장음표시 사용
411쪽
neutro genere:vt sepra 2, 2: ad quem locum hic respicitJP. 2S', V. 3, ου κατ-τ c, isti hic deerant nonnulla verba, quae suppleuimus ex libro manu scripto,έ θα- ρχυ-- libro manuscripto ἐπι in αγνύ. fD.c. v. 29, Vtraque lectione coniuncta deinde, quod sequitur, ω ει υῆ λἰw scribit, ita εα--πέ ira JHν,emendauimus,ως ή xst; λ γ - - P.27 I, V. I o, απαρ-α- ο τὸ λυ In D.c. pro νυιτ is λευσιν, repositu Io Mihic addidi ex libro nanuscripto.
cσλis,eapars qua isti adiuncta est, ambiguitatem abolibit. V. 26,post 'E- λαῶν κδε , in editione additum ἐπικον. unde sumptaconiectnra
daui viναπομ-, quod legi debet in
ri exemplari expuetum erat; ita verone tamen ab eodem expressumJ P. 26 i ,Lat. t.v. I O,legedum potius qua vero inctinantur,non haώent Ira uatam extremam orabamJP. 166,v. η, α φλο γήσα αρε ρο-
γ τρυσωθin impressis deerant quae sequuntur,oγω - ψ, δεο η ἐφιλολόγησα,παρεο νήθη T φ . quae addidi 3osi ' - α --ιJex libro manuscripto ,sicuti feci ter
nus verbi ἀμι , cuius facta mentio paulo superius; Mi,m 4. P. 27s. V. i , ut εω- d, M
ne diuise lesit -λ .in .ansitione. ηο αυρον μένων κατ' ουσίαν - l V. 3, potest etiam ante κατ' iίαι di cus est mendosus. eum tamen contingui:vtc5mation id cum seque
ii coniung.turi, icut mox v. s. Lar.text.V. ι9, posterior annotatio
412쪽
p. 277, v. 2, rectius cumarticulo, congruentius συυε -, subiunetiuolgo: atque ita in versione legit etiam
de participio enim verbi ἐρέ-ay tur; sicuti fidem facit Pindaricum exemplum, quod paulo inferius si
locus est corruptus. Corruptus aut videtur Drtim traiectione, partim omistione. Restitutio talis quaepi fieripotest ,-α et πιυήεις
rat hoc ,e επαί φθόγγου ἡ ι. quod inversione quidem praeteriit; sed pro vulgato tamen εδ, diphthongias
reposuit ερο πω,&hic,& in sequentibus. atque adeo per dipbthongum scribi debere, declarant non latum sequentia, sed etiam veterum gram naticorum apud Etymologicu suf-ίοιο, π gri αυλ . Ut prius ex plumst e comuni sermone; posterriora duo e poes: alterum,ex s.ν auterit,ex Il. . Scd reperiuntur tamen etiam prioris generis exempla apud Homerum , ut Odys CH,- μα-
aio admittere Atticam istam systo- 3o snuuiodito exempla,quae in unum Jen ad differentia praeteritoruuerbi erant confusa, distinxi; ει α ναυ- ssy,cum alii grammatici notaru itum Etymolosus. V. 26, forsitar inius,transposita distinctione, α αλ
antur amen obpassionem absilutam, is bitatam sententiam inciunt f P. 2sa,v. 3, haud scio an verior in ιαθ' Aasas ctu ib. Od. i ,σόν m
rum similitudine deceptis. V. 3r, addendum . χη
' κα- μαῖ ire inlinexcusis haec versa desiderabantur post illudis κοππαλιν φ a nobi
413쪽
rate ipsiusmet Apollonii. is enim in principio stati in huius libri hoc a
suspicor deesse aliquid: fortas te A
pollonius citauerat alia verba cor posita,quq unicum habebant ten remivi eis V νω. Ubcα , vel alia id penus: deinde addiderat, e vim σομνια.vel certe legendum, - ἀπ' υσα: quae videlicet sequuntur m
-Jh c vulgata lectizo est corrupi
