장음표시 사용
31쪽
λοιπ' γενει των δε πεπραγμενων Pind. 0. II p. ). Notis ut significaremus sex pluribus ipodiis unum colon mei, primam arsim coli duobus punctis eoieras singulis punctis notavi unas Atque hoc modo potius quam virgula sel lineola cola versus distinguere maluimus, quod Saepe prima syllaba alterius coli, layllimum si pectas, prioris coli est et ip0diam in fine prioris m0mbri ineli a tam complet os perficit, volutτυ γαρ τ μαλθακ0ν ρξαι τε καὶ παθεῖν μως P. 11 6). D dolis of 0rsiculis in pedes solvendis. Ut pedes in tempora, ita cola in pedes solvuntur aut simplices aut compositos. In pedes implices solvuntur praeter dipodias, qua in pedes implices solvendas esse supra iam dixi, tripodiae catalecticae omnes, quae cum crebro membra versuum longorum sint, rar in Pindari carminibus vim versuum obtinent, pro odorum vel epodorum Vel mesOdorum vides for tenentes, volut O. VII 3. I l. XIII 1. P. III 3.
IX ep. . .' 3. VI l. I. d. V 4. Ambigua causa tripodinium plenarum est. Sunt enim qua tripodias plenas trochaicas et dactylicas et loga00didas aut adhibitis pausarum intervallis cum versus istos brachyeata lectos didant, aut longis syllabis extromis in tria vel quatuor tempora productis non in tres pedus simplicus, sed in duas dipodias dividant uno in modum:
quod num re et isti faciant, non huius loci est quaerere, neque diiudicari potos nisi adseitis vidinis colis et rhythmica indoi totius strophae exploratu. Iam qui ex quatu0 pedibus plenis aut imperfectis constant Ordines, sive versus sive coli vide tinguntur, non in simplices, sed in c0mpositos pedes, me si audis, dividendi sunt, velut
Atque ordines trochaicos iambicos Anapaesticos hoc modo percutiendos esse et veteres motrici praueipiunt ut intor viros doctos constat omnes loga oediei autem ordines tetrapodiei utrum et ipsi in dipodias duas an dirueta via in pudos simplicus quatuor dividundi sint, viri doeti dissentiunt. Equidem quamquam erta indicia bipartita divisionis in loga00dieis vorsibus sere deesse et vetere poetas Aeolus cola quae a basi seu irrationali trochae incipiunt, velut
32쪽
XXIXGlyconoum in dipodias dissecare noluisse ooneodo, tamen iam Pindari aetat toga oedicos vorsus analogiam trochaicorum se iambieorum verSuum secutos esse eo magis mihi persuasi, quod tiam vetorses
motrici eum alii tum ophaestio hoc genus versuum in dipodias, non ut nunc estphalius eiusque assecla faciunt, in simplices pedus diviserunt. Quid quod Pindarus ipso nonnullos versus logaoedi eos ita conformavit, ut duos priores pedes a duobus posterioribus aperte distingueros, velut O. IX str. 6. 10. N. II :
Quid nim dissorro didos syllabam ancipitem in fine altorius odishmus doli positam ab ancipitibus syllabis, quibus finis curusque
dipodia trochaicorum et iambicorum versuum signis dari solet γTalium igitur ursuum analogia maxime commotus sum, ut ceteros
quoque versus toga oedicos in dipodias dividerem. Sod alia insuper exstant indicia, ex quibus indarum toga00dida cola in dipodias dividon da voluisso colligas. Atque primum quinquies P. II p. 5 O. XIII 2 P. VI 1. VIII 4. N. 11 4. VI 4 loga oodico ordini iambida basis duorum pedum praemissa est, quae cum procul dubi dipodia o Vim habeat, reliquam quoque partem Versus e dipodiis constaro par est hoc modo
Deindo colis toga oodicis cataloeticis quarti vel sexti non fortii volquinti pedis altura pars deesse solet, Velut
