장음표시 사용
51쪽
Iam sufficiant exempla, ex quibus comparativi adver. bium apparet ibi maxime admitti ubi numerus pluralis regnat sed idem saepe iis quoque locis occurrit, ubi etiam adiectivi forma metro bene apta fuit, . . Prop. I, 9, 26 acrius illa subit Ov. et II, 156 altius egressus: XI. 550 astius insurgen S. Pauca addam de usu comparativi. Voces magis et plus locis nonnullis permutantura poetis. Exemplis his utar Prop. I, 9, ii plus alet: Ov. Am. III, 11, 46 plus alet: Detiam Ov. et XII, 83 XIV, 676. Contra Ov. Pont. I S, 2 mensque magis gracili corpore nostra alet III, 1, 7 si te magis ipse ν alerem. Velim compares rop. I, 1 tantum alent: Tib. I, 10, 6 tam aluisse, ubi permutatio similis occurrit. Adpono Tib. IV, 1, 42 prona nec hac plus parte sedet nec surgit ab illa: v. Am II 6 62 ora fuere mihi plus ave docta loqui. Quibus locis plus obtinet munus vocis magis c etiam Ov. her. 12, 1 Hor sat. I, I, 2 ep. I, 18, 10 Plaut. Aul. 420 al. Adde Ov. Pont. III S. 29 ut idear tecum magis i. e. saepius Se.
Comparativo magis etiam vim vocis potius subiecerunt poetae e. c. Verg. Ecl. 1, 11 non equidem invideo, miror
magis Prop. I, 4, 6 cf. Rothstein ad hunc locum); v. Am. III, 2, 59.
Locutio serius ocius Hor carm. II, 3, 26 repetitur Ov. Μet. X, II serius aut citius. Poetae promiscue usurpant comparativos et elativos
vocum ultra, intus intro: v. et VI, 567 nec dicere sustinet ultra iserba minora dea: II, 30 neque enim tolerare aporem l ulterius potuit Verg. A XII, 58 ulterius ne tende odiis III, 80 quid ultra provehor: cf. VI, 870. v. Μet. VI, 506 ipsa quoque interius cum duro lingua palato congelat 509 intra quoque vis. Cera Saxum est l. e. drinnen); sed cf. Verg. A XI, 9 eludit gyro interior i. e. intra gyrum Verg. G 4 422 91 intus se asti Proteus tegit obice saxi I, 157 sed rapiat sitiens Venerem interiusque recondat A II, 8 at domus interior gemitu miseroque tumultu i miscetur: cf. Ov. - ΙΙΙ, 14, 32 A II, 48 apparet domus intus
et atria longa pateScunt. Haec habui quae de comparativo dicerem. Superlativi adverbium quod formatum est secundum regulam et normam, numquam versu dactylico innecti potest e. c. acerrime, gratissimo. Qua de causa haud raro legitur superlativi adiectivum loco adverbii e g.
