Pindari Carmina, prolegomenis et commentariis instructa

101쪽

XCVIII

Kirehor oditas a falsari factas esse neque quidquam auxilii prae-bor ad veterum melodiam Pindarieam restituendam persuasum equidem habeo. Instrumentorum vero musicorum poeta, eum omnia epinicia cantari et aecantari vello et nullum, ne epistolari quidem carmine P. III excepto, ad legendum solum destinaret, saepenumero

mentionsem iniecit, sed ex iis locis pa0n nihil didicimus, nisi cantorum vocibus partim tibiis O 1 18. v 19 1 13), partim fidibus φόρμιγγι . 1 52. . o. T. II 1. V 296. . IV 5 44. V 24, λύρα . II 52. P. VIII 31. X l. 1 ), partim tibiis et fidibus O. 11 8. 11 12. X 93. . X 39. N. X 8. I. V 27; cf. Eur. Here. 683 adcantatum osse. Quid quod sex his locis ne hoc quidem certo coneludi potest, in iis carminibus, in quibus sola tibia commemorentur, scibus nullum locum fuisse, quandoquidem in eodem carmine N. III poeta primum solius lyrae v. 12), deinde solarum tibiarum v. 9 m0ntion om feeit simili torque et 4, unde

Ernostus Gra in subtilissimo libro de Graecorum veterum re musica p. 40 non singularem, sed sollemnem fuisse instrumentorum coniunctorun usum. Concentus autem tibiarum et cithararum, quae συναυλία audiebat, inprimis in prosodiis suum locum habuisse vid0tur, quoniam, ut Theodorus Reinaeli, corresp. heb. 189 p. 604 docte exposuit, et in paeane prosodiae Delphico nuper in lucem protruet eum usurpatum esse versus 5 sq. docent

λιγυ δε λωτ0 βρέμων αἰόλοις μελεσιν ωδὰν κρέκει, χρυσεα ' ἀδυθρους κίθαρις υμνοισιν ἀναμελπεται,

et in ophoro septentrionali aedis Minervae Atheniensis aeque atque in vaseulo antiquari Borolinensis n. 1686 tibicines ut fidicinos om- pales repraesentati Arint. D motibus hori in pinietis auondis subtiliora quaedam X- piscatus esse sibi videtur duardus Boetimor, indars sicilischeoden, Boni 1891, 1iem librum ut ipsi xcutiant qui plura difficili hac re noscere velint, rogatos volim. Ipse ne hoc quidem certum esse duco chorum in homichoria semper divisum et ab uno hemieliori stropham, ab altero antistropham, ab universo horo epodum cantatas esse. Multum enim in hac re indarus a scenicis p0etis Atticis differt, quod illi non solum no stropha sententiam fere concludebant, sed fiam nonnumquam ut stropha et antistr0pha similitudine sententiarum, quin adeo verborum sibi responderent curabant, contra indarus saepenumero in ne stropha et anti- Strophae villam, ne minimam quidem interpunctionem posuit. Quodsi nihilominus indaricorum carminum stropha et antistropha inter

102쪽

III DE LUDIS ET PINICIIS. XCIX

homi choria distribuebantur, poeta parum hanc partitionem sua arte adiuvit se illustravit. Quod ver Meggerus in suis commentariis W0stphali spodios invento h confisus Pindarum sua carmina ad amussim Terpandreorum nomorum in Septem partes, ἀρχὰν μεταρχὰν κατατροπὰν ὀμφαλ0ν μετακατατροπὰν σφραγῖδα ἐπίλογον, divisisse

credidit, hoc motrica forma carminum adeo non confirmatum est, ut nova pars raro cum initio Atrophae, plerumque media in stropha, atqu0 fiam non sumol medio in versu initium apiat. Qua de causa Somnia haec ego esse ratus, neque in argumentis singulorum carminum neque in commentariis quidquam isti inv0nto tribui. Sed illud rosit obsorvasse mihi videor, indarum provecta aetate carmina sua cum alia, tum dactylo epitritica ita disposuisse, ut singula perleopas ex stropha antistropha epodo constantes orbe senten-Πtiarum perfecto includeret, quam rem exemplis comprobavi in

argumento carminis . XIII extremo. Utrum autem haec ars cum

motibus orchesti eis cohaereat, an ex maiore intervallo, quo singula Spericopas inter o distare poeta voluerit, explicandum sit, in medio equidem relinquo. Denique motus singulorum carminum Pindari ita inter se discrepavisse moneo, ut alia essent carmina embateria, quae chorus, dum in p6mpa procederet, cantaret, ut O. V. VI. I. XIV. . I. VIII XII.

N. II. IX et prosodiorum fragmenta 87-90 92-93, alia hyporchematica ita cantata, ut ad vocem cantorum alii tripudiarent, ut O. II.

