장음표시 사용
41쪽
o binis dolis constantes in eadem stropha longiores periodos trium
pluriumve membrorum usurpare et cola longiorum versuum non
minus quam breviorum communion verborum συναφεία conflare in foris et concatenare solitus est. Quamquam igitur Pindari quoque versus plerique ex binis colis onstant neque carmina desunt, quorum versus omnes bimembres sint ut . XII tamen sunt alii trium colorum, ut O.' , p. . . IX 5. N. II 4, alii quatuor, ut P. II p. 1.1 5. N. H. X 4. I. 1 4. 11 5, alii denique quinque P. 1 6 ut
septem colorum I. VIII 5). Praeterea hoc maxime poeta Thubanus adamavit, ut colo uni vel pluribus iustis br0vom podum clausulam du0rum vel trium pedui subiceret, nonnumquam etiam basim duarum longarum O. V . . p. l. . . ra. I. 11 5 vol duorum iamborum Ρ 11 p. 5. V l. VIII p. 4. N. III 4. . VII 4. p. 1 prae mitteret. Ne tu igitur, candido lector, de inconcirmitate et ineon stantia Pindari queraris eiusque laturam modulis pusillanimorum artifidum moliaris immo tu h0 ingeniosi 0etae esse ducas, quod non vilis si ieiuna doetrinae praeceptis suam artem constrinxit,
sod libor exspatiatus varia genera carminum et versuum amplecti maluit.
De dolorum finibus scriptura significandis. Ad postremum paucis adumbrare visum est, quam viam ad indicanda cola versuum ingressus sim. Atque supra iam dixi versuum aetylo-0pitriticorum cola solis in schematis, non etiam in verborum textu a me divisa findicata osso. Idom etiam in loga oedicis versibus nonnumquam committondum putavi, si cola breviuscula neque conformatione metri separata et dirempta vidi. Ceterorum autem versuum cola duplici modo in textu separanda duxi, ut aut unumquodque colon proprio Versu ineluderem, aut lineola transversa interposita dola dirimerem. Hoc alterum me iis in versibus solis, quorum rhythmi cursu interrumperetur, instituisse non est quod multis exponam et defendam. Sed cur non unam rationem solam inierim, erunt quim interrogent aut etiam carpant. Quibus ita respondeo ut, quidrocondita rationis in hae dupliei vel potius triplici via qua0rant rogatos velim. Non tam ratione ductus, quam partim necessitati voluminis parens, partim ut chartae parcerem, partim ne Specie inconcinnitatis oculos lectorum laederem, plus unam viam ingredi institui. Atque primum podos ut proodos ex duobus pedibus solis constantes propriis versibus non inelusi, ne textus verborum nimis pusillas in particulas discerperetur. Deinde etiam clausulas trium pedum eum antecedent colo unum in versum coniunxi, sicubi clausulam istam rhythmo non interrupto antecedenti versui adhaerentem vidi, ut
42쪽
XIXO. IX 3 6. N. IV 3-6. Deniquo etiam duas tripodias in unum versum coniungere quam in duos versiculos dirimere malui, ne iusto breviores versus fierent. tque hae in re semel certe, . VIII 5, nutu se consilio poeta ipsius obtemporasse mihi videor. Nam cum illo loco quatuor pares tripodia catalecticae es exeipiant, post secundam et quartam tripodiam in omibus septem strophis verbum p00ta finivit, post primam et tertiam ter idem ausuram neglexit. Poeta igitur ipsius vestigia secutus tripodias primam et secundam, tertiam et quartam in singulos versus coniunxi, post primam et tertiam lineola transversa ea talori indicavi. Quodsi in duplici via distinguunda non semper mihi constare videbor, hoc me OnSolor, quod non multum referre novi, utrum hanc an illam viam ingrediaris. De rhythmicis metrorum rati0nibus. De numeris et rhythmo carminum eum mihi disputandum sit, primum de versuum sedibus simplicibus disseram, proficiscens a
natura versus, quem artifices ordinem rhythmicum esse dicunt numoris continuis ita decurrentem, ut ab una iublation ad alteram aequum intervallum intercedat. Haec versus notio plane cadit in versus puros et rectos, qualis est . 1 1.
Sed longo plurimi versus indari ita comparati sunt, ut si pedes
oratione expresso spectas, neque continui sint neque aequales. Itaque ne versus notio inmerorumve leges turbentur, remedia nos
circumspicere portet, quibus inaequalitas ista tolli lacunaeque expleri possint. Atque nihil aut 0rt non multum profidimus siluntiis seu temporibus inanibus adscitis. Namquo illis suus oeus in noversuum est, et ne si largiamur quidem in mediis quoque versibus post orbum in fine coli finitum pausam intercedere posse et poetas lyricos hoc quoquo libortatis sibi sumsisse, ut undem pedem iustropha pausa p0st syllabam interiecta, in antistropha syllaba longius
producta exprimerent hoc modo ne sic quidem vereor ut multum proficiamus. Hoc enim certe fieri nequit, ut medio verbo sempus inane intericiatur eiusdemque verbipartes syllabaeque silentio dissolvantur. Et vel si tu hod serre velles in nostris cantilenis, quarum vis et dulcedo magis in sonis quam in verbis inesse solet, Graeci non tulissent, qu0rum plurimum intererat, ut scripto sextu non adiuti ex ipsa voe ea toris chori voquae poeta sentiret plane exaudirent. Potest igitur rectus ordo rhythmi versuum, in quibus modiis duae arses collidunt, tum demum
43쪽
pausarum intervallis restitui, si ista duae arsos semper in verbi vel caesura dirimuntur, ut in pentametro elegiaco, in Asclepiadeo qualem Horatius struxit
sit non p0test hoc modo rostitui, si duo cola inter o conflantur neque caesura dirimuntur. Tales autem plerique vorsus indari sunt, qui caesuram diligenter adeo non servavit, ut sa0pe verbi syllabas intor 110m prioris coli et initium posterioris distribueret, ut statim in primo carmine χάρις δ' περ παντα τευχε τὰ μείλιχα θνατοῖς, Πισάτα παρὰ πατρ0ς ευδοξον Ἱπποδάμειαν. Apud indarum igitur, ut rhythmi hirsum turbatum restituamus, alia romedia nobis quaerenda sunt.
De longis syllabis longius productis. Alia ista remudia nobis suppeditant vetere rhythmici, cum et longa syllaba haec quatuor spatia tribuant ')
duorum temporum, μακρὰ δ ρ0νος, trium temp0rum, μακρὰ τρίχρ0ν0ς, quatuor temp0rum, μακρὰ τετράχρ0νος, O quinque temporum, μακρὰ πεντάχρονος, o praeter legitimas breves longasque syllabas unius duorumque tomporum brevem brevi longiorem itemque longam longa breviorem esse dicant. 'amque hoc modo et lacunae versuum sexpiseri tinaequales pedes ad aequabilitatem 40voeari possunt. iniquo in promptu est rati explendi lacunas, ut qui biis in versibus ordo rhythmicus, si syllabas orationis spectas, turbatus esse videatur,1 Leges subtiles symmetricae compositionis, uretes . Gras, Pindars logaoedische Strophen, arb. 1892 indagare conatus est, ut multum valent ad artem poetae periendam, ita ad rhythmicas difficultates solvendas non suffi- caunt. Aeque ei. Vogi De metris Pindari quaestiones tres Argentorat 1880
quamquam nonnullo errore metricorum schematum meae proeed si bene cor
rexit et multa diligenter observavit, interiores tamen rhythmi lege non X-pedivit. Denique Mauritii Schmidii et duardi 00hmori 'metricarum
rat1onum fundamenta magis quam audaciam in Pindari versibus ad ista rationes revocandas nobis probari in commentariolis metricis singulorum carminum non tam redarguendo quam demonstrando aperuimus.
2 A non de mus. p. estphat Fragm. d. gr. Rhythm. p. 69 163. Aristidde mu8. 1 33. Aristox a p. estpha l. l. p. 31 8. 39, 16. Huc etiam pertinentn0tae pausarum A notis syllabarum aliquot locis in hymnis Dionysii tΜ0somedis adiecine. 3 Mar. Victor. p. 39 8 d. eil.
