Rheinisches Museum für Philologie

271쪽

Do Thoo eriti carmino aeoli eo. En tibi Sieolidos Musas ab Arothusa ad Plissam citatao. Antequam de rebus singulis dicere incipio, haec praemoneroplacet. Mirum sane videri potest, quod in codice Mediolanesi o Ahr. - C Dorvili. m Mediol. 3 Ziegi.) codicibus aliis in. p. Αhr.) inferiore hoc tamen carmen una cum id. XXVIII ot IX aeolicis servatum est. Quao ros ad constituendos fontes et familias codicum magni momenti ost. Do fide librarii ipsius in hac certe operis parto conspicua tu, mi Fritetschi, p. 7 dixisti.

Verum ea est rerum conditio, ut ad coniecturas capiendrus latissimus campus patent. Carmen ipsum integrum esse existimo nec quidquam tribuendum mendo in ipso principio carminis conspicuo.

Auctor carminis haud dubio Theocritus habendus est. Romplanam secit Berghius p. XVI. Itaque in hac quam nunc curo oditions Theocriteorum idyllium orit tricesimum propter maximam idyllii XXIX similitudinem. Idem poetas illi, qui id. Theocriteum XXIII composuit - Moscho credo - notum suisAE non est incredibile .Apud Vergilium nulla imitationis vestigia reperi: nisi sorte illa do Ecl. secunda su. 5) ostudio iactabat inani cum v. 13 huius carminis sociaro et Aenoid. IV, 66-67

ad versum II ελκος) oh 22 μυελον) applicare placuerit. De

Horatio - ἐπέχω. Nam si minua reA, at metrum certe et Theocritus Alcaeo debuit et poeta Venusinus. Leges metri non tam severas Theocritus sibi scripsit quam Horatius, qui quidem ubicunque 'hoc metro usus ost Od. I, 1 I. I, 18. IV, 10) bin caesuras verSus esse voluit - neque enim Od. I, 18, 16 seperlucidor exceptio putanda est -, neque socii cum Catullo, qui in brori illo odario XXX quinquius v. b. 6. 9. 10. II osuram alteram utram neglexit. Idem ad exemplum Sapphonis lag. 68 φοιτώσεις πεδ' ἀμαυρων νεκi:ων kκ πεποταμῶνά et

Alcaei scis. e. gr. lag. 39) Thoocritus v. 6. 7. 9. 12. 17 I 83 19. 21. 24. 25. 26. 28. 32. 33 sibi permisit sit in idyllii XXVIIIV. 2. 3. 4. 5. 7. 8. 11. 12. 14. 15. I 8. 20. 21. 23. 25. Dialecto carmen neolica, eadem qua id. XXVII et XXIX, conscriptum osso apparet. Cuius dialecti quae leges suorint et regulao accurato ab editore observandae uberius in editions mea loco suo exponam. Interim, quum nova haec Omnia sint et adhuc mustea, to Berghiumque imitatus inconstantiam cod. vel intsilosi quum tamen o. o. v. 32 ἐπάμερον et v. 26 υττις εφατ' οττις - manifestum sit) conspicuam nondum evitavi et

ex parte in his, quae Berghius p. XIII diligenter et cauto disputavit, acquiesco. Quod attinos ad formam carminis universam, binorum strophia versuum id tu quidem conscriptum osso sumpsisti: mihi si vorsum tertium non osso integrum si particulo versuum

272쪽

nuper a Thoodoro Borghio odito.

excidisso vore conieci - ternorum Versuum comprehensiones

fuisso videntur, quales et in idyllio tertio videmus, si Hesiodi insomnias antiquissimae Koechlyus, de Hes. theost. p. 12, vindicavit. licii ταυτα μῖν ταντ .