Ρ. V et dithyramborum hyporchematumque fragmenta 75 105 107. 108, alia deniquo stasima a choro stante P. IV 2 vel accubante

cantanda neque cum ullis corporis motibus agenda, quo in numero pleraque epinicia indari fuisse equidem persuasum habeo. On- nihil fiam ad motricam formam et sententiarum verborumque delectum referre cognovi, utrum puerorum παίδων an virorum ανδρον chorus ossot. Sed do his ot similibus robus in universum disserere parum fructuosum esse videtur, qua de causa in commentariolis introductoriis, quos singulis armillibus praemisimus, ad has quaestiones passim redibimus.

103쪽

αυτου γενέσθαι και αὐλητην οντα την τεχνην διδάξαι μητρ0 δε Κλεοδίκης οἱ δε ληδίκης γράφουσι παῖς δε ν ὁ Πίνδαρος, ῶς

χαμαιλεων καὶ Ιστρος φασὶ περὶ τ0ν Ἐλικον θηροντα αυτον υπ0 πολλου καμάτου εἰς πνον κατενεχθηναι, κοιμωμένου δε αυτου με- λισσαν τω στύματι προσκαθίσασαν κηρία ποιῆσαι. o δέ φασιν τιονα εἰδεν, Δ μέλιτ0 καὶ κηρου πληρες εἰναι υτου στύμα και 10 επι ποιητικην ἐτράπη διδάσκαλον δε αυτου Ἀθηνησιν ι με Ἀγα θοκλέα, ο δε πολλόδωρον λέγουσιν, ν και προῖστάμενον κυκλίων χορον ἀποδημ0υντα πιστευσαι την διδασκαλίαν τω Πινδάρω παιδὶ Oντι, τ0 δε ε διακοσμήσαντα διαβόητον γενέσθαι. ερεισμα δε της

Ἐλλάδος ινδεν Ἀθήνας ἐζημιώθη υπ0 Θηβαίων χιλίας δραχμάς, ας 1 ἐξέτισαν περ αυτου Ἀθηναῖοι. ην δε υ μόνον ευφυῆς ποιητης ἀλλὰ και ἁνθρωπος θεοφιλής. ὁ γοον Πὰν ὁ θε0ς φθη μεταξυτου Κιθαιρῖνος και του Ἐλικῖνος δων παιὰν Πινδάρου δι καιὰσμα ἐποίησεν εις τ0ν θεόν, εν ω χάριν ὁμολογεῖ της τιμης υτῶ, 0 η ἀρχὴ δε Πὰν Πὰν Ἀρκαδίας μεδέων και σεμνον δυτων 20 φυλαξ ἀλλὰ και ημητηρ ναρ ἐπιστῆσα αυτ εμέμψατο, τι μόνην των θεῖν υ υμνησεν ὁ δε εις αυτην ἐποίησε ποίημα, υ ἀρχὴ Πύτνια θεσμοφύρε χρυσάνιον. ἀλλὰ και βωμον αμφοτέρων τον θεων πρ της οικίας της δίας δρυσατο Παυσανίου δετο Λακεδαιμονίων βασιλέως ἐμπιπροντος τὰς Θήβας ἐπέγραψέ τις

25 η οἰκία Πινδάρου του μουσοποιου την στέγη μη καίετε κα ουτω μύνη ἀπόρθητος μεινεν κα εστ τ νον εν Θήβαις πρυτανεῖον ἀλλὰ και ν ελφοις ὁ προφήτης μέλλων κλείειν τ0ν εδεν κηρύσσει καθ' ὴμέραν. Πίνδαρος ὁ μουσοποι0 παρίτω προς τ δεῖπνον τω θεω και γὰρ ν η τον Πυθίων ἐ0ρτη γεννήθη, 30 δε αυτος φησι Πενταετηρὶς ορτὰ βουπομπος εν α προτονευνάσθην ἀγαπατος π σπαργάνοις λέγεται δε θεωροι ἀπι-οοσιν εις Ἀμμωνος αἰτῆσαι Πίνδαρος το εν ἀνθρώποις ἄριστ0ν καὶ

Inscr. Βίος Πίνδάρου in cod. Α, cuius notitiam inmanitati Draclamanni debeo. - μητρb . . . θηρῖντα , Om Vrat. Oeckh. - 15 θηναῖοι ex θη- ναίοις corr. Α - 22. Linus. IX 23, 3. - 28 cf. Schol. P. 111 137. - 2. Πινδάρω A

