장음표시 사용
21쪽
tensem Archiepiseopum eontra Divinos Canones ius antiquum eonvellere auia sunt fuisse dicit , quando pro sui causa agebatur; interpolita nimirum appellatione ad Hadrianum I. Papam , & oblatis ipsi Capitulis eoilectis ex novitiis veterum Ponti seum Epistolis. Multo enim , inquit Noster , antea Hadrianus , Capitula praedieta tradiderat Carolo Magno , anno se ilicet et g. quod eonstat ex Tomo vi. Collectionis Labbeanae Conciliorum, eo l. ii . Deinde autem multis post annis idem Hadrianus tradidit Capitula Ingittamno anno et 33. quando pro sui negotii causa agebatur, ut habetur Tomo citato vi. erat. i 8a8. ut diu adeo ante litem Ingit ramni, induetum suerit ius, Balvetii opinione novum . Omnium enim illorum saeculorum Ponti seum historiam percurrit, ac sub illis nihil tale commissum , quale eum Marea puluetius obiecerit, ostendit. In spe ei e vero sub Nieolao I. ex istarum Epistolarum collectione novum obtrusum ius haud fuisse , Dissertatione vi. tota probare nititur ;Nieolaique in ea usa Rota di , & Hinem arorum procedendi modum , e Cabaositio potissim uni vindicat. Ius enim Episcoporum appellandi ad Sedem Apostolieam a Synodis Provinetalibus, in hisce Epistolis, praeeipue vero Melchiadis Papae , ad Episeopos Hispaniae stabit itum quod attinet, non novum illud
fuisse, Author Dissertatione vii. contendit; utpote quod iose alieno licet ab Eceles a Ramana animo, agnoscat, istud que appellationis torum Oee identalibus Episeripis eo ne edat Balsamon in Nota ad Canonem ili. Sardi censem . . Orientales vero etiam ad Shdem Romanam appellare solitos fuisse, ex Moniani Floriani, & Blalli Historia apud Eusebium , Historiae Lib. s. Cap. is. &38. ut & Praxeae apud Tertullianum Lib. I. adversus Praxeam , patere sibi persuadet. Prolixi essemus nimis, si omnia huius rei exempla , , testimonia ab eo allata recenseremus . Ins stit tamen praecipue Canoni I U. Concilii Sar- dicens s , quem semper Pontifices, qui post illud Romanam Sedem tenuerunt, in praxi sua observasse, ostendit . Indeque merito etiam Nicolaum I. contra Hinc marum Remensem , qui in Rotadi Romam appellantis locum , alium ordinaverat, eum tueri, non vero novum, ut Bulugius putat, ius invehere voluisse tradit . Dissertatione v m. materiam ei dedere verba Praefationis Is dori , quibus Capitulorum Concilii Nieani numerum uicenario maiorem sacere videtur, quod eum Eruditorum sere omnium opinioni contrarium sit, utriusque partis, tam Isidori scilicet, quam eorum , qui aliter sentiunt, argumenta proponit. Et Ilidori quaedam levia quidem esse fatetur, firmiora tamen etiam nonnulla ipsi videntur, quae eonfirmat , & nova aliqua illis addit . Inter postrema insuperabile
sere esse iudicat, quod ex Justi I. & Leonis I. Pontis cum Romanorum duabus Epistolis depromit . In priori enim , quam resert Athanasius in Apologia a. Julium meminisse Decreti cuiusdam Cone illi Nicaeni de priori Concilii Aetis in posteriori Concilio examinandis , indeque probare , rite su eptam suisse a Sede Apostolica causam Athanasii, post iudicium T3riae Syncidi . At nihil eiusmodi
Iegi inter xx. Canones Nicaenos nune exstantes; unde alium ab iis Canonem initio
Nicaeae editum fuisse pateat; quod & allegata Leonis Epistola , quae seripta sit ad
Theodosum Iuniorem , eonfirmet ; utpote in qua eadem e Nicaenis Canonibus allegentur. Equidem respondet ad posteriorem locum Petrus de Marea, nomine Canonum Nicaen rarum intelligi Sardieens s ; vero obstare illi ex e epitoni Epistolam Julii, Author monet , quae plane eundem Canonem ei tet; & ne effugiis locus sit, in magna Synodo eum Nicaeae sancitum dicat; quo nomine solam Ni aenam Synodum , apud veteres vocari, nemo ignorat . Ut taeeamus expressea Leo ne quoque nominari Cationum me eae habitortim Decreta , quae a Io itis Mundi
Gierdo ibos eonsitu a snt; quod itidem in Sardie ensem Synodum neutiquam quadrare Authori videtur . Ne autem Iulius etiam errare dieatur, pro Sardicenti Concilio Nicat nam allegans, appellationem Athanasi ad eum , euius oceasone Epistolam illam seripserit, ante Sardie ensem Synodum sadiam suisse , ex Theodoreti Historia Eeeleliasti ea, Lib. u. Cap. g. aliisque argumentis ostenditur .
Praetereamus alia antiquitatis testimonia, quibus verum numerum Ni eae norum
Canonum vieenario maiorem fuisse nititur licet supposititios Cancines a Turriano, & Abrahamo Ece hellens reliquis ex Arabico adtextos rei ieiat ) ut 8cea, qui de iudieiis Provincialium Synodorum contra Petrum de Marea prolixius disserit; ad ultimam enim primi huius Apparatus Partis Dissertationem pergendum .
