De republica Germaniae, seu imperio constituendo, D. Iulii episcopi Numburgensis Oratio ad Germanos. Ex ipsius authoris recognitione multo diligentiùs quam antehàc edita

11쪽

& veram dignitatem consequi potuit. Quo melius de hac patria nostra meritus fuit Carolus ille Magnus, cum Saxonum populos potentes plane bellicosos diuturno bello domuit:non ut deleretur, sed ut cum alijs potius Germaniae populis coniungeretur. Quod postia quam seliciter sane euenit, statuere nequeo, virum id vi ctis, an victori maiorem utilitatem attulerit. Nam hoc pulcherrimum post homines natos factum non minus salutare suit Saxon ibus atque Gemmani cunctae, quam Carolo Imperatori gloriosum, cum praesertim Princeps hic optimus Saxones alijs Germaniae nostrae populis ita adiunxisset, ut non solum de Republica,sed etiam de religione Dei immo talis idem,quod hi,sentirent. Quo tempore cum ita

natio nostra in unum coaluisset, ut & unius imperio pareret uniuersa, & unum Deum atq; Dominum I Ns v M Christum venerareturitanto magis omni bono. rum genere aucta fuit,quanto minus iub dominatio. ne paucorum,eaque factiosa,crescere potuerat. Nam eo tempore a moribus horridioribus ad eam mansue.

tudinem traducti fuerunt Maiores nostri, ut legibus de iure aequabili vi ueret libenter: nec Patriam, Ut ante, intemnis bellis dilacerarent, eique vastitatem insem rent,sed iuuarent potius qilibuscunq, rebus possent, atque tuerentur: nec solitudine dele rentur ampluus, sed coetibus hominum iure sectatorum, nihilque eorum, quae ad Rempub. ornandam pertinere vide

12쪽

GERMANIAE.

bantur, praetermitterent. Itaque ubi ante fueram satims ferarum,congregati sunt Maiores nostri, & coetus inter se celebrare coeperuntivbi delubra idolorum a

que daemonum fuerant, templa, sedes atque collegia Sacerdotum, qui nomen Dei vera cum pictate i nuocarent, &pro uniuersa ECCLEsIA supplicarent, Sacris operarentur,&gregem Domini salubriter pascerent, construxerunt. Vui denique solitudines vastae fuerant,coenobia religiosorum atque Sanctorum homi. num, qui quanto longius se a spinis huius mundi dimouissent, tanto diligetius Scripturas sacras euolu

rent, & in res Diuinas incumberent, constituerunt. Breuiter, talis eo tepore Germaniae nostrae status collocatus fuit, ut in ea vigeret concordia, vigeret iustitia, vigeret pietas & religio vera:& qui summae reruml raeesset unus, tanta cum potestate esset, ut statum il-um Reipub. beatum conseruare, & seditio satque hostes Patri coercere facile posset. Quare cum Rei publica patrii nostret tam bene costituta esset, & vinculis illis optimis contineretur, non potuit non murabiles sui amores excitare: nec inuenti sunt amplius populi Germani et nostraliqui ut ante desererent hac,& peregrinas sedesqii rerent: nec viri alteros opprimerent, sed viri de patria communi melius mererentur, inter se magna cum gloria certauerunt. Et cum Maiores nostri virtutes tantas cum fortitudine,cuius gloria semper floruerant,coniunxissent,patriam non

13쪽

solum singulari animorum consensione defenderiit, sed etiam, quibuscunq; rebus possent,ornauerunt,ic ipsi in oculis omnium gentium vivere coeperunt. Iam vero etsi Carolus ille Magnus Imperiu, quod virtus Romanorum in Occidente constituerat,recua perauit,idq; non sine magno S Francorum S: Maiorum nostrorum honore, de ei ut Germano ob praeclara in Rempub. merita diadema Imperatorium solenni ritu impositum fuit: tamen cum liberi eius atque

posteri Imperium hoc tanu hereditatem paternam adire ni, Gallia, quam ijdem incolebant, ita sibi idem