Hoc autem quomodo explicari possit non viduo nisi x dipodida struetur totius versus Denique brachycata lexis, cuius notio ipsa comprehensionem binorum pedum includit, non minus in loga00dicis quam in trochaicis iambicisque ordinibus invonitur. Difficultatum 80lae parant tripodia toga edicae catalectica tetrapodiis immixta0. Nam cum hau ludo procul dubio in pedes simplicos dirimoiadae sint, etiam tetrapodias in pedes simplices, non compositos dividendas esse consentaneum esse videtur. At inveniuntur fiam, licet rarius, tripodia iambica et trochaicae, neque tamen iis commotos vidi, qui vulgarium iambicorum trochaicorumve vorsuum dipodicam pereussionem abiciendam esse censersent. Immo aliud breviculi versus,
aliud J0ngi flagitare idontur, nuque ingrata et modulatio, si tripodias alio modo dividas atque utra podias et hexapodias. N igitur tu gravate tuleris, quod novo modo hac in ditione toga udi eas tetrapodias primum in dipodias, deinde in pedes simplices dir1-
33쪽
mondas significavi. invitur hoc modo discrimen inter comicorum et tragicorum lyricorumque versiculos tr0chaicos quatuor pedum, quos eum nunc dimetro nunc octopodias nuneupant, iusto maiore intorvallo divellunt, ut facilior0m xplicatum nanciscitur coniunctio versuum toga edicorum et trochaicorum iambicorumque in carminibus poetarum scenicorum frequentissima. Iam qui ex se pluribusve pedibus OnStant versus, eo et ipsos
in dipodias pler0sque, non in simplices pedes dividendo osse patet,
Plerosque dixi, quand0quidem sunt aliquot vorsus aequalibus pudibus tam procliviter decurrentes, ut certa indicia binorum pluriumvo pedum in societatem pedis compositi comprohondondorum frustra quaeras. Ialis est primus versus carminis . 1
qui utrum in dipodias solas an in dipodiam et tripodiam h dipo diam cataloeticam dividendus sit viri docti dubitant. Qui autem et pluriumve pedum sunt versus non directa via indipodias, sed primum in cola et dein il in podes ompositos divi
dones osso videntur; sed de his infra si ad cola versuum pervenerimus disputabimUS. D versuum in cola divisi0n0. D vario fato versuum Pindari eorum. A veteribus gramma fidis carmina lyrica omnia in cola divisa esse textus indari scenico rumque poetarum in codicibus traditus et sobolia metrioa Hollodori
aliorumque grammatistorum affatim testantur. Inde laetum est, ut memoria versuum et periodorum paene prorsus oblitteraretur et carminum quae canerentur non versus, sed cola sola fuisso viderentur Adeo uiam grammaticos metricosque vetores fugit cola partes Versuum eSSe,
ut strophas directa via in cola dividerent, neque quidquam equidem in
metricis scholii si leger momini de dolis pluribus in unam periodum comprehendendis. seque haec opinio solorum magistellorum infimae aetatis hominumque Bygantinorum fuit, sed etiam eorum, qui Veterum grammaticorum Alexandrinorum Romanorumque disciplinam profitebantur. Nata autem ista ratio iis semporibi is ess videtur, quibus ut poeta et cantores ab antiqua sublimitat ut gravitat artis musicae tantopere desciverant, ut in mollibus suis tintinnabulis cola sola spectarent, periodorum ambitus et anfractus plane neglegerent. Haec urat artis umbra Senecarum Synesiorum Anacreonticorum pDe-
34쪽
II. DE ARTE METRICA PINDARI.XXXItarum. Eadem autem iam multo antiquioribus temporibus radices suas egerat. Ut enim nacreontem ducem et signiferum huius cantilonarum lusus fuiss0 mittam, hymni quoque et pae0nes, qui nuper sex thsesauro Atheniensium Delphico in lucem protracti sunt, seiusdem vol ori similis fabrica sunt. Quid quod Euripidis pleraeque Strophae, praesertim qua provecta aetate panXit, ita comparata
Sunt, ut summa Vis colorum, minima versuum et periodorum sit.