In ea de Conciliis Hispaniae, prioribus tribus saeculis a Iacobi Apostoli
22쪽
Diseipulis congregatis, agere eonstituit. Cum enim nee in Isidorianae Collectionis ms. aliquod Eliberitano antiquius Coneilium invenerit Carsas Loalsa, nee in editis ullis Collectionibus tale compareat, is tamen nonnulli eorum, qui post annum 338 . Hispaniae res descripserunt , plurima Toleti prat sertim, & Hispali ante illud celebrata commemorent, operae pretium visum fuit , in horum historiam inquirere. Et primo quidem de Coneilio, quod Iliberi sub Aloio Neronis sudice taculo primo eoaeium Lucius Dexter ait, agitur, ut de alio in Cherronens Urbe prope valentiam eodem Geulo habito. De illis tamen Conciliis praeter Dextri Chronicon, nulla allegari monumenta vi- domus, quod licet ipsi Reverendissimo Authori si suspectum, ob Netonianae tamen perseeutionis in Hispaniis tum tavieniis (leste noti ssimo Hi spaniae mat- more , Neioni ob Provinciam latronibus, & his, qui novam generi humano superstitionem inculcabant, purgatam saerato) surores, firmandae Fidei gratia , Coneilium suisse eoactum, non improbabile illi videtur. Cum uern a Iaeobi Diseipulis Concilia illa eelebrata Lucius Dexter addat , ista neeatione ad examinandum sacobi in Hispania adventum delabitur, quem eonssanti Patrum a Geulo ii. ad xj. traditione ex instituto confirmat. Dubitasse quidem
de illo saeobi ad Hispanos Apostolatu insum Barcinium in Annalibuq satetur lieet antea in Martyrologio eum contarniasset) sed iis praecipue seductum,
quae apud Garriam Loaisam de contentione inter Rodericum Toletanum Arehiepiseonum ab una, & Braccarensem Tarraconensem , ae Compostellanu in Arehiepiseopos ab altera parte in Concilio Lateranens Generali anno ia is .eelebrato ei rea Primatum Ecclesarum Hispaniae, relata vidit, in qua Roderieus illum saeobi in Hispanias adventum negaverit. Uerum Baton i Dum illud sundamentum jam evertit , totamque illam concertationem congelam esse ostendit , praeter Franciscum Macedo , Marchio Mon lexarentis Libro anno i6ga. Hispanico idiomale in lucem edito, De fraed eo Ione S.Iolobi in Hi Ionio . Nec quidquam post Baronium attulisse Natalem Alexandrum Eminentissimus Author existimat , ad quod in modo laudato Opere responsum non
si rit . Repetit tamen interea eius pariter, ae reliqunrum Adversariorum obiectiones principuas, Se responsiones ad illas sol ieite subnectit . Quo seisto, ad
Concilia primorum taculorum, de quibus agere coeperat, redit; de quibus. tamen eum ex aliis monumentis, quam suspectis, Dextri, Maximi, Helecat, Luit prandi, Iuliani pereκ , & Ha uberti Hispalensis Chroni eis, ipso agnoseente, nihil constet, non est , cur illis ulterius immorenuir, quin ad secundam
potius Apparatus partem transeamus.
Hate tota vindieandis, & illustrandis Summorum P P. Is doria, Colle-etionis ad Hispanos Epistolis, quas una exhibet, impenditur. Absolvitur autem Dissertationibus U. quarum I. quae X. est, numeratis omnibus Apparatus Dissertationibus , Anteri Papae ad Boeticae , & Toletanae Provinciae Episcopos Literae eontra Critieos mcdernos, Ferdinandum in primis de Mendo-ga, qui Lib. i. in Conei l. Eliberit. Cap. eas impugnavit, defenduntur. Cumque in illis translatio Episeoporu n ab una bede in aliam stabiliaturi unde etiam Emmanuel Schel stratius argumentum ad impugnandas illas desumpsit; quod totis novem prioribus heu sis eoncessam eam haud putet suisse ) oeealio inde Authori naseitur tota Digeriai irine XI. de illa translatione agendi, quam, nisi temere sat, ii etiam tum suille, exemplis ex Auxilio, Nicephoro , Toletanoque Concilio X. XII. & XVI. petitis, ut ex quam plurimis taculi vii. Canonibus, & Deeretis Ro nanorum Pontificum confirmare, nititur. Dissertatione vero XII. de translationibus Episcoporum, ambitione, aut avarilia suadente sectis agit , quas quam tum Anteri Literae , tum alii quoque Eeclesiae Canones severe prohibeant, suse demonstratur . Idque ex
doctrina Romanae Eeclesiae de eoniugio spirituali Episeopi eum sua Eeelesia
eonfirmatur, causis indicatis, quae legitimam translationem reddere queant;& in Disteriatione sequenti XIII. Lueti Epistola ad Galliae , 3c Hispaniae Episcopos vindieatur. Disscillimum est, quod ei opponitur ex subscriptione argumentum , ad quod tamen ita respondet Author, ut eum Chronotaxi tam Barcinii, quam Onuphrii pan vinii, & aliorum eam eone iliet, sive secundum,
sive tertium Galli, , volusiani Consulatum pro hypothesium diverstate in illa intelligens . In Dissertatione denique XIV. De Bosis is Martio irratis , ex Cypriani Epistola ad Felicem presbyterum, & Laelium Diaconum, primum agit, de qua prolixe Baronii verba allegat; in quo tamen non pro-
23쪽
DIII bai, quod Felicem Caesaraugustae laciat Episcopum , quem Felicem quidem de Caesaraugusta in allegetia Epistola Cyprianus vocaverit, non Episcopum t men, sed Presbyterum dixerit . Manifeste enim duos Felices a Cypria nodi stingui, quorum ille , quem de Caesaraugusta dicit, nonniti eius Urbis Presebyter fuerit, alier vero Legionensis sorte , vel Asturicensis Episcopus , propterea quod cuin . Sabino in Basilidis , & Martialis locum, quorum ille Legionensem , hie Asturi censem Sedem , antequam condemnarentur , tenuerant , subrogatus suisse videatur. Porro Epistola Cypriani allegata eum paucis quibusdam Notis exhibetur, qui Xysti II. Dionysii , & Eutychiani ad res