sima. in qua quia codicum auctoriatate destitutus eram, coactus sum confugere ad coniecturas,&nostra industriolani. sitspicor itaq; sic esse non videat efficiatque ex his verbis Io legendum ;- , Δ δακρcειας προυθ Apollonii, hunc librum quartum, non secundum esse nam si ille qui antecedit, est tertius totius huius tractationis,& iste est eius cons quens ; sequitur ut quartus sit, non secundus. Praeterea in superioribus libris docuit Apollonius de costri ebone partium orationis quae inclisexanturi cosequens crat ut de iis quae
ra;qi tamen ad superiorem lecti
nem accedit proxime,parua immum
ratione facta. na illud α 'ς δε, trans pono tantum ,sensu ni fallor optiunon inclinantur, iam praecepta da- 3 O mo:& pro lego verbum a vet. Hoc igitur ordine praestat qua to isto libro. Qismquam vero id ibquido costantamen quia in impres lis omnibus ita legitur,& in libro manuscripto nihil diuersi reperi; l ctorem hac de re admonitu voluit, ut sitam cuique sententiam sequi liaceat. Quod porro attinet ad tit tum istum, Ταδε inmis V δε- ω βμtem ἐπαυλα,- expungo. est enim glossema,additum ut puto in margine ab imperito aliquo, qui voluit explicare illud e r mή- μώων:)uasi vellet Apollonius intelligere e praepositionibus: ab inepto deinde lisrario in contextum e ma gine translatum: quem errorem auter proxime secutus est, ut proci . erat ille ut huius, ita etiam su- εο ιν ii adscriptum fuerit quod ad periorum libroru inscriptioni se iunctus,& deinceps post eum collocata cuiusque libri capita. nos in hac editione commodius esse dux, mus, omnium libroru capita seorsum ab initio cosinua serie recesere lrefertur,non ad meta . Hanc igitur emendatione secutus, locum conuerti. volui tamen lectorem ea
414쪽
-πλο sim Jlocus etiain iste mendosi est; ex quo sensim commodum elicere nequeas. puto igitur sc esset
μα, πι-- ω ἱ-- λαπι quae lectio perspicua est,& h bet sensiain commodum & germa casus genitivi ; sed de compositione.
nominatiui&vocativi. itaq; emendauimus mάθεσιν αἰεAON:& paulo inferius, versu is, clausillam illam, quae erat transposita,sito loco restituimus ἡ-- Ρ τ π-- πλύ
cusis legebatur statim post illa ver
ας ααλ,aex Sophiani sententia P repositimus; post Hα πλεια.
c.haec lectio ex coniectura erat adnotata; ὀμολο -- L
ba,ut superflua,&Apollonii sensim roimpedientia,praetermisi. In Dud.
quoque codice adnotatum era ἴσως ac ιδεον τι δευτερον : id est, fortas te ἀδυτρον expungendum est. ad locum de . initiali circumstexo, D. c.adnotat exemplum hoc, Min ἔμιλα. Sed videtur horum membrorum alterii e marginali adnotatione in textum este intrusum ,via' itfP. 3 o 7,V.7,fortasse rectius se φοινι λέγει:vt omni ucasuum hic proposita sint exempla; dativi,accusatuui, genitivi. V. 27,locus adquem nos remittit Apollonius, is videtur esse qui exstat G .i n ubi itidem g mν legitur pro λογο.Vise& Io, Ii:&I , t P.; o s fv. i, pro fortasse rectius legem', o,ut mox v. s.visensus sti, non omnituu tam praepotu tur rerum iis iamtaxatque constra I nem earum recipere clueant. V.
