장음표시 사용
21쪽
plebe tactos esse' - ε δε ω ottκ- Givetoi votetiλλιυς, καὶ Καinω Atiuaλλto καὶ Σπ6pto et Oetento apii DiOilysium sunt M. Rabuirium quoque et Antonium Merendum ejusdem fuisse Ordinis nostrae aetatis scriptores' putant, et si auctoribus credere volumus, pro certo habere OSSumus tunc ab Appio, qui ut antea, princeps omnium erat, crudelem dominationem exerceri coeptam esse, Sed utrum ordi
narii fuerint hi magistratus, ut volunt Schwegler et ie-
butir, an solum legibus scribundis creati quod affirmat Mommsen' dijudicare non possum, neque spectant talia dea, quae mihi proposui. Mores autem Appii tunc plane commutatos esse ideo, quod abjecisset modo dissimulationem, per quam omnia egisset, Livius putabat', sed melius rem explicare Dionysius conatus est Persuasum Scriptori esse vi-
indo vivere ingenio coepit novosquo collegas, jam priusquam inirent magistratum in suo mores formare , 35 apparor nihil sinceri esse; rO- secto haud gratuitam in tanta superbia comitatem Ore nimium in Ordinem se ipsum cogere et vulgari cum privatis non tam properantis abire magistratu quam viam ad continuandum magistratum quaerenti esso . Jam cum Appius primum ad decemviratum accessit, mentem et
detur, Appium natur Optimum virum neque ab initi quid- quum aliud quani utriae bonus leges dare appetentem, O-tentia corruptum, imperio Summo abuSum, OStrem ira, ni eiu umore flagrantem Sceleri et sucinora illa commisisse.
Num cum post finem anni ulterius decemviri contra leges, tubulis duabus prioribus additis per persecto magistratum obtinerent et patientium civium usque ud extremum tentantes
Omnia nutu et arbitri suo regere conarentur, eorum im
pulsu L. Siccius vir fortissimus interfectus esse dicitur' et sertur Virginia, libera virgo, cujus libidine ardens Appius
euu ubducere et violare, cum donis corrumpere non Otu
isset, operam Chiudii clientis cujusdam vellet, ututre Occisa esse, ne vim decemviri uteretur. Tunc Seditione ortu exercituum, qui contra Sabinos et Aequos misSi erant, et secessione plebis facta' omnes auctoribus L. Valerio Potito et M. Horatio arbuto in decemviros coorti hos magistratu se abdicare coegerunt Appius tribuno appellanS, Pro VocuΠS, fidem populi Romani implorans in carcerem et vincula tamen ductus est, ubi voluntaria morte judicium effugit, aut, quod etiam habet Dionysius '' a tribunis intersectus est Sp. Oppius, qui post illum maximo in odi apud plebem erutuccusatus estium in vinculis ante judicii diem ibi finem vitae fecit aut post damnationem quandam mortem occubuit' collegae ceteri et M. Claudius exulatum ierunt. Has inspicienti narrationes multa sunt, quae sibi repugnantia fidem tollunt ' quod jam reperiemus, si Livio Dionysium, utrique
Liv. III, 43 Dion XI, 26, 27. Liv. III, 44-49 Dion XI, 28-38. Liv. III, 2. Liv. III, 58. XI, 46. Liv. III, 58. Dion ibid. Quibus somniis merisque nugis ac mendaciis nimium tribuisse videtur Lango R. A. p. 63 sqq. nostram autem sententiam Plane complectitur Itine R. G. I p. 161 - 1663. Qua de re se habet ommsen R. G. I, p. 284 sere: Haec eorum stilo, qui e Pplicaverint ad artes Patrum, conscripta tr duntur,
22쪽
ulios contulorinius. Vidinius apud Livi uni diffiniuiliti nosola Appi uni addit tum vera consilia obtexisse, dii in ud doni inationen perveniret, sed a Dionysio idem depingitur vir Optimus potentia corrulituA; illo niniuin ulla o tu in inbitionenique vilem hominis in deceni viratu teria in utendo eminenteni multis verbis perhibet, hic nihil admodum hae dore habet ex quibus rebus colligere possumus, ulterum verum