104쪽

IV DE VITA PINDARI CIαποθανεῖν ἐν κείνω τω ἐνιαυτω. πέβαλε δε τοῖς χρονοις Ῥωμνίδου, i νεώτερος πρεσβυτέρω των Os αυτον μέμνηνται ἀμφότεροι πράξεων καὶ γαρ Σιμωνίδης την εν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν γεγραφε, καὶ Πίνδαρος μέμνηται της Κάδμου βασιλείας ἀλλα καὶαμφότεροι παρὰ Ἱέρωνι τω Συρακουσίων τυράννω γεγένηνται γημας δε Μεγάκλειαν την Λυσιθέου και Καλλίνης σχεν υἱον αὶ φαντον, καὶ δαφνηφορικ0ν σμα γραψεν, και θυγατερας δύο Πρωτομάχην και υμητιν γέγραφε δε βιβλία επτακαίδεκα υμνους, παιὰνας, διθυράμβων β , προσοδίων β , φέρεται δε καὶ παρ θενίων β , και γ δ επιγράφεται κεχωρισμένων παρθενίων, πορχημάτων β εγκώμια, i 0 θρήνους, ἐπινίκων δ . φέρεται δε επίγραμμα επὶ τε τε/ευτῆ αὐτ0O

τόδε

'H μάλα Πρωτομάχα τε και ὁ μητις λιγέφωνοι Πινδάρου ἐκλαυσαν θυγατέρες πινυταί, Αργοθεν μος κοντο κομίζουσ' ἐνδύθι κρωσσ0 15 λείψαν' π ξείνης θρύα πυρκα Γης. Πινδάρου ἀποφθέγματα. Πίνδαρος ὁ μελοποι0 ερωτηθεὶς πύ τινος, τί πρίονος ξύτερον, εἰπε, διαβολὴ Παραγενόμενος δε εις ελφοὐ και ερωτώμενος, τί πάρεστι θύσων τω Ἀπέλλωνι, ἐπε παιὰνα. 20Ἐπερωτηθεὶς πάλιν διὰ τί Σιμωνίδης πρ0 τους τυράννους ἀπεδήμησεν εις Σικελίαν, αὐτ0 δε υ θέλει, τι βούλομαι, ἐπεν, ἐμαυτῶ ν ου βλλω. κρωτηθεὶς δε διὰ τί τ ευ πράττοντι την θυγατέρα ου δίδωσιν, ου μονον δεῖσθαι, φησίν ευ πράττοντος, ἀλλα και πράξοντος ευ. 26Ἐρωτηθεὶς πάλιν υπύ τινος, διὰ τί μέλη γράφων αδειν ου ἐπίσταται, εἰπἴν' και γαρ ι ναυπηγοι πηδάλια κατασκευάζοντες κυβερνῆν οὐκ ἐπίστανται.

νυς φυσιολογο0ντας ἔφη ἀτελῆ σοφίας δρέπειν καρπον.

4. Κάδμου cod. Καμβυσου coni. Oeckh, αρείου coni. Selineider Σερξου coni. estermann. - . Uιόφαντον- - 4s. f. Hilier, Herm. 21, 3574s. 9. προσοδίων, προσωδίων corr. Α - 10. επιγράφεται coni Boeckh ἐπιγράφει A: L sol, Ol. N. I in. - 14 ἔκλ. πιν Πινδ. θυγ A, transp. Gerhard - 20 Sq. f. Philod de mus. p. 9, 10 d. emhe: τι διὰ των ποιημάτων μῆλλον γίνεται τιμή, βραχεῖαν δ το μέλος ἔχει πρόσθεσιν καὶ τον Πίνδαρον υτ νομίζειν, τ' ἔφη θυσων πο σεο θαι διθυραμβον - 22. τι : τι D A - 24. τί ἡ Α 25. πράξαντος Eust vis Pind. corr. m. r. - 26 sq. f. Sehol ad O. V1 148, Sigh. d. b. Ak. 189 p. 23 sq. - 29. ultimum apophthegma excerpsit Stob sor. 80 4 v. D. 209. Idem Stobnuus ex plenior collectione apophthegmatum assertflor. 11 3 18 Η0.) D. 205, flor. 94, 22 D. 214, flor. 111, 12 h. 234, flor. 126, 2:h. 160, 0r. 43, 112.

105쪽

Κλειδίκη ευνηθεῖσα μενεπτολεμω αἴφάντωγείνατο, ναιετάουσα Κυνος κεφαλῆς παρὰ χορω, ου Οἰον αμα τω καὶ ρίτιμον εἰδότα θήρης, ειδότα πυγμαχίης τε παλαισμ0συνης ἀλεγεινῆς. του μεν, τε κνώσσοντα ποτὶ χθόνα κάτθετο μήτηρ εἰσέτι παιδνον εόντα, μελισσά τις ς ἐπὶ σίμβλωχείλεσι νηπιάχοισι τιθαιβώσσουσα ποτατο.τ δε λιγυφθόγγων ἐπέων μελέων θ' υπ0θήμων 10 πλετο δῖα Κύριννα, θεμείλια δ' πασε μυθων

τοπρῖτον μετὰ την δ' Ἀγαθοκλέ0 εμ μορε αυδης, 0ς τε οἱ κατεδειξεν δ0ν καὶ μετρον ἀοιδῆς.

