장음표시 사용
51쪽
lam fit, vix Arborem elle, quae majorem in vita communi habeat usum, hac ipsa. Ligurae micis coccos hac tabula expressae omnem certe me
rentur laudem, hinc Exceli. Grem in AEus. Societ. Reg. scribit : Thereis agood Figure in besser. Ultra jam citatos scriptores vid. Iob. Bam hin. Tom. I. p. 3 7 s. Linsicha. P. IV. Ind. Orient. c. ia. Mus Reg. Olig. Iacob. Sect . UI. p. 27. Te M. AufSeptat. p. 6s. Scarabeae net AufSetta l. p. ia r. et qui elegantissima e Poetis de Nuce hac collegit Eruclitis L Lorena. Legato vel DIU. Cos an. L. II c. 24. p. 13 4. Vesent. Adis Mustorum p. 324. et Germ Grio Decur. II. Ann. VII. p. 76. Meremberg. Histor. nat. Libr. XIV. cap. VIII. p. 106. Clusus sive potius Garcias ab Orto Arom. Hist. Lib. I. c. 16. Pomet ι' Hi l. gen. des I rogora P.L Livr. VII chap. XXIV. p. 2Iq. Quam pro AREUCA live FAVFEL hic depingere curavit Bes. Ierus noster figuram, nil aliud est quam fructus peregrinus abiegnae nucisimilis, ab Excess. Grem in Mus Soc. Reg. P. a. cap. s. p. 2oo. post Gu- sitim pro fructu Palmaemus habitus, qui errorem Auctoris seq. ver-hi, annotavit: this fruit is picturd in Bester but mi hen j jor ile
Arecca or Rufe FR TVS RETICVLATO DORIO, optime convenit cum descriptione CLUSIANA, minime autem cum figura inibi, Exoticorum
nempe Lib. II. c. XI. p. 3 o. expressa, quod ipsiemet fatetur, iconem nota adeo scite ut decuerat in Tabula depictam esse; est enim duro corio et multis fibris retis in modum. quodammodo inter se intertextis et duris, contecto praeditus, soris quidem inaequali et rudi, intus vero laevi et splendente, coloreque ad sipadiceum tendente, superna in gibbum extuberans, inferna planus sere, nucleum continens crassum, plenum, et succulentum. Meminit fructus hujus, citato Besseri nomine et figura, Exceli. Grem in AEus Societ. Reg. P. II. cap. V. p. 2 l3. sub nomine λι-: Hora Lobe; et jam ante p. is i. sub nomine Nereia stome, fiuctus quo
Ailato corio ex I. Bauhiu. T. I. p. 3 2 8. meminerat. Arboremus Mameyam vocant, et arborem Iuglandi similem pronun-,tiat C. B. in Pin. Exceli Sisane autem credit esse malum persicam maxi-imam soliis rotundioribus splendentibus glabris, fructu maximo, scabrorugolo, subrotundo, pulpa dura sublutea, unum vel plura ossicula fila mento facingente. Ab Anglis Jamaicam Insulam inhabitantibus the. AIammee Three vocatur, ibique in omnibus sylvis montosis abundat. AEAE GENAE CAPILLATAE et sine capillis nucis u
mentariae vel avellanae Indicae species videntur, inter quas reserunt
C. B. in Pin. et Matthioι in Dioscoriae p. xa 8. Edit. ult. Bauhin. et tacet iurem in Mus Societ. Reg. p. 2o6. A Iehemistene liti a Basis in Nem S in. Differt tamen species sine capillis, ab altera capillata, quod illa
durus cellulas habeat, in quarum singulis nucleus oblongus albus dulcisiaque; haec vero tres cellulas habet,in quibus nuclei totidem, ejusdem c um
reliquis laporis colorisque. Vid Clus Not. in Garc. ab Ort. Aromata
52쪽
23Hist. Lib. I. cap. a 6. et Chabr. Stirp. Sciograph. p. 2 o. qui Meheubetene Ortini villosas et villis destitutas exhibet, aliasque adhuc Cortusianas ab Auctore nostro omissas substituit. . --