Vorsus primus, qui Tibullianum illud I, 4, 81) , heu heu

quam Marathus lento me torquet umore A in memoriam revocat, in codice sic scriptus est:

και τῶ χαλεπῶ καινομόρω τῶδε νοσήματος. Quomadmodnm autem ἀοχομἐνον εργον πρόσωπον χρὴ θέμεν τηλα 'γες, ita vero Borghius Versui primo pristinum nitorem rostituit pro καί voce asotica tura ι posita. Τibi, mi Fritetschi, potius αἰαι τω χαλεπῶ κτλ. scribenti, concedo quidem, unicuique, qui Thoocriti lectione imbutus sit, simillimi vorsus

quem tu pag. 6 provocas, in mentem esse venturum. At si fuit revera in archetypo scriptum V mi, cur hoc in καί mutaro scriba voluerit, non intolligitur: cur idem οἴαι, rarum vol potiugobscurum vocabulum, vitiosum duxerit et in και mutaverit, saetio intolligitur. Nisi sorte, id quod saeps factum videmus, obliteratis in initio carminis primis olementis in codico . . ut exstitit, pro quo καί erat in Proclivi. Contra tu verissimo damnandum ipsum vocabulum και' iudicas nequo facile fore quom- quam statuis, qui hanc copulam Servandam et initium carminis perisse existimos. Apto idem cum verbis χαλεπῶ νοσήματος verba Simnethas, id. II, 95, ει' αγε Θεστυλί μοι 'χ α λ ε π α ς νοσω εν ρε τι μῶλος comparas, cui praeter Pseudotheocr. XXVII, 28 nunc Anth. V, 4, 5 - ἄγρυπνον χαλε Παι τείρου si με9ιμναι addere placet. Quamquam fatuor primo me adspectu sesse vocabulo νοσήματος offensum, donec recordatus

sum versum Sophocleum Theocriteo simillimum, a Stobaeo, flor. LXIV, 13, servatum, a Meinehio ita scriptum: το γὰρ νόσημα τοὐτ' εφίμερον κακόν Dindorsius quidem, lam. Soph. 162, νόσημ' εoωτος uni, ετι εοον κακόν). Nam ipsa animi perturbatio, qua auctor illo noster concitatus est, hic describitur: contra Simaotha idyllii secundi corporo est affecto, morbo revera consumpta cs. id. II, 85 ἀλλα με τις καπυρὰ νόσος εζα

λάπαζεν - ita onim voraus scribendus est -). V. 2 codex mondoso Eano ita Oxhibet: τετορταi- εχει παιδα ερως μῆνα δεντερον.

Tu quidem Borgkii coniecturis receptis scripsisti τετορταῖος εχ ει παῖδος ερως μηνά με δευτερον. Ac παῖδος quidem quin scriptum fuerit non est dubium, et in idem, ubi primum carmon, qualo oodox praebet, legi, ego incideram. Tum ερος propter v. 10 et 27 si Thoocr. XXIX, 22s i re malui. Vorum no μῆννα cf. Ahreus. dial. aeol. p. 6 I)

273쪽

Ds Theocriti carmine aeolico sciberem, dehortata est me Beroti adnotatio p. VII. Quod

autem vos quoquo restituistis τετορταῖος vocabulum, Berotus, cuius tu sententiam probas, his verbis explicat: Adicit poeta se pueri amore iam secundum mensem tanquam sobri πυρετττορταίτ) laborare . At quamquam latine quartana dicitur febris quartana, et addito etiam adiectivo Horatius Sat. II, 3, 2903ofrigida si puerum quartana reliquerit scripsit, tamen auctoritato scriptoris graeci haec vocis novae et a tho sauris nostris adhuc alionas significatio ita destituta ost, ut sine in simili quidem voco ο τριταῖος, satis patrocinii positum esse videatur. Tertiana quidem febris τριταιος a Dioscoride

II, 72 -λνει κui τριταίους) vocatur, sed Plato, Tim. p. 38, A,

hoc sensu idem Vocabulum propterea, quod Πυρετής paullo ante dixerat πυρετοὐς απεργαζεται - τριταίους δ' υδατος κrλ.), facilius adhibere potuit. Denique si voluisset hoc loco febris quartanas notionem Τheocritus huic Vocabulo subiicere, necessario comparationem illam, quam moliebatur, addita particule ως planam facero debebat. Ita non solum mihi visum est, sed etiam Curtio, collegae optimo, qui multa mecum do hoc carmin ogit, et Κ reus stero manensi, amico carissimo, qui praeclara quaedam de hoc carmine mihi suppeditavit. Quare hoc potius dictum osse existimo: sed uos iam menses et quattuor dies pessimus me pueri amor cruciat . Nam quemadmodum Homerus, Odyss. ζ 170 χθιζὸς φυγον οἴνοπα πόντον ac similia dixit, ita Theocritus id. X, 12 εραμαι πεδον εν δεκαταῖος, id. II, 4 et Π, 157 ὁ ω εκαταῖος posuit. Deniquo simillima est computatio dierum id. XIV, 44 sqq. Huic doniquo