Nam qua Wilamowitgius in Hippolyti editione nuper restituit metra,
ea pleraque neque cola sunt neque iusti versus, sed medium quoddam invita Minerva factum, quo minime ars Euripidea continetur. Huius poeta artem in lyricis carminibus factitandis positam qui scriptura et distinctione repraesentare volet, is primum Ommum cola ad sexemplar traditae colometria separare, deinde artificiis seribendi comprehensionem colorum in seriodos indicare debebit. Vorum hanc non fuisse arto vetustiorum poetarum choricorum, ne Atticorum quidem poetarum omnium nostra memoria praeelaro acumine cum aliorum virorum doeiorum tum Augusti Bouel hii xploratum atque comprobatum est. robe igitur distinguenda sunt in resti tuendis carminibus lyricis et aetates poetarum et gener carminum.
Carmimam genera distinguenda dixi, qu0d etiam Attici poetae, iu- primis Aristophanes et Aeschylus, praeter carmina, quibus hominum aequalium delicatulis auribus indulgentos molles se tenues modos
effinxerunt, alia composuerunt, in quibus veterem consuetudinem
imitati magis ad maiustatem et severitatem poesis chorica adspirabant. Aefatum autum quanta vis fuerit, optime intelleget, qui naturae atque proprietati indariea Musae animum adverterit,
eamque cum levitat Anacreonti eorum et dulcedine popularium carminum contulerit. indarus nim cum a lenociniis cantilenarum Ionicarum prorsus abhorreret et magis ad tumorem et magnificentiam quam ad dulc0diuom ut gracilitatum inclinaret, non solum in elocutione et ornamuntis orati ovis, sed etiam in versibus pangendis sublimitati se granditati quam maximo studuit. Quamobrem colupusilla parum curabat, versuum imprimis decori et dignitati prospiciebat hoc auto duplici modo assecutus est, quod et longos Versus grandesque periodos conformavit, et partes versuum ita conflavit atque conglutinavit, ut difficit stola disiungerentur et separarentur. Indo raro plura cola paria in iudari arminibus sese excipiunt, et caesurae, quibus cola ab Attici posetis scenicis plerumque a noviciis poetis lyricis fere semper discriminantur, persaepe ab
eo neglecta inveniuntur. Neque tamen eadem causa Omnium carminum vatis Thebani si, quod ut intellegas, Onferre iuvat tenues
35쪽
modos partheniorum et grandes periodos hymnorum et uirenorum. Etenim ille quoquo varia Y0mpla secutus, in aliis carminibus d0- corona Aeolicorum poetarum, in aliis gravitatum Musa Stesichoroase aemulatus est. Namque byci et Anacreontis molles lusus et nomorum dactylicorum prosodiorumque anapaesticorum ieiunam aequabilitatem prorsus SpemntUS St. D vorsibus in iusta cola non dividendis. Hase postquam in universum de arto indarida m0trie praefati sumus, iam tempus est, ut ad ardua quaestion0 d versibus indari in eoia divitisendis transuamus. Primum autem nobis quaerendum est, num omnino vorsus indaridi in cola dividi possint et seboant quod si quaerimus, tertium quoque fieri posse fatemur, ut alii vorsus colorum divisionem ocipiant, alii respuant. Atque supra iam monuimus versus ut omnes in sedes dividundos esse, ita non omnes in cola. Atqu0 si qui versus ex duobus aut tribus aut quatuor pedibus constat, non esse patet cur in cola iam dividas. Quamquam nimhalo vorsiculi raro in indari carminibus oecurrunt atque plerique eorum non perfectorum Versuum sed proodorum vel epodorum vicem obtinent, amo manet illud tam breves versus in cola dividi non posse. Simile auto in longiores quoquo versus adit ita compositos, ut singulae ius partes magnitudinem duorum pedum simplietum vel unius dipodia non egrediantur, ut in vorsu indarico a motricis laudato δ καὶ τυπεὶς γνῶ πελεκε τεκετο ξανθὰν Ἀθάναν. Namque tribus ex partibus hunc versum constare, e Varint metro satis elucet; sed neque prima nequo tertia pars vim iusti coli habet. Quodsi nihilo minus primam arsim cuiusquo partis duobus mactis signavi, hoc concinnitatis causa Dei, ut cuiusque partis prima arsis pari modo designaretur. Verum sectius tu illum vorsum sex tribus partibus vel particulis, non X tribus colis constar diXeris, quandoquidem dua partes iusto colo inferioros ut magis dipodiae quam coli nomino digna sunt. Similis autem ratio maximae partis Versuum da etylo-0pitriticorum si, ut
Neque si qui versus epitritiei aut aetylici aut adtylo-0pitritici ita c0mparati sunt, ut partes eorum dignitatem et magnitudinem colorum obtineant, ut
36쪽
eorum cola in textu separandi sit singulis vorsibus in eludondi tibi auctor sum, primum ne cognati versus seriptura iusto magis diseriminentur, deind0 quod tales versus poeta plerumque ita in unitatem constri it, ut versum caesura non in in rhythmie primi vel se-
eundi coli incideros, sud potius paulo aut vel paulo p08 finem, ut ιλαος θανάτων ἀνδρον τε συν ευμενεία Ρ. XII ), αλ σε, φιλάγλαε, καλλίστα βροτεα πολίων P. XII 1), αυτόν τέ νιν Ἐλλάδα νικάσαντα τεχνα, τάν ποτε P. XII ). Quae cum ita sint, omnes versus dactylieo-0pitriticos singulis versibus τίχοις perscribendos curavimus, nisi si quos procata lex poeta ipso in duo cola dividendos esse indicavit ut . 1 2
συνδικον Μοισαν κτεανον τας κούει με βάσις ἀγλαῖας ἀρχά Hanc autem segem eo magis mihi obsorvandam esse duxi, qu0d etiam veteres metrici, quamvis strophas in cola, non in versus dividere sibi proposuissent, tamen in hoc genere carminum saepenumero genuinos versus intactos reliquerunt, unde edidit, ut in nonnullis carminibus, ut O. XI. I. V, Boeel hiana distributio versuum cum tradita colometria veterum metricorum fer eone0rdet. Distinctos
igitur a bos in hae dition ab ologanti gracilitate toga oedicorum
VerSuum grandes versus dactylo- epitriticos, ii ipsa specie externa gravitato et dignitatem prae se ferant. Similem rationem ess voluimus versuum paeonicorum, qui cum non ex variis pedibus constare, sed eodem numerorum genere decurrere soleant, aegre in cola partesve dissecantur. Plerique enim eorum prorsu indiciis carent, unde plures eorum pedes in singula colu comprehendendos esse colligas. Nolut in versu O. II
neque caesura legitima post alterum pedem Versus inciditur, neque ea forma alterius podis si, ut cursus rhythmi retardetur atque sedetur. Qua de causa neque hunc neque ceteros versu paeonie0Scarminum . II 0 P. V primum in cola sit deinde in pedes, sed illie in dipodias sivo pudus paeonicos dividendos curavimus. Quid γquod huius natura ordinum paeoni eorum vestigium fiam in prae ceptis Veterum rhythmicorum lator vid0tur. Namquo quod illi paeonidos ordines usque ad viginti quinque tempora vel quinque
37쪽
pudos sextondi docunt ), id vereor ut ex peculiari quadam in dolopaeonidi rhythmi pr0babiliter explicari possit immo indo illud ortum
esse videtur, quod grammatici et musici in libris veterum carminum paeonicorum quatuor et vel quinque pedes uno et ontinuo ordine exaratos invenerunt. Namque etiam dactyli eorum et trochai eorum carminum quae in odicibus et scholiis tradita est olomotria eum praeceptis, quae de magnitudine ποδον συνθετων ε ἴσω καὶ διπλα σί λόγω voturos laythmici tradunt, conspirare solet undo totam istam doctrinam rhythmicorum ex usu poetarum et forma, qua inveteribus exemplaribus versus manu poetarum ipsorum digesti erant, repetendam esse iudido. D vorsibus x eo lis compositis Dd vi a se surae. Contra sunt alii versus ita conformati, ut in cola os dividendos esse prorsus manifestum sit. Huius lassis carmina toga oedica sunt, quo nomine cuneta carmina omprehendo, quorum stola Si minus omnia, at alto plurima ex trochaois ot yelieis dactylis umoros mixta sunt. Sunt an apud indarum fiam in hoo genere rara ea carmina, quorum colica compositio plano a serta sit, ut parthonii fr. 95D Παν, Ἀρκαδίας μεδων καὶ σεμνον δυτων φυλαξ, ματρ0 1μεγάλας παδέ, σεμναν λαρίτων μελημα τερπνον