LOBOS haec Tabula continet, et quidem LOBNI diis δὴ e Braia filia, qui secundum ADMgravium et Pisionem crescit in Frutiee aspere echinato et vix tradiabili, in sylvis arenosis et litoribus sitienatibus pullulante et jucunde virescente , Brasiliensibus Snimboa, Lusitanis Sisa de Frara , et reliquis Indis BO Vm dicto. A Casp. Bauli. in Pin. ad arborem exoticam spinosam lentisci foliis refertur. AClariss. Bronio in Priar. describitur ceu frutex spinosius spicatus platyl bis, echinoidibus Glycyrrhi Zae foliis. Excell. Plahenetio autem in Almasso est Acacia gloriosa lentisci seliis spinosa flore spicato tu
leo , filiqua magna muricata. Sed ut verum fatear , Lobus,ab ipso Tab. II. Fig. a. Phytograph. delineatus, nimium quantum a nostra Be. krians jura discrepat et abludit. Si Horti Malabar. T. lI. p. 3 s. consulimus, videtur esse Mucianae species, de qua Monarrat, quod ioborum echini et setae pungentes faciem et manus usque adeo insecerint, ut ardentissimas pustulas excitarent, quae vel optimis seccis anodynis et refrigerantibus ultra Oct iduum adhibitis vix cedebant. An phaseolus Surruttenses , summum specificum antihydropicum Cl. Ras Hist. Plant. L. t g. c. I. p. 87γt Constat autem hic Lobus Cortice membranaceo fusco subrubente et frequentibus spinulis hirsuto, magnitudine differt, noster quippe Clusiano minor. Vid. plura apud Clas Exot. Liti. II cap. XU. p. o. Rev. P. Bonann. Bonducti ab infantibus Aegyptiis amuleti loco gestari refert in Mus Lircher. Clast. UII. n. l T. ι,
PHASEOLUS NIGRITAR I a Clinio pariter Exot. L. Rc. XL sese descriptus, egi Alacuna secunda Pisenis, quae figura et sorma imbellis apparet plana sinuosis oris, cortice non valde crasse praedita,eXterna parte nigro, non tamen adeo rugoso ut in Clusiana descriptione) tumenteque, qua parte Phaseoli inclusi, interna cineraceo, cujspide longa et mucronata, dorso latis elato in quo terni aut plures fructus, quibusdam velut cellulis distincti, orbicularis sere in plano sormae, coloris Hsci et tanquam annulo sive circulo totum paene am
esse videtur, et Cl. Brynii Cristi Pavonis Glycyrrhigae solio minor repens spinosissima. flore luteo spicato minimo, siliqua latissima echinata,
semine rotundo cinereo, lineis circularibus cincto majore.
LOBUS EX IUNGE EMAIV, Americae versus septentrionem tendentis Provincia ad Poli Aretici Elevationem XXXV. gradibus sita. quam Angli Duce I lib. Raleigh detectam, irginiam num
53쪽
24 TAP. VI.cuparunt, vulatur esse m ra Guasu Pisonum Historis nutar. Br-
crescens ex arbore ejusdem nominis. Faba autem haec nigra pelte lapidis fere duritiei, p;lis flavis molliter est vestita, manum longa et tres distitos lata. Ut effracta nam dicitur a Clasilo unciam densa esle, quo nomine vapulat AIV. Societ. Rey. Angi. P. d. cap. U. p. 21 3. pulcherrimi globuli interstitiis divisi inde prodeunt tres quatuorve, punicei Et rubri coloris, rotundi laeves, - magno hilo. Uenenatis fabis accens tur, qualitas tamen deleteria extinguitur, si in Aqua macerentur globuli.
LOBUS CARTILAGIVEUS EX INSULA AEA ITII hoe
nomine quoque a Ciusto exhibetur; ab Excess. Pla metio Tab. ris. Fig. a. Almag. p. 292. autem dicitur Phaseolus Americanus frutescens solii, glabris lobis pluribus villosis pungentibus fructu orbiculari pla no, hilo nigro, tanquam annulo totum Iere ambiente. Cust. Barthin in Pin. est iobus Cortice cartilagineo rugoso fusco duplici crista sinuosi do natus. Iob. Bauhino vero T. R Libr. 17. p. 2 7 a. Lobus Cartilagineus ex Insula Mauritii phaseolo seu faba nigra; Rus accuratam descriptionem dabit IIustum Immis. P. 198.