imaginem morum Appii non expressisse. Insigne etiam videtur ea expendenti, quae scripsit Cicero in librorum, qui 'De Ropublica inscribuntur, secundi apitibus tricesimo sexto et septimo, luod nullo hic de facinoribus decem-Virorum narrans nomen habet Appii, quem quidoni alibi dicit libidino arsisse Virginite; neque magis a Diodoro, qui quoque scelus memoret . mentio fit Appii auctoris. Onarus tamen narrationem Livii et Dionysii contrahens reddit. Huc accedit, quod res multio, nec illae parvi momenti a Diodoro et Cicorono dissimillimae aliorum scriptorum ita traduntur, ut dicat ille tunc primum actos decem tribunos plebei, eamque eo tempore adeptam esse jura a lege Licinia constituta consules eligendi, nesciat hic Valerio et Horatio alite consulatum internuntiis cum patribus a plebe actum esse, dicens hoc negotium tribus, quos nomina Livius , legatis datum, tradat idem exercitus protinus in Sacrum Montem, inde in Aventinum profectos esse. Quae cum ita sint neque
haec sola secum pugnent, committere non possumus, ut de rebus credamus auctoribus, sed in narrationibus quoque
Livii et Dionysii multum inest, quod non verisimile Sit.
Utrique convenit scriptori creatos patribus Summa ope reSistentibus esse plebis causa decemviros, qui lege Scriberent certamque et firmam juris normam constituerent, neque est
nequo autem, etη Omnia, quae minoria sint momonii, mittuntur, fieri poteSt, ut ummum discrimeti, quod civitati ego duodecim tabularum dedit, per ejusmodi casu miros rosquB ad rempublicam pertinentes non minus singulare quam incredibiles eventum habuerit .
25 dubium, quin his uinibus rebus persectis victoriam maximi fere nio tuenti per totan liberi civitatis aetatem reportaverit
ulter ordo. rua in re cum Onaniunt consen8 principem
fuisse constet Ap. naudium sumino studio utilitati plobis
parentem, dantem leges excellentissinias, Obscurorum hominum gratia formavi rei publicae prudentissinae immutantem, qui fieri potuit, ut idem patrum, quorum commodi ucerrime repugnaret, adjuvantibus junioribus, ut non minus quam Livius ait Dionysius, plebem illam, cui vellet omni ratione prodesse, violaret ejusque libertatem opprimere conaretur 3 De re ommsen addubitat fabulam magna ex parte commenticiam et fictam esse putans ad plebem deterrendam ne nuctores Sequeretur, qui se ejus causa dimicare simulantes
nihil nisi dominationem omnium adipisci velle, . Num igitur Appius, cui legislatori justissimam gratiam populus Romanus referre debuit, imperio turpiter abusus libidinibus et vitiis
flagitiisque se inquinaverit, scire non possumus, Sed ConStat pro beneficiis nomen ejus in rerum monumentis insume, ipsui improbissimum sceleratissimumque hominem depictum
Per illa tempora de C. Claudio fratre decemviri aliquot locis mentionem fecerunt auctores narrantes illum um- motum a decemviratu per Appium' quem in senatu admoneret longam orationem habens'. ut magistratu se abdicaret
terti jam anno retinens, exulatum isse nec revertis8e priusquam potentia decemvirorum eversa sordidatus cum
gentilibus clientibusque in foro prensaret singulos et ne in APPium Saeviret, plebem iraret atque interfectoribus illius
Fieri livido non potest, ut oritatem cognOScismu rerum, quae de Appio summo loco depulso tradantur, nec OmPerire OSSumuS, qualiSVirginis caedis enim Sicci narrati a posteria addita esso Videtur ro ora fuerit causa R. F. I . 299. ibid. q.
d. iv. III, 35. Liv. III, 40. Dion XI, 7-15. ' Dion XI, 22 Cis iv. III, 58.