ευτε δ' Ἀλεξάνδροι Φιλιππιάδα μενοινὴ δμείων ἀφίκοντο Μακηδόνες αστεα περσαι, 15 Πινδαρέων μεγάρων υ ηψατο θεσπιδαε πορ. αλλὰ τ μεν μετόπισθεν. τι ζώοντι δ' ἀοιδω Φοῖβος ἄναξ ἐκέλευσε πολυχρυσου παρὰ Πυθοος ηια καὶ μέθυ λαρ0 αεὶ Θήβηνδε κομίζειν. καὶ μελος, ως ἐνέπουσιν, εν ουρεσιν υκερως Πὰν 20 Πινδαρου αἰεν ειδε καὶ ου εμέγηρεν ἀείδων. μος δ' ἐν Μαραθον καὶ ε Σαλαμῖνι παρέσταν αἰναρέται Περσαι μετὰ Λάτιδος ἀγριοφώνου, τῆμος τι ζώεσκεν ο Αἰσχύλος η εν Ἀθηναις. τ δε ιμοξείνη παρελέξατο, δῖα γυναικον,25 η τέκεν Esμητιν μεγαλήτορα καὶ αἱ φαντον, Πρωτ0μάχην δ' πὶ τοῖσιν μελψε δε οδο αγώνων των πισύρων, μακάρων παιήονας, ε δε τε θρήνους, καὶ μελος ρχηθμοῖο, θεῖν τ' ἐρικυδέας μνους, ηδὲ μελιφθογγων μελεδήματα παρθενικάων.

30 τοῖος ἐων καὶ τόσσα αδ δε καὶ τόσσα τελέσσας κάτθανεν, γδώκοντα τελειομένων ἐνιαυτον.

1. Var legi huius metricae vitae ex cod. Med. 32, 35 Q exscripsit Abel Rh. . 34, 369 cf. iudWich ibid. p. 574s. - 12. κατέχων codd. - 27. ἐν δετε θρήνους em SchneideWin ἐν δε θρονισμούς coni uero, ἐν δεδαγμένος et ὰναδεδεγμένος codd. de metrico vitio quo emendationes propositas laborare dieit LudWic v. h. Μ. 34, 366.

106쪽

Vita x Enstathii 60iumentariis indaridis ε Πινδαρικον

παρεκβολον ex0erpta. Toιουτος δε ν την ποίησιν, ως ἀμυδρότατα πογράψαι τ0νανδρα χρῖσαι γὰρ τ0 σκιαγράφημα τουτο εἰς εντελες εἴη αν πανυεργοδες), πιμεμίληται υπ0 τον παλαιον και εις γένους αναγραφηντην κατά τε Πλουταρχον και ἐτερους, παρ' οἷς φέρεται τι κώμη Θηβαίων οι Κυνοκέφαλοι. εκ ταύτης οι το σοφ0 τοΘδε γενέτορες, πατὴρ μεν Παγώνδας νοματικω τέπω Βοιωτίω κατὰ τ Ἐπαμει νώνδας, Κρεώνδας κατὰ δέ τινας Λαῖφάντου η Σκοπελίνου αὐλητ0O και Μυρτους. 0 δη Σκοπελῖνος την αὐλητικην διδάξας τ0 παῖδα, ἐπεί φασι ειδεν αὐτ0ν μείζονος ξεως φύντα περ π αὐτω τελειω θηναι, παρέδωκεν εις μάθησιν μελοποιῶ, τω περιαδομένω Λάσω τ 10 Ἐρμιονεῖ, παρ' se ἐπαιδεύθη την λυρικην ἔνιοι δε τον αὐτ0ν ἔφασαν διωνυμίας λύγω Σκοπελῖνον και Λα αντον λέγεσθαι. αλλοι δεπάτρων Πινδάρου εἴτε πατρωον τον Σκοπελῖνον ἐπον γενέσθαι. εἰσι δ' o καὶ οὐ Μυρτώ, αλλὰ Κλεοδίκην η κατὰ συναίρεσιν Κλει- δίκην μητέρα τω Πινδάρω ἀναγράφουσι, γενομένω ἐπι ἄρχοντος 15Rίωνος κατὰ τοὐς χρόνους Αἰσχύλου, ω και συγγεγένηται, μιλησας και ἀπονάμενός τι και της κείνου μεγαλοφωνίας τέθνηκε δε τε τὰ Περσικὰ κμαζε, κατὰ την κτην και γδοηκοστην λυμπιάδα, ζήσας ἔτη καὶ ἐξηκοντα, κατὰ δε ἐνλυς γδοηκοντα ἔσχε δέ φασι θυγατέρας δέο, Πρωτομάχην και μητιν, και ιον δε α αντον 20 γήμας Μεγάκλειαν ον η θυγατέρων μέμνηται και επίγραμμα παλαQν ἐκεῖνο υ μάλα Πρωτομάχη τε και ὁ μητις λιγέφωνοι Πινδάρου ἔκλαυσαν θυγατέρες πινυταί, Ἀργύθεν μος κοντο κομίζουσ' ἔνδοθ κρωσσο 0 25 λείψαν' π ξείνης ἀθρόα πυρκα Γῆς. εν δη ἐπιγράμματι οὐ δηλουμένου το πῖς ἐν Αργει θανδεν ὁ Πίνδαρος ιτα εις την πατρίδα κειθεν ἐκομίσθη, μως ἐστὶν πο- νορσαι, τι ἀπελθὼν εἴς τινα Πελοποννησιον γονα και θανὼν καταὐτ0 0 Αργος ἀπεδύθη ἐκεῖθεν πατρίδι νεκρύς. τ δε ρηθέντι 30υἱ Λαὶ φάντω και δαφνηφ0ρικον σμα γράψαι λέγεται ὁ πατήρ, ς1. Eustathii prologomenorum qua antecedunt exhibet Abel, Scholia re-c0ntia in indari epinicia vol. 1 p. 3 - 17. - 16. βίωνος cod. Βίωνος eorr.Η0yne, υρρωνος coni. WilamoWiig Aristot u Atheno 302. - 17 sq. τε τὰ Περσικὰ ιιμαζεν transponenda sunt post συγγεγένηται Diod. x 26 ad Ol. 75, 2:τον δε μελοποιον Πίνδαρος ν ἀκμάζων κατὰ τουτους τους χρόνους - 20. 1ιo- φαντον Od. - 24. ἐκλ. πιν Πινδ. θυγ. Od. triun8p. Gerhard Πινδαρί0υ θυγατρες vel Πινδάριαι Oni. Unger. - 1. 1ιοφάντω cod.