Hispaniae pertinentes Epiliolae subnectuntur, vindicanturque . De post renia fatetur, eam, prout nunc iacet, nonnisi dissicillime defendi posse; seripiam tamen ab Eutychiano contra haeresim Pauli Samose leni probabile eae putet; tametsi nec id inficiatur, vehementemque suspicionein esse , quod interpolata postmodum ab ipso fuerit. Apparatus denique Pars tertia ea, quae ordinem in Cone illis Hispaniae servandum , viam item Regiam, & Exhortationem ad Regem, quae tria in Colles ionibus Conciliorum tum mss. tum exculis, praemitti solent, exhibet, quae uniea, 8c xv. quidem Dissertatione a Rev. Authore illustrantur. Apparatu hac ratione finito , Ferdinandi de MendoEa squi delieatius li-e et a parentibus, Io: Hurtado de Mendoκa, dc Agnete a Ribera, Ducibus deli Infontodo, & de Alcata progenitis, esset educatus, ad summum tamen eruditionis pervenit fastigium , Disputationibus, De Pactii, anno is 86. editis, & ab eo iuvene admodum conscriptis etiam clarius ) de cincino Ill berri ano eoti D motido ad Clamentem VIII. Libri tres exhibentur integri. Illis praeter Garsiae Loaisae in idem Concilium Notas , Biniique, Gabrielis Albaminaei, & Eminanuelis Gongaleg Telleg observationes , quae iam olim typis excusae fuerunt, etiam novae Aut horis nostri adiiciuntur. Finire si e liceret nostram de primo hoc Tomo relationem , nisi ex postremis speeimen aliquod mensae quasi secundo loco Lectoribus nostris apponendum esse cen
Inter Episcopos itaque, quorum nomina Illiberritano Concilio praemittuntur , primo statim loco comparent Felix Accitanus , & babinus Hispalens, Episeopi . Esse illos eosdem eum iis , quorum in paulo ante memorata
Epistola sua mentionem fecit Cyprianus , Binii seri sententia . Uerum aliter Authn i nostro videtur. Illos. enim in Legionensi, Ac Asturicensi Episcopatibus Bisilidi , & Marii ali Libellaticis subrogatos fuisse. Quomodo autem , inquit, credi potest , eosdem fuisse postea translatos ad Aecitanam , & Hispalensem Eeel etiam Z Nec enim illo tempore in Occidentali Eeclesia translationem illam fuisse in usu, nee aliquam illo tempore huiusmodi translationis deprehendi necessitarem , nee probabile esse , duos illos Uiros , Cypriani
aetate, ordinatos Episcopos ad annum usque gog. quo celebratum fuit ex mente eius hoc Concilium , vita ii extendisse. Patricium Malae itanum Episcopum, euius nomen inter eos, qui Concilio huic subscripserunt , etiam exstat , eundem eum Patricio celebri Hibernorum Apostolo existimantes, miseratione potius, quam refutatione dignos esse monet. Theodi selum illum, cui tribuitur salsatio Isidoriani , De Serytoribus Eceles asticis, Libri , dc inter alias ea quoque , quae ad denigrandam Osi ii famam , in eo reperitur , nunquam extitille, supra Author docuerat; illam igitur de Diio, eiusque exitio miserabili fabulam a Mareellino schismatico inventam videri putat, polleaque in Librum luidori irrepsisse. Id vero praetereundum minime arbitramur, quod Author eandide moneat , fraudibus , & salsationibus innumeris scatere I fu- Hebroti ea illa, Dextro, Maximo, Heleeae, Luit prando, Sc Iuliano Pereet a P. Hieronymo Roman de laniguera, omnium illorum artifice, & totius Ee-elesiasti eae Hispaniarum Historiae, quantum in ipso fuerat, corruptore supposita. Quemadmodum & in Tamayum de Salaetar invehitur, qui ex turbidis illis, Ac laeculentis lacunis figmenta innumera in Martyrologium suum ui spanum derivaverit; imo qui non contentus aliena venditare commenta, de suo
plurima adiecerit,dc Maximo, aliisque Uiris gravissimis afflixerit scripta, quae tamen partim ab ipso, partim ab aliis eius convictoribus in domo Illustrissimi D. Didaci de Arce Reynoso, absque ullo ingenio composita suerint. Sed ut ad alia progrediamur, tubdubitaverat Mendoga in Commentariis ad Canonem
Illiberritanum g I. an Paphnutius ille , qui in Concilio Nicaeno iis indulsit
24쪽
xxivusum matrimonii, qui nuptias rite eoni Axerant ante Saerum ordinem suseeptum , cum eo, qui postea in Melitianorum haerelim lapsus est, teste Epiphanio Nae em 68. idem siti Diversos existimat Author, quod nihil eorum, quae de illo Rustinus, Theodoretus, Sogomenus , dc Nicephorus narrant, de hoc ab Epiphanio reseratur. In Nota ad Canonem Illiberritanum g . ubi de cereis in eoemeteriis per diem non incendendis agitur, docte ostendit , ante Leeulum Ri- in Templis cadavera Fidelium non suisse sepulta , ne ipsorum. quidem Regum, & Imperatorum , & de cereorum quoque ad eorum sepul-elira usu disserit. Contra Ioannem Morinum , qui Lib. 8. Cap. ag. De Geramento Paenitentia, adductis aliquot Patrum locis, Sacramentum istud a Diacono in nee essitatis eam administrari posse existimat , ostendit , loea illa Patrum nihil aliud probare, quam quod absente Sacerdote , & urgente extrema necessitate, ex delegatione Episcoporum audiverint lapsorum consessiones quandoque Diaeoni; non ut illos absolverent, sed ut veram eorum contritionem explorarent ; qua cognita, in articulo mortis pacem ipsis dare, ae subinde Eueharisti ain adininistrare potuerint.
Caeterum sicut disciplinae Ecclesiasticae Rev. Author est studiosissimus , euius restaurationem hoc opere praecipue animo agitaste videtur; ita nullus Hierare hiae gradus est, qui sua passim hie non inveniat monita . Duo saltem adhue , quae Missionarios spectant, loea allegare liceat , quorum altero reprehendit eos, qui Quadragesimalem Orientalium Eeeleliarum improbare sustinent; altero eos, qui nimium faciles sunt in admittendis ad Baptis nunta infidelibus nondum satis instruistis Sce.