eui fragmentari carmini inter integra pinicia similia sunt N. II. IV. Ρ. II. VIII. I. VIII. O. IX. XIV. Sed reliqua quoque armina togaOedica, quamvis cola minus perspicue distineta exhibuant, tamen ita conformata sunt, ut ex Olis versus, ex versibus Stropha concinnatas esse plane sentias. Haec igitur carmina, quae μελη i. e. carmina in
membra μελη, κωλα dividenda proprie dicuntur ), ita digerenda et in cola dividenda curavi omnia, ut non solum in schematis metricis, sed tiam in textu ipso colorum compositio, quoad fieri posset,
Qua in provincia administranda primum ho mihi quaerendum fuit, quo loco membrum quodque finir0tur ut quibus signis id a poeta indicatum ess videretur. Atque luculsentissimo nobis via vorsus in cola dividsentibus demonstrata est, ubi procata lexi poetas num prioris coli dos nivit o si minus omnibus in strophis, at tamen in plerisque caesura indieavit, velut
1 v. Aristid do mus Ira et sellum 12 confer supra p. XXVII. 2 Huic tym0logiae vocis alludit Horatius C. I 15, 15 grataque feminis inbelli ithara carmina divides.
38쪽
II. DE ARTE ETRICA PINDARI. XXXV
Difficilior est causa eorum versuum, quorum rhylla missus UrsuS nusquam interruptus est. Sed in iis quoque haud raro nom prioris membri posta indicavit rhythmo ita retardato, ut dactylos cyclicos vel rochaeos puros trochaeus irrationalis exciperet et numerorum cursum concitatum quasi ad finem ut quietem odiaeseret, ut in his versibus
Alterum signum minus illud certum e genere pedum mutato repetendum est, si aetyli vel anapaesti in troehaeos, aut pedes irrationales in rationales et puros transeunt, velut
I. VI 5). Minus certum hoc signum esse dixi, quod nonnumquam alterius rhythmi primus pus priori colo adiciendus aut prioris rhythmi ultimus e sequenti colo praefigondus esse videtur. Sic in notissimo versu Horatiano
Solvitur oris hiems grata vice veris et Favoni veteres lite sunt metricorum, utrum alterum membrum incipiat a primo pede trochaeo Solvitur aeris hiems grata vice eris et Favoni, an post caesuram penthemimerem dactylici ordinis Solsitur oris hiems i grata vice veris et Favoni. Tertium signum se ipsum dubium in caesura positum est. Siccaesura aut omnibus aut plurimis in strophis servata confisi hunc in modum versus divisimus
Η0 quoque signum dubium esse diximus, quod Pindarus caesura vel orbo omnibus in strophis eodem loco finiundo parum curae admovit, multum in hac re abhorrens ab arte Horatii causu
39쪽
XXXVI PROLEGOMENA .ram in sinu colorum diliguntissim observantis. Sed hac de quaestione ut ruet indicemus, paulo altius res repetenda est. Colorum divisio, ut ipsis nominibus μελον se μελωδίας iudicatum si multo arctius eum modulatione, quam eum rhythmo carminis cohaeret, modulatio autem ipsa ut rhythmo non vacat, ita non semper iisdom atquo illo finibus ineluditur. Rhythmi ni part0 solo intervallo, quo unus ictus primarius ab altero distat, os utuntur,m ulati0nis autem sive colorum fines etiam a soni conclusione modulata pendent. Hiuius autem rationes saepe cum pedum rhythmi eorum finibus pugnant. Sic dactylici ordinis pes iugitimus in duas brevos xit ut musici coli in duas rovos conclusio ingrata auribus accidit, eum conclusione in longam et ictu percussam syllabam facta sonus alaee o masculus evadit. Inde non miraboris, si indarus in vorsibus ex duabus tripodiis aetylicis constantibus, quales sunt tres in stropha dae P. XII, nusquam post tertium pedem prioris coli verbum finivit, sed decies post primam longam tertii pedis