LOBUS EX INSULA S. THOMAE, est Lobus crassus
Insulae S. Thomae clusit duro crassoque Cortice constans, coloris e ciceraeeo fusci, de crasso pediculo pendens: videtur autem disserre a Fabaxurgatrice et corde S. Thomae, cum figura Cor minime reserat, et fi-oura nostra plane non conveniat cum illa in Museo Calceolariano p. ni. Fig. Vssi. exhibita. Uid. Clus Exot. Libri III. cap. VII l. f. I m. p. 198 Mus Mosevd. Libr. lII. cap. IOI. p. a s 9.
L LAB NIGRVM et RVBRVII est Phaseolus Aegyptia
eu, semine nigro et ruta C. B. P. vel Pisum Americanum coccinesum, aliis Abrus I. B. vel Arachus Indicus sive Africanus Parhin soni. identur tamen hae Plantae probe dividendae, cum Alpinus matrem hujus fructus arborem sarmentosam ad vitis magnitudinem crescen tem sarmentisque vitis modo se extendentem, Gusuis vero cum ta, celL Rajo Hist. Plant. libr. XVIII cap. I. p. m. 8 88. et 8 80. contrarium
sentiat' Siliqua, quam Auctor noster habet, spadicet est coloris foris.
unciam aut paulo amplius longa, semiunciam lata, illaque aliquantu. um plana, mucrone aliquantulum incurva, semina durissima ovalis Mourae partim rubra, cum hilo eminenti candido, partim nigra, cum hilo quoque albo continentia. Excell. Rajus refert prorsus rubra et nitentia ac instar Coralli expolita illa existere, quae probe matura sufit, summa autem parte, qua siliquae inhaerent, Omnino atra et prae laevo re splendentia esse. Probe Omnia expendenti crederem certe Labiab Alpini sive Pisum Indicum coccineum sive Abrus, plane diversas Plantas esse; quam tamen conjecturam nemini obtrudere cupio; in Museo quoque Calceolariam p. ςS s. aperto distinguuntur. Auctoris certe no-
54쪽
yri figuram Lublab esse credimus. Confer. Mus Mostard. Lib. III cap.
N. 1. Λ HO I fructus in Gazophylacio D. II. R. Besseri exstat,
quem his Beslerianis rarioribus adjungere placuit; nascitur hic fructus in Arbore Aho i, a Theveto et Lerio primitus descripta, quam Arboribus pruniseris a nomalis accenset Illustr. Rajus: Excell. autem Tiournefortius, e Plumerii relatione, characteristicas altribuit Florem monopeia lori, insundibili sermem, multifidum, e cujus calyce stargit pistillum, infimae floris parti adinstar elatu infixum, quod deinde abit in fructum camosium quodammodo pyriformem, ossiculo
foetum fere trigono, proxime accedens ad lit. o graecorum, nucleum Condente ; antea enim, priusquam hoc a Flumeris edocti sumus, o siculum pro fructu habuere striptores s quod praeterea durissimum eli et tinnulum, unde a Barbaris tintinnabulorum loco usurpatur , et brachiis cruribusque circumdatur ornatus gratia, id quod e plurimis Ahovat ossiculis contextum, in figura nostra exhibetur, clavis e iam suis et securibus, aliisque instrumentis alligant. Arbor dicitur esse Eximiae proceritatis Pyri majoris magnitudine, foliis semper virentibus et mali nostratis non absimilibus. I eterrimum autem haec arbor spirat odorem, Allium e Lerii relatione superantem, ut si sendatur arbor, Udor tolerati vix queat, propterea a barbaris ne ad pyras quidem usurpatur. Addo Coronidis locra, quae D. D. Mich. Rup. Bederus in GLzophyl. huic fructui adscribi euravit r Hrtitas arboris Am I dAdiue mirabilis, e m Nucleus praesentissimum est venenum, quod Indi
rum Ineolae in odio confugali, viri uxoribus infens et contra uxores viris indisnatue propinere non verentur. Exemta medulla, fractussis XIIino annectunt, unde ex mutua tollisione, nolarum ac tiritinnabulorum instar sonitum edunt, hine in saltationibus, ad majorem animi hil ritatem exestandam Cruribus ad texturam hane secundum naturalem magnitudinem Uabre detineatam, alligare consuevere. Con ser. Mus Mostares Libr. III. Cap. 96. p. 236. Add. de Fructu Ahissio in Lapide fissili Manebachensi expresso, Dn. HI Eamm Saxon Subterr.pag. 3 o. N. I. R Io hic ex eodem Gazophylacio Besleriano deprom. 'us, hi ς verbis describitur : Racemus insignis Anno 164 r. ab Arboris tristo recisus Doreum magis repraesentans, a qua prunorum Myrobal norum , numero Critium et viginti dependebant, visu mirabilis; ponderis Irυ civiles Libr. 3 et Y' N. 3. NIMIM Smenstrum et Iannensium Panacea est, cujus primam mancam li et muti l .imve notitiam dedisse nobis videtur aleb.
