud Vindob. Ol. IX a. 1893, alios quos suo loco in commentariis nominabo. In primis HerWerdenum laudo, multa ingenios tentantem, nonnulla seliciter perSanantem Mihi ipsi pauca iteratis euris maculare contigit, plurae, quae tentaminum quam emendationum nomine digniora duxi, in commentariis eriticis delitus00r quam in textu falsa specie splendere malui. Sed hi quoque chartis peperci neque Omne qua Snoveram h in chartas mihi conieceram coniectura in apparatu critico notandas ut 0rscribendas existimavi. Etenim non tantam labem indari ratio traxisse mihi videbatur, ut audacibus coniecturi cum aliorum virorum doctorum tum Harhungit et orne- manni obtemperar fas esse ducerem, neque multo fore pero, qui vana et inutilia fontamina a me silentio praetermissu SSe querantur, nisi fors etiamnunc multi sunt, qui lusus ingenii inutiles immor talitati consecrari velint. En rationes, quas in piniciis indari recognoscendis et critico apparatu instruendis secutus sum Carminibus piniciis integris deperditorum carminum fragmenta adieci, Burghii ordinem umerosque secutus, ne in citandis pretiosissimis reliquiis turbae moverentur. Eiusdem viri do indari carminibus immortaliter moris exemplum aemulatus singulis fragmentis locos subieci,
unde ea petita sint, se potissimas luctionus varias sex libris illis
Editioni carminum i fragmentorum indiculum nominum propriorum rerumque memorabilium subiecimus ita adornatum, ut etiam ros in commentariis x0guticis illustratas et proprietates elocutionis indarica compluctersetur. lenum autem indicem rationis indarica addor noluimus, no in nimium ambitum liber aceresceret eo magis autem hoc labore me supersedere posse
17쪽
arbitratus sum, quod ab Ioli anno Rumpelio in locupletissimo Lexico indarico Lips in odibus subneri 1883 satis hinc
provinciae provisum esse expertus cognovi. II.
DE ARTE METRICA INDARI. Multa cum diffiditia sint in arminibus indari reconfundis et
illustrandis, nillil difficilius est quam vorsus et cola stropharum ruet dividero h summi poeta musicam artem, quae tantopere plausum hominum aequalium tulit' , deperditis notis musicis xipSa compagine versuum recognoseere. Qua de causa non mirum vid0bitur, si spinosis quaestionibus de metristindari curam maximam impendendam atqu0 etiam in his Protegomunis copiosius de iis disserendum duximus Sod cum indaricorum utrorum ratio ab universa umerorum et metrorum doctrina pendeat neque ab arte ceterorum poetarum divelli possit, expositionem metricarum rationum plenam atque perfectam aequi iudi eos in his praefationis angu Stiis a me non exspectabunt. Quae autem indari propria ut ad diagrammata metrica ruet aestimanda nee0ssaria sunt, duplici modo mihi illustranda proposui. Atquo primum quidem singulis schematis brevia commenta metrista subiecimus, quibus in commentis quo numerorum genere stropha quaeque constet se quo modo locoque carmen quodque cantatum esse videatur, succincte expositum invenies. Nequo si quo loco versuum divisio incerta fuit se plurosseandendi via iniri poterant, id silentio pressimus, immo plus unoloe versuum ictuumque duo schemata proponenda eXistimavimus. Nulla enim se metri eos nostra memoria magis sibi ipsos officero cognovi quam quod de rebus dubiis tamquam de tripod uni sapientes praecipiunt, nihil aliorum opiniones curantes. Alteram copiam der motrica Pindari disputandi mihi pra0buit haec praefatio, in quad col motria indariea univorsa id si do versibus pudibus colis numeris carminum Pindaricorum dissorore et signorum metricorum explieationem proponere mihi visum est. Do historia dolo metria o Iustum fundamentum ut diSputationi substruamus, ab historia colometria nobis proficiscendum est. Pindari igitur carmina similiter atque reliquorum poetarum lyricorum librarii olim, cum et charta parcerent et inaequalitate
18쪽
XVVerSuum Speciem parum gratam effici cognovissent, continua scriptura, tamquam 80luta oration composita essent, exarare solebant. λ)Inter Alexandrinos grammaticos Aristophanes Bygantius primus editiones lyricorum et melicorum poetarum parasse fertur, in quibus Stropha in sua quaeque cola discriptae exhiberentur, quod eum Dionysius Halicarnassensis ita narasset, ut melle carmina Omnia ab Aristophati sis alio quodam motrico in cola divisa esse diceret,
Thomas Magistor β ad indari armina ipsa rettulit, si v Dionysii
locum illum t votorum scholiorum incerta festimonia' ad Pindarum coniectura trahens, sive alium auctorem nune deperditum Secutus. Quae autom cola Aristophanos in sua dition discriminaverat, a tamquam a poeta ipso profecta essent, intacta fere posteriores grammatici et motrici servass videntur. Sunt qui dena nonnulli loci, quibus grammaticos loviora mutare, duos versi eulos in unum amplio Tem Versum contrahere ausos esse scholia testantur ad O. 1 125.
numerum versuum στίχων olim aliquanto minorem fuisse discimus. Sed ut econtior0 grammaticos in dispescendis vorsibus etiam longiusquam Aristophanem progressos esse largiamur, tamen iam Heli dorus metricus, qui primo saeculo post Chr. n. floruit, indari strophas in cola similito atqu0 in codicibus nostris faetum videmus, divisas invoni o falsa ol motria suorum librorum in turpes erroresse induci passus est, id quod ex iis, quae Priscianus, De metris Terentii p. 427 . de nugis istius grammatici memoria prodidit, affatim apparot Quo accedit quod papyrus antiquissimus, cui se 28 Bdebemus, carmina similiter atque in nostris codicibus factum os in pusilla cola divisa exhib0t Aristophanes autem ille, ut in aliis partibus grammatica acutum iudicem et diligentem perscrutatorems praestitit, ita difficillima huic provincia metra indarida dividendi plano impar fuit. Quid quod gravi ille crimine incusandus
1 Confirmata est has sententia carminibus lapidi incisis, ut Isylli ex
Epidauri ruderibus protractis set paeanibus in Atheniensi thesauro selphico nuper Δ xancogallis repertis, quos Henr. eii Buli de corresp. Heli. xv11 1894)561 continua scriptura colis non distinctis exaratos esse disertim tradidit. 2 De O . Verb. c. XXII p. 12 Sch. κῆλα δέ με δέξαι νυνὶ λέγειν fioις ριστοφάνης η των ἄλλων τις διεκόσμησε τας φδάς. cons. e. XXVI p. 29.
autem in codicibus nobis traditorum sunt plus quam quinque milia octingenta. Verum utrum auctor Eustathii Pindari carmina in cola divisa an continua scriptura exarata ante oculos habuerit, eo magis dubium est, quod etiam in e0dice A 0la non singulos versus explent, sed line0lis discriminata sunt.
19쪽
est, quod Π0tis musicis, quae, ut ex Dionysio de comp. verb. 11 discimus h), exaratae etiamtune exstabant et aditi pora in spiei poterant, ad difficilem suam provinciam expedisendam uti supersedit. )Etiam minus grammaticis Romanis Bygantinisque explieditio
metrorum indaricorum succ0ssit. Quamquam enim in metricis scholiis codicum praeter commenta noviciorum magistellorum ab
uno libuit Huphaestionis depondentium tiam vetustioris artis a musicorum diseiplina nondum plane solutae aliquot vestigia supersunt, tamen nihil fere ab istis promotum si Vetus igitur ista colometria, quam eandem et codices et scholi exhibent, usquo ad
nostram memoriam integra remansit. Qua enim numius tΗeynius, ut serebros numeros paulo procliviore redderent, pauca
et levia novaverunt, similia sunt ac si quis aedis dii iam laboniis
ruinasque trahentis asseres latorculosque transponere et reficere
studeat. Tandum aliquando B00ckhius, vir clarissimus mihique pie colendus, exstitit, qui insigni montis acumine rationes Aristophanas veterumque grammaticorum futtiles osso se indiciis a poeta ipso significatis prorsus novum audificium metrorum indari exstruendum esse doceret. Neque ille, qua fuit ingenii sollertia, in e acquievit,
ut viam novam ineundam esse moneret, sed ipse quoque Versibus rosito discriptis indari arto diu obrutam e sensebris quasi resum scitavit. Sane obscura haud pauca remanserunt, et ipsa inaequalitas Versuum homines emuncta naris haud mediocritor Mndit; sed quamquam oech hius, cum quid intervalli inter singulos vorsus intercedere non curasset et ad spatia pedum aequanda parum idon0is remediis usus esset, non omnibus desidoriis virorum grammati eorum et musicorum satisfecit, tamen funda monta artis indarida ioci firmissima. His quisquis rem difficillimam promovere velit insistor d0bebit, unde bilem mihi movunt, si quos video egr0giis viri summi inventis duo diffidonios, ut in versibus poetae citandis numeris insipidorum grammaticorum quam Boechisiani acuminis uti malint. Ipse in hac dition B00ckhium et in dividendis versibus fere ubique secutus sum et numero eius, a SSimillos quidem correctos, in pri0r et principali margine collocandos
curavi. Tamen ne quis fidem codicum nimis neglectam quereretur, colometriaeque veteris discriptiones desideraret, versus odicum vete-
1 B0kkeri an gr. 51, Crustus in hilol. 11 163 L, h. Reinach lamiasique de hymes de Delphes, Buli de corresp. Heli. xvii 1894 p. 58488. 2 Quantopere a genuina olometria Aristophanes et veteres scholiustae metrici aberraverint, inprimis e carmine . xiv apparet, quod cum e stropha et antistropha constare non perspexissent, antistropham in alia et pauciora cola quam stropham diviserunt.
20쪽
XVII rumquo diti0num in dextro margin numeravi et in diagrammatis motricis inuola verticali inter notas prosodicas posita, quo loco veteres grammatici versum quemque finivissent, significandum curavi. Maximum autum discrimen vetoris set nova colometria id est, quod votores grammatici stropham illico in stola dividebant, nos primum stropham in vorsus siv040riodos, deinde periodos in cola ped0squo dirimendas osse ristimamus. Qua de causa in his quoquo commentariis primum de versibus, deinde de pedibus et colis disserere nobis placuit. D versibuS. D versus fine. Versum dico ordinem rhythmicum continvisnumeris decurrentem et ausa finitum. Ex hac natura versus duoeonsectaria sunt, primum, ut versus in media voce finiri nequ0at nequo elisionem vocalis in suo fine patiatur, aliorum, ut in novorsus leontia hiatus et syllabae ancipitis, quippe pausa finali
satis excusatas, admitti possint. Haec duo iudicia ubi concurrunt, finis orsus non statui non potest, id quod eum ipsum per se satis appareat, tum longis carminibus, quale est . IV viginti sex stropharum, extra omnem dubitationem positum est. Quis iii forte fortuna factum sesso opinabitur, ut in tanto numero stropharum Semper odum loco orbum finiatur ut lie0ntia hiatus o syllabas ancipitis solis his locis admissa inveniantur Verum saepse aecidit praesertim in brevibus carminibus , ut licsentia ista hiatus o syllaba an dipitis, si qui biis solis fidentius argumentari licet, omnino non admissa sint, unde infirmo indicio vocabuli finiti sol via
discribendorum versuum indicetur. Infirmum autom hoc indicium dixi, quod inde ab Homero oota non solum in fine versu Semper, Sed fiam in caesura versus plerumque verbum fimre solebant. Atque otiam in longioribus odis orsus occurrunt non pauci, in quibus modiis eum nusquam hiatus aut syllaba anceps admissa sint et solum cortis quibusdam locis verbum semper finitum inveniatur, hoc non versus suis, sed caesura sedis indicium esse putavimus, ut O. III str. 3. 4. p. 3. 4. Quod cur statuendum duxerimus suis locis aperiumus hic solum lectores monitos velim, in diagrammatis locos,
quibus in omnibus vorsibus eiusdem stropha verbum finiatur, virgula a nobis indicatos osso. Quid quod otiam longius progressit indiciis quido coniunctis verbi finiti et hiatus vel ancipitis syllaba ubiquo
obtemperandum esse duximus. Namque cum Π01inumquam Pindarum
syllabam brove finalem in arsi vi caesura produXisse v. O. V 28. Ρ. II 6 1 184. XI 38. I. I 25, fortasse tiam O. VI 103. Ι 86. P. 1 11 4. N. I 69. VI 22 56 eundumque hiatum in caesura prae-