Nune ad Tomum i l. progrediamur. Prodiit iste anno I 6 . cuius conspectum exhibent Acta Lipsiae anno 16y6. pag. I 6S. In eo quoque primo statim loco Dissertationes aliquam multae occurrunt, quarum argumenta indieabimus. Prima Concilii Eliberitani tempora investigantur, circa cuius aetatem insigniter errare Eminentissimo Authori videntur Anglorum nonnulli ad annum Christi iam. & Magdaburgenses ad annum roo. illud reserentes . Tolerabilior est ex eius mente Io: Vasaei error, qui anno Christi g38. & Garsiae Loaisae, qui eum Antonio Augustino, & aliis , eodem cum Nicaeno Con-eilio tempore, aut paulo post, anno nempe gag illud celebratum esse statuunt. verum ut alia taceamus, quae postremorum quoque sententiae opponit, errare plane illi videntur , quod Eliberi tanam Synodum eodem eum Nicaeno tempore, vel paulo post coaetam dicant, & tamen eam ad annum la . reserant , cum anno demum sis. Nicaenum Concilium sit celebratum . Et licet etiam anno pag. Nicaenos Patres convenisse aliquis largiatur, vix tamen viam
iniri posse existimat , qua ossius Nicaee timui , ubi Concilio eum Apostolicae
Sed is nomine praesedis e eredit, & Liberi eodem anno praesens sistatur, praeeipue eum integrum triennium durasse Nicaenam Synodum Anonymus apud Lipoman. Tomo vi. Gelasius Cue icenus , Nicephorus, & Cassiodorus probabile reddant; & finito illo , Gangras quoque Osium abiisse ad congregatum ibi Concilium constet. Rectius itaque antiquiorem Nicaena Eliberritanam Synodum existimat, euius rei tum alia ei suppetunt argumenta, tum id praecipue , quod quam plurimi eius Canones manifestum reddant, eo, quo illi eondebantur tempore, crudelem ethnicorum perseeutionem in Christianos viguitase , adeoque Maxentium Tyrannum nondum victum , nec pacem Ecclesiae,
quod anno Christi gis. septimique Constantini factum denique est, redditam fuisse. Baluati inde curruere ipsi videtur sententia, qui ante Nicaenum quidem Concilium , in media tamen Ecclesiae pace Patres Illiberitanos congregatos fuisse putat; parum enim facere ad eam stabiliendam id ait, quod in Conei lio etiam Ualentino, & Arelatensi II. imo de Ancyrano, pacis temporibus li-eet celebratis, Canones tamen contra lapsos in persecutione habeantur. Isto. rum enim Conciliorum Canonibus mani se ire praeteriisse persecutionis procellam indicari, adeoque iis , qui lapsi in ea fuerant , poenit*ntiae disciplina iudeseribi censet; cum contra Illiberritani Patres poenam statuantiis, de quihus, ne persecutionis tum maxime furentis vi flecterentur, erat metuendum. Constare itaque ex hisce sibi persuadet , ante paeem a Constantino M. Ecclesiae redditam, celebratum Illi heri Cone ilium fuisse, eo tamen non contentus, ae- curatius eius tempora investiganda credit, quae postquam varias aliorum opiniones adduxisset, in annum Christi log. incidisse statuit , quo anno , ipsa Dominicae Passionis die, juxta Eusebium, Diocletiani, & M ximiani Edictu inde
25쪽
xxv de nova perseeutione publicatum fuit , sequentium omnium persecution uti nullam ad Hispanos pertigisse existimat. Mense autem Maio illius aani, hoe est , simul ae in Hispaniis innoteseeret Edictum illud , celebratum Cone ilium fuisse, inde colligit, quod anno illo praecipite nimis violenta iam fuerit , adeoque Concilium celebrari vix permiserit persecutionis tempestas, utpote qua haud paucos, qui subscripserunt ei, abreptos illo tempore fuisse , constet, cui coniecturae eo plus tribuit, quod in vetusto etiam Ecclesiae Urgellensis Codice Idibus Maii Illiberitanum Concilium coepisse assit metur. omittimus quae post istae contra paradoxam Ioannis Morini sententiam disputat . qui Lib. s. De Parvitentia, Cap. 32. Epocham huius Concilii ad dimidium saeculi Q. vel paulo post referre ausus est; illam enim ex otio, aliorumque, qui ei interfuerunt, aetate, abunde, si alia argumenta vel maxime deessent , consulari posse existimat. In Dissertatione ii . de Conciliis Illiberitano posterioribus intra, & extra Hispaniam praesente osio celebratis agit . Praecipua inter illa sunt Cordu-hense, quod ex Synodico Libello a Labbeo Tomo 2. col. yi. edito nobis innotescit ; item Arelatense, Alexandrinum, Nicaenum , Gangrense , Sardicense,& Sirmiense posterius. Praecipue in postremo hoc prolixior est, utpote sibi Osii ob subseriptione ni multis valde suspecti causam sibi vidit esse perorandam, quam suse examinatis Patrum pro & contra Ositum testimoniis vieisse sibi plane videtur. In tri. Dissertatione Concilia Hispaniae ante, & post Illiberitanum celebrata recenset, quorum tamen neque apud Isidorum , neque
alibi uspiam, praeterquam in confictis Dextri, Maximi, Luit prandi, Heleeat,& Iuliani Pereg Chronicis, aliqua extat mentio. Apparate hic iterum de st Iidis illis Chronicis, eorumque parente Hieronymo Roman de la Higuera actitur. Nee possunt non Lectoribus gratissimi esse ampli Nicolai Antonii de initio, progreisu, & interitu horum Pseudo-chronicorum loci , quos ex i editis eius chartis integros hoc loco inseruit. Fuit namque apud Nicolaum Anionium ipsum primum Chronici De tri exemplar , quo ab initio usus fuit liguera, .sed diversissimum illud ab editis erat, utcumque scilicet, ut Author noster loquitur, tolerabile, longeque minus fabulosum . Id tamen memorasse haud forte poeniteat, affecta reliquisse, praeter memorata ista Pseudo-Chroni ea , Higueram quam plurima ejusdem sarinae Opera , quae lucem nondum aspexerunt. Talia sunt fragmenta S. Athanaiti primi Caesaraugustani Arehiepiscopi, Isidori Pacensis Oitome temporalii , Sc AUHIiones Ioatin s Arai- dii Zamorensis ad Chronicob Iuliani . Imo ne imitatores delint Higuerae fraude non multum eius commentis absimili , circa medium taeuli xv ra. sub Hauberti Hispalensis nomine, Chronicon quibusdam obtrusum fuit ab Ant nio Zapata, seu, quod verum eius nomen erat, Antonio Lupiano, Catalauno, pulsandis organis in Patria addicto , dc qualicumque rerum Hispaniearum peritia tincto, qui illud in Bibliotheea S. Dionysii Parisiensi iactabat, quod tamen nihil aliud erat, quam Ororaicon Eumebit eum tantinuatione H eron mi , litteris Gotthicis scriptum; quam fraudem mature viri in Hi pania eruditi, a quibus studiose tamen istud suum Chronicon Lupianus oe- euitabat , manifestum reddiderunt. Nihilominus Pseudo-Haubertus invenit, qui multis vae grandibus eum illustrandum, tuendumque sibi sumeret Voluminibus, Gregorium Argata Benedicti num, quem tamen simplicitatem suam satis opere isto prodidisse , nemo facile dissileatur. Mittimus reliqua , quae ad Chronicorum istorum historiain facientia adducit , quorum tam Propugnatores , quam Adversarios studiose recenset, omnemque plane illis fidem , Maut horitatem abiudicat. Dissertationi iv. occasionem ipsi dederunt Melchiadis Papae ad Hispaniae Episcopos Literat, quas postquam ex mss. quibusdam denuo correctas una cum . Isinii Notis exhibuisset, prolixam satis de fide earum disceptationem instituit. Ordinariis sere illis responsionibus eas tuetur , quod , liquae ex Scriptoribus iunioribus in iis deprehendi alicui videatur, illa aequo iure ab his ex Melchiadis Epistola desumpta diei queant, quam ab huius Epistola: Authore ex illis, notatio temporis vero, quae objici solet, incerta iit, & corrupta. Auce edunt inde paueissima de Concilio Cordubensi sub Osio celebrato , quibus subjecit tres Paeiani Barcinonensis ad Sympronianum Novatianum, quibus a