adde numeros urbium, id. XVII, 82 sqq. artificioso indicatos. Do verbo εχει beno id. II, 96 comparasti. Nec absimile est id. IV, 40. Quod si offenderis pronomine με omisso, cf. Hor. Od. IV, I, 5-6, vel, nisi sorte digamma vocis εἴκελος tibi molestum est, permo scribas licet τετορταῖος εχ ει παῖδος ερος μαινα δι μ'

εἴκελον.

V. 3 misero corruptus est. Valet autem, si quid video, etiam de hoc loco id, quod vero Κoechlyus de carm. Theocr. in Stroph. suus rest. p. 7 dixit de universis Theocriti carminibus, plus ea lacunis esse quam additamentis librariorum λο- data. Duos igitur versus primitua suisse suspicor, quorum haeclare, quam graecia verbis indicavi, sententia fuit: - istenet me

amor pueri, satis illius quidem pulcri, sed quae amatori puerum grati sicari docet, horum nihil mihi, quamquam, , ,quo relis supplicibus Τibuli. I, 4, 7 IJ expetitus, morigeratur. Nam μετριως est hoc loco formam pueri laudantis, quasi dicas: pulcer ita illo est, ut par est, hoc est valde pulcor. Cf. Plat. Phaedr.

274쪽

nuper a Thoodoro Borghio edito. 253

p. 236, A μετρίως γάρ μοι δοκεῖς εἰρηκέναι. Rep. VII p. 518 B.

III, p. 390, E. al. Ac, nisi fallit memoria, apud aliquem scriptorem graecum hoc ipsum μετριως καλὀς inveni. Nunc frustra locum istum quaesivi. Quum vero hariolari liberet, ισπνιλοις propter Thoocr. XII, 13 ubi ἴσπνιλος pro εἴσπνηλος - Mein. Ri. - e cod. p. cet. Αhrensius restituit), λισσομένοις propter Alcaeum rm. 46 Ahr. δεξαι με κωμύσδοντα, δέξαι, λίσσομμαι σε, λισσομαι) posui. Formam vulgatam μετρίως servavi, quamquam Berghius μετέρως p. VIII probabiliter coniectavit.

Tu transponendis versibus Vulnus sanare studuisti, Bergiuus leniore medicina usus est. Nam codicis quidem haec verba sunt: κάλω μεν μετρίως αλλ' ο πόσον τῶ παιδὶ περιέχει. Ex his stegantem sano hunc Bergilius finxit versum: καλω μὲν μετριως, &λλ' ὁπόυον τω naidi πρέπει.Αc verbum πρέπει aliquo loco scriptum suisso, etiam Kreuss-lerus meus existimat, qui quidem in solo περι id delituisso adscribit. Τu, mi Fritetschi, post hunc versum locato Versu eo, qui quintus est in codice, mihi vero sextus fuisse videtur, haec sic conlamavisti: καλω μεν μετριως, αλλ' ο Πὀσον παῖδα πέριξ εχ ειτας γας, τοrτο χύρις, ταῖς δε παραναις γλυκυ μειδίαι. Sic hoc significari p. 11 scribis: sequidquid terrae puerum circumdet, spirare gratium, h. e. puerum si minus pulcrum, at mira saltem quadam gratia et suavitate venustum esso . Sed, ut ingenue satear, quam sententiam verbis κἀλω μεν μετριως inesso voa ambo dicitis sispuoro - ut Berghius p. VII scribit - mediocrem esse sormam decorem, Sed eum, qui puero conveniat ), haec parum mihi laudis continero videtur et concitatae mentinmatoris plano repugnare. Nam est ille, secrudelis adhuc puer