bis post primam longam primi pedis altorius oli
Similis ratio pitriti eorum versuum est, qui raro post finitum ultimum pedem prioris coli rhythmici, frequentius post tertiam syllabam ultimi pitriti pri0ris coli aut post primam longam primi pedis altorius coli inciduntur. Talibus igitur in ursibus quod sedes caesura fluctuat, minime erimini poeta numeroso verti obet. Magisotandor potest quod etiam in versibus, quorum rhythmica decursio proeataleXi interrumpitur, non semper in catalexi verbum poseta finivit, ut primum versum primae dae Olympica quinquies quidem in procata lex indidit Sed te post primam vel secundam syllabam altorius coli
Atque in carminis . II versu quarto tam frequens caesura OSt primam syllabam sequentis coli est, ut merito ambigas utrum ex Hye0neis periodus constet
an in ionicum tractum singula cola exeant
In ii voro vorsibus, qui in reticum pedem post procata lexim exeunt aut a iambico vel roelia te proodo monometro Xordiuntur,
40쪽
XVII tantum non fugisse videtur poeta ea esuram in cata lex positam. In versibus utique . V ep. 7 0 P. XI
nusquam, quamvis priori carminis quinque, alterius et strophae sint, caesuram in catalexi admissam fides. Atque hoc eo consilio fecisse poetam existimo, ut breves istos pr0odos et podos retius eum capite verSus coniungeret neque quasi fracto pede laudicare et pender sineret. Sed fiam in versibus x longioribus et iustis colis compositis, ut I. I p. hoc identia sibi indarus sumsit, ut omnibus in strophis cola συναφεία coniungeret. Quae cum ita se habeant, quam dubium indicium finis coli apud indarum caesura sit intellegis. Neque tamen m adsentientem habebit, si quis in vorsibus dividon dis Pindari aesuram prorsus neglegere velit, sed ea utionem adhibendam esse et ipse censeo quum RXimnm.
Quatuor quae recensui iudiei finis colorum potissima sunt. Praeterea magnitudinis iusta colorum, analogiae concinnitatis nos rationem habere par est, sed de his rebus magis in commentis de singulis carminibus quam in his rotegomenis disserere conducet. Atque si plura indieia concurrant, fidentius do divisione versus praecipies, si singula aut nulla adsint, in probabilitate aequiescendum vel tiam ad arbitrium, circumspuetum illud quidem nobis confugiundum erit.
De numero membrorum. Numerus colorum, ex quibus
versus quisque constat, nullas quidem dubitationes editori parat,
hab0 tamen, cui animos lectorum advertere velim. Versus Vulgares, ut 10xameter actylicus, tetrameter anapaesticus Septenarius trochai
cus, trimeter iambicus, ex duobus colis constant Lyrici quoque poetae tersi et elegantes, inprimis Alexandrini ut Romam versus ex duobus colis compositos maxime probabant, ut Priapeum Sotadeum, Asclepiadeum. Verum ingeniosi poeta lyrici et eunte non tam angustis limitibus suam artem coerceri voluerunt, unde iam Alcaeus versum finxit ex tribus colis onstantem μαρμαίρει δε μεγα δύμος χαλκω, παῖσα δ' Aρη κεκόσμη ore στεγα. Etiam J0ngius Anacreon progressus est, ita tamen, ut qua periodos ex quatuor et quinque colis composuit, earum cola similibus numeris includeret se tamquam versiculi essent, verbo quodque finiret. Pindarus vero, quo fuit studio variandi formas, iuxta versus iustos