8 existimabit fortasse aliquis, transpositis consonantibus finalibus le
tautologia. sententia sane cohaere- 3o minatione qua δει, tu, S huius sebit melius ii in marginem reiiciatur neris alia. Sed cum mox sequatur, periodus haec; mo μίση λεξει, κοι& ρια- πλη-fP. 3 o 3,V. 22,fortasse rectius, in ; o γῆ, de quarum etiam differentia, seu riserimine: ut infra sto, O: I ,24. V. 2 I. Portus in exemplaris margine, u. 3 posuerat,ma
gatam lectionem retinebimus,& in commatio istodir ris,subaudiemus participium meνέου--. ut sensus stietsi, multarum dictionum finalis stlittera, tamen id nulla dictionem cum σpraecedente claudere, sed viaceuersa cum ae sequente:ideoq; non, Ita δεαε-J o Tireo dici, sed viceversa Tiραυς: e P. 3os,v. I ,σαάλ-δ ποῖ νε- demque torminatione alia quoque
AbraJsile legebatur in excusis: in libro manuscripto erat,* ἀ- nobis neutra lectio probata est. nam Apollonius non agit hie de compositione aut generis, aut multa pferri apud Argivos. Agnoscunt porro πιμυι istud non modo grammatici recentiores, sed etiam
415쪽
isdem terminatio ista re frequenti utina est cita apud Latinos,
non in participiis tantum,verum et iam in nolo inibus.biqi iis tamen asserar, Argivae poti iis quam communis dialecti ea es le terminationem,
non absurde tarsan senserit; cu haec ipsa duo vocabula Tιραος &-e iam sine, proferri posse videantur;
ut alia multa in Oiς, consonantem Fin recto casti non admittunt, admittunt tamen in obliquis
inde flexis. unde no absilrde aliquis suspicetur, ex perit tosyllabo geniti
podiastolen ponas, ante x 'audias τουτων seu tac M. ν: sensus huius appendicis erin, eams ob causam ratasunt vetat rationu expertia, vel a Laconica uicto in ceteras di aucto introducta, ea de quibus inbb l stiritibus egimus accuratius. V. 22,
io posteriori γllaba inmtiqua ratione aspirari possit no video: nec scio an verius id coperat hortativo aduer bio Mie. Eumologus derivationeni quidem utriusq; horti tradit ; sed de a piratione nihil meminit. Seq. v. Iros ἔς P legitis θως.sed mutatiotieaud opus est,nis in accentu.circu- flexe namq; .c scribendum; ut ex Tryphone ac Sc leuco tradit Athem eum o GJ prae- χo lib. λ, his verbis; υ--οἰ A. positionem intelligit voce illa ἔ- χεύου, i compositione verbo additur. P. O0,v.s, P. videtur legisse οὐ .
membrorum est connexio & reddu rectius ditiis e legemus a r ut mox tio, prius Onpleonas lico saccipiendu in redditione, guri Jerit ut cum alibi passim in dictorum P. sur,v. 3 i, in me Is me finalis citatione formali, tum in Dionis O littera genitivi periit,ut finalis lita
natur ipsi cohaereta istiuistura. sinretineatur,v. 8 infinitiue leg. erit .- - λεγ M. aut uicto indicativo,n ς ves
416쪽
is inserendum post εδε hesivor. V. 2q, quam κλίrim Apollon.& hic&in seq. appellat,interpres itidem inesta tione dedechnatione vertit: nostri teporis gramatici vocat augmenti7.JP.318, v. ι erat inexcusis: nos, sublata syllaba, legi- rariis potius aut siclo duputaremus,ea nos impulit ratio: - lego mi , sicut erat in
emendauimus. VM. J nos addidimus ποῦν quod requiri videbatur, ρος Γρο ης, V. 28,7πJlegio .. Seq.v.ο -τὸς γ τ αγιρημου κινον. J siderat in cod. impressis: sed haec lectio erat mutilata: itaq; addidi λογα quia Apollonius refutat Tryphone, qui io eius fecit mentione paulo superius, negabat praepositiones quide ante cum dixit,ωγγλοsω - π καφω, dcc. se habere oportere. aifert exe mela, quibus prodat incrementa non solii temporis, sed etiam syllabae,anteire praepositiones et temporis, ut Iz-ν. Lo ωμῶν : syllabae, ut
οὶ praepositione. Alioqui decopos& emendaui illud ἐ- μέμανος me liore ni fallor sensu. sic, απαθε vo H:.erit igitur leg οαύτας α προ ρη
α.J sic legebatur in librisimpressis:
eaq; lectio visa est aptior huic loco. caminatos e de , constat: aut syllaba accedit ad prς positionem ita ut no sit amplius spositio: quo d. ἄ-ρηπὶς οῦν, o,nχανάπηνί- sis: ν,&c. sustulimusa ut illud πα- ω φόρου Εἰ o: quiasuperstuu dc absurdum iudicauimus. quid. ab surdiu qua si dicas, quodlibet tempus recipere seorsum compositi ncaton in quolibet diuerso tepore at si legas ita ut nos emedauimus,&vult ostedere Apollonius; ut arsual 3o verba fluunt,&sensus est optimus. Tryphone, qui dicebat praepositio- fin D. c. ad vulgatae lectionis comanes nihil debere ante se habere. V.
lego si s πι--α: alioqui pendebit oratio, neq; habebit vestu quo nitatur illud participium. ibid. mox,
emplari: quam lectione meliorem sonant Graeca, 'm pio o iudicauimus: itaq; eam reposuimus. semper composita, ubi coposita est velut P. 32i,v. 9,zm παραι νομινα antea
ου. addidi deinde art δ participio ἐμγ μεν ,quod sequitur: quq additio locum o curum illustrauit.
417쪽
P. 32 2,V.7,- a m δ ανον, κνα cura re tris ML mi' in libro manuscripto erant praeter ea haec verba, ἔνεπνωευ --ω' , , 'τή. λπιι α αρθρου mes της δ δε- ,οπ qu*nos,ve perperam e praecedenti periodo repetita, praetermisimus. volui tamen hoc lectori notum esse. V. I 2,D.c. vel negative legendumis tilin libro manuscripto erat is τανου, non ἔλογυ.quae lectio est vera,&optima: nos emendauimus duas ibias voces εὐα:- dc α κροῦ, dc addita ν, ex indicativo fecimus moduinfinitum; ut sit, φ. αν Αὐαcita νη - υ ρω. V. I 8, τὸ -J in iis bro manuscripto non erat partic videtur ira 3on eυσα:vel pro quos Io laon:&merito. impedit enim poti reponendum ὀνο-πd quam adiuuat orationis cursum. m ἐν 3 cmu in libro manuscriapto sequuntur verba qu. ae desunt in improuis,& tamen sunt necess ria: itaq, ea inseruimus sunt autem ligo
V. 2 2,υιαλκεὶ emendaui.& pro eo reposui intam, quod est abi syllabo, de quo hic agitur; non a Minc, quod est trisylubum. P. 3 a , v. i I, post πα-- Portus in margine adiecerat hoc insuper exemptu, - quod cum inversione praeteriverit, ego quo-- P-3 2 3. v. et, particulam mi ante ao que omittendum censui. V. I rectius cum Porti versi ante ista: in Aldina editione legine expungemusJ V. , α μα a
haec, ως γε προει μν. V. 2 , pro το- νει Portus maluit τι-ν, dum vertit,
eandem sedem occupent, utv.fJ V.