haud dubio Veneris muneribus potens Hor. Od. IV, 10, I . hoc est pulcer si quis alius. Nisi sorte senaevum' illum, qui in articulo pueri delectat Alcaeum Cic. N. D. I, 28,79),

quod illi lumen videbatur, apud animum insormamus aut Horatii, Sat. I, 3, 38-40 verba comparamus. Aptius tamen laudari omnibus nominibus in tali causa existimo amasium, quem admodum e. o. Q. Catulus apud eundem M. Tullium cecinit: Paco mihi liceat, caelestes, dicere vestra: Mortalis visus pulcrior esse deo.

Itaque particulam αλλα talia intulisse arbitror, qualia indicat versus imitatoris Theocritet, id. XXIII, 2 :ανήρ τις nολυφιλτρος ἀπηνέος ηρατ' εφάβω, τὰν μορφαν ἀγαθῶ, τῶν δε τρόπον Ουκ εν ὁμοιον, Ita enim nunc illum vorsum emendo. Cf. id. XXII, 212 εν ελα-

275쪽

Melasenborn. ad Liv. praes. 3 fama in obscuro esu. V. 5 quae Scripsi, ea ex parte certe latent in verbis istis codicis: καὶ νDν μὲν το κακον ταῖς μὲν orat ταις δ' ου. Pro τλησι πόνοις φ9ένας quid vero scriptum laserit, Oedipus viderit. Accusativos aeolicos ταις, id quod manifesto in codico exstat, et τλησι πόνοις habemus etiam Theocr. XXVIII, 20

dial. aeol. p. 7 I sqq. et exempla, quao nuuo habemus in tabula Congii i Lesb. , XXII A. 4. 7 τυις μἐν Πολιται c) cet. Ac τοις quidem Borghius v. 27 restituit. Fortasse tamen erunt, qui Bergkii praeierant emendationem p. V exhibitam καi νυν μὲν το κακον ταῖς μὲν ταῖσι δέ μ' οὐκετι, qua quidem hoc significari scribit vir doctissimus: modo hoc malo vexor, modo liber a morbo sum . Tu illud, quod ipsi Bergkio p. VIII minus arridot, scribero maluisti: καi νι ν μῖν το κακον ἔαῖς μῖν εχ ι, rαισι δέ μ' ονκ εχ ι. Alia quoquo posse tentari Berghius ipso concedit. Nunc dum

meliora inventa fuerint, has meas lac aequi boni symbolaA. V. 6 extremis verbis id repraesentat, quod est apud Ovidium, art. m. IIJ, 5l3 seridenti mollia ride', no commemorem' ,,dulco ridentem Lalagen Horatii. Nam haud cunctator meam soci palmarem coniecturam Berghii - Παρα 'αtς γλυκν μει di ,

mutatis tamen primis versus Vocabulis, de quibus Berctius ipse p. VIII dubitanter loquitur. Cod ex haec habui: τἀέ γῆς τοι ro λύοις. ταῖς δὲ risu 'AMic γλυκυ μειδίαμ8Ηino versum totum Borgkius sic scripsit: τας γας τονἔο χύ νις' ταῖς di Παοαναις γλ 3κυ μειδια t. At ipso duriusculum esse dicit p. VIII, qnod, quum modo hoc ,,terra haec mihi hoc malum gratisi cata est ' quasi hospito in aliena civitate commorunte et ibi in amorem coniecto dictum sit, continuo ipsius pueri decor illo describatur, quo Aetolum amator irretitum profitetur. Ego vero, si tori a illa per mina poetae commemoranda videbatur, pluribus verbis id satiendum fuisse existimo. Do tua, mi Frilaschi, huius vorsus consorinatione supra dictum est. Meliorem fortasse otiam viam ad emendandum locum indicavit Kreussierus, qui in litteris ad uio datis haec scripsit, quae libenter ipsius permissu publici iuris facio. ,,FOrtasse, inquit, ανγας τοντο λύρις. Iaiu debebat relativo continuare Mationem, sed poetico more abstinuit hoc gonore. Sontentia haoc est Aoculorum hoc est moritum et quod