107쪽

CI PROLEGOMENA. φασι και Σιμωνίδου κουσε, νεώτερ0 μεν κείνου ον, πρεσβυτερος δε Βακχυλίδου εἰπεῖν δὲ τ0υτ και αλλως κατὰ τους παλαιους,

επέβαλε Πίνδαρος τοῖς χρον0ις Σιμωνίδου, α νεώτερος πρεσβυτερου. των αυτον γουν μέμνηνται αμφύτεροι πράξεων ἀλλὰ καὶ si παρὰ Ἱέρωνι τω Συρακουσίων τυράννω μφω γένοντο, ἀποδημήσαντες δηλαδὴ καθ ' τέρους καὶ αὐτοὶ σοφ00 εις την Σικελίαν καὶ μην πρ0 τ ιστορηθεν τ00το διαφέρεσθαι δοκεῖ περιφερόμενον

λέγεται γὰρ τι Πίνδαρος ἐρωτηθείς. δια τί Σιμωνίδης μεν προς

τους τυράννους ἀπεδήμησεν εις Σικελίαν, αὐτος δε υκ ἐθέλει, φη 10 διότι βούλομαι ἐμαυτω ζην, ου αλλω. αδεται δε και ως εὐσεβὴς ν, τιμον Πανα και Ῥέαν και πέλ- λωνα, και τι κατὰ την τ0 Σερξου διάβασιν ηκμαζε τὴν λικίαν. δια δε θεοφιλὴς δόξαι και τιμῆς πολλὴν περιουσίαν σχεν εν

Ἐλλησιν Ἀπόλλων of Osτω φασιν αυτ0ν φίλει , ως και μερίδα 15 λαμβάνειν εὐτον θυομένων κείνω, και τον ιερέα δε βοὰν ἐν ταῖς θυσίαις Πίνδαρος επ' τ δεῖπνον τω θεω φκα αλλως Πίν δαρος ἴτω ἐπι- δεῖπνον o θε os κατὰ δε λλους ἐν Λελφοῖς κλείειν ὁ νεωκόρος μέλλων τ0ν εδε κηρύσσει καθ' ὴμέραν Πίνδαρος ὁ μουσοποιος παρίτω προ τ δεῖπνον τω θε Q.