Novatianismi suspieione absolvi Illiberitanos Patres, & reliquos Hispaniae eo aevo Episcopos existimat, Epistolas; ejusdemque Paraenesin ad Poenitentiam , Tom. I. d
26쪽
xxvi quam pariter ae Epistolas Notis quibusdam , & Observationibui illustrat. Proximum locum iis, quae ad Concilium Caesaraugustanum spectant. concessit. Illud anno 38 s. qui fuit Damasii is. Gratiant Imperatoris 3 s. celebratum fuisse, duo praecipue ei argumenta persuadent; primum, quod eo ipso anno eoactum fuerit Concilium Aquileense , cui Hispania ob Priscillianum , in cum jus causa congregabatur Caesaraugustae Synodus maxima tempestate jactata, ne quidem per Legatos interesse potuit . Alterum, quod circa haec tempora steste Severo Sulpitio , in Hispaniarn venerint, ibique veneno suo Priscillianum insecerini Gnostici, ex Aegypto , delatore Epiphanio, expulit. Canonem huius Concilii tertium, quo domum afferre Sacram Eueharistiam Christianis interdicitur, contra Priscillianistas latum statuit. Illi enim aecedentes ad Eeelestas , ne detegerentur a Catholicis , aecipiebant manibus Eucharistiam more aliorum, non comedebant tamen , sed domum , ad superstitiones suas ea ubulari, asportabant. Ut corruat adeo I. C. Buten geri sententia, qui in Diatriba iii. adversus Casau bonum propter Judaeos, ae Saracenos in Hispania tum latentes, Canonem illum promulgatum esse existimavit. Syrteii porro Papae ad Itimerium Tarraconentem Epistolam exhibet, quam tota Distermiatione V. illustrat. Putat, eam prae omnibus aliis maxime puram ad manus nostras ideo venisse, quod teste Continuatore Pontificalis Damasi per universum Mundum, ac per omnes Provincias constitutum suum de omni Eeelecta squo Epi: olas eius, & inter eas hanc ad Himerium vult intelligi ) disperserit, ut in merui Archivo Ecclesia conservaretur. Syricii Epistolam exeipit Concilium Toletanum I. quod praeter Canones varios , Regulam Fidei quoque promulgavit, in qua notari cupit, quod de Spiritu Sane o dicatur, eum a Patre Filioque procedere; hoc enim in nullo praecedentium Symbolorum dictum fuerat , neque in ulla sequentium Synodorum Generalium , quae I U. Lateranensem praecesserunt, fuit declaratum. Hic quoque observatione dignum hic iudicat, recte non facere eos, qui condemnatos, in illa Fidei Regula, septimo , &de ei molertio loco errores, eosdem cum Eutychianis poli hoe Concilium demum ortis esse invenientes, eam non integram a PP. Toletanis, prolatam
esse iudieant, sed postea illi quaedam adjunct1 fuisse statuunt iussu Leonis ,
qui Episcopis Hispanis iniunxerit , ut Regulam ipsam mitterent ad Balconium Episcopum Gallaeciae publicandam in Coneilio Celenensi . Debilem
enim esse hanc coniecturam, ex Exemplaribus Proseisionum, quibus illi erroras tanquam a Priscilliano propalati in hoc Concilio Toletano I. a Die inio de Symphosio abiurantur, manifestum esse existimat. In Nota ad Canonem xvis. huius Concilii, quo ne a communione repellatur, qui pro uxore concubinam habet, statuitur , per communionem, non Eueharistiam, sed Eeelesiasticam,& ei talem vult intelligi, quam acceptionem vocis illius non infrequentem in Hispaniae Conciliis esse monet. Quod si tamen quis usitatiori vocis signi sic tioni inhaereat, concubinae nomine, veram, & legitimam uxorem, sed sine dote ductam signifieari cum Binio ait . De Epistola Innocentii , quam velut ad Synodum hanc exaratam exhibet Loalsa, ita sentit , ut non ad ipsam Synodum , quae anno so . fatentibus omnibus , celebrata sit ( eum Innocentius non ante annum soa. Cathedram Petri oecupaverit; sed ad Episcopos, qui ei adsuerant, aliquot annis post, ob motas post Concilium controveritas ,
aut ad aliud Concilium Toleti postea sub Pontificatu eius celebratum , scriptam fuisse dicat . Subscriptiones huius Coneilii occasionem Dis Iertationi vi. dederunt, in qua de Toletanis Praesulibus, eorumque in Hispania Prima tu,& eius origine suse disseruit. Ut autem eo rectius sequentium Hispaniae Conciliorum pereipiatur historia, inserit hoc loco Idalii Chronicon , & Fastos una eum Itidori Hispalensis
Chronico Gotthorum . Concilium inde Bracearense sequitur circa annum sit. eelebratum, & Epistolae paulo post hoc tempus, nimirum anno ggi. ob insurgentem tunc Nestorianismi hydram exaratae, quarum prior Uitalis re Constantini ad Capreolum Episcopum Carthaginensem , altera Capreoli ad prae-eedentem est responsoria. Concilii Hispaniae generalis ann. g r. suasu Leonis Papae congregati nulla alia extant monumenta, praeter Regulam Fidei in Concilio Toletano iam promulgatam, in quam Uariorum Notas, & Observationes Autlior exhibet . Epistolam Leonis Papae eo tempore ad Turibium
datam, non ad Turibium Sedis Apostolicae Notarium pertinere docet, sed
27쪽
xxv I IAsturieensem Episeopum , a quo etiam distinguendus sit, go. annis eo poster tot Turibius , ab Ildeptionso in Libro, De Viris Illustribus, memoratus, ut 5e alius Turibius , qui Alphon si cognomento Casi Hispaniae Regis temporibus floruit. Quae inde sequuntur variae, tum Hispanorum Episcoporum ,
tum Romanorum PP. ad eos Epistolae ad annum us lite gya. a nobis nune praetermittuntur, nec non Concilium Tarraconense, dc Gerundense cum quinque
Hormimae Papae ad Episeopos Hispanos Epistolis, ad quarum ultimam inlicite
observat , Orientalium Episcoporum naevos, de errores; ut nempe indes in fallibilitas Romanae Cathedrae adstruatur, in qua sola nihil labis ostendi posse , quo est in eam Rev. Cardinalis studio, existimat . Concilium Toletanum II. cum Loaici anno sar. coactum suisse statuit, indeque Baronium, & Binium , qui ad annum sat . illud referunt, corrigit; in eo autem a Loalsa quoque abeundum sibi putat, quod in tempora Ioannis II. Pgpae , qui tamen anno praecedenti prope Ravennam in exilio obierat, illud incidere libi persuadeat.