II ormius in IIusto, et D. Piso in Aromat. Mantis . Mira de hac radice reserunt, quae fidem paene praesertim circa perennitatem vitae, sin G perant
55쪽
26TA B. m. perant; habet tamen congruentia quaedam cum fabulosa illa herba Achaemenidis sive Achaemenis, de qua Plinius Libr. XXIV. cap. II. Varia radicis hujus nomina, dicitur quippe Sinensibus Gin Sen Excell. Alangelio e textu Sinensi interprete Dec. II Ephem. Nat. Curi Aran. observ. XXXIX. ex hominis comparatione sive similitudine , quod radix haec eum hominis effigie comparetur, Gm enim hominem, et Sm
comparationem significat; E quo vocabulo detortum Oen ingh Solertissimus ne ferus amoenit. Exot. Fasciculo U. Clas III. plura plan-Iae nomina suppeditat, nempe S uis, vulgo Nisii, Nisi sin et D UVri,
item Som. Tartarice Stasai. Nominum varietas peperit quoque len tentiarum discrimen, cui Plantarum generi accensenda foret. Sic Irommius ad DF Di, plures ad Mandragoras, nonnulli ad Petroselini Odises, Cl. Me ferus denique ad certum genus retulit, et as rum montanum cinaeense, radice non tuberosa pronuntiavit. Coraeense v cavit, quod in Coraeae Infidae montibus et Catha e Provincia S msutplurimum crestat. Mart. Martinius in Atlaut. Smico regio illo opere, radicis hujus in descriptione regionis Iaznypng meminit: ἀΘ-ini P. Greherus in Chin. Provinciam Leaoto p Orientem verius Graea sitam, per quam Provinciam Tartari, Sinensis nunc imperii Domini, primum sibi aditum pararunt, nutriculam hujus radicis statuit, et haCparte contentientem habet P. se comte in hiner. Sinie. quibus DiomCao ipse Sinensis in descript. Patriae pariter accedit. In Hortis urbi SMacao coli et magis quam in ipsa Patria luxuriare, sed virtute fere exortem esse, toties laudatus Mempseris testis est, hinc probe a vera Coraeana sive smea discernendam esse duponicam radicem, optime monet d
ligentissmus Bronius in eruditis binari Gin Sensive Nis habita dissert.
Lugd. BataP. I7OO. qui radicem sequentibus optime describit, ae p
tius Petroseliniquam Pastinacae ad quam Excell. Rajus retulit illam
similem credit, longetamen minorem, coloris tam interne quam extemrie esus albescentis, teretem praeterea, rugosam, eo luribus Iuris Dbtilissimis fustis imprimis in suprema radite dense circiniatam , ac Alandragorae tandem de more plerunque in duos , ut in nostra hac figura, quos crura diceres, rarius in tres divaricatur ramos, si mero, quod rarissime contingit, in quatuor, tit ita non tantum erura, DI et brachia reserat humana, unica radix teste G mphio in Ephem. Nat Cur. me. II. Ann. V. a II natibus Sinicis aliquando, centenis redimitur imperialibus , et Laris instar colitur. Sub pantia Poeoniae radieum solidiore. nstat. Si transversim dissecetur, circulus in medio apparet re o. sus, ruissescens. Parte hi ima saepius aliquantulum diophanues. Sapore praediras dulcitast cyreblaam vergente quanquam longesuaviori eum levi amaritie, et occultas Ne leviori vi aromariea linguam blande excalefaciente, conjuncto. Odorem pene nullum; dieiti longi tu finem erastitiem auricularis rarius obtinent, plures multo breviores, calami majoris crassitiem vix excedunt. . Iaponita raciis Ni in circvlaritas
56쪽
TAB. VII. sis sineis in Coraeensii indigitatissaene earet; intus alba et minussolida est, saporeque et virtutibus magis destituitur. Plantam radicis secuniadum omnes partes accuratissime, uti let, descripsit Mem erus, uti et colligendi et praeparandi modum. Virci attribuuntur hyperbolicae, esse tamen optimum virium amissarum restaurans, inque febribus malignis herculeum remedium, nemo, qui radicem exhibuit negabit, optimusque Parens saepius illud Martinii de hac radice, aeternae veritatis
esse fassus est: moribaendis ita vitales quamdoque vires reddoe, ut saepe illis adhue tempus sit sumendis aliismedi mentis,sanitatique recuperandae. Plura de hac radice praeter jam citatos Auictores Illustri Redi Experis. circa Res Natum ex Ind. all. Exeest. Valentisiis AEuseo ista seorum; Ephem. Mat. Curis. Ann. IV Dee. II. Observ. II. eum erudith
Sebosio Magnis. Praesidis, C. DEMERUS Exercit. practis. p. 667.
Cl. Hemannus m c noseum ADt. Med. Pomet ι' ire generale des Dromes in Opp. p. 4. Helvetiis dans te Truitu de malassici lesplasfr quenis, et des Remescii ci ves Erc. in e suppeditant. N. q. s. o. 7. IPEC DANHAE RADICIS frustula sunt, celebrarissimae illius Dysenteriae victricis, quam primitus ausus in Aronatas L inedicam Histori sub nomine Berago det Peru, chine adhuc hodie Bouaisio dicitur;) post illum Duumviri Brasiliensis Historiae solertissimi Psto et Marggravius fusius exposuere, et publico noturiam medicaminis hujus vere incomparabilis dmere. siluere tamen a tempore horum Auctorum encomta remedii optimi, usquedum in Gallia, occasione Centum et quadraginta radicis hujus librarum a Merca. rore Gallo Dn. Grenter es lararum, et cum Dn. Hadr. Helvetio Ducis Aurelianrasis Archestro divisarum, dissidium ob lucrum inde haustum, ortum, in gloriam Ipecacoanhae et tot aegrorum salutem Vergens; quc
de revid. Idagris Lelimitius, misaeuis ecillinostri, in Reiff. ad Soei tis. Mat. Curios Leopolae Imperi ac de nomo AEmerisho antidysenteries Habebatur a plurimis G. Helvetius ille ipse, qui primitus ad dysenteriae
diras abigencias hoc remedii genus produxerit, Pometis tamen dans iustoire generale des ms DG alivdevincere videtur ostendens, hanc radicem viginti et phares annos prius' extitisse in ossicina Pharmacotica Era cla venesie, quam ab Helvetio in usum vocata fuerit. Dividitur autem
bam a materiae Medicae scriptoribus, quibusfavesectus non genicvlata addi potest, de qua Excell. Rajus ex relatione m. Si erardi, nationis
Anglieae SmirneM' Confit lis fulgili mi, quaedem retulit. Matrem
agnoscit haec radix peris enon parvum 'Malisianum Heripharma. eum Exceli Pla metitis Atag. Bolanteo; a Morsons in Asor. Planter. oniens dicitur Peristymeno accedens Planta Frassiana, Myculiseongestis albis, ab I Ur Rajo autem Herba Paris Brasiliana poΝωα eos sive racemosa, unde ab Helba Paris ista dissert. Stupendae Radia
57쪽
cus in patria hac urbe felicissimus, disputationem inauguralem lenae sub medeliano praesidio Anno i os . defendit de Ipecacoanhs Americana et Germanjca; quibus binis disertationibus omne id continetur, quicquid hac de radice dici potest, ut, ni Iliada post Homerum scribere velim, nihil mihi reliquum, quam ut Cororsidis loco cum Excell. Hermannod
finiamus hecacounbam esse radicem digitiam et amplius lanham sex sam calamo tenuiorem, nodosam et quasi geniculatam, in superscis ex numero s circulis vel annulis exasperatam, foris fustam , intus pallidam vel buxei coloris , saporis jubacris amario tis et ingrati quodammodo nauseos. Constat blandosis Oolatili , et vis ejus in comtice consistit, qui quo recentior, eo quoque potentior. Uld praeterea PO-met ἐ' Hi ire generale des Drogves p. 4o. 47. et in App. Cl. De her ercis. Pra8.p. 28 I. et imprimis Helvetius Traite des malaries lepius frequentes, et de Remedes Speci qu. p. III. Edit. Eyben. Belgicae.
N. 8. 8. ι . I l. et i 2. Variae FABAE S. IGN TII vulgo distae,
proles Cucurbiti ferae ADtabathri foliis scandentis cita longo et cantara Philippinis Orientalibus appellatae. E mente Camelli ritiae haec V mica legitima Serapionis Igasiur denominata. Nuclei Pepitae de 'μ- Fas aut Catialogari, item Atinagog, id est, Omoriosi nuncupati, teste
cess. Plu enet Almas. Bolanie. Mantis . Investiuntur lanata quasi tunica, quae dum in aqua macerantur, secedit, et substantiam sub semon Israt nodosam, duriis mam, diaphanam ac quasi corneam, quae
in rasuram melius ac citius quam in pulverem redigi ac comminui pota. est; coloris inter album et glaucum, saporis intentius amaricantis, ad Centaurii minoris amarorem accedentis, quae tamen non impedit, quominus a VermibuS, Ut n. IO. apparet, arrodatur. Internam structuram quod attinet, patet ex n. ι a. aliquali medulla haec concreta non deli tui, indeque e fabarum consortis relegantur. Vires assignantur his Serapionis legitimis nucibus vomicis alexipharmacae, et virtus quartanas, nulla alias
arte stuperabiles, ab gendi; dum vero vertiginciri producunt, et ad vomi tum stimulant, anguem in herba latere docent. Asta Angliciana primitus hujus remedii Anno 1 609. postea Acta Eruditorum t. ip L Anno i oo. Mens Decembr. meminerunt; denique Excell. Valenthii in Polyebre. sis Exot. Di . fustius has Serapionis vomicas et in AIU Austori descris psit; add. Rev.P. Bonan. In Musco Κircher et passim alii. N. I 3. Novum Americanum calculi remedium sistit PARREL
RAM BRAVAM, natam Caunbae Pryoniae et Smilacis asperae asHiis Plantae, Sororem radicis di Noga Senhora, a qua non nisi ratione aetatis indeque dependentis magnitudinis fibrarumque duritie differt,
brachium haec radix saepius adaequat mole, cutis ejus aspera, Colori n glicantis, ominentiis interdum non tamen in omnibus praedita. Saporem habet γλυκυαm γε, odorem, si blando calori admo catur, i quiritiae.
58쪽
29 aemulum. In omnibus calculi assinibus specificam possidet leniendi et cvacuandi vim,dum viscida incidit, attenuat et per Vrinam eliminat, hinc in Aphmate quoque laudatur quam maxime. Plura non addo, cum Parens duedi s luculentum hac de radice ediderit Schediasma Centur. l. et II. Ephem. Nat. Curios anneXum, in quo, quae radicem hane concernunt, collegit. N. i ψ.etis. Radices sunt AI GOS vel AIONGVS, ab animalculo musteli formi sic dictae s crebro vagoque flexu intortae co lubrino sthemati accedunt, cortice firmiter adnata fungosa, rufa rugosa, substantia lignosa, dura, fibrarum exorte et fragili, coloris albidi, poris amarillimi, gentianae instar, sed subtilioris et haud aeque ingrati, a quo amaro re nomen Malaicum Hampaddu-T ab i. e. FEL TERRAE obtinuit. Planta eminus conspecta faciem exhibet Centaurii minoris secundum Excell. De fer in Amoen. Mot. Cl. Rumphius tamen
et Herberi de I er clamatiti Indicae foliis Persicaesi dictu Pericly meni
vindican h. Exploratum haec radix antidotum contra Venenum serpentis Cobra di Capellai dictae si maxima radiculae celebritas enata a virtute, quam adversius toxicum AIacusarense exitiale praebet, cui veneno ante radicis huius notitiam debellando, nullum aliud remedium, quam Stercus humanum exsiccatum supererat. Felicissime quoque haec radix nunc exhibetur in febribus malignis, inprimis in purpura puerperarum, huicque analogo Uectu, ceu multiplici edoctus experientia testatur optimus parens in AIungo Animalculo et radice de seri . et Cent III. et IV. Ephem. Nat. Curios . Append. annex.
HAs quas junctim exhibemus Am I SPECIES, in tot Tabu
lis separatim exhibuit Excell. Atich. Rup. Bederis in Gazophylacio suo. Natantes et Aquae adstantes aeri incidi curavir, quod in Agri nos ri fluentis , tanquam insolitae et nunquam his in terris nostris visae hospites comparuerint.
Et quidem quod sub N. I. delineatum COR AI AQVATICVII
qttinet, ille Anno O. R. MDCL. in vivario publico, quod ex duodecim in unum confluxit, hincque nomen DutZetteicli ipsi impositum, a viro, cui cura lacus hujus commista, dum piscibus insidias strueret, globo trajectus es f. Ab Excell. Charitono Phalacrocorax vocatur, licet alii corvum hunc Aquaticum a Phala crocorace distinguant, ut apud lonsionum de Avibus Libr. IV. cap. V. p. m. t 3 i. patet. A Gari simo R. oin opere Inil bejan de Avib. Lilr..III. SH. II. IIembr. I. cap. g. refertur inter aves palmipedes tetradactylas, quibus digiti omnes membranis intercurrentibus connexi sunt. Vocatur Anglice Cormorant, in Cornubia autem, Excell. Garitono teste, the nane, In rupibus Prestol-mae Insulae prope Bellum mariscum hujus corvi nidum, et complures
59쪽
3 AB. VIII. alios in excelsis illis arboribus prope Sevenhuysen in Hollandia reperit Generosi C. Dn. Willubejus p idque notatu dignissimum reputat, cum
praeter hanc et Graculum palmipedem sive Corvum Aquaticum minorem, nullam avem palmipedem noverit Arboribus insidentem, nedum in iis nidulantem. C Sibbaldus in Prodrom. Historiae Naturalis Seotiaei'. II. Libr. 3. cap. VI. in rupibus aestuarii Forthae frequentes corvos hos marinos stabulari refert. in agro nostro rara certe avis
In reliquis tamen Germaniae provinciis illam repertu dari, nomen evin . Cit, ubi Seerab vocatur, et detorto forte ab hoc vocabulo nomine
Soerbent quamvis aliam plane hujus nominis Elymologiam apud CLIoh. Fabr. Schol. in Animal. Movae Hillan: Narae Ant. Recchi p. m. o 9 .
inveniamus; cum enim Avis haec Carbonem Aquaticum Alberti credat, nunc Soharbum iaci putata Corvo, qui Italis Corbo et Corvo dicitur, vel ab atro Carbonis colore , nam Galli carbonem vocant Charbon, in qua sententia etiam Albertus suisse videtur, Carbonem Aquaticum hanc avem nominans, vel ab acumine marginum fostri ejus; nostri Cerm
ni enim acutum dicunt Schar f. Conjectura minus abisna, quam si vocem cormorant, quis per corvum morientem interpretari velit, quod tamen Cl. Claudio te Eevre Parisino placuit, a quo dum Sequana Parisios inundaret, horum corvorum Aquaticorum haud pauci observati AIagnitudine avem ad Anserem accedere statuit Ill. Rajus; lonilitudinem quatuor et amplius Spithamarum tribuit Generos Muci Casanus a Puteo, qui insuper de colore scribit, nigrum in hoc praepollere, nisi quod Capitis vertex capillatus , colli supremi mediocris portio, et sub capite ad rostri principium plumae albelcant, macula inter hanc albedianem nigriuscula et non parva interes uia. Sub ventre quoque ad crura praecipue candidae sunt pennae; reliquae corporis omnes nigricant, v rum nun tam saturo atroque colore, ut in corvis nostris, sed aliquid cinerei subobscini atroque rubentis et in collo subcaerulei admixtum. Ora pennarum in cauda quoque albet, quae palmum et dimidium longa ultra pedes extenditur, extrema circumscriptione cum expandiatur subrotunda, interius concava, pennis I . constat rigidis et duriusculis, nullis ei neque in prona, neque in sup .na parte incumbentibus longioribus pennis. Rostrum in nostro quatuor digitos et quod excedit longum) luteolum, et hoc peculiare obtinet, quod superior ejus pars in fine, ut e figura expressa elucet, acumen habeat, quo unco veluti harpagone acutissimo, ad extrahendos firmandosque pisces dexterrime otitur. AIandibula superior nigra marginibus acutis; mandibulae inse-xioris margines compressi, lati. Oculi propius ad aperturam oris siti sunt, quam in aliis plerisque avibus, iridibus cinereis. Lingua exigua et fere nulla. - Gulam patentissimam habeat oportet, Oum haec quatuor et sex etiam mediocrium piscium priusquam in ventriculum detri dantur, capax existat. Ventriculus' membranaceus, superior ejus pars
60쪽
glandulosa densa. Intestina longa, aliquot vicibus revoluta. Appendices seu caeca perexigua, secundum D Hamel Reg. Scient. Acad. MAL. I. Sect. XI. cap. IV. p. III., nulla plane. Hepar ei amplum, in duos divisti m lobos, quorum dexter major. Pediculis pallide rustis, qui in
medio dor masnam maculam nigram habet, in sellatur. Crura valida, brevissima, crassa, lata, et compressa saltem in junioribus. Pedes et Umgues nigri, cute tecti in squamas non integras sed cancellatas divisa. Digiti quatuor, omnes antici lata et nigra membrana simul juncti, exti mus longissimus est, reliqui ordine breviores. Medii unguis parte interiore serratus est. Structura haec pedum natationi visa cit maxime accommodata : triplici enim membrana quatuor digiti una colligati aquam magna facilitate retrorsum agunt.' Quin etiam, Gesnero teste, pede altero praedam stirsum vehunt, cum interim pedum digitis et membranis introrsum deflexis aquam sub Ventre recta pellunt; nec compus huc illuc deflectit. Secus eveniret, si digiti extrorcum prominerent: tum enim idem accideret, quod in scapha cernimus, dum uno duntaxat remo impellitur; ea quippe in orbem agitur, non recta promovetur: ac pedum brevitas huic quoque rei servit. Nam sit pes longior ellet, obi quias magis foret natatus, ac pes non recta ventri si abjectus, facile huc illuc deflecteret. Haec ingeniosist. du Hamel. l. c. qui plurima in sua per destructura interna partium avis hujus retulit. Hodo eporicorum Scriptores Indici, quomodo corvi hi aquatici ad piscium praedam assiue- facti sint, referunt, sed non opus est, ut in Indiam recurramus, cum Anglis Gallisque, imo Germanis quoque nostris, hoc artificium non latear, et corvos plicationem edoctos, ab Eminentissimo Celsissimoque quodam Electore Viennam missos, hac in Urbe ante aliquot menses conaspexerimus.
N. a. Extribet Gallinaginem fluestrem Aquaticam, a nemine nomine hoc descriptam. Rostrum sit exceperis, plurimum cum Ciconia nigra a Generosi Equite Cassiano a Puteo descripta convenit. Hanc Auctor noster Tabellae descriptionem subjunxit. Rara haec Atis est in Iocis paludosis vitium quaeritans, colore atro et russo, per totum compis instar holoferies splendescente, ros m oblongum quodammodo incurvum, crura alta et fusea, digitos longos habet. N. 3. Quam ridior singularem HIRUNDINIS Aquaticae ex Heae steriem exhibet, nihil ferme cum Hirundine commune habet, ideoque notatus ab Excellantissimo Rajo in opere IVV bejano de MLbus. et jam olim amormio in Alasto D. 3o6. Qui Colymborum generi asserit, et Avem hanc apud nos hic alias incognitam, in Pegneso tamen captam, Cotymbum Arcti cum Mormit Lumme dictum credit, cujus Clarolus Guyius in Auctario, et multo susius Excell. Normius in Mus eo meminit. Addo Auctoris nostri M. R. Besieri verba, e Gagophylacio avi huic suffixa: quis non in volucri palustri siummam colorum mirietatem miretur: a capite enim inchoandoJuperior pars candet, infra H a rior