20 καὶ γὰρ ἐν τε τον Πυθίων ε0ρτη ἐγεννήθη, ως δηλοῖ καὶ αὐτος ειπών Πενταετηρὶς ορτὰ βουπομπός, ἐν προτον εὐνάσπην ἀγαπατος ἐν σπαργάνοις. ἐστιν ἐλέχθην, ς π τοOβάζω, ὴ και λλως ευάσθην, εὐφημήδην, Δ ἀπ το εὐάζωJλέγεται δε και τι ὁ Πὰν μεταξυ Κιθαιρονος και Ἐλικονος 25 φθη δων παιαν Πινδάρου δῶ και αὐτος σμα ἐποίησεν, ἐν χάριν αὐτω της τιμῆς ἀνθομολογεῖται, ο αρχὴ Τ Πὰν Πάν, Ἀρκαδίας μεδέων και σεμνον δυτων φύλαξ τη ἱστορία δε ταύτη μαρτυρεῖ καὶ πίγραμμα παλαι0ν ἐκεῖνο

Νεβρείων πόσον σάλπιγξ περίαχεν αὐλον,3 τόσσον περ πάσας ἔκραγε σεῖο χέλυς, οὐδε μάτην παλοῖς περὶ χείλεσιν ἐσμ0ς ἐκεῖνος

ἔπλασε κηρόδετον, Πίνδαρε, σεῖο μέλι. μάρτυς ο Μαινάλιος κερόεις θ εος μνον ἀείσας τ0 σέ και νομίων λησάμενος δονάκων.

s λέγει δε ἐπίγραμμα τοΘτο νεβρείους μεν αυλοψ τους δε εἰκ0ς ἐξ ὀστέων ἐλάφου νεογνης δηλον γάρ, δε νεβρ0 τ νεογιλ0 τῆς ἐλάφου δες δε π0 νείων στον, sτω καὶ π νεβρείων αὐλοὶ

refero.

108쪽

ΙV. DE VITA PINDARI.

ἐγίνοντο. 4 δε χελυς, ἐστιν κιθάρα, ε ἀρχαιοτάτης κλησεως κεκληρονομηται εἰς φράσιν γαρ τε στρακ0ν χέλυος, γουν χελώνης, εἰς κοίλωμα κιθάρας Ri ἐχρησίμευσεν, Δ καὶ μετοιιγα γεγράψεται, καθ' of ενταθεῖσαι χορδαὶ την κιθάραν απετέλεσαν. δε σμ0ς δηλοῖ με την βοτρυδ0 συνίζησιν των μελισσον, ων ν τοῖς κατωτέρω πλατεῖα μνήμη ἔσται δασυνεται γαρ ἀπ το εζω κάθισμα γαρ μελισσον ὴ λέξις δηλοῖ, και συνιστα τ0 δασυ ἐνταO .

πνευμα ὁ παρὰ Ἀριστοτέλει ν τω περὶ ζώων στορίας φεσμος τοδε κηρύδετον μέλι ἀφομοιοῖταί πως τω παρ' Αἰσχυλω κηροπλάστωδύνακι ος δηλοῖ τ συριγγα. Μαινάλιος δε ,ε0 ὁ Πὰν Ἀρκα- 10 δικός Μαινάλω γαρ τιμῆτο, Ἀρκαδίας ὁρει κερόεις δε λαυτής, επε κερασφύρος ἐπλάττετο, δια τὰ των ρον ἐξοχὰς τὰς ψηλοτάτας, α αυται μέρος εἰσι του παντός, ει μεταλαμβάνεται κὰ ὁ Πάν. τι δε κέρατα ἐλέγοντο και α δρειναι περοχαί, δηλ0 ὁ γράψας υψικέρατα πέτραν, την και ψηλὴν και εις ξυ λήγουσαν. υμνον 15δε ἀείσας αὐτόν ἐστι τω σας παιανα, τ0ν, ως δεδήλωται, Πινδαρικόν, ε και αλλως ἐτεροῖόν τι παρὰ τ0 υμνον ὁ παιάν. δύνακες δε νύμιοι, τουτέστι φίλοι τοι νέμουσι καὶ λη συριγξ η τω Πανιφίλη διὰ τὰς πνοὰς τον κατακόσμων νέμων και τους κεῖθεν συριγμους, α τω Πανι παντι φίλα εισί. και υτ μεν τ εἰρημένου 20επίγραμμα θεοφιλῆ εμφαίνει γενέσθαι τ0 Πίνδαρον. λέγεται δε και ς σημήτηρ ναρ 0τε αυτ ἐπιφανεῖσα μέμψατο ε μόνην θεῖν αυτὴν ου et μνησεν. ὁ δε και ει αυτὴν επ0ίησεν, ἀρξάμενος ουτω Πύτνια θεσμοφόρε. και βωμ0 δεαμφοῖν πρ της οικίας δρυσατο. 25 χαμαιλέων δέ φασι και στρος ἱστορουσιν, ὼς περὶ Ἐλικονα

θηροντος αυτο και καμάτω κατενεχθέντος εις υπνον, μέλισσα τω στύματι προσκαθίσασα κηρία ἐνέθετο 0 δε ὁνα φασὶν ἰδεῖν αυτύν, δε μέλιτος και κηρου πληρες αυτ γεγόνοι το στόμα και et τως 0ἰωνισάμενος ἐπειτα ει ποιητικὴν ἐτράπη, καθηγησαμένων αυτ του 30

μαθεῖν η του Λάσου, Δ είρηται, η του Ἀθηναίου Ἀγαθοκλέους Ἀπολλοδώρου, ὁ φασι και προωτάμενον κυκλίων χορον καὶ Ἀποδημουντα πιστεΘσαι την διδασκαλίαν Πινδάρω παιδὶ ὁντι τ0 δεε τ πιστωθεν διακοσμήσαντα περιβοηθηναι τινες δέ γε, δε κατωτέρω ρηθήσεται, τ σημεῖον της μελίσσης παιδὶ νεωτάτω ἔτι υτ 35.Πινδάρω ἐπιγενέσθαι ἱστορουσιν. τι δε εν παλαι ἐπιγράμματι κεῖ ται γ0ργος μνῆμα του μελισσείου τουδε κηρίου, δεδήλωται νωτέρω.8. Arist. hist anim x 40 p. 24'. 28. - . Aesch. rom. 574. - 10. θεις coni SchneideWin θετb cod. - 19. Drh. τον κατὰ κόσμον νέμων - 20. Πανὶ παντὶ eod. - 24 fabellam hano de Cerere exorna vitinus I 23, 3. - 27. δε- ριουντος coni. Unger Odat Paus 1 23, 2. - 1. πιστευθεν coni. eStermanu.

109쪽

θρὰ δε φασι φρ0ν0υντων ἀλλήλοις Ἀθηναίων καὶ Θηβαίων, ἐπεὶ γραψε που 's ταὶ λιπαραὶ καὶ μεγαλοπύλιες θ χναι, κατὰ δε τινας, πε ερεισμα Ἐλλάδος φη τὰς Ἀθήνας, ἐζημίωσαναυτ0ν Θηβαῖοι χιλίαις δραχμαῖς, ας ἐξέτισαν περ αυτου Ἀθηναῖοι δε φιλαττικοῖ. . λέγεται δε και δε Λάκωνες εμπρήσαντές π0τε Θήβας κατὰ μάχην, ης ρχε Παυσανίας ὁ φον βασιλευς, ἀπέσχοντο μόνης της οικίας το ποιητου, δόντες ἐπιγεγραμμένον τό Πινδάρου το μουσοποιο την στέγη μη καίετε. 10 ofτ δε φασι και Ἀλεξανδρος μετὰ ταοτα πεποίηκε. και αυτ0 γὰρ ἐμπρήσας Θήβας φύλαξε την οἰκίαν, η και εις πρυτανειον στερον

ἀπετελέσθη.

φέρεται δε λύγος, και θεωρούς ποτε ἀπιόντας ις ' Ἀμμωνος αἰτησα Πινδάρ οἱ φίλω τ ἐν ἀνθρώποις βριστον και θανειν 15 αυτον ἐν ἐκείνω τω ἐνιαυτω. 0sτ δε πάντως και θανάτου ἐστι σέμνωμα ως κολούοντος την ἐν κακοῖς μακροτέραν βιοτήν. δ δη καὶἐH των κτισάντων τ0ν Πυθοι να0ν στύρηται, οῖ ἔργον συντετελεκότες θαύματος ξιον ν καὶ ἀγαθ0ν μέγα εαυτοῖς θεόθεν αἰτησάμενοι, ἐτα ωθεν οὐκέτ' ησαν ως θανάτω ἀπεληλυθότες καὶ

20 Κλέοβις δε και Βίτων μοι της περ ἀγαθο ευχῆς ἀπώναντο.ὴνίκα ἐκεῖνοι την μητέρα hia μύξης ἐλκέσαντες διὰ μέσης γορῆς ες νενομισμένην δημ0τελη θυσίαν οι γὰρ εροι βύες οὐ παρῆσαν)λυχ0 μεν υχῆς μητρόθεν ως In κρείτττοσιν, αὐτοὶ δε προυκαλίσαντο θάνατον, ς αυτίκα ἐκείνων ἐλάβετο. Ἀλλὰ ταΘτα μεν ἴτω 25 παρερρίφθω οὐδ αυτ ει κενύν. το δε κατὰ Πίνδαρον γένους ἴτω πεζολογικως προενηνεγμένου φέρεται ις αὐτ και δ ἐπων παλαιον ταοτα, ἐς ἐμφέρονται καί τινα ἐπέκειν των προειρημένων

s osτω δε και τούτων σμένων εις τι το ποιητο γένος et κἀγλαφύρως ο παλαιοὶ ἔξω των ἐν τη Πινδαρικ βίβλω κειμένων γνωμικον ἀπ0φθεγμάτων προσιστοροοσι και τάδε Πίνδαρος ἐρωτηθείς, τί πρωνος ὀξύτερον, ἐπε διαβολὴ Λελφύσε δε ἐρωτηθεὶς τί πάρεστι θύσων, παιὰν εἰπε μονονουχι λέγων, ἐκ το ἐλλογίμων 35 ανδρον θυσίαν ἐναι λύγους τω κρείττονι πρ0 o συλλαλεῖ και γράψας, ως ἄκαπνα θέουσιν αοιδοί. προ δε τον ἐρωτήσαντα, διὰ τί οὐ τω ε πράττοντι την θυγατέρα δίδωσιν, οὐ μόνον ευ πράττοντος ἔφη δεῖσθαι, Ἀλλὰ και ευ πράξαντος. τ δε

110쪽

IV DE VITA PINDARI.

CVII πυθομένω, δια τί μελ γράφων δειν υκ πίσταται, καὶ γὰρ ι ναυπηγοὶ ἐφη πηδάλια ποιοῖντες κυβερναν υκ οἴδασι τουτοδέ πως παρεοικε πρ0 τ ερωτηθηναι μεν τινα σοφιστήν, διὰ τι δημηγ0ρεῖν αλλους προς χλον διδάσκων αυτος υ δύναται osτω ποιεῖν; κεῖνον δε εὐστόχως εἰπεῖν, ω καὶ Ἀκύνη ξύνουσα εἰς τομην τα σιδήρια, μως αυτ τέμνειν ου δύναται. τι δε οὐ δεῖ Q ὴν αὐτ0ς δειν ὁ Πίνδαρος, ἀλλ' ὐποβολέα ἐον εῖχεν τεροντο τοιούτου εργου, δηλώσει εν ἐς μνήσεταί τινος Αἰνείου χορο

δαρικὰς φδὰς ς 0ρυφαῖον χορο αριστον 10 ε δε κατὰ Ους παλαιοὐ Πίνδαρος φη τους φιλοσ0φ00ντας ἀτελη σοφίας δρέπειν καρπόν, αλλὰ τ00τό γε εις ψόγον ν εμπίπτοι, ποῖος και τω κωμικω προστέτριπται, o που του φιλοσόφους διὰ το πράγμονας ἐναι σκώπτει ς αργούς. ποιήματα δε πολλὰ γράψαι Πίνδαρος λεγεται, ν και φέρονται 15ουκ λίγα, οὐ μὴν τὰ πάντα πεμνηματισμένα. εἰσι δε παιὰνες, διθύραμβ0ι, προσόδια, παρθένια, τὰ και αυτ μνημονευθεντα προβραχεων, πορχήματα, εγκώμια, θρηνοι και ἐπινίκιοι, κατὰ τὴν στορίαν σε τετρακισχίλιοι, ους και ἐπινίκους τετρασυλλάβως φασίν, οῖ και περιάγονται μάλιστα διὰ το ἀνθρωπικύτεροι εἰναι και λιγύ- 20μυθοι και μηδε πάνυ εχειν σαφως κατά γε τὰ ἄλλα εἰ δε και Τμνοι λέγονται ι αυτοί, ἄλλο αὐτ παραχρήσεως ἐδος ἐστί, καθ' η και το μνεῖσθαι ἀντιφραστικος που επὶ ψόγου τέθη, δε δηλοῖ καὶ τύ ' μυεῖθ' ὐπ' ἀστον φροιμίοις πολυρρο ις. δηλον δε ς αι πινίκιοι δαὶ το Πινδάρου και εἴδη, τουτ 25έστιν ἰδέαι, χάριν σεμνότητος ν0μάζονται, περ ποκορισθὸν εις ειδέλλια επιγραφὴ γέγονε τοι Θεοκρίτου ποιήμασι. μελοπ0ῶς δεων ε τ καθύλου ὁ Πίνδαρος παρωνυμεῖται πρ0 μέρος μ0υσικ0Θοργάνου λυρικ0ς καλούμενος, καθα τις τερος κιθαρωδος και αλλος

ἀπ ψάλτρου ψαλτωδύς. -υ ἐξ Ἀνάγκης δέ γε πρ0 λέραν μύνην 30 εμελωδει, ἀλλ' αὐτο μεν πελέγη πρός τι ἐξαίρετον εις κλῆσιν τω ποιητη σεμνύνεται γὰρ πολλοῖς και πολλαχος ὴ έρα. V δε και ἐτέροις οργάνοις δων ἐχρῆτο, καθὰ δηλοῖ και' ἀναξιφόρμιγγες sμνοι και ἐξης. εἰ δ' ἴσως ταὐτόν τι φόρμιγξ κεὐ λύρα, οὐδ' ἴτως αὐτω μονον της λέρας χρῆμα πρ0ς διόν τι ἀποκεκλήρωται. 35δε έρα εἴρηται παρὰ το λέειν αράς, οἷς πρ0ς δονὴν γλυκέως ἁρμοττεται, ὴ παρὰ τ μυλκος εἰς λύτρον καταλλακτήριον εὐρεθῆναι