Non est, cur multum immoremur sequentibus ad Concilium usque Toletanum III. anno syp. celebratum, Synodis, dc Synodicis monumentis; in hoc vero tum notatu digna oceurrant oppido multa , inhaerere forsan ei aliqu1ntisper licebit. Corrigit hic ante omnia errorem , quo omnes praecedentes Conciliorum editiones, ne Labbeana quidem excepta, commaculatae fuerunt, dum sub Gelasio II. celebratum hoc Cone ilium dicunt ; eum manifestum sit , sub Pelagio II. id fac tam esse, ipseque Labbeus, 3c reliqui Editores agnoscant annos Sp. (quo Pelagius II. Roniae sedit) hoe Concilio fuisse insignem ; unde
etiam non i piis, sed typographis huius erroris di eam scribendam esse statuit. Deinde integra Dissertatione (quae Differtatio huius voluminis est vii. inquirit, quo sensu Canon huius Concilii xi. peccatoribus post poenitentiam
lapsis reconciliationem negaverit. Praeteriit sine ulla animadversione Canonem illum Loalsa, & ceteri, qui Canones Conciliorum illustrarunt , forte dissicultate eius perterriti; tantam enim eam esse Eminentissimus Author agn siit, ut ea motus integrum Librum scribere aggressus sit, De dissiciplina vereri E elesie praefertim Misauae circa Poenitentes in crimina to os . Cum tamen ei postremam manum nondum i inposuerit , tantum saltem , quantum ut eumque dubiis circa illam expediendis suificere queat, monendum exilii-niavit. Patat itaque, exponendum eum e se de poenitentia Canonica, & solenni, quae iuxta Cone illorum , ct Pontificum Romanorum Decreta iterari non pollit; ut adeo pari ratione exponendus sit Toletanus iste Canon , qua S. Ambrosii locum Lib. a. De saevitentia , Cap. 2o. exposuit S. Thomas Parte g. Quaestione 8 . Articulo io. Tractat haec ex Parte etiam in sequenti Di sertatione VII l. in qua simul Canonem x ri. huius Concilii, praecipientem , ut secundum veteres Ecclesiae leges pce itentia instituatur, ill ultrat , & ample , quae illa vetus disciplina fuerit, ex quod tam paeni eutium, quam conisses odiariorum, ossietum sit, exponit; ut & in Differtatione IX. ubi poenarum in hoc Concilio sancitarum rationem uberius expendit, & ex aliis quoque Patribus eam confirmat. Succedunt inde Concilium Narbonense anni s8p. 8c Hispalati se I. anni Sso. celebrata, variaeque Gregorii Magni ad Hispanos Epistolae, quarum quintam ad Reccaredum Hispaniae Regem illustrans observat, hodiernos Hispaniae Monarchas, non modo rectam originem a Reeea redo illo, in quo omnes consentiant, ducere, sed etiam a S. Hermen egildo fratre
eius, dc filio Leovigildi Regis primogenito. Hunc enim ex Ingunda Sige-berti Regis Francorum filia, Clodocindae, quam Reccaredus in secundo toro habuit, sorore, filium se episse , in Aula Constantinopolitana postmodum educatum, certum ait; ex quo post aliquot interiectas generationes prodierint Hispaniae Reges. Id quod ex variis veterum monumentis latius ostendisse dieit Jo. Lucam Cortelium Regium in Hispini a Consiliarium in peeulisti Dissertatione, quam nondum publici iuris fecerit . Ceterum a Reeea redo illo Catholici quoque Titulum, quo Hispaniae Reges insignes sunt, in eos derivatum esse assirmat, utpote qui ei in Concilio Toletano III. postquam Aria, nismum publice abiurasset, solemnibus populi' acclamationibus datus fuerit. In Notis ad Cone ilium Barei non ense anni Syy. habitum Oee Ilione ni ipsi subseriptiones suppeditant in Higueram tot selsorum Chroni eorum fabrum denuo inveheredi. Dum enini in illis Maximi quoque Caesaraugustani nomen oecurrit, non alia tantum monilia de Maximo illo conficta ab Higueta esse
28쪽
xxviii ninnei , sed illud praecipue perstr ingit, quod ex Mareo eelebri eorum temporum
Poeta, qui S. Benedicti gesta carmine exposuit, & Maximo, unum virum Mar- eum Madiimum procuderit , qui Benediet inus primum Monachus, postea Caesaraugustae Episcopus fuerit . Chronicon Jor pie latensis , quod ex Canis ohoe loeo inseruit, vitiatum ipsi fuisse videtur in omnibus illis, in quibus Hermenegildi famam deprimere, & exosam reddere, contra vero Leovigildum
Atianum Regem , & iuratum orthodoxorum hostem commendare eo natur.
Passum enim esse ipsum Ioannem a Leovigildo erudelem persecutionem , Ac deeennale exilium constare ait, ideoque probabile non esse , ab ipso multum eum fuisse eommendatum. Hermene gildum autem quod ait inet, nihil quod ei sit ignominiosum , haberi in Codicibus huius Chroniet a Moraleso, Mariana, & Baronio , & inter veteres , a Roderico Toletano , & Luca Tudensit usurpatis assirmat . Quemadmodum nee Gregorius Turonensis, Gregorius M. aut alius quispiam veterum talia de Hermen egildo , sed potius contraria rameia prodidisse deprehendantur. Post hoc Chronicon edere primum e Codiee Obetens eonstituerat Bulgarant Comitis Epistolas hactenus in editas, sed eum eas gravissimis mendis , & depravationibus laborare sensisset , earum editionem pariter, ae plurimarum aliarum Martini praeatens s , Caesarii Patrieti, Sisebuti Regis, Aurasi Episcopi , Tarrae Monae hi , ex Codie ibus Toletanis transeriptarum , eademque peste affatarum, in aliud tempus, in quo emendatiores prodire possent, differendam esse iudicavit. Interea tres Liciniani Carthaginis Spartariae in Hispania Episeopi Ept-sinias exhibet, quarum I. ad Gregorium M. de Libro Regularum in Tomo a. Spiei legit Dacheriani iam extat. Il. ad vincentium Ebnsitamini Episcopum ;& III. ad Epiphanium Diaconum, ab ipso nune ptimum vulgantur. In secunda Epistola vineentio Licinianus exprobrat credulitatem , quod Epistolas sub Christi nomine factas, & e Caelo, ut imposiores iactabant , delapsas tam saei leroeepisset. Tertia ad Epiphanium Epistola cuiusdam, quem honori eausa se
non nominare ait, explodit errorem, qui Angelos, Sc animas corporeas statuisse videmur; quem postquam variis loeis Seripturae eonsutasset , Philosophie is quoque argumentis impugnare incipit, ex quibus paucissima lieeat attingere . Cum enim videat, animae spiritualitati id obesse praecipue , quod eorpore contineatur: mn sic, inquit, imae et corpus, fleat aeter imaeleri si- de vir c tia, at tan tim interius Fr, in majori, O com coratis moetet lagam
Ier Ioetim, non more tir laesa in loco. paulo post: Des motionem nee in tempore esse , nee in loco, biritus vero rationales non in tempore quidem , In
Ioeo omen esse , ait. Istis, & aliis huiusmodi Aligustini , & Claudiani Mamerii subiiciuntur testimonia , quae ad vincendam causam maxime apta Liciniano visa suerunt . Sed de istis duabus Epistolis plus solis.
Ad Cone ilium Toletanum X. anno Christi 636. celebratum Dissertati nem attexuit, quae x. est huius Voluminis, in qua de diseiplina Eeelesiastie, illorum temporum in Hispanicis in primis Eeelesiis agit; qua a saeris muneribus arcebantur ii, qui post Raptismum in earnis peccatum lapsi fuerant; quam in reni postquam haud paucos Conciliorum huius temporis Canones eongessisset , speciatim Potam ii Braearensis Episeopi casum examinat, quem ob fornicationis crimen, nemini licet, praetei quam sibi ipsi notum, se ipsum Episeopatu recte abdicantem , & Cone illi Toletani Patribus poenam per literas sbi poscentem, nimis severe ab iis habitum haud fuisse contendit. Quem disciplinae rigorem postquam ulterius quam plurimis Gregorii M. iocis confirmatum dedi siet, varia, quae ex Canonibus Conciliorum Hispaniae eontra eum proserri postent, allegat, allegatisque respondet. Praecipua illarum obiectionum sumitur ex Canone Ilerdenti v. in quo expresse Episeopi potestati relinquitur, ut Clericos tib hoc crimen poenitentes, citius, aut tardius ministerio, quo exciderant, restituat; ita tamen ut ad altiores gradus eos non admittat,& iterato lapsu pollutos plane ab Ecclesiae eorpore rescindat . Uerum istum Canonem solum valere, ubi occultum est illud Clerici erimen, respondet ;ptimis enim saltem saeculis deeem , Cleri eum fornieationis eriminis publice reum , ad saeras functiones admissum suisse ostendit . Laxatum autem istum disciplinae rigorem Geuio primum xl. queritur; eoque ortum ex suppostitiis IIIxii I . ad Episeopos Galliarum, & Gregerit M. ad Setindynnm EII-soIis , quibus primum deceptus Sambureardus Normaciensis Episcopus, alios quoque sui erroris sequaces invenerit. Quamvis illo quoque tempore Petrus
29쪽
m IxDamianus non desuerit, qui strentium priscae disciplinae assertorem se se osten deret; & Anselmus quoque Cantuariensis Arctu episcopus, cuius prolixa satis
loca huc sacientia una repraesentavit , non alios, nisi quorum occulta essente timina , ad sacram Mensam post lapsum in carnis peccatum accedere passus fuerit. Et licet in aliis criminibus, quae Canonum vi, etiam post poenitentiam eorum reos a sacris muneribus arcent , dispensatum nonnunquam ab Ee-elesia (puriore fuerit, nunquam tamen tale quid cum Clerico sornicatore saetum esse contendit. Quo ostenta , Tridentini Concilii circa hane rem De ereta etiam exponit, & huius rigori, rationem ex dignitate Sacerdotalis mutaneris, & seandalis, nisi Sanctum illud habeatur, exorientibus, reddit. Illo rum, quae Dissertationem sequuntur, recensione supersedemus, ne prolixi nimis simus. Id unum monuis e adhuc suffecerit, in Concilio Toletano xvrii. anno Christi roi. celebrato secundum hoc Volumen desinere ; cuius Cone illi nulla plane ad nostram matem pervenisset notitia , nisi perditis omnibus
aliis monumentis, qualemcumque eius mem riam Rodericus Toletanus nobis conservasset.
Tomus ita. huius Collectionis Romae itidem editus anno I 6s . Concilia,& monumenta sacra eontinet ab anno Christi *O i. ad annum Is M. In eo primoeomparer, ut docent Eruditi Liplienses anno 1 6. pag. a I . ineditus antea notitim, neuiorum Index, quibus Ecclesia praesertim Hispanica regebatur ab ineunte saeculo vi. usilue ad initium viri. Illum in Praefatione Rev. Author eum ipsum sibi videri ait, quem ineunte saeculo vi. sub ComRendii Gerorum Cononam Titulo edidit Ferrandus Diaconus , quamvis auctum eum postea esse credat, utpote in quo multa Concilia, & Decreta citentur , quae post obitum Fer randi habita, sane itaque fuerunt. Exhibentur inde Romanorum Ponti fieum, Regumque Hispaniae, sub quibus Concilia Tomo hoc Ili. & iv. comprehensa eelebrata suerunt , Catalogi, nec non opuscula quaedam uirorum illustrium,
praeeedentibus Conciliorum Collectionibus ex parte iam inserta, vel alibi edita , qualia sunt Hieronymi, de Isidori Hispalensis , De Viris III risui Libri , Sc alia huius generis. Sunt inter illa quam plurima monumenta ad Monasteriorum in Hispania fundationes expectantia ex Mabillonio, de aliis eoi Iecta , ut & Acta quaedam Concilii Franciurdiensis in causa Felieis, & Eli
pandi . Ex illis omnibus monuuientis nullius speciatim men inisse iuuat, praeter-quani Epistolae Evantii contra eos, qui sanguinem animalium immundum iudieant x Canitio jam editae . Eum enim Evanlium Archidiaconum Toletanum, non Epistrinum Viennensem , cuius & Fortunatus meminerit, contra Christophorum Brovierum, qui posterius in Notis ad Fortunati Lib. g. Epistola ad Euphronium assirmaverat, oliendit. Nihil etiam attinet dicere de Concilio Cordubensi , subnexis et variis ad fundationes Ecclesiarum , & Monasteriorvi pertinentibus monumentis . Ali Concilium Ovetense silentio praeterire non licet, utpote cuius Acta ex Toletanae, dc Ovetensis Ecclesiae nasi. nune primum publici iuris fiunt. In quibus tamen nihil notatu dignum valde occurrit , nisi Archidiaconorum ad cogendas Synodos, & extirpandas haereses in eo institutorum disciplinam annotare sorte placeat . Brevis narrationis quoque de O D msonae fcIesiae , Romae anno io6g. laudato, & confirmato
mentionem a nobis in ieiendam esse putavimus, quod ea alibi. extet nuspiam. quemadmodum & Decretorum quorundam Concilii Legionens s anno ioia; eoacti, ex Toletano, 8c Mondexarenti nasi. nunc primum editorum, quae tamen sere ad politiam potius, quam ad Ecclesiam pertinent . Historiam quoque Translationis S. Felieis ex Castro Billi bienti in Monasterium S. Armiliani edit; quam, ut Praefatione constat, scripsit quidam Grima idus Monasterii S. Abniliani Monachus, hortatu Blasi i , uti videtur, Abbatis . Epistolam item Urbani II. P. Romani ad Petrum Oscensem Episcopum, qua Oscam Saraeenico ereptam caput Iacensis Ecclesiae constituit . De Concilii Fufetensis aevo contra Sandovalium , qui ad annum Christi iis S. id retulerat , in Nota ad illud aeriter disputat ad annum circiter rio . illud rejiciendum esse variis
argumentis contendens. Synodi Compostellanae 1nno Mi . celebratae nullum quoque hodie haberemus monumentum ,. nis ex Codice Mondexarensi ejus Decreta nunc primum nobis sisterentur, quae quidem ex ius. Historia Compostellana Munionis Adephontiadae desumpta fuerunt. Idem de Concilio Ov tensi anno IIII. coacto dicendum , cuius tres saltem fuere sanctiones , quarum una ad boum oppignorationem , altera ad furta impedienda , tertia ad limi
30쪽
xxx limitandum ius asyli Ecclesiis datum , & alia nonnulla pertinent, quaeve non subseriptionibus tantum quam plurimis, sed nova etiam plane, nisi fallimur, benedictionis, & maledie, ionis formula muniuntur. Ex memorata paulo ante Munionis Historia Concilii Palentini quoque anno ita p. celebrati Candines nune primum protulit, ut & Legionensis, quod anno iis s. eongregatum suit. Unium porro Iacobi Aragonum Regis de dotanda Ecelesia valentina , ubi Urbem eam Mauris eripere datum suerit, ejusque voti persolutione ex nasi.
illius Eeelesiae publici iuris saeit; ut & privilegium illius Regis, quo Iudaeis,& Mauri, Christianae Religionis Mysteriis initiari sine bonorum suorum iactura conceditur; cuius generis aliud privilegium Jacobi II. inserius quoque exhibet. Ex eiusdem Eceleliae Archivis edit etiam Constitutiones Synodales Ualentinae Eeelesiae ab Andrea Episcopo valentino editas , in quibus inter alia de iis, de quorum dubitatur Baptismo, ista promulgatur Constitutior Si G-hy artir , uirum aliquis esse; b Iriatus , aat non , sopitietis; sed Saeerdos dieat in Iro otione mersortim se e Si es butitatas, non te /optiro ; sed Fnon es lapilaatos, ego te baptias in Nomine Patris die. In eis quoque ne ultra duos Compa tres ad levandum puerum de Sacro sonte admittantur , prohibetur, addita ratione et quia matrimonia Im'ed tititur ; ut alias nonnullas huius generis Constitutiones nunc taceamus. Non multum ab iis diversae sunt C. IIo iovei Adinodo es Arno di de Peralia Episcopi valentini ab anno sulci. que ad la g. quae itidem ex valentino Archivo nune primu in prodeunt.b se. Mondexarensi habetur Concilium Complutense anno Igas. & Toletanum anno Igag. itemque aliud Traletanum anno iga 6. Ubi Constitutiones in Coneilio rarraecinensi Il. saetas edit Eminentissimus Author , monet , sibi propositum fuisse eodem loco Constitutiones Metropolis Caesarauis gusta nar ab anno iga p. usque ad annum Igss. in unum corpus a D. Alphon se de Aragonia relatas exhibere, sed illas periisse, altera scilicet viee oscitantia eius, cui Romam proficiscens, nasi. sua erediderat , altera maris , &tempestatum iniuria; eum denuo ei ex Hispania transmitterentur. Reliquata,
quae in line volumine habentur in edita, sunt Privilegium Petri II. Ualentiae; in quo Eeeleliasti eos a vectigalibus eximit , dc denique Decretum Aldhonii Aragonum Regis de non aeeipiendis Remcriptis tempore fel Maiis gro antis.
Dissertationes huie Tomo Eminentissimus Author inseruit nullas , Notas vero paucas ad temporum notationes in una, vel altera Epistola , & alia huiusmodi saetentes . In iv. quoque Tomo, in quo Am Lipsiensia i 6s6. pag. at . nihil notarunt, nullae Dissertationes inveniuntur; nuda Cone illorum Adia, quotquot ab Eminentissimo Authore inveniri potuere, repraesentantur. Fit autem initium a Crine illo Provinciali Hispalens anno si a. Praesde Didaeo Beeta illius Urbis Arelli episeopo celebrato , indeque ad Synodum usque Limensem Dioece- sanam X. in Peruvia anno Ign . eoactam proeeditur. Ab iis recensendis abstinuere iam Lipsienses, quam Anonymi M. BibIIotheeae Eee et Authores, ne probare viderentur modernae , uti aiunt, Ecclesiae Romanae disciplinam , quam regare non poterant, vel unius Turibit Liniani sanctitate, ae miraculis insigniter commendatam.
Hamnus laudat ut Episeopus de hae Conei liorum Hispaniae Collectione
a Cardinali de Aguirre eoncinnata; quantus vero, & qualis fuerit is Cardinalis, docent nos innumera pene praestantissimorum Scriptorum elogia, quibus isse eitari solet, praesertim uero a Gallis . Sed his omissis , operae pretium duxi deseribere hoe loeo Epistolam dedi eatoriam Edmundi Marte ne Presbyteri , 5: Monaehi B-nedicti ni e Congregatione S. Mauri, ad ipsum Carmdinalem de Aguirre, praefixam Tomo t. egregii operis, De antiquit Eccete cae rit bos, quae eli huiusmodie i
inentissimo Prineos Domi vo D. I Oho de A OIrre S. R. E. Cardinali. Compositis tandem sunestis illis bellorum divortiis , quae popularium
utrimque nostrorum animos dissociabant, apertisque hine inde ad mutua commmercia viis, iam libera, & expedita ad te, Eminentissime Prineeps, nostra
Currit oratio, obsequiorum vel sera interpres, nee iam quidquam nostros remoratur affectus , qui dudum ad Eminentiam tuam properare gestiebant. Do