Imperium vendicauit, ut possessione eius Maiores nostros excludere conaretur. Sed cum post Arnulphum, qui magnum dedecus in gente Carolinam intulerat, Imperium iterum labasceret, ab eoq; deficerent Prouinciae magnae, cum nec magnum in familia illa pra

sidium sibi positum esse amplius sentirent, & Hunorum, qui erat infestissimi nominis Christiani hostes,

opes in dies magis ac magis cresceret, & tantς essent, ut Germaniam etiam ipsam in periculum adducere viderentum extitit Henricus Saxo, quem Principem Aucupem Maiores nostri appellarunt, cuius tanta, tamq; excellens fuit virtus, ut non solum Germanorum, sed etiam eorum qui in Gallia domicilium habebant,Francoru oculi in eum essent coiecti,idemq;& lenire desiderium,quod sui reliquerant superiores

illi Carolini optimi principes: S damna, quae post

14쪽

illos Impetium fecerat,sarcire posse videretur.Itaque cum Maiores nostri summana rerum suarum ei commisissent, easdem ita ille administrauit, ut Principes nationis nostrae certos ad officium reuocaret, & robustis imas copias Hunorum, qui infestis signis 3c a mis Saxoniae bellum intulerant, ad Merseburgu praelio vinceret. Ex his quasi fontibus cum ille ad bonam omnium Chri manarum gentium existimatione proinfluxisset, dignitas Imperatoria ad eum singulari earu-dem cosensu delata fuit. Sed cum pro ea, quam e Spiritu saneto hauserat, modestia honorem amplissimum inime appeteret,nec alium emeritis erga Rempub. suis filictum repeteret, quam ut publicis rationibus

bene consuleretur: contentus eo, in quo collocatus

erat, dignitatis gradu, in altiorem illum asscendere noluit. E quo facto eius incredibile est, quatum Christianae virtutis eluxerit:& gloria eius, quae ipsum quasi fugientem persequi visa fuit, quantum aucta cumulataq; fuerit. Huius filius Otho princeps summa virtute,& talis plane, ut eum Deus ad Imperium Orbis te rae recuperandum genuisse videretur, clim patri de Germania nostra optime merito successisset: certe quam Rempublica nostra ab eo bene costitutam atq;

pacatam acceperat, non solum conseruauit,sed etiam

auxit atq; mirabilitis ornauit. Qui cum Belgas praelio victos atque fusos in potestatem suam redegisset, atq; imperio suo Boisaum Bohemorum principem

15쪽

S populum eius fortem atque bellicosum adiunxis

set: S maximas Hunorum, qui eo tempore videban. turperhorrescenda esse bellorum fulmina,copias de,

leuisset: certe virtus huius in illustri quasi loco sita,

non potuit alijs gentibus obscura esse. Ac cum idem omnes aetatis sug S sortitudine, & rerum g starum gloria superasset, nec haberet quo cum certaret amplius, scipsum tandem superare non dubitauit:

Quippe qui in maximis victorijs atq; triumphis pro

ea, quam Deus ipsi inseruerat, charitate ita moder tus fuit cupiditates suas, ut neminem laederet, iussuum cuique tribueret: S liberare eos,qui seruitute pre merentur, quam ullis durior esse mallet. Noverat enim ita armis suis uti, ut frangeret superbos, oppressos subleuaret: & de omnibus, quo id eius facere pos- selibene mereretur.Nam ubi Hugo vir nobilis atque amnis eius, cuius magnae in Gallia opes erant, contra Ludovicum Regem, cuius in potestate esse debebat, arma nefaria cepi siet:etsi Otho noster e ruinis regni illius res suas amplificare posset, maiorem tamen OLfici j quam utilitatis sue rationem habuit. Nam exercitum quem comparatat, satis magnum in Galliam duxit,tulit auxilium Regi,&Hugonem principis sui dicto audientem esse coegit. Ac cum Berengarius MGraeci Italiam vexarent,& ei nationi,quae olim Orbiterrae ius dixisset, leges duriores imponerent: Rona

ni perspem Othonis atque maiorum nostrorum vi

tutes

16쪽

tute,ut sentitute turpi liberarentur,fidem optimi litibus Principis implorauerat. Qui cum se no sibi solum, sed etiam patriae, nec sibi S: Patrie tantum, sed uniue sis gentibus,qti ope sua indigerent, natum esse arbitraretur,Italiae sebuenit: Graecos in Calabria & Apulia profligaui BQ engarium autem insolentem comis pressit ac cepine sq; res in illo Orbis terrς quasi thea tro gessit, ut omnium gentium animos in se conuem teret: nec facile statuas, utrum hic maiorem sortitudinis suae, an iustitiae atq; benignitatis fructum ceperit. Certὸ Itali citin benescio ipsius ad spem pristinaritia . bertatis reuixissent, hunc ipsum tanquina unum alia quem e caelo delapsum,qui rebus suis atque Christianorum omnium afflictis atque laborantibus succumreret,intuiti suerunt atque obseruiuint. Et quia M iorum nostroru virtus illis ita affulserat, ut existim rent non modo non miserum esse in horum venire

potestatem,sed beatu plan salutatus est Otho a Romanis Imperator Orbis terrae, idque singulari totius Italiae cosensu &applausu: atq; it dignitas h c summa cum regno nationis nostrae iterum se coniunxit.

Habetis hic Germani primordia Impeiij nostri, S in. telligitis praeclarὸ hoc ornamentum non vi ulla crudeliore, sed pietate potius erga Deum immortalem, fortitudine vera,tultitiaatque benignitate nobis par, tum fuisse: immo Deum ad nos ita detulisse idem, uti ab eo iam tempore suum quasi domicilium in Ge

17쪽

18 DE RE pvBLICA mania nostra collocatum habuerit. Videtis iam,vid

iis Principes populique Germani, ut Respublica

nationis nostrae effloruerit olim: nec rationes huius ante constitui potuisse, quam penes unu summa eius potestas esset. Ad quem honorem Regium cum Imperatoria dignitas & Maiestas ac deret, talis extitit Reipub. nostr forma,ut melior ne excogitari quidem posset:& Germania nostra tanto honoris splen. dore fuit ornata, ut Sol hic nullum unquam viderit

maiorem. Et quanquam Imperium, quod Otho ille Magnus in Germaniam nostram intulit, vel retulit potius, magnitudine ipsa non par suit alijs Imperijs,

quorum singula in multas gentes potestatem habu . ruiatmon minus tamen fuit honore, beneficentia 'multo maius: Quippe quod ita se accommodauerat pietati atque legibus Christianis,ut quas vicisset gentes Barbaras,non sibi magis, quam Christi regno adiungeret: ac Prouincias uias, socios atque amicos ita tueretur,Vt non tam Imperium, quam quoddam Ombis terrae patrocinium esse i ideretur. Cuius quidern rei cum Henricus primus sol tissimus ille atque optumus Princeps rationem haberet,& Sarracenos acer- uicibus Italorum depulit,recepta, tua occupauerant,

Capua: & cum Pannoniae nege fregisset,maluit hunc secum affinitate iungi, ut ipse atq; populus eius sacro baptismate initiati, Christi regnum augerent, quam in eos a quibus Maiores nostri graues iniurias accepe.

18쪽

rant,durius aliquid statuere. QIod Imperatoris bene. ficium prope Diuinum quantam utilitatem uniuerse Orbi Christiano pepererit, non facile dixerim: certEillud satis constat, Pannones no minus ab eo iam tempore rebus Christianis profuisse, quam ante nocue- rant. Nam quibus armis Christianorum sanguinem hauserant,edde postea Sarracenos atq; Turcas ita pro fligarunt, ut a nostris atq; alijs Christianarii gentium

ceruicibus arcerentur. Nec minor fuit beneficentia huius eiusde Imperatoris erga Sarmatas: erga Sarmatas dico' immo vero P Sarmatas erga uniuersum nomen Christianti. Nam cum Regem Morti nouis resus

studente ad officili reuocasset, cile passus est a se impetrari,ut eidem Regi eam serret opem,qua Rutheni. victi adijcerent regno ipsius,& a superstitioe ad Christi religione salutare traducerent. Quo tepore quanta accessio ficta erit ad res Christianom, S in virtute atq; potentia Sarmataru alijs nationibus contra in manissimas Scytharu gentes quantu pretiidij esse cc perit,res ipsa nobis etia tacentib' declarat. Sinite me hoc loco plerire Conradorti atq; Fridericorii nostrorum res sortissime gestas. Qui rebus Christianorii in Asa laborantib' succurrere,& Sarracenis infestissimis Christiani notis hostibus,sita atq; Maiorii nostrorum capita obijcere nodubitauerunt. Nam horii consilia atq;facta fortia singulatim comemorare nimis longuestet: illud tamen, quod & res locus hic postulat,

19쪽

dicendum est omnino, Maiores nostros eam iustitiam benignitatem ii; cum fortitudine sumna coniunxisse, ut ipsorum Imperium magis beneficetia quam vi constaret: Quippe cum non ad suam potentiam, sed DE I gloriam & salutem Orbis terrae,omnia ipsi reserrent. Itaque visum fuit beatum esse,non solum a Maioribus nostris defendi, quoties opus esset, sed etiam vinci, cum libertate priuinam non amitterent victi,sed uberiore potius liuertate,quq veram eis selicitatem in Domino nostro IE S V Christo afferret, cumularentur: nec maiorem victores ipf, quam viaeti, fructum rerum ab illis bene gestarum conseque

rentur.

Nunc verb cis Respub. nostra tam bene constituta esset,&eiunius Imperatoris principatus tantum bonorum parerenita quidem usu veni ut in ea plane beata atq; florente omnes omnium ordinum homines & beatius,& coniuncti iis inter se,quam ultili uspiam exterarum nationum homines Viverent.

Quippe cum nihil eorum, quq ad optimum Reip

blicae statum pertinent, in ea desideraretur: nec tranquillitas,nec honestas, nec honor,nec dignitas, ut,ad quascunque vivendi partes se Maiores nostri darent, inuenirent quod rationibus suis aptu seret. Ad ho. rum bonorum cumulum accessat religio Christiana& ius aequabile, quibus nihil melius vel esse, vel e cogitari potest. Religio,qua Christum Seruatorem

20쪽

nostrum Optimum Maximum singulari pietate colerent, & e Spiritusancto tantum charitatis haurirent, ut idem plane & vellent & sentirent, & inter se arctis sime iungerentur, & quod bonorum omnium caput est, Deum per eundem Christum Dominum nostra perpetuo propitium haberent. Ius autem aequabile, quo summi & infimi aeque ita tenerentur, nulli ut liceret in Republica nostra vim suscipere,ac eos qui minus possent, opprimere. Et quanquam penes Imperatorem erat silmina potestas, & videturipse Lex es se quaedam viva atque loquens: mcduit tamen Mai res nostros uti iure scripto, eoque optimo, quam ad suum nutum reuocare omnia: neque id iniuria. Est enim a Platone sapienter scriptum, Nullam ciuit tem atque Rempublicam, inquan5 lex magistratui,

sed magistratus legi imperat, diu conseruari posse. Ac mea quidem sententia ius, si scriptum sit, eo pluris ficiendum est, quod no, ut homo, gratia aut odio ullius moueri, & ab eo, quod iustum est, flecti potest,sed potius omnibus semper est aequum. Quandbautem in Repub nationis nostrς religioni sic fuit lex

adiuncta,ut illa a maleficio auerteret voletes, haec a tem nolentes deterreret, & arma e manibus seditioso una extorqueret, homines nostri in officio facile contineri potuerunt,ut vitia fugerent,& recta ossicia perpetuo praestarent. Brevitis, ita comparatum fuit,

ut unguli singulorum ordinum homines in patria. C 3 nostra

ae a