276쪽

nuper a Theodoro Berghio odito. 255gona o dulce ridoni Deniquo idem vir doctissimus haec addidit: senon ausim ανγας το χάρις secundum Homeri T 63 usum 'Eκτορι μὲν καi Tρωni το κέρδιον έ. . V. 7 addita lineola ita a Berghio constitutus est, ut addi nihil possit. Videlicet pro 'Πιri χην in codice legitur πιτυλην. Hoc tamen non tua, sed aliorum hominum doctorum causa moueo, novum illud, sed optimae - id quod Bergkius planum fecit - notae vocabulum ἐρωici h. e. εριο , vel potius ερ Φῆ dignum esse quod toxicis nostria inseratur. Ceterum sententia memoriam replicat Thoocriti X, 10, ονδαμά νυν συνεβα τοιἀγρυnνησαι δι' ερωτας et Catulli LXVIII, 5 quem nequo sancta Venus molli requiescere somno - perpetitur) et Horatii, Epist. I, 2, 37 invidia vel amore vigil torquebere . Vss. 8-9 in codico sic scripti sunt: θες γὰρ Παριῶν εδρακε λεπτὰ μελιφρυγων αἰδεσθεις ποτιδοι ἀντιος ἐρευθετο δε χρ4M. Orestes quidem Euripideus sor. 225 Nauch. dicit αυχμυ δηκομην αφελε προσωnου ' λεπτὰ γὰρ λευοσω κυραις. Et illo quidom iurs sic dicere potuit. Alia mihi - quod pace tuadix rim - huius loci ratio esse videtur, ubi de surtivo quodam adspectu agitur. Quare recepi emendationem Ereussieri, Arist. Vesp. 900 κλεπτον βλέπεν) comparantis, et praetor haec, quae dixi in adn. ad Theocr. I, 96 cum nostro versu Ibyc. sin. 2 0ς κνα νέοισιν uno βλεφάροις τάκερ' ἔμμασι δερκόμενο o confero. Pronomon ἄμμε ot proxima δι' οφρυων)debeo Berghio, qui tamen ὀφ9tγων non plane spernendum eri stimat totumque versum sic scriptum edidit: γὰρ παριών εδρακε λ ό ξ' ἄμμε δι' υτρυων. Nam Pseudotheocritus, id. XX, 12, dixit χείλεοι μυχληοισα καὶ ἔμμασι λόξα βλέnοισα. Vtique accusativus pronominis negre derideraretur. Quare minus mihi placet quod tu, Fritzschi, scripsisti: - εδρακε παῖς λεnτὰ δι' ἀφυίων. At oadem do Causa te secutus v. 9, ubi plane nihil mutatum a Bergkio est,m οτιδην μ' ἀντιος posui. V. 10 12 codex haec habet: εμεθεν δε πλέον τῆς καρδιας σωρὸς εδρ ἀζατοεις οικον δ' ἀπέβαν ελκος ἔχων καi τὴ πολλῶ δ' εἰςκαλέσας θυμὀν ἐμαυτου διέλεξε. Purgavit haec Berghius, qui quidem v. 10 κραδιις ώ ρος et v. 12 διελε ζύμαν, ut tu quoquo scripsisti, optime coniecit, sed V. 12 εἰσκαλέσας, tibi quoque probatum, retinuit, pro quo ego ἐγκυ λέσως Mor. Sat. II, 3, 257 ,,cor reptus voco magistri ) malui scribere. Do sorma aeolica participii nunc ea etiam exempla,