J sequebatur de inde in codicibus excutis, στ' ὐραιόν:quod, quia nullu hic habet locum, Guli. in libro etiam manu scripto
ubi mihi neque manuscripuis.neque codices impressi satisfaciut .in libris impressis extrema illa verba, I ἐπωιάω ο άβρM ἰ--πιυπεον , parum faciunt ad id quod μεγαλώ -λoc quae quia non faciut M tradere Apollonius intedit, sed p ad rem propositam, etiam ipsa prae- tius eius praeceptis repugnat. Apol- termisi: volui tamen lectori iudicium relinquere. illam itaque prob
lonius enim docet,illa elleia,quae ex acuto tenore in grauem transeunt in nominibus in οι vis
Vero,quae non reiiciunt tenorem, quia posta noderant,
418쪽
erant,sed verbo composito adiace- quae Gram-bant: ut participiu, quod adiacet suo verbo . recte hucusque. sed verba quae sequutur, I ἐ-ωύω,τὸ αγρης ἰ- νον εονm, non conueniunt cum prςceptis Apollonii,quia εα--ς etsi est copositum,
tamen non transit ex acuto in grauem,sed potius ex verbo imi A., qd marici notauerant atq; exceperant: atque adeo us adiecerant ἐπιπιυδε, quamquam habeat verbu vicinum& finitimum ἐπι- ω edtame,quia non reiicit tenorem, ipsum quoquς inter excepta numerabit. Docebat
deinde ni fallor Apollonius,qui factum fuerit ut nomina ista excepta est barytonum, hoc est grauem te- IO ita terminarentur, regula, quae hicnorem habet, fit oxytonum, quod traditur, non seruata. Huius rei ra- habet acutum tenorem: neque fit
erso verba ista hinc meo quidem iudicio) sunt expungeda in impres sis codicibus. Sed quid fiet . illis
quae leguntur in manuscripto 3 Priamum post legitur νω αίσι:deinde post ἐμωυον εονα, legunturtionem illam asterebat Apollonius: Secuta sunt inquit)analogia quandam,i.terminationem aliorum nominum,quae ita cadunt. Haec est mea coniectura de sensu si item istius loci qui est deprauatissimus. siquis asteret meliorem, ingentes ei habebo gratias. Qu'd ad verba haec, I το Me ιιδωλώσωδῶ, 2o attinet, ut aliquid etiam de his di-
quid inquam set his verbis, quae
limi in manuscripto Z Fateor ing nue me nihil certi de hoc loco pollestatuere; neque habere remedium suo vulnus istud curem. & quo ad suam integritatem verba haec reu
cem: afferam tamen meam coniecturam: quae, si verba sanare no po- yo uimus verba superiora. fidem Po terit,saltem verborum sensum et, tus in marsine pro vus . . ore sedari: post illa verba, ψ M- ἰτω a ρη--- G, erit fortasse legendum,
cere tentabit. ea si viris doctis probabitur,erit quod gaudeam: sin mi nus,illud quoque tuerit inulti gratissimum si quid ipsi melius protulerint in gratia& vssem studioserum. Dixerat Apollonius, derampesta
esse ea quae non reiiciunt tenorem quoniam non sunt composita, sed μενα reposuerat etiam hanc lecti nem,methtκειμεν V. 9,- Π τοφιλολογιν,παρεντο-J in codice manus ripto sequebatur, , ξε si x θευ--λυδ..hoc exemplum desiderabatur: quare in mea versone addidi : ordinem tantum exempl rum immutaui; ut responderentose
verbo composito vicina&finitima.. cidini insiriptionis huius capitis, αλι addebat deinde ut ego suspicor ex--V.ia,etera: o. L*-ceptionem nonnulloru quae quam- erat in libro manus ripio: quod quam viderentur esie decomposita, omnino reponendum st. tamen no erant; tum quia tenorem vulg. l. babeqt, non reiiciebat, tum etiam quia non Sopitanus legit ἰHM ς δ uia. ant verbo vicina&finitima vi ν - V. is, pro Oa in Dudithia cossit
419쪽
gitur negatiuum οὐκ: parum apte.Jfi'. 3 26,v. , vulg. l. π αναγνῶμον, ε το αναγνω ν- quorum posterius legitur etiam in i orti versione, &mox v. II. In D.c. finali syllabae insuperscripta in ,utraq; scriptura expressa est, ιυαγνωσM α.&V. 1 6, caput i,Sc quae sequuntur,invulg ed. omissa,a Porto e vet.
siquid hic deesse adnotauiti V.7,
hoc exemplum.&duo quae sequun- 3tur,sunt admodum deprauata: nec memini me legisse quidquam tale apud quemquam auctorem .itaque nihil mutaui, tantisper dum aliquid occurrat melius. in D. c.nulla est discrcpatiun is quod aere γή- scriptum Dro ν. Dorica porro tenuatio est inita; &ita pro &mper contractionem ex o O,S υ ια. Lat. t. v. 27, sic ad verbum sonant Graeca;
Eadem ratio etiam in σα, adocat adverbium. ut postremum commation ad Ax tantum pertinere Videatur. nam Omic, ctim adverbium
cst, non loci, sed qualitatis lignifieationem habetJ V. 2I, ei τ O
e iin hoc exemplum, unde sua plum fierit,plane ignoro: nec posilium diuinare quid tibi velit vox illa*Mim:. . fHerculem fortasse signius cat, qui porcum Erymanthium strangulauitJ
M incla tu aut simile quidpia. Sunt autem iπδωων posteriora illa, quae in L seu A terminantur,lonicae magis quam comunis dialecti propri id, 3 3 s ,V. 9,voce ieramgri P tus suspicatur irreptiliam esse: quiro pe quae nihil faciat ad rem propol tam . germana vox erit, si per sync
pen et oe poetice usurpata intellis mus pro Lei ολα , Erechthonti no potens cui Δευ, αλίδες paulum diue sa syncope pro Δευ μωνίδε c a poetis usurpatur. lnpr. aecedentibus du syncopen esse dicit Gα, integra esse in
o acce tu videlicet ; pro Forsan etia totus locus ita lege diis plenius,Mb e et, mi δόρυ ἡ δευρος οπι φαγ
posto nempe υ In sequctibus, v. I si adverbium praecedenti ἐξαι νης--timum,est . vis: per metaplasmum scilicet ex ά -ως factum; ut paulo ante factum dicit ex alibi autem ex Qαmmis, Iη, 'Jo I P. M 1 7,dum extrito σ,t noris sedem mutatam tradit, signiscat regulam postulasse Amos .
Lat. tex. v. 7, ita etiam reddi Graeca pollunt sicuti ρλφα, μαλι ιμ-
420쪽
Stephani exemplar,e quo meum me descripsisse supra sunt praefatus,
cum duobus veteribus codic: b. collatum erati,quorum alter,cu Schotti editione senati,ster, ab ea non
paucis in locis discrepat. Ad quas diuersitates qd attinet,quae Schotti editioni deerant, ea inde suppleui; uncis, ut discerni possent . inclusa:
quae vero diuersam scripturam h bebant,pleraqtie omnia in marginem retuli. Itaque hic ea tantum aD tingentur, quae marginis angustia capere istic no poterat. Principiis igitur. Stephani codicum alter,hoc
lii Bibliotheca seacnim libri est inscriptio inex cxc scriptoribus congesta est ut e catalogo,quem ad me Scholius misit, numerando cognoscitur. Praeterea in Stephanei cxemplaris margine idnota. υ, in Indice Bibliothecae Photianae, pro P να-
quia verum grammaticumen&fcres- e esse opoit et i cum
vi licet qui cum laude, via. scriptorum enarrationem profiteri Velit.χρη μι lac autem vocabulum probat is libellus qui α Gazπος γο καφικῶν iii stribitur. Videmurque eo nomine significari Vtiliores doctrinae ex auctorib. e. cerpithoc est, Notatu digniora cuiusq; scriptoris capita;quet alibi genelius. MDi nominatur. Lact.v.28. io ita sonant Gra undaureos aratim
conuenit autem locorum ,pratorum lucorum, descriptioniAM.Quivero memoratiud cend ormis aberrariis. a grandi ad duram alatamquc, a tenso,ad humium; a mediat. lotiosam mutam xerunt. P. 3 4o, v. l .fort. leg. Mao hexametru constat. V. adi, rectius cum articulo Steph. c.
tem epicospoetas praestantisimos, Homerum, He Godum, Pisandrrum. Pa-3o Nasio, M tranachum. per uisuissorum,quoad eis fio, polas, Uniuac patriam, cs quindam actiones particularra. Sequentia etiam ita