44쪽
XLIiam integer se perfectus evadat. En exempla, quae plus Valent quam ratiocinationes
In unoquoque enim horum trium versitum una longa in ambitum
ducta cursus numerorum integer r0stituitur. Quamquam de quintupla longa, quam Aristides o mus. 1 33 ut fortasse etiam Aristoxotius de rhytlim elum. p. 80 d. 0ib. ignorant, Vide quae ad O. II com
Etiam latius altera ratio patet, quoniam indarus mera colatrochaica et iambica, qua multa in cantilenis Anaereontis et canticisseenicorum poetarum Oecurrunt, adeo a Spernatu est, ut paene Omnibus in versibus trochaeis dactylos immiseeret. Hae nimis ipsa lyrica metra ab pidis et vulgaribus dimrre et modorum dulcedinem effici vates uolidi s chorici opinabantur. 0qu hoc artificium miscendi pedes troeliat eos et dactylic0 quidquam novi aut ab arte poetarum aliarum nationum alioni habet. Namque Horatius quoque et nostrates postae, qui a licentia doli in sedio orbo finiti abhorrent, hoc in ulla dubitatione sibi purmisorunt, ut dactylum trochaeis iambis anapaestum praemitterent aut medium teri gerent. Sed eum non adem omnium v0rsuum ratio sit, ut alia ali in sensere carminum via iniri obeat, singula onera in hac quaestione nos distinguere par St. De cyclicis dactylis. Joga oodicis in vorsibus dactylus immixtus est trochaeis, ad eum troelia ei in hoc genere Versuum praevaleant et dactylus plerumquo unus, si plurimum, duo trochaeis inserti sint 11011 trochaeos dactylo, sud dactylum trochaeis adsimilandos esse patet. Ita quo dactylum istum fer idem tempus quod trochaeum expl0roy statuimus, quod ut fiam oculorum visui patefieret, duo genera aetylorum his notis a nobis distincta sunt: daotylus iustus quatuor temporum, dactylus cyclicus trium fere temporum. Volubili altori dactylo alomon cyclici dactyli 00ekhi duo im posuimus, licet ne nos quidem fugerit veteres scriptores nomen
a V Aristox Harm. 1 p. 34, 16 M. των λεγεθον μενόντων νομοίους γίγνεσθαι τους πόδας. 2 Dionys. alio de comp. Verb. c. 17 p. 24 Sch. Οἱ μέντοι υθμικοὶ
ρυθμόν, b ὰπ των βραχειῶν ἀρξάμενος ἐπὶ την λογον i. e. βραχυτέραν μακρὰν
45쪽
cycli non ad unum illum dactylum irrationalem trochaeis immixtum, sed ad versus ex irrationalibus dactylis vel anapaestis solis constantes rettulisse. Eadem enim causa omnium dactylorum irrationalium est, sive plures sese excipiunt si v singuli aliis podibus intoriositi sunt. Nihil auto moror neque Ovidium Script0rem Aristidem de mus. 1 37, qui cum omnia cola lyrica in pedes dis syllabos solvenda esse sibi persuasisset, vim cyclici dactyli adeo non perspexit, ut dactyli troelia eis immixti duas breves syllabas intur duos pede miro err0re distribueret, neque Bygantinorum melodorum usum, qui cum in eclesiasticis carminibus a cantoribus stantibus cantandis rhythmum minu curassent, periodo S, quarum prius c0lon in thesim exiret, alterum a lius exordiretur, effingere non dubitarunt, ut
Voterum enim Graecorum ars cum a motibus saltationum et om parum profecta ess0 et Semper eum ii coniuncta teneretur, everioribus logibus hyllimi non adstringi non potuit. Duae quas exposuimus rations simul adhib0nda sunt in choriam bicis versibus, ut et longa longius producta cursus rhythmi interrupti salebra removeantur et dactylo pede in brevior0m ambitum cyclici dactyli redacto aequabilitas pedum rostituatur, ut
παννυχίοις πάντες επέλθωμεν ὁ Θήβας λελίζων Soph. Ant. 152).
Quamquam enim his in vorsibus rhythnii 0quabilitato ita quoquo restituere possis, ut choriambum similiter atque in paeanibus eruticum vico pedis simplicis se morarum ποδ0ς ἐξασήμου obtinere neque in duos pedes simplices dirimendum esse dicas tamen pluribus causis ut rationum supra propositam potiorem ducam commoveor, primum quod versuum horiambicorum indoles quam maxime concitata et a gravitat heroi et dactyli aliena ess videtur, deinde quod pleriquo versus choriambici in agnoudicas clausulas
της τελείας μακρθς τελευτὰ χωρίσαντες ὰπ των ἀναπούστων i. e. τελείων αναπαίστων τεσσάρων χρόνων κυκλον καλουσι, παράδειγμα αυτου φέ0οντες τοιόνδε κέχυται πόλις ψίπυλος κατα γαν.
1 Anthologia graeca carininum christianorum adorti Christ et Paranthas Prol. p. CVII.
46쪽
δευτε νυν αβραι χάριτες καλλίκομοι τε Μοῖσαι Sappho). Quibus d causis multo faeilius, si ratio supra proposita reiceretur, in eam sententiam inelinarem, ut altera longa choria imbi percussa choriambicum rhythmum in ionicum transir dicerem Verum no si quidem subtilitat rhythmicarum rationum carer possemus, quoniam etiam ionici pedis prior longa procul dubio longa longior et duae breves brevibus breviores sunt, etiamsi dubitare possis num pri0 longa tria tempora expleverit et nota signanda sit. Sed non est cur hic subtiles istas quaesti0110 accuratius Xeutiamus, siquidem indarus horiambicos versus Deit nullos et pauci, quos fecit i0nie08 . V et r. 5. 189 203, neque puri neque continui sunt. D duabus longis trichronis. In 00tis donicis saepe fit, ut duae longae τρίχρονοι, quae dipodiam se temporum Xpleant, deinceps se excipiant, idque et in modia os in initiali os in finali Sede versus, ut osciu Eum. 18. 20 550: τὰν και ευς ὁ παγκρατης Ἀρης τε φρουριον θεον νεμει
ρυσίβωμον Ἐλλάνων γαλμα δαιμύνων
εκδεν δ' ἀνάγκας τε δίκαιος ων οὐκ ανολβος σται. Pindaro, cum a choriacis carminibus, in quibus haud coniunctio duarum longarum τριχρόνων creberrima est, prorsus abstinuisset, copia huius rhythmicae formae usurpandae minus crebro facta est. Sud eum a tiam in loga00dicis carminibus poetarum sceni eorum, quamvis multo rarius iiiveniatur, quaeritur num indarus quoque hae forma usus sit. tque duas longas nonnumquam in indari carminibus seinceps ita poni, ut in nulla stropha pro longa brevis admissa sit, X0mplis certis coiistat. Sed cum syllaba anceps
possit, quaeritvir utrum dua ista longa syllaba vim hab0ant rhythmicam
Atques iam iud a prindipio, si omnibus in strophis duae longae posita sunt, in alturam sententiam inclinabimus mirus iii esset lusus fortunae, praesertim in carminibus octo pluriumve stropharum, si poeta libertat brevem ponendi nusquam usus esset Sed ut tuto
47쪽
XLIV PROLEGOMENA. si indamento ratiocinatio litatur, primum quaerere Π0 oportet, qua tandem sede versuum toga oedicorum ancipitem syllabam admittere positis licuerit. Admisit autem indarus leges Omnium poetarum communes sequius ancipitem syllabam praeterquam in fine et ana crusi versus in basi Hermanniana et in fine medii membri, voluto. IX 3. N. II. . . III p. 1. IV . :
Tευδραντος πεδων μολὼν στα συν Ἀχιλλεῖ αρχονται Aι0ς ἐκ προοιμίου, καὶ δ ανήρπαγκρατίου στύλω καματωδεων δε πλαγανοφρα θαλασσίαις ἀνεμων ριπαῖσι πεμφθείς
ρημα δ' εργμάτων χρονιώτερον βιοτευει Αἰγίνας κατι, φίλοισι γαρ φίλος ελθώναυτις υρώπαν ποτὶ χερσον εντεα ναύς. Sod lieot 11 his locis syllaba anceps legitima fuerit, indarus tamen brevem syllabam, ut quae genuina fuerit, ita antoposuit, ut raro longam pro brevi admitteret. Inde si quo loco omnibus in strophis longam posuit, duabus l0ngis vim non troelia ei irrationalis τροχαίου ἀλ0γου sed pedis senarii π0δ0ς ἐξασήμου tribuemus. Atque in huius ditionis schomatis metricis duas longas tritium temporum deinceps positas in omni Sede versuum toga00dicorum in veriles, sed erebro tantum in fine versus, rarius in primo rarissime in medio Versu. Exemplo sint versus hi: αῖτε ναίετε καλλίπωλον δραν D. XIV ),
τεὰν ἀδελφὰν ἐλάχομεν ἀγλαόγυιον φαν Ν. VI 4),
αντειλας Αιόνυσον η χρυσω μεσονύκτιον νίφοντα δεξαμένα τ0ν φέρτατον θεῖν I. VII ). His igitur ot similibus in versibus, postquam diu animi pependimus, rhythmicam formam, qua p0eta scenicos usos esse extra
48쪽
XLV omnem dubitationem positum est, indaro quoque vindicare ausi sumus. Atque ut a duabus longis trinum temporum versus Oga-oedicos Thebanum poetam auspicatum esSe statueremus, calcaria animo subdidit similis usus in opitriti eo versu . Ira:
πείθονται ἀοιδοὶ σάμασιν De epitritorum mensura. Non eodem quo in loga00didis modo in dactylo-0pitriti eis versibus pedes diversi generis, dactyli et trochasei commixti sunt. Illic enim in eodem dolo aetyli et trochao consociati sunt, hie dactyli et trochaei ita in membra versus distributi sunt, ut alia x aetylis, alia e trochaeis constent. Atque facilius hanc mixtionem ferri et mutatione μεταβολχὶ rhythmi excusari posse non infitias imus. sed si nihilo sedius pedes omnes Omnium partium versus exaequandi vel saltem assimilandi sunt, malostat modorum huius senseris et epitritorum tarda gravitatu adducimur, ut trochaeos potius ad ambitum quatuor temporum accedere quam dactylos ad levitatem cyclicorum pedum reici existimemus. Unde Moissueri et Henrici Sehmidtii vostigia legentes dactyl00pitriticos vorsus hune in modum metiendos esse existimamus:
Hoc autum modo rhythmi horum versuum vere ampli περίπλεω)φ)fiunt, id quod indoli huius enoris carminum plane accommodatum esse nem Don videt Epitritos vero ultra ambitum septenum temporum xtondere et alteram eius partem alteri assimilaro, o magis nobis idor duco, quod summus Graecorum muSicus, riStOXenUS, Elem. rhythm p. 30 M., pedem Septem temporum esse negavit, et Aristides, o mus 1 35 rhythmos ἐν επιτρίτω λύγω non ab omnibus receptos et comprobatos esse tradit. Verum enim vero cum plerique rhythmiei epitritum pedem septem euiporum 88 Sta fuerint, et ipsum nom0 επιτρίτου M 4 hanc ration0mn dicam n errorem antiquum et inveteratum ess docuat, dubitationibus
hominum doetorum hoc dandum esse putavimus, ut quum menSUram octonum temporum unam Veram esse credimus, eam notis tamen
non exprimeremus Arbitrio igitur lectorum permisimus, quo modo pedes dactylo-0pititriticorum versuum recitantes Xaequare malint, primari l0nga pilitriti longius producta an dactylis in brevius in torvallum contraetis an alio denique quocunque modo exaequand0suutem Omne pedes horum versuum esse nemo dubitabit, nisi qui
49쪽
omno vim rhyllimi in gravissimo hoc onere carminum Dorico pessumdari aequo animo tulerit. Quamquam hoc modo nondum omnes rationes rhythmica dactylo epitriticorum versuum expedita0 sunt restant gravissima et difficillima qua ostione d pluribus podibus simplicibus in unitatem pedis compositi comprehendendis, de quibus postea disputabimuS. De paeonum mensura Paeonicis in v 0rsibus trocliaica dipodiae purae creticis pedibus admixta sunt . IStr. . p. . ., tr. 2. 11. p. 1. Raro quidem haec ommixtio in indari carminibus invonitur, sed crebro in Aristophanis lautique fabulis, neque aliis modulis lyrica pauca quam scenica crebra exempla astringenda esse patet. Iam versuum X paeonibus et trochaidis dipodiis mixtorum easdem rationes fuisse atque Versuum X epitritis et dactylis mixtorum quotus quisque rit qui veri simile esse neget Hoc autem si probamus, illud alterum sequiti ir, ut dipodiarum troehaicarum intervalla ab intervallis creticorum aut nihil aut paene nihil discrepare concedamus. Verum in angustia Scompellimur, quod non solum vetere rhythmici paeones quinque, non se temporum esse docent, sed fiam poeta ultimam longam podis cretici saepe in duas breves solveri t. Dd quo modo trochaicae dip0dia et paeonici pedes exaequandi vel assimilandi essent, notis signare veriti sumus et cantorum potius sexteritati quo pacto id laeerunt permisimus. Id solum curandum esse putavimus, ut in metricis schematis pauones et trochaica dipodias aequo intervallo distar significaremus
I leonii ista posetarum in carniinibus paeonicis pro pede cretico trochaicam dipodiam usurpandi, tamquam Se ), non quinque temp0rum reticus pes esset, hoc inprimis nomine offundit, quod natura numerorum flagitare videtur, ut sola longa duarum morarum μακρὰ δίσημος), non etiam longa trium morarum μακρὰ τρίσημος in duas breves solvatur. tque nescio an hac ipsa re veteres musici adducti sint, ut paeonem inter simplices pedes referrent eumque novum genus rhythmi, ρυθμον μιόλιον, efficere ta- tuerent. Sed quamvis ista lex natura ipsa niti viduatur se in vorsibus ex duobus membris cataloeticis compositis versibus syncopalis), ut in pentametro legiaco et tofra motro iambico Aristophaneo
Semper a poetis observata est, tamen ea non indo a principio ita
50쪽
XLVII saneita sit stabilita fuit, ut poeta in concitatis versibus eam neglegere
nefas putarent. indarus certe non solum in paeoni eorum carminum
usus si sedis in aliis quidem carminibus licentia longam trium morarum in duas breves solvendi prorsus abstinuit Cortum quidem eXemplum exstat in carmine toga edico I. VIII 5, ubi pro
in strophis tertia quarta quinta admissa est hae forma
Eadem oro licentia pastonem quartum pro dipodia trochaica ea falsectica ponendi occurrit, si meas rationes metiendi probas, etiam Ρ. 1 3 et Ira, fortasse etiam O. IV . X p. 9. XIV . . V 4. VII p. 3. 4. Miram autem hanc licentiam indari, a qua tamen ne scenici quidem poetae prorsus abhorruerunt, non aliter excusari poss0 crediderim nisi quod illo tempore rationes rhythmica et mensurae longarum longis longiorum summis tantum linea montis adumbratae neque iam ad certas formulas redactae erant. Quod cum ipsi concedimus et inprimis in concitatis numeris longam cataloetici podis ultimam, si bruvi intervallo catalexis rediret, ut inversibus reticis et choriambicis, non in plenum ambitum pedis simplicis trium quatuorve temporum productam esse largimur, tamen ab oriam lovitat longe distamus, qui omnes has quaestiones rhythmidas inutilus ut notas aetyli cyclici et longarum trium quatuorve
morarum a schematis Veterum carminum amovendus esse dictitent.
Est quadam prodire unus, si non datur ultra. Do dipodiarum rhythmicis rationibus. Huc usque de rhythmi ea mensura pedum simplicium disputavimus, o dipodiis quoque et pedibus compositis, ut supra iam in motrica part huius commentarii exposuimus, sua vis in rhythmicis rationibus ot in distribution ictuum est. Nequo nim omnos odos versus pari ictu porcutiuntur, sed alii aliis graviores sunt. Atquo dipodia quidem cum alter pes arsis, thesis alter partus obtin0r040rhibeatur h), diuum vim ita distingui par est, ut prior pes duobus unetis, secundus uno puncto notetur o, vel ut omisso ictu altorius pedis solus prior nota ictus signetur ). eque quod raro in lyricis colis iambicis trochaidisvo sub finem cuiusque dipodiae anceps syllaba admissa est, id obstar videtur, quominus ictus duorum podum in cantidis aeque atqu0 in deverbiis pares fuisse negemus. Idem autem quod de trochaicis iambieisque versibus valos, valet etiam de toga-1 v. Aristid. Quintil. de mus. 1 39.