277쪽

Do Thoocriti carmine aeoli eo Verba versus 11 ἔλκος ἐχων Theocritum auctorem arguere videntur: cf. id. XI, 14 εχ λστον ἐχων υnοκάρ ὁιον ελκος Κύπρι)ος ἐκ μεγάλας. Similitor Bion I, 17, μεῖζον δ' ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ελκος. Verg. Aen. IV, 67 tacitum vivit sub pectoro vulnus. Ovid. Her. XV, 276. Merhel.). Stat. Achiil. I, 639 quonam usque premes urentia pectus vulnera γ Calpum. XI, 12 sic sua desertia nudarunt vulnera silvis. Eundem versum extremum Bergkius participio τεθολωμένος sεις οἰκον δ' ἀπέβαν ελκος εχων καi τεθολωμένος) supplevit, ubi tu servato articulo, qui in codice comparet τοὶ καi το δ ἐμα ς τα- κεις coniecisti. Servandum istum articulum ego quoque existimo, sed do participio τακεις dubito. Quare id, in quod Curtius noster incidit, κεαο, addito ex mea coniectura participio θακών cf. Τheocr. XII, 25. Hesiod. 451 κραθιὴν ἔδακε. Iliad h. 493. Arist. Ach. I ot Iliad. 201 δε θι μον κατέδων)exhibui. - Denique v. 12 θi μον cs. v. 25) posui ot εμαυτῶ aptiua a te scriptum iudico, quam ἐμαυτ in Bergh.). Nequo inutile est comparare Homericum, Od. ε 298, ὀχθησας δ' αραεiπε προς υν μεγαλήτορα θυμόν, vel Archilochi versum lag. 68 20μέ, θομ' ἀμηχύνοισι κήδεσιν κυκώμενε, vel Theogn. 1029 Bero., τόλμα ovμέ κτλ.V. 13 partim Berghii, partim Meussieri sagacitate instauratus est. Quum enim in codico haec legantur: τι δη ταυτ' εα ὀns dio συναc' Tt ἐσχατον επεται, Meusalerus prima verba sic interpuncta τί δὴ ταυτ' εn ὀος: cis. Ahr. dial. aeol. p. 144 Bergh. p. XI) optimo dici mo docuit, dummodo hoc pacto ea interpretemur: Aquid est hoc, quod per hoc tempus sper hos menses) faciebas 3 quis finis orit vos antas 3 Adscripsit idem verissime, oin plurali ταντα) non haerendum. Quid enim frequentius quam haeo:

τα τι; ταντα τι ἐστιν; Alloquitur autem se ipsum vel animum suum . Burghius vero, qui p. V textum verborum magis adductus litterarum applicaverat sibi onim τι do roi τ' εnδησ': ἀλοσννας τι εσχατον εσσεται; edendum curavit), p. IX G λο-Gννας Aeolonsium more et rι' σχατον aphaerosi aliis etiam exemplis probata velut supra v. 7 ἴπνω 'πιτυχην) scribondum osso demonstravit. Qui tibi, mi Fritaschi, restat p. 12 scrupulus, eum natura interrogatavi pronominis semper cum vi quadam vehementius prolati removeri existimo. Et haec quidem causa est, ob quam nondum adducar, ut hoc, quod tu scripsisti τί δητ' αDτοποας αλοσννας τω Gχατον εσσεται; et doctissimo exemplis probare studuisti, superioribus illis ante

ponam.

278쪽

nupor a Thoodoro Berghio edito.

V. 14 intremo τρι χας eleganter a te emendatum MasOmnes concedent. Codicis mim haec verba sunt: λεὶκας ουκ επνσθησθ' οτι φόροις ἐν κροτάφοις τρια.

Hinc tu duce ex parto Berghio p. ID

λευκας ου συνέτοσθ' οττι φορεις ἐν κροτάφοις τρίχας; scripsisti. Berghitis contra λεύκας Ουκ οἱδησθ', οττι φορεις εν κροτύφοις τρι ς; edidit, ut hic osset sensus verborum: senonne vides te tres canos capillos in temporibus gestare 3 Mihi vero maxime placet coniectura Meussiori λευκας oi' σννίησθ' -, quamquam Curtio λευκας ουκ επι οσθ' - visum est praestare. V. 15 hoc dicitnr: sero si pisco tandem l num tu forte forma iuvenili tibi esso vi doris ' Particula μὴ interreo-gnntis est, perinde atque id. V, 74 μη τi; τις ηρωτη - De pronomine τι addito Iliad. A 522 μή τι νοήση, BAh. dixinuPer ad id. III, 5: Vocabulum νἐος, quod quidom id. XXIX, 10

in versus thesi iambus habetur, hoc loco monosyllabum essΘ, vere contendit Curtius. Nam ad substituendum vocabulum τυ duci,nur lacuna duarum litterarum, quas desunt in codice, in quo haec habemus: ἄρα τοι φρονέσιν μ' . . . ι νέος τῶν ἰδέαν πέλη.

Resiqua φρονέειν, πέλ5 d eo Bernio, qui quidem lacunam aio explevit: ωθώ τοι φθονέειν μ' ου τι νέος τῶν ιδέαν πέλη. Tu quidem μὴ αντε νέος scribendum putavisti. Sed utut haeo sunt, ad vocabulnm ἰδεα quod attinet, haec, quae p. 14 disputavisti ot de Theocritea XXIX, 6) similitudino monuisti, per

grata et accepta mihi, Theocriti editori, fuerunt. V. 16 haec est sententia, ut vidit Κreussiems, qui Versum duabus litteris deletis correxit: fae omnin, quaecunquBfaciunt ii probe, qui annos suos gustant, i. e. qui suae aetatis vitio laborant, quibus abstinendum est a libidinouo pruritu. Nempe scriptum est in codico πάντ' ερδ' οσσα περ α των ἐτέων ἄρτια γεγευμένοι. De participio γευμενοι ' cs. Theocr. XIV, 51. Haec quum a KTeusAlero mecum communicata sint, non mirabere, quod non acquieverim in Berghiana versus conformations a te repetita πάντ' ἐρδ', ὁοσα περ οι των ἐτέων ἄρτι γεγευμμοι. Neque enim apto ἄρτι h. l. dicitur. Vsa. 17-I 8 hoc sibi volunt: semultis proseolo aliis Profuit oblivionem amorum petore . Nam, ut ait Ovidius, Remod. 729, admonitu rosricatur amor, vulnusquct novatum scinditur. -Ηos, qui oblivisci potuere', tu nunc imitare.' Nam melius est hospitem esse in puerorum amoribus et ab his pl ano liberum. Ρroperi. II, 2, I

279쪽

Do Thoo oriti earmine aeolico liber eram et vacuo meditabar vivero lecto. Horat. Od. I, 6, 19 cantamus Vacui, sive quid urimur. Contra servitium dicitur amor a Tibullo, II, 4, 1 et Propertio, I, 5, 19 . Imperfectum autem eo sero sensu poAitum est quo e. o. in Versu Niciae,arg. id. XI, vel apud Simonidem, fragm. 89 ην ἄρ' επος τόδ' ciλη--. Cum significatione vocis ξει ος ξεννον, id quod rensius id. XXVIII, 6 o coniectura posuit, scribero dubitavi) paritera Soph. Oed. R. 219, quem Bergiuus testem citat, et a Moscho, HI, 96 Mein. , quem tu laudas, adhibitae libet etiam conserre Plat. Apol. p. 17, D λεζεως. Versus in codice sic scripti sunt: μαιν αλλος ἐλάθειτο δ' - λωῖον εμμεναι

ξεῖνον των χαλεπῶν παιδος εραν Priorem horum versuum renovavit Bergkius, quem uterque nostrum libenter auctorem secutus est, alterum ad similitudinem

Theocr. XXIX, 10 προγενεστέρl) idem Bernius sic scribi

voluit: ζεῖνον των χαλεπῶν παῖδος εραντι προγενεστερ . Quod legitur p. VI παι ὁος librarii culpa factum esse videtur p. V versum 2 co arantibus. Tu alia in fino s- ζεῖνον τῶν χαλεπῶν nα ος ερl μη πεποναμένον) substituisti. Alii alia excogitabunt. Nimirum et hic et in proximis haeremus in salebris. V. 19 auctoritato Borghii impulsus ερπει προγονοις recepi pro his, quae sunt in codice τῶ μεν γἀρ βιος ερπε ρωι σαγονοις ελάφω θοαις. Noedum lectis in Beroti libro iis, quae editor p. XII disputat, adscripseram paginae exempli mei sextae Anacreontea, quae olim ephebus Bergiui editionem Anacreonteorum primam ubi id lam. XLIX habetur portractans cupide combiberam, et quae tunc avus tuus, Godolaedus Hermamus, sic in quattuor Versus re degerat :ατε νεβρὸν νεοθηλέα γαλαθηνόν, οτ' ἐν υλης

κεροέσσης ἀπολειφθεἰς ιπὰ μητρος ἐπτοήθη. Do imitationibus Horatianis 0d. I, 23, 1. III, II, s) tu dixisti, ipso haia scribi iussisti:

τ ῆ μεν γαρ βιος εἶρπ' ισα γονοῖς τοῖς ελύφω θους. His ego Berosi emendationem praetuli, at Curtius noster v ω menter sibi istud tuum ειρn' placere affirmavit, dubitans tamendo versus clausula ac talia fortasse scripta suisse adiiciens: τ ρ μεν γὰρ βιος ειρπε πρότερον ελάφω θόας. V. 20 sic ego interpretor: nunc quidem, amoris exPera, hilarem illo puer agit vitam, sed aliquando mutabithan ' vitam ut mitis factu a υμερος) alii amatori

280쪽

nuper a Theodoro Borghio odito.

voli sic e fur h. e. saveat scis. Cael. v. Cic. div. Vm, 10, 2 ne velificatus alicui dicaris). Adiectivum ἀμερος do ro eadem exstat id. XXIII, 3. Verbum αλλύσσει o coniectura Κrousaleri adsciri; eo enim, modo litteris maiusculis utaris, ducit lectio coticia: EI δ' ετέρα ποντοπόρην αυριον Mμέραν. Bergkio haec placuerunt:

τλάσεται δ' ετερ tu ποντοπορην αυριον αμέραν. Tu, do ceteris tuam Berghii sententiae adscribens, ετέρα retinere maluisti.

V. 21, qui comparationem quandam habet verborum Thoo-gnidis v. 1305) γνους οτι παιδειας nολωήρατον ἄνθος ωκυτερον

σ1αδιου -, in codice sic scriptus est:

ου δ' ἀυ γλυκερας υνθεμονάβας πεδιμαλικῶ. Ex his verbis Berghius haec eruit, quae tibi quoquo, mi Frit chi,

probabilia visa sunt: ουὁ' αυτω γλυκερας ανθεμον ἔβας πεδ' υμαλικων. Aeolicam praepositionem vel Τheocriteum carmen XXIX, 38 AM. tutatur: cum voco υμαλικων Theocritea XX I, 3

Vss. 22-23 certas sunt emendationes Berghii, quem uterquΘ nostrum sequitur, nisi quod ego V. 22 τοι pro Te

Bergk.), μύελον pro μυελόν Bergh.ὶ propter cod. D. Theocr. XXVIII, 18 et v. 23 ορης de quo cf. quas Beroius ipso p. XIII copiosissime disputat) pro ορο Bergh.) scriptum misso suspicor,

et πόλλα ut supra, v. 12, propter cod. D id. XXVIII, 11 posui. Ceterum quam singulare Bergkii acumen in verbis priscis eruendis fuerit nemo non intelliget comparatis codicis ineptiis: μένει τῶ δ' onόθον καi τον εσω μιελον ἐσλ ειομμι μνασκομένω πολλά δ' ορη νυκτος ἐνυπνι8 Aeolicum Os μισκασκομένω conspirat cum Theocr. XXIX, 26ομνάσθην. Theocritum ipsum in verbis v. 22 agnoscesmus, ubi meminerimus tertii idyllii versum 17, quo de Amors dicitur

scripsi medullitus memor Plautini dicti, Most. I, 3, 86. Vin gilius, Aen. IV, 66 , ,est mollis flamma modullas cf. Ribbochpag. 404. vol. II) Aon. VIII, 389 onotusquo medullas intravit calor. Georg. VI, 271, oubi subdita flamma modullis . Catulli versus similes in adn. ad Τheocr. III, 17 p. 125 indicavi. His addere iuvat Ovid. Met. I, 473 silaesit Apollineas traiecta perossa medullas . Hor. Epist. I, 10, 28 secertius accipiet damnum propiusVomedullis . Calpura. III, 28 hsic intimus arsi ut nihil ultorius tulerim . Quod autem v. 23 dicitur de insomniis, id miro congruit