Verg. A I, 12 Hic Iuno saevissima portas i prima tenet I 68 cum te gremio accipiet laetissima Dido: cf. Tib. IV, 6, 3. X, 7 qua globus ille irum densis iis imus urguet: v. et II, 157 medio tutissimus ibis: 80 Ientaque miserrima tabes liquitur XII, 88; a. a. III. 25. Sed notandum est omnibus locis nullum nisi
casum nominativum adhiberi -us, a, a plurat.), quia formae ceterae versu inseri nequibant. Itaque poetae superlativum circumscripserunt iuncturas
usurpantes ut o fortunatos nimium agricolas G 2, 58 te nimium lentum timeo Ov. Am. I, 6, 15; o mutatum miseri l. e. o miserrimi Ov. Μet IV, 155 al. Ad finem enumerationis sumus progressi. Restat nunc ut breviter complectamur quae adhuc conclusimus. Primum disputavi de usu adverbiorum, quae imprimis a Vergilio et Propertio vitari vidimus adverbia in e terminata etiam Ovidius in elamorphoseon libris raro admisit, cum in Amorum, Tristium, Ponticarum carminibus minus dili. gens appareat. Praeterea solus hic poeta adverbia et
52쪽
praecipue ea n coniunxit cum verbo substantivo Se quam Structuram Sermonis cottidiani propriam esse
Diligentissime adverbia devitavit Vergilius qui ne uno quidem loco adverbia modum procedendi et affectum
quendam indicantia admisit, omitto usum Vocum proopere et supplicitor, de quibus vide quae antea protuli
p. 18 sqq. et 26. Paene cautiorem fuisse hac in consuetudine loquendi Propertium deinde ostendi qui sedulo removit adverbia in . Cognosces igitur ex his quae statui sermonis elati
proprium esse quam maxime Vitare adverbia, praecipue autem ea in e terminata, eorumque loco adiectiva ponere. Quem usum praedicativum ad excolendum multum value, runt rationes tres quarum vim iam illustravi exemplis parte opusculi secunda allatis. agnam enim seriem adsiectivorum Latinorum adverbiis omnino carere aliisque
adiectivis non nisi post Ovidii aetatem adverbia addita
esse demonstravi praeterea non deesse adverbia vidimus, quae propter metricas rationes versu dactylico inseri nequi. bant aut creticum aut quattuor syllabas breves continentia. Quamobrem poetae locis quibusdam ubi expectaveris d. Verbium, ponere coguntur adiectivum. Accedit poetarum cupiditas epithetorum ornantium Varias igitur fuisse causas cognoscimus quibus poetae adducti sunt ut dicendi genus illud perpolirent atque ad artem quandam Xcolerent nec
non addendum esse puto hoc usu personarum et rerum
actionem vividiorem fieri atque clarius lectoris in oculis
Nostrum autem hoc loco est statuere, quibus a poetis consuetudo illa syntactica elegantissime et diligentissime exculta sit exempla enim, quibus adiectivum adverbialiterponitur, tam fi equenter inveniuntur, ut optimo iure quaeramus, qua de causa adverbia ubi adsint, illa admi.
Qua in quaestione pertractanda loci ii sunt respiciendi quibus poetae posuerunt adverbium quamvis facile vitare potuerint, dico exemplum fere hoc Ov. Am. I, 13, 10): Iente currite: ubi nominalis quoque forma lenti versui
accominodari poterat. Excludo nimirum adverbia ut aliter,
aeque, aegre, bene, Certe, Continuo fere, pariter, ultro, ero M. quorum munus adiectiVorum formae aeger, ferus etc.
obtinere nequeunt, quia vis et notio prorsus alia subiecta iis est. Etiam alia quaedam praetermittam adsidue, subito Sim. quae non semper tam facile ut reicerentur metrum permisit formae enim nominales subitus, adsidua tribrachyn continent. Denique iam antea ostendi huc non pertinere adverbia ad ipsum adiectivum vel participium augendum posita, . . Verg. AV, 86 amplexus placide conii feras etiam velim quae parte opusculi prima de adverbio. rum usu congessi p. 10 sqq.
Sed ut quaestionem ipsam ingrediamur, initium capias mus ab adverbiis in e terminatis. Exempla maxime digna, quae afferantur, sunt haec Ov. Fast. ΙΙΙ, 752 atque avide trunco condita mella petit Silanus. Facillime adiec. tivum avidus ponere potuit poeta cf. enim Μet II, 19
Spemque Suam motis ν idus circum νolat alis. v. Pont. II, 1, 35 iustitiamque sui caste placasse parentis; hoc loco sequor duce eaelio lectionem cod. Hamburgensis CaStae i. e. caste: nam II, 8, 4 rursus Hamburgensis tradit maturae i. e. mature conferas etiam, quae dixi p. 15 de permutatione litterarum ae et e locum Propertianum IV, 4, 1 tractans Codices reliqui habent castos . . . parentes; sed solus amburgensis sensum bonum praebet. Como
parari potest Verg. A VIII 412 castum ut sereare cubiles coniugis. Sed pergamus et exemplis hisce utamur Tib. I, 4, 2 iurasset cupide quidquid ineptus amor. Quo loco
Vocem cupidus non expectamus, quia adiectiva duo subiistantivo amor adposita tolerari non possunt; f. etiam Ov.
53쪽
Μet II, 18 et medicas exercet inaniter artes. v. Trist. V I, II si eterum digne eneror cum Scripta virorum sed cf. Pont. I, 9, 37 multos habeas cum dignus amicos. Verg. A V, 79 exussit foede puppis et classe subegit Guno adiectivum foeda quod expectamus difficile erat huic versui accommodare. v. Am. III, 6, 102 iactasse indigne cur non indignum p nomina tanta pudet c. me. v. Pont. IV, 11, 20 intempestive, qui movet illa, moνat pro i-us . v. Am. II, 20, 2 saepe ego lasciν consumpsi tempora noctis: cf. autem III, 7, 10 lasciνum femori supposuitque femur sed cf. Am. III, 4, 15 16 constitit ut primum concessas sensit habenas i frenaque in e usa laxa iacere iuba. v. Am. I, 15 40 lentecurrite cur non lenti cf. enim . a. I, 9 et modo festines et modo lentus eas: Am. II, 7, 16 adsiduo domitus rebere lentus eat asellus. m. III, 5, 17 et lente Gocatas ruminat herbas taurus. Sed aliter res se habet Μet III, 15 incustoditam lente idet ire iuν encam nam attributum incustoditam non tolerat alterum lentam iuxtapositum. v. et ΙX, 7 iiximus inno. cuae; sed maxime discessit a se poeta, cum dicit a. a. I, 640 innocue ivite. v. Trist. III, 4, 2 occulte siquis amabat, amet a. a. II, 708 in quibus occulte spicula tingit Amor. Tib. I, I, 25 Ouidve, pie dum sacra colis melio sed cf. v. Am. III, 9, 37 ive pius, moriere, pius cole sacra. Loco Tibulliano adiectivum pia poni
non potuit quod si adesset, etiam ad vocem Sacra referres
mus. v. Μet II, 771 at illa i surgit humo pigre . .: difficile erat formam pigra huic versu inserere. V. Am. I, , 5 multa miser timeo quia feci multa proterve Tib. IV, 13, 18 iuravi stulte praeierunt verba quid facio demens et exemplum simile habemus v. Her. I, 1 timeo tamen omnia demens; sed cf. I, 7 haec ego dum stulte metuo cur ibi non stultus Ov. Trist. I, 1, 80 et vos optarat stulte tangere nollet equos;
cf. etiam . . III, 253l contra Trist. III, 4, 27l28 non foret Eumedes orbus, si ilius eius i stultus Achilleos
non adamasset equos V, 5 59 cum tu non stultus ab arctes terga . . dederi S. Exempla plurima ab Ovidii carminibus deprompta esse animadvertisti neque quisquam negabit eum in adi hibenda hac figura dicendi neglegentius egisse et discinctum genus loquendi affectasse.
De reliquis adverbiorum generibus necessarium non est multa afferre. In universum effecimus adverbia in oet in fer finita raro tantum a Vergilio admitti, nonnumsquam apud Propertium et Tibullum occurrere, creberrime
autem in Ovidii carminibus se offerre. numero: OV Am. III, 6, 2 exequias ite frequenter aves; sed cf. et VI, IS9 ite frequentes. v. Am. Ι, 5, 11 qualiter . . Semiramis isse dicitur sed cf. Verg. A XII, 6 1 qualis ubi ad terras abrupto sidere nimbus it mare per medium;
moneo autem adverbium qualiter ab Ovidio esse novarium. Prop. I, 6, 27 multi periere in amore Iibenter: expectamus adiectivum, sed forma libentes ab optimi generis scribendi auctoribus vitatur contra apud Plautum invenitur. v. Rem 640 suppliciter . . . dicat nave I;
sed cf. Verg. A X, 25 effatur talia supplex. Sed haec sufficiant.
Si oculos nunc revertimus totam ad enumerationem et ad exempla a prosa oratione deprompta, mirum SSenemo negabit quod apud poetas usus ille praedicativus tam late pateat. Primo loco Vergilius dignus est qui
nominetur is enim, neque alius quisquam antea, in
hac figura dicendi ratione quadam et consilio usus est adsverbia prorsus devitans. Conferatur modo Lucretius qui
adhibet I ii cupide item I, 20 I, 2 foede, item I, 8S;
large 250, rapide 294, occulte 314 etc. e contrario Vergilius nullo loco admisit adverbia modum procedendi et affectum
quendam indicantia, ceteris raro tantum usus est Quae
54쪽
abstinentia tum propria facta est sermonis elati atque ad perfectionem quandam adducta apparet in Vergilii carmini. bus contraria autem est prosae orationi et comicorum rationi dicendi quas modo adverbio modo adiectivo prosmiscue uti animadvertimus denique distinguenda lia est etiam ab oratione qua utitur Lucretius apud quem usus
praedicativus satis raro occurrit.
Ad Vergilium quod attinet hanc abstinent1am, proxime accedit Propertius quem imprimis adverbia in e termi, nata caute vitare demonstravi minus elegans Tibullus. Neglegentissime autem maximeque licenter hac figura d1cendi usus est Ovidius in carminibus amatoriis, cum In meta morphoseon libris cautiorem se praestititerit. Sed ex omnibus praestantissimus et elegantissimus elucet Vergilius, quod et eo comprobatur: Omnibus temporisbus aronem hoc in usu studiose imitati sunt posteriores et sermonis pedestris auctores Tacitus Livius L et poetae dactylici imprimis epici Statius. Silius L), quorum tamen nemo ad exemplar prope accessit nisi unus dico Clau. dianum qui in hac figura syntactica adh1benda cautis. sim et diligentissime vestigia pressit Vergilii. Opusculi ad finem pervenimus, iamque spero me HS quae protuli de usu adiectivorum praedicativo clare ostens disse quantum imprimis rationes metricae ad hanc figuram excolendam valuerint. Valde autem dolet me explorare non potuisse quatenus in ea imitati sint poetae Latini sermonem dactylicorum Graecorum. Quae ut disputatione perse. quatur, statim exoriatur aliquis magnam enim vim habuisse poetas dactylicos Graecos ad Latinorum poetarum Sermonem
Inde locorum de quorum lectione actum Q.
Tib. II. 1, 6 . . IV. 9, 3 . .
55쪽
Hubertus Hermannus Pries Ahre boeci, in episcopatu Lubescensi a. d. XIII Kal. April. DCCCLXXXVI Henrico patre, matre Emma e gente Sach natus sum. Fidem profiteor evangelicam luthericam. Civis oldenburgensi Sum. Primis litterarum elementis in schola Ahreninoecensi instructus gymnasium Lubecens cui nomen est Catharineum, ab anno 1898 e. quentavi. aturitatis examine superato anno I90 a uinum profectus sum, ut studiis antiquarum et historicarum litterarum operam darem. Vere anni 1906 academiammonacensem adii, ubi non diutius sex mensibus commemoratus Μa urgum reverti. Hic ego examen rigos rosum superavi die 28. mensis Iulii anni 1909 atque ad diem promotionis
Ad proseminarium philologorum benigne me admiserunt iri, mam Thiele, ad seminarium iri, albfleista, Maass. Praeterea semis nariorum historicorum membrum ut essem, permiserunt Κlebs per duo Semestria), V. d. Ropp per unum semestre . Denique exercitationibus quas habuit Thumb. interfui per se menSeS. Quibus viris doctissimis omnibus gratias ago magnas, imprimis autem gratiam summam habeo semperque habebo Birtio qui ad hane materiam tractandam me invitaverit et opera consilioque maxime me adiuverit.