장음표시 사용
21쪽
sertim post diphthongos non prorsus fugisse vidisse. v. O. 111 30. 1 82. . XI T. N. VI 25. I. 116. r. 61,1), duobus locis, P. 1 1 14 t . 1 69, icontia ancipitis syllaba non eam vim tribui,
ut contra constantem consuetudinem Vindari ceterorumque poetarum Graecorum versum dactylo-0pitritieum in pusillos versiculos dissecarem. Sed quod non omnibus locis certa indidia finis vorsuum adsunt f n si adsunt quidem, iis semp0 Obtemperandum Sse diximus, inde, vacillare totam hanc rationem tu putaveris. Namque longo plurimis locis adsunt illa indidia ut ita adsunt, ut vorsuum sinos istis indiciis doseripti cum iugibus, quas de structura Versuum et proprietate singulorum stropharum senserum veteres poetas sibi Scripsisse pus ea cognoscemus, plane concordent. Hi quoque dictum illud vulsit, xceptionibus confirmari regulum. D versus principio. 4n versus ad ius principium revocamur Incipiunt autem versus aut ab arsi, quam veteres Graeci θεσιν vocabant, aut ab una erusi prima arsi praemisSu. An aerusi Sipsa plerumque c0nstat ex una syllaba aut brevi ut ancipiti ante trochaidos se toga oedicos ordines, aut longa vel ancipiti ante dactylicos ut paeonicos ordines:
Pro una longa possunt etiam duae brove ordini rhythmico praemitti:
Praeterea occurrunt, licet raro, versus ab ambiea una erusiduarum vel irrum syllabarum incipientes, cuius generis versuum certa exempla exstant in paeoni eis carminibus, velut O. II . :
quibus certis xemplis alia accedunt, in quibus dubius haereas, utrum a monosyllaba an iambica anaerusi versus Ordiatur, ut utrum tribrachys initialis Xfra rhythmicum ordinem ponendus sitan primum pedem ordinis efficiat, ut O. I 2. X . ., 2. T. p. 6. N. I 4. I. VIII 5.
Porro Bouckhius vostigia Hermania lugens toga odi eis ordinibus trochaseum irrationalem τροχαῖον λογον ita praemitti putavit, ut levitat huius pedis, quam basim isti parum circumspecte appellaverunt, ad ictum primi dactyli vox cantoris assurgat
Equido litos decantatas de basi Herma mana iterum movere verituS, solum mon00 et raro indurum licentia irrationalis pedis in principio versus olive usum esse, et in vorsibus eius generis rhythmicum
22쪽
II. DE ARTE ETRICA PINDARI. XIXOrdinem a primo, non a secundo pede initium capere veteres metricos et rhythmidos uno consensu tradere:
Dimollior ad diiudieandum est causa eorum VerSuum Ognoedicorum, quorum primo pedi syllaba longa, cuius in locum nusquam brevis succedat, praeanissa est, velut O. V 3. 6. . . p. 5. 6. . I 5.6 8. p. 7. VIII 3. N. III. I. VII 4. Levitatis enim in crimen morito in curret, qui casui tribuere volit, quod in quinque vol etiam decem str0phis nusquam brevis pro l0nga syllaba posita est. Inde primam syllabam horum versuum non anaerusi ancipitis partes tueri, sed partem prima dipodia officer statuimus hunc in modum:
Probabilitas auto huius viae scandendi eo augetur, quod vim prima illius longa haud raro poeta gravitate soni et pondere sententiae exaggerandam curavit, ut versus auspicaretur a Vocabulis, quorum prima syllaba insigni quadam gravitate excelleret, velut
His versibus cognati sunt quos κεφάλους vetere nomine appellamus, qui cum dipodice seandantur, prima dipodia suo capite Bret, velut
Sed do hoc unors versuum et de iis, in quibus spondeus maior pedibus epitritis pra omissus est velut
disputandi locus o non est, quandoquidem eorum eansio cum longis trium quatuorve morarum et pausarum intervallis cohaeret, do quibus infra demum disseremUS. D modi versu. sedium versum contium numeris decurrere dixi quod si ruet statuimus, inanibus semporibus in medio versu locus usus est. Atquo hoc facit omnes consentient fieri in vulgaribus versibus Doenon in lyricis iis, qui continuis vicibus arsis et thesis devolvuntur, velut O. III l: Τυνδαριδαις τε φιλοξείνοις δεῖν καλλιπλοκάμω θ' Ἐλενα Sed haud raro in indari positarumquo lyricorum VerSibus cursus numerorum ita interruptus est, ut duae arses inter se collidant, ut Talibus in vorsibus vis rhythmici ordini prorsu peSSumdaretur,
23쪽
XX PROLEGΟΜΕΝΑ.nisi vi eos logitima alio modo restituerentur; hoe autem non ausa int0riueta fieri, sed longa ita protracta, ut arsim simulquo Jhesim expleat, in capite de numeris Xponum. Haec duo genera versuum ut nominibus distinguamus, priores
quidem nomina quamquam iam in simili usu apud veteres grammaticos fuero, amon ab iis, cum hane partem artis utrica ni ruis neglegerent, ad lineo genera versuum distinguenda nondum usurpata sunt. Tota autem haec res cum natura si mim omnium, aitamen plerorumque versuum cohaeret. Quod enim Supra Versiam dosnivimus ordinem rhythmicum continuis umoris decurrentem ei pausa finitum, hoc omnium versuum commun0 st plerique autem p 00ta ut artis eos alterum addunt, versum se pluribus membriscon Stare et eam esse Versus vim, ut plura haeo umbra sive colaad unitatem unius corporis conrungat. tquo notissimi et crebro usu quasi sancit versus, ut hexamotri actylici, tetrametri troeliaiciet anapaestici, pentametri elogia di, selopia dei, 0ta dei, Galliambi.
omnes ex binis stolis constant, ut sponte se Grat quaestio, num Pindarus alios quam qui sex duobus pluribusu colis constent VerSus probavoris. Sed de his robus aptius infra, si ad qua ostionem de magnitudine versus et de colis versuum Venerimus, diSSeremuS. D structura versuum. Indiciis quibus Versus fines circumscribantur expositis do speci vorsus ipsa nobis disserendum est, ut quales ordines rhythmici nomine versus vor digni sint intel-l0gamus. Atque sunt quidam ordines rhyllinii ei, quibus ipsa confirmation ordinis signa iusti sit serracti orsus impressa sint. Si everSu P. III tr. 5 et p. 3
cum media pars dactylica utrimqu0 pitritis circumdata sit, ipsa concinnitate compositionis serractus et in s rotundus osse intell0gitur. Idem valui de versu I. 1 5
cuius versus media pars X tribus colis toga00dicis similibus com-p0sita quamvis non paribus pedibus utrimque circumdetur, tamen optim a gravi basi spondalea inducitur ut in sedatos trochaeos
Multo saepius vorsus solo exitu dos nitur et ad iustum suum deducitur. Atquo hoc primum fit, si post duas pluresve dipodias trip0dia p0sita est, velut
24쪽
XXIdoindo si alacres dactyli troelia vive in sedatum spondeum excurrunt, ut
denique si cursus numerorum sub insem inflectitur, ut quasi dolastigio in vallum sescendere videntur, ut
Ii, qu0 m0do descripsimus, versus Speciem perlaetorum versuum ipsi prae se ferunt; sed sunt alii versus, quos ut perfectos esse intellegamus, ratio, quae iis cum proXimo quoque versu intercedat, nobis spectanda est, quam rationem ut cognoscamuS, primum quaerere no Oportet, quo tandem modo Versu sese excipere Soleant. Atque legibus iusta compositionis optime a carmina contineri videntur, in quibus prior quisque versus ab insequent ita discretus est, ut ausae locus medius relictus sit. Hoc autem dupliei modo fieri posse, exemplis illustrabo versuum dactylo- epitriticorum . IX 2 3
Prior enim loco primi versus extremi pedi ultima pars altero loco secundi versus primi pedis pri0 pars deest, unde illos catalecticos, hos adephalo vorsus dicimus. Talibus in versibus non modo quo loco versus nititur et cantorum pectora silentio rosciantur, sed etiam quo tempora inania illa pausa complectatur, eserto Ofiniri potest. Atque si comparati Si omne VerSus essent, in schematis metricis non solum syllabarum quantitatis notas posvissem, Sed etiam silentiorum sive temporum inanium At tantum abest, ut omnibus in versibus pausa certus locus relictus sit, ut in carminibus dactylo 'pitriticis paene maior sit numerus eorum VerSuum, qui nulla mora interposita sus excipiant. Quod ut tibi persuadeas, inspicias modo stropham dae Olympicae tertiae, cuius quatuor priores Versus continuis numeri decurrimi, vel longissimamodam Pythiam quartam, cuius et in stropha et in podo vorsus 3- ita cohaerent, ut nihil spatii inam inter eos interloetum esse vid0atur. Quamvis autem tales versus, quibus nulla pausa metro definita ἀνάπαυλα εμμετρος interiecta sit, in ceteris carminum generibus rari sint, illud tamen manet, neque e continuitate nequo e incisione cursus numerorum certa indicia versus finiti peti posse,
25쪽
idquo e minus, quod etiam in mediis versibus cursus numerorum saepe apud Pindarum, ut supra iam vidimus, interruptus est. Hoc eum iam magnopere circulos nobis versus Ρindari discribontibus turbet altorum scrupulum menti obicit diversa versuum magnitudo. Nonnulla quidem carmina sunt, ut O. III. XII. . IV. XII. N. III. IX. XI. I. I. VI, quorum VerSU Si minus paris, tamen similis ambitus
sint, aut ita tantum varient, ut versus primus t ultimus soli magnitudine reliquorum paulo longius recedant. At non desunt ea carmina, quorum Versus adeo dispares sint, ut concinnitatem artis ut constantiam poeta magnopere desideres. Neque solum longis versibus Saepe breves tamquam pro odi praemissi aut tamquam podi subiecti sunt O. II p. 6. VIII p. 4. IX Str. 1. . ΙΙ Str. 3. IX p. 8.Ν. VI tr. 1. I. II p. 2), id quod nesei an aequo animo ferri debeat, sed etiam temere versibus proceris ex duobus pluribusque membris constantibus roviusculi et monocoli versus intermixti sunt, ut mirabundus quaeras, quid tandem discriminis intur versum et colon intercedere poeta voluerit, et veteres grammaticos, quod fines istos versuum et colorum prorsus confundant, Xcusando eSSe ducas. Neque is sum, qui indarum omni ex parte defendam nihil quo inconstantia in versibus disiungendis eo iungendisque ab eo commissum esse dicam. Attamen habeo, quo et istam inconcinvitatem excusem et ratiotius in vorsibus constituendis ineundas compleam. Sunt enim non omnes versus, quos Oeelthius Xterna, quae Supra exposui, indicia secutus constituit, pleni t 0rsecti, immo saepe duo vol fiam tres ita inter se cohaerent, ut coniuncti unam poriodum officiant. Si in prima da Olympica merito tu quaeras, cur poeta duo prima Ola in unum vorsum coniun erit cola quintum et sextum veteris c0l0m0triau, licut illis simillima sint, non coniunxerit, sed in duos versus discerpserit
Neque erravit Bouehhius, quod vestigia poeta ipsius secutus duo prima cola releeta eodi eum auctoritat in unum versum coniunXit, quintum et sextum non itum. In fino enim quinti coli quater uv. 3. 44. 4. 104 lie0ntia syllaba ancipitis of hiatus admissa sunt, in fine primi adeo nusquam ut 0r vv. 31. 72 102 n verbum quidsem in in prioris coli finitium sit. Illud tamen manet, versus tertium ut quartum, quamvis licentiis istis disiuncti sint, tamen numeros Si pectes, non minus quam duo prima cola stropha intor sucohaerere et partes unius rhythmica periodi efficero. Atque io
26쪽
XXIII quid dubitationibus istis respondeas non prorsus tibi desperandum est licet enim non magnum quiddam, aliquid amon discriminis intoreudit intur ordines duos rhythmicos concatenatos
st solutoSPlus hab0 os usionis, si duo versus inter quos nihil intervalli in iuresedit se pausa locus, si utri eum ordinem speetas, relictus est nullus in unius hamon periodi societatum compreh0ndendi esse videntur. Hoc auto cum multis aliis lodis factum os tum . VI 2 4
Quis ni credat in dis aetyl0- epitriticis, quarum gravitas quam maxime a lusu versiculorum Aeolicorum abhorret, poetam uni pediopitrito vim pleni t perlaeti vorsus tribuisso Immo tros illi versu numeris cohaerent et partes unius procerae σχοινοτενους)periodi rhythmi ea si int. Hoc autum ita tantum fieri potuit, si pausa inter versum Secundum et erilium, tertium et quartum perexigua fuit, ut quamvis hiatum Xcusaret, tamen numerorum Ontinuitato non impodiret. Quid qu0d ion solum anaerusis sequentis versus saepe imperfectum ultimum pedem anteeedentis Versus complet, ut O VII 1 - 2
sed etiam n0nnumquam totus primus es, quin etiam duo primi pedes sequentis versus rhythmo in fin anteeodontis versus inchoato addendi essu videntur, ut O. VIII 5-6
o similitor . VII tr. 5 H, p. 5-6. XII ep. 5-6. . I p. 7 8. VI 6-T. VIII 4-5. IX 2-3. N. VIII p. 2 3. Quibus versibus cognati sunt ii, qui eum antecedon versus catalectice excurrerit, ipsi suo capit orbati sunt ut . 1 1-2
Nam horum quoque versuum forma inde explicanda est, quod versus dii arctissime, tamquam cola unius periodi sint, inter se cohaerent. Vides m non circulatorum more tor versari neque difficultates, quibus Booel hianae ratione premuntur, elevare vel silentio obtegere. Idem famon non dubito, qui rectam viam vir clarissimus inierit. modo suppiundae eius rationes sunt, ut quomodo
27쪽
versus inter e cohaereant quaeratur, et versus perlaeti atque in soroti di ab ursibus imperfectis ot cum aliis cohaurentibus distinguantur. Neque si quis alterum illud genus versuum a colis parum disserre dixerit, quidquam ego comm0Veor hae enim culpa, Si quaeSt, non mea est, Sed indari poetae. In primis autem illo in iis carminibus, qua festinanter fecit velut O. VIII 0 I. I, non satis cavisse videtur, ne partes periodi licentiis hiatus syllabaeque ancipitis iusto magis divollerset. Sed etiam in p0rfectis ot laboratis carminibus, quale est carmen . I, Versu fecit, qui quamvis pausa et lieontiis istis hiatus syllaba0qu aneipitis inter se diremti sint, tamen unam rhythmicam periodum metant. Non igitur in oaequiuscere nobis licet, ut Boeehhianas rationes secuti versuum fines d0finiamus, sed circumspecte nobis insuper considerandum est, num qui versus specie fallantis cum perlaeti esse videantur, re Vera numeris i structura partes maioris periodi rhythmica esse c0arguuntur.
Cola sive membra partes longioris versus sive periodi si in expluribus pedibus compositae et br0vicula pausa finitae A versibus ou hoe nomine disrarunt, quod in fine suo lidontias hiatus vel syllaba brevis pro longa positae respuunt neque necessario perfecta Oce
τελεία λεξει finiuntur. Alterum qu0 posui inprimis vulset se in
daro, cuius ingenios Mus a tersa arte poetarum Alexandrinorum et Romanorum e potissimum dissert, quod in caesuris obsorvandis admodum neglegens est, ut saepe apud eum cola versus continuitate vorbi συναφεία inter se cohaereant.
Ρedes sunt aut simplic0s aut compositi. es implex, qui proprie pes dicitur, brevissima pars rhythmici ordinis si x arsio thesi constans. es compositus, quem sunt qui simplici nomino rhythmum dicant, ex duobus pedibus simplicibus constat ita rhythmice dispositis, ut alter arsis, thesis alter vim obtineat, ut Pede igitur compo8iti, quo nos quidem dicimus, a dipodiis non dis runt; quod cum d0finimus, minime nos fugit, veteres rhythmicos aliter sensisse, ut dipodias et cola communi nomino
ποδων συνθέτων complecterentur. Sed ne turba orerentur novexe8, qua poetae, quorum auctoritas plus quam doctrina rhythmi- eorum valet, vario tractarunt, inter se confunderentur, notionem
pedis compositi retioribus limitibus includere satius duxi. Cola autem, quae hoc nomine vero digna sint, x pluribus ip0diis volsaltem x tribus podibus simplicibus constar desinimus. Atqu0 in
pede Omne Versu Solvuntur, Sed non omne VerSUS, priuSquam in
28쪽
II. DE ARTE METRIC PINDARI.XXV pedes solvantur, in dola dirimendi sunt, unde rhythmicam compositionem in versibus et sedibus fieri posse neges, colis eandem curere osse concedas. Nonnulli quidem poetae, inprimis, qui napaesti ea trochaica tonida carmina composuerunt, metra non Deerunt, nisi quae ex duobus pluribusve colis constarent. Sed horum ex numero indarus non fuit, neque ii fuerunt poetae, quorum artem inprimis secutus est, neque Stesiehoria neque AleaeUS.
D pedibus simplicibus. odos simplices principale Sunt du0, quatuor aut trium temporum χρόνων πρώτων): dactylUS,
Nam iambicos o anapaestidos ordines nihil aliud osso patet quam troclinteos aut dactylicos, quibus anaerusis monosyllaba aut di- Syllaba praemissa sit Paeones autem et pitritos et choriambos inter pedes compositos potius quam simplices nos referendos esse ducimus. Qua in re dissensum veterum rhythmicorum, qui paeoneso partim etiam epitrit0s inter simplicus pedes rettulerunt, non multum equidem moror, praesertim cum et prosodia sermonis Graeci accentum, quo e creticus aut paeon primus efficiatur siciat, et princeps veterum musicorum Aristoxenu primum duo principalia genera pedum ea quo eadem atque nos statuerit v. Aristox elem rhythm. p. 288 d. Mor. et postea domum tertium genu paeonum adiecerit t. l. p. 298 6 360). 0dibus vor simplici bus adnumero etiam dactylos cyclicos aut logaoedicos trium temporum qui quamquam infra demum plenum explicatum invenient, tamen hi mihi iam commemorandi fuerunt. De pedibus compositis. Pedes compositos supra eos dixi, qui ex duobus pedibus simplicibus constent longe frequentissimi eorum e morarum χρόνων πρώτων Sunt, quo a numer temporum πόδας ξασήμους Veteros rhythmici appellaverunt. Formae eorum aut plenae ἀκατάληκτοι aut mutilao κατάληκτοι aut 011- tractae περίπλεω sunt, unde hau vadunt specie pedum compositorum: dactylicae
et insuper pedes epitriti, qui quamvis a dipodiis trochaicis aliquantum disserant, tam0n x iis it nati essu viduntur, ut ex duabus syllaba-
29쪽
XXVI PROLEGΟΜΕΝΑ.rum formis, quibus vis ancipitis xprimi potest, altera forma longae syllabae una usurpata sit
Paeones vero quod inter dipodicos potius quam simplices pedes rettulimus, duabus causis adducti sumus, primum quod reticus pes, qui expedibus pastonici generis frequentissimus est, sp0cium dipodiae troelia i- ea cataloetica habui duindo quod dipodiis troeliat eis orsetiei et pauonus saepe coniuncti inveniuntur, velut in versu notissim Aristophanseo
ουδέν εστ 'ζρίον γυναικ0 ἀμαχώτερον Lys. 1014)o in indari ipsius vorsibus . 1 8. p. 6 et . V 2. p. 2. T. Quibus autem rationibus lato de op. III p. 400 Α), Aristoteles rhet. 111 ),
AristoXenus, veteres musici omnes adducti sint, ut inter simplices pedes paeone referrent, hoc loco exponere longum est neque ad rem propositam attinos. Baechios et ionicos supra non commemoravim is, quoniam inlin- dari carminibus continui et int0gri non inv0niuntur dissori in aut0m hia ceteris pedibus compositis, quod non in sedes simplices sed tamquam principatos pedes directa via in ursim et thesim solvebantur, quamquam otiam ad choriambicos et pa00nidos p0d0s40 rri possunt syllaba longa initiali abiecta volaraiosita aut anaerusi iambica vel anapastica praemi 88n
De colorum generibus Cola constant imma X tribus pedibus simplicibus, velut Plora quo x et pedibus simplicibus sivo duabus dipodiis constant, undo cum aut aetyliet aut trochaidi aut toga00diei aut paeordei goneris sint et aut pleno excurrant aut in fili mutilata κατάληκτα η βραχυκατάληκτα sint, hae vadunt forma potissimae:
quibus formis fotra podiarum totidem aesiodunt anaerus auctae partim anapaesticae, partim ambieae, partim ionicae et baechiaeae. Maxima cola in iambico genore, si voteribus rhythmicis fidum habemus, ex se pedibus simplicibus constant, velut
30쪽
L0gaoedicorum quoque Ordinum sunt cola quinum et senum pedum simplicium, cuius magnitudinis notissimum exemplum sthendecasyllabu Versus, quem uno tenore decurrere neque e pluribus colis constare Graeei voluerunt Neque id mirum, quoniam eandem magnitudinem toga Oedicorum atque iambicorum coloriam esse consentaneum est. Quamquam apud indarum ordines loga oediei, qui et pedibus longiores sunt, l0nge plurimi non unum ordinem Hlythmicum efficiunt, sed se pluribus colis constant. Verum tamen etiam in indari carminibus dola loga0edica quatuor pedibus longiora xstant se si hoc dontius dieium arbitraris, mihi in sehumatis metricis probanda videbantur, ut
λιπαρας ἀοίδιμ οι βασίλειαι O XIV . . M)τιν των πάρος ω μάκαιρα Θηβα Ι. 11 1. r. 105)ὼ ταὶ λιπαραὶ και ἰοστεφανοι και ἀοίδιμοι se. 6)γλυκύ τι κλεπτόμενον μελημα Κυπριδ0ς se. 17).
Paeonicorum colorum magnitudo μέγεθος), si vetere rhythmicos audimus, usque ad quinque paeones vel viginti quinque tempora sextenditur. Sed hoc praeceptum ex errore sel potius e falsa analogia natum ess vid0tur, quod ubi actylicos ordines ex quatuor temp0ribus usque ad quater quaterna tempora procedere cogn0Verunt, pae0Πico quoque ex quinque temporibus usque ad quinquies quina tempora pr0cedere Ollegerunt. Poetas ips0s, inprimis eum, qui plurima antida roti ea et bacchiaca fecit, lautum Si spectamus, paene una forma dimetros 'eoli paeonidi in usu fuisso videtur. Illud tamen, ut infra latius Xponemus, eoneedere nos oportet, XStare versus paeonidos, qui eum in cola non divisi esse videantur, sex tribus, quatuor, quinque pedibus constant, ut O γ' ἀκουσωμεν ἀπολεῖ κατά σε χώσομεν τοῖς λίθοις Aristoph.