23쪽
309-- exprobraret M. Genuci et C. Curtio coss. ' legi unutriae restitit et ejus sententi consules Ἐtiimulabat ud tribunis udversandum rutque rapui Dionysium auctor fuisse truditur tribunos militum consulari potestate eligendi C. Claudius vir fuisse videtur non tanto ingenio praeditus, quantum in ceteris Claudiorum erat, et natura mitiore, quod colligere
Eum tumen in re putruin defendenda firmum dicit Dionysius ' et u Livio uppellatur constantissimus vir in Optimu-tium cau8u, quare rogationibu de tribunis faciundis decem et publicundo Aventino solus obstitit et in decemviris ΟΡ- pugnandi u L. Vuleri laudatur' sed ut auctore ipso 'mini a popularis': dictus est Huic proximus sum ilia enumeruiit gentis nominandus est 4. Appiiis Claudius CruSSuS, cui putrem fuisse X-virum Livii exstat ex testimonio, quod nos certiores fecit illum et in numero tribunorum militum
424 . . anno R. u. c. trecentesimo tricesim creatorum et inde
a puero in tribunos plebei plebemque infestissimum fuisse ', sed nec ullo alio loco de illo quidquam habent auctores, nec in fastis nominatur. Nihil admodum de altero filio scimus decemviri, iis nomen solum 5. Publius Claudius CraSSus, quod in fastis invenimus, ubi haec sunt:
276 Ap. Claudius P. F. p. N. Craηsus Inregillensi Sy. Nepos hic decemviri, cum illi vix adoleverit aetas, summa vi plebis obstans commodis apud Livium inducitur δε a Q. Servilio Prisco patribusque cunctis collaudatus est,
quod ostenderat, quomodo minas tribunorum eludere possent,
neque degenerasset ab stirpe Claudia'. ribunus militum
c. . nil R. u. c. trecenteSimo quinquagesimo primo creatu. 403ucerrime restitit tribunis plebei, quibus militiam per hiemem continuatam increpantibus nihil cessit in jurgiis et violentia
et, ut erat disertus, longa ratione eos corripuit M. Cum septem post annos M. Furio Camillo dictatore Veios oppugnante cuniculoque illo via in urcem facta hostium non multum abfuit, quin urbs caperetur, literas ad senatum misit imperator petens, ut praescriberent, quemadmodum de praeda esset agendum, quibus cognitis Appius P. Licinio censenti concedendum multitudini, ut in castra iret occupatam direptum urbem, adversatus est e suadere dicens, stipendio militibus persoluto in aerario eam collocarent pecunium diributis levandam plebem, quo majores omnium utilitates ex illa prosperitate caperentur neu committeretur, ut rapacissimus quisque praeoccuparet' Dum C. Licinius et L. Sextius alio alioque nomine patres extrahente rogationem suam de consule alter utique ex plebe creando sustinent,
Appii nullo loco mentionem fecit Livius, sed cum jam in eo est, ut ex accipiatur, ille dicitur multa disseruisse docriminationibus, quibus in Claudio uterentur'. ali oratione
progrediens primum aspere in superbiam tribunorum invectus est, deinde flagitiose patribus evenire exposuit, quod non liceret ex illis utrumque consulem facere, OStrem Contemptionem atque injuriam deorum immortalium esse ostendit, si eluderentur religiones hominem quendam ex plebe
Quae de hoc praedixerim, vide p. I3. IV, 48.
24쪽
28 auspicato magistratum curulem creando Postquam L. Genucius, cui Mernici provincia AEOrte evenerat per insidias hostium interfectus est, Ap. Claudium, quia dissuaserat legem, majore mune inuet'ritate eventum reprehensi ab se 392 consilii incusantem dictatorem consensu patriciorum Servi-362 lius consul dicit Hoc honore praeditus rem feliciter ges-40 sit it duodecimo post anno consul cum L. Furio Camillo 34: creatus in honore mortuus est Filius illius 7 C. Claudi iis p. . . . Iairegillensis 34 Donno a. u. c. quadringentesimo septimo decimo dictator dictus magistrum equitum C. Claudium Hortatorem dixit 'sed vitio creati ambo se magistratu abdicaverunt, neque quidquam aliud de utroque cognovimus. Ab illo filii rolicti sunt duo, quorum alter 8 Ap. Claudius C. F. p. . caecus vel inter clarissimos Omnium Romanorum numerari potest. Prius cognomen Crasso huic inditum esse teste scimus Frontino' sed postea secus appellatus est Luminibus illum
captum esse Verbis comperimus auctorum, qui tamen hac in re reddenda rumores et ficta potius quum similia veri tradiderunt, nam ut Omnium consensu hominem oculos perdidisse constat, ita dissentiunt narrantes qua de causa et quo tempore haec clade eum oppreSSerit, quam cenSO Su-
403 utri ius praenomen Appio, alter autem tribunus militum . . nuis R. u. e. trecenteSim quinquagenim Primo, alter dictatura lanctu consul anno 34 9 a. u. c. quadringentesimo quinto esset, intelligero non OSSum, quid haec sibi velit sententia, nam in fastis vir hos re adePtus honores.
Ap. Claudius P. F. p. . o Inregillensi nominatur, quare MOmmsen quoque scripsit videtur idem C. I. L. I, P. 24 . Liv. VIII, 15. De qu. 5.
crilegio quodam Hserculis' dicitur aliquot post annos contraxisse a Livio, cui assentiuntur Valerius Maximus ' et Sex. Aurelius Victor , qui tamen putare videntur eum non multo POS censuram excaecatum esse. Quibus locis Cicero hanc
debilitatem memorat Appii sibi persuasisse mihi videtur
eum jam provecta aetate ex oculis laborasse , neque Committendum, opinor, ut in sententia scriptoris haereanius, cum apud eum haec invenimus 'Appium quidem veterem illum, qui secus multos annos fuit, et ex magistratibus et ex rebus gestis intelligimus in illo suo casu nec privato nec publico muneri defuisse Ut vero censor, OnSUl, Praetor, interrex, dictator honoribus amplissimis et laboribus gravissimis perfunctus sit caecus ille vir, quis est, qui credat, eum imperio praeditum urbes capturum, hostes victurum, exercitum ducturum fuisse, nisi alba discernere et
atra posset 3 Ex verbis Appiani ' colligi posse videtur auctorem arbitrari Appium jam grandem natu debilitato illa
assectum esse, sed insipientis est credere eum metu enatus commotum domi mansisse secum Simulantem'.
Liv. IX, 29. I, 1, 17, D. VIII, 13, 5.
Do vir ill XXXIV, ubi etiam addit, ΑΡΡinm pecuniam nmorantem Moisso, ut sacra sorvia utilici prodorentur. D. Rcrobiun, Rat. III, 6, 13. De son. 6, 1s: Ad Appii Claudii sonectuto accedebat etiam, ut caecus Esset , II, 37 . . . APPius regebat et caecus et Benex , r. do Om. 40, 305 Quem umquam audisti majorum tuorum Pnbli Clodi ' qui ot sacra privata coluerunt et publicis sacerdotiis praefuerunt, cum sacrificium Bonae Deae fieret intersuisse Neminem, ne illum quidem qui caecus est laetus. De har resp. 18, 38 ne id quidem sentis, coniventeου illos oculos abavi tui magis optando fuisse, quam O flagranto Soror-ris 3 Pro Cael. 14, 33: Exsistat igitur ex hac ipsa familia aliquis ac potissimum secus ille, minimum enim dolorem capiet, qui istam non videbit . Phil. I. 5 II: Hannibal, credo, erat ad portas, aut des Pyrrhi Paco agebatur, ad quam causam etiam Appium illum, et secum et senem, delatum esse memoriae proditum est. Tnso. V, 38 II 2. Hamn III, 10, 2. Diod. Sic XX, 36 Mommaon quoque addubitat, num huic toti
25쪽
3 12 Censuram Appii, quam ab anno R. u. e. quadringentesimo quadragesimo secundo gerebat, posteris quam maxime
insignem commemoraverunt Livius y et Diodorus , cujus ex verbis cognovimus, Claudium in senatum logisse filios libertinorum et civibus concessisse, ut in quavis tribu Au ipsorum arbitri res censerent. Non est dubium quin ut hac in re Appius casus futuros reipublicae prospexerit et infimo populo consulere voluerit, ita in odia patrum magisque plebis nobilium incucurrerit. quare illum non minus antiqui
narrationi quid insit ori demonatrans fieri non potuisse, ut in republica administranda versaretur Appius, si oculos perdidisset, sententiae inoptias attingena Diodori, ostendens cognomen illud jam censor Claudio inditum esse ab auctoribus fastorum capitolinorum. R. F. I, p. 302. Cis Lange R. A. II, P. 7. Et consura clara eo anno Ap. Claudi et C. Plauti suit memoriae tamen felicioris ad postero nomen Appi, quod viam munivit ei aquam in urbem duxit, eaque unus perseeit, quia Ob infamem atque invidiosam senatus lectionem Verecundia victus collega magistratu se abdicaverat . . . XXX. laque consules, qui um annum secuti sunt, C. Junius Bubulcus tortium et P. Aemilius Barbula iterum, initi anni qneati apud opulum desormatum Ordinem prava lectiOno Onatus, lua Otiore aliquot lecti Praeteriti Ssent, negaverunt eam Iectionem B, quae sine recli pravique discrimino ad gratiam ac libidinem facta esset, observaturos, Et senatum extemplo citaVerunt eo ordine, qui ant conBONAE Ap.
Claudium et C. Plautium fuerat. IX, 29, 30. Infamis illa atque invidiosa sonatu lecti hi verbis a Diodoro describitur:
quam nostrae aetatis scriptores aliquot animo iniquissimo
intuentur Τ. Quid his lactis sibi voluerit Appius, difficillimum est ad dijudicandum, sed constat eum postea maxime invisum fuisse patribus, neque tamen animos totius plebis
allexisse ad benevolentiam, qua Livius' quidem Appium
Omnino caruiSSe narrat, quamvis multitudinem eum dilexisse tradat Diodorus R. Summam anae gloriam adeptus est Appius duobus immensis operibus, quae solus persecit , viam aquamque Appias, quarum illa, ut tunc erant tempora, maximis a populo Romano susceptis negotiis adnumerari potest , haec a Frontines prima in urbem ducta esse sertur M. Valerio Maximo, P. Deci Mure OSS. eodem anno, quo censor erat Caecus, quem Clodiam alloquentem Cicero inducens utrumque pus memorat . Quarum rerum Sumpti
bus aerarium paene effudisse a Diodoro oppius dicitur id quod Momm sen ' summis laudibus tollit hac ab re initium
CD. Lango R. A. I 49 7 sqq. Ut hic sibi orsuasum factdieit Appium infimae plebi semper consuluias censorem passim ita contendit eum hac in o superbia illa Claudiis insita p. 77 nec populari quodam animo ibid. commotum ea benignitate usum esse omnia ad atrum commoda reserentem principibusque plebis nocere conatumi p. 80 sq. esse, quo tacilius ipso multitudine nixus summum locumroi publicae obtineret, 78 q. quin etiam dominationem adipi8ceretur. Quid sibi volit haec sentcntia equidem intelligero non Ossum, quioni fieri potest, ut hominis, qui magistratum anno trecentesimo duodecimo a. h. n. 2SSerit, consilia cognoScamus atque judicemus, si dictis actisque ejus non dicam non consentiunt, Sed Plane repugnant 7 IX. 34. XX, 36. Vorisimillimum ost hoc opus non ab Appio censore persectum osse, nam apud Livium invenimus X, 23 Cn. et Q. Ogulnio aedile ourules Q. Fabio Et P. Decio consulibus, P. Claudi praetore creatis semitam saxo quadrato a Capena ogia ad Martia ' stravisse ot 47 dam 296 natis aliquot pecuariis perstratam esse viam a Martis silico ad Bovillas 46 IL. Papirio Cursore Sp. Carvilio Maximo coss. 29 a Do qu. 5. pro Cael. 14 34.
26쪽
duxisse scribens majestatem populi Romula bellis pariam, pecuniis jam non coacervatis sed collocatis in peribus, quae maximo usui omnibus Ssent. Fabellam, quae a Suetonio in narratur de Claudio quodam Druso, ad Caecum spectare affirmat omnisem non esse fere quemquam dicens, qui putet ea aetate re vera ejus Dominis dominum fuisse Italiae, ex loco autem ipso illius statuae colligens, neminem nisi Appium verbis his Suetonii designari, neque dubium esse contendens quin corrupta Rint. Cum scribat Livius collegam Appii non multo post lectionem hujus senatus magistratu se abdicasse, colligi tamen losse videtur ex verbis ipsius auctoris C. Plautium honorem obtinuisse, dum duodeviginti post menses Aemilia lege finitum censurae spatium temporis' esset M. Appium enim recusantem, ne magistratu se abdicaret, negantem lue tunc censores ea lege teneri . Sempronius tribunus plebei vehementer corripiens neque minus in familiam quam in hominem invectus cum alia tum dixit collegam ejus legis praecepto illius obedivisse et tuli Oratione progrediens minatus est se in vincula ducturum esse censorem, nisi morem sibi gereret ille qui tamen adduci non potuit ut cederet, sed auxilio collegarum Sempronii usus trium Olus censuram gerebat '. ac tota narratione Livii mirum in modum pingitur Caecus in gentis superbia violentiaque adversus plebem perseverans, quamquam constat omnium consen8 eundem libertinis egentissimoque cuique savisse, tuo videlicet leviter transit scriptor et tantummodo perstringit in Appium ubique probra et convicia jaciens. Videtur Claudius ea aetate non tam grandis natu et juventute ferox novis rebus studuisse, nihil autem - sorsitan dehortati sint eum
Tib. 2: Claudina Drusus, statua sibi cum diademate ad Appii forum posita Italiam per clientelat occupare tentavit. R. F. I, P. 308 sq. IX. 33. Cis. Momma. R. Star. II, P. 324 n. 2. Liv. IX, 34. ibid.
in amicos nesanda facinora commissa plebis, contra leges egisse , sed cum intellexisset, sibi adversari et patres et plebem summa vi ingenii, quod in eo erat acerrimum maximeque impigrum, ad res gerenda acceSSisse quarum de summa utilitate nemo addubitare posset. Instituta censoris Appii non diu mansisse jam e Verbis Livii, quae retuli , apparet, Sed DOStea paene eVerS Sunt. Nam cum Appius, ut consul anno a. u. c. quadringentesimo 307quadragesimo septimo crearetur, Se cenSura abdicare coactus esset et Romae mansisset, quod senatus Qu. Fabio imperium prorogaverat, hunc reperimus insigni de causa multa ex institutis Appii immutavisse. Narrat enim Livius Cn. Flavium Cn. filium libertini, qui scriptum fecisset, disertum et prudentem Dominem, sedilem curulem tactum P. Sul- - οpici, Saverrione. l. Sempronio Sophone coss. civile jus Tie vulgasse dastosque circa Jorum 4m albo proposuisse, ut quando lege agi posset, sciretur. addit scriptor fabellas quasdam et eadem fere habent Valerius Maximus ' et Au
lus Gellius Hunc autem Flavium illud opus ut populo
omni ita infimo cuique causam agenti utilissimum auctoreyranno semper anto oculo Appii versatum esse cum ex verbia apparet Livii IX, 84 tum ersuasum scriptoribus est nostrae aetatin scis. . . ommS. R. F. I, P. 304, Lange, . . I, p. 77 A. 893. Hae do re disseruit om mson R. lsr. II, 1, p. 324 Exempla asserena temporia censoribus Prorogati ad opera perficienda in I quae in magistratu suscepissent, quare credere OSSumus Ap. Claudium pro potestate ea secisse, quae ei soli censori vehementissime exprobrant auctores Cis Willem L aen. d. l. DP. Om. I, P. 185 cum . . p. 30 . I. Liv. IX, 2. ibid. 46. 'mo in praenomine scribendo errasse videtur scriptor nam et apud Plinium et apud Gellium VII, 9, quater et apud Ciceronem, cu-jn quidem in epistola ad Atticum verbum Anci ex Anni faetum Esse utant ΜOmms. R. F. I P. I n. 66 Neissen b. ad Liv. IX, 46, i Anni filius nominatur Flavius. II. 5, 2.
27쪽
duxisse scribens majestatem populi Romani bellis pariam, pecuniis jam non coacervatis sed collocatis in operibus, quae
Fabellam, quae a Suetonio narratur de Claudio quodam Druso, ad Caecum spectare affirmat omnisen non esse fere quemquam dicens, qui putet ea aetate re vera ejus nominis dominum fuisse Italiae, ex loco autem ipso illius statuae colligens, neminem nisi Appium verbis his Suetonii designari, neque dubium esse contendens quin corrupta sint. Cum scribat Livius collegam Appii non multo post lectionem hujus senatus magistratu se abdicasse, colligi tamen Osse videtur ex verbis ipsius auctoris C. Plautium honorem obtinuisse, dum duodeviginti post menses 'Aemilia lege finitum censurae spatium temporis esset M. Appium enim recusantem, ne magistratu se abdicaret, negantemque tunc censores ea lege teneri . Sempronius tribunus plebei vehementer corripiens neque minus in familiam quam in hominem invectus cum alia tum dixit collegam ejus legis praecepto illius obedivisse et tuli oratione progredien minatus est se in vincula ducturum esse censorem, nisi morem sibi gereret ille qui tamen adduci non potuit ut cederet, sed auxilio collegarum Sempronii usus trium solus cenSuram gerebat'. ac tota narratione Livii mirum in modum pingitur Caecus in gentis superbia violentiaque adversus plebem perseverans, quamquam OnStat omnium consen8 eundo libertinis egentissimoque cuique savisse, quod videlicet leviter transit scriptor et tantummodo perstringit in Appium ubique probra et convicia jaciens. Videtur Claudius ea aetate non tam grandis natu et juventute sero novis rebus studuisse, nihil autem - sorsitan dehortati sint eum
Tib. Claudina Drusus, utatua sibi cum diademate ad Appii forum posita Italiam per clientelat occupare tentavit. R. F. I, P. 308 sq. IX. 33. Cis. Momma. B. StSr. II, P. 324, . . . Liv. IX, 34. ibid.
casus Sp. Cassii, Sp. Maelii, abavi illius decemviri' aliaque
in amicos nefanda facinora commissa plebis, contra lege egisse , sed cum intellexisset, sibi adversari et patres et plebem summa vi ingenii, quod in eo erat acerrimum maximeque impigrum, ad res gerenda acceSSisse quarum de summa utilitate nemo addubitare posset. Instituta censoris Appii non diu mansisse jam ex verbis Livii, quae retuli , apparet, Sed postea paene everS Sunt. Nam cum Appius, ut consul anno a. u. c. quadringentesimo 307quadragesimo septimo crearetur, Se censura abdicare coactus esset et Romae mansisset, quod senatus Qu. Fabio imperium prorogaverat, hunc reperimus insigni de causa multa
ex institutis Appii immutavisse. Narrat enim Livius β Cn. Flavium Cn. filium libertini, qui scriptum secisset, disertum et prudentem hominem, sedilem curulem actum Ρ. Sul- ποpici, Saverrione, T. Sempronio Sophone coss. civile jus me vulgasse Iastosque circa Jorum 4m albo proposuisse, ut quando lege agi posset, sciretur. addit scriptor abollas quasdam et eadem sere habent Valerius Maximus' et Aulus Gellius Hunc autem Flavium illud opus ut populo omni cita infimo cuique causam agenti utilissimum auctore
Huno semper ante oculos Appii versatum esse cum ex verbia apparet Livii IX, 84, 1 tum ersuasum scriptoribus est nostrae aetatis scis. V. g. Omms. R. F. I, P. 304, Lange R. A. I, p. 77 A 89 . Hae de re disseruit Mommsen R. lsr. II, 1, p. 324 exempla asserena temporia censoribus prorogati ad opera perficienda in 1 qum in magistratu suscepissent, quare credere o8Sumus Ap. Claudium pro potestate ea secisse, quae ei soli censori vehementissime exprobrant ave- toros CD. Willem Le sera. d. l. DP. Om. I, P. 185 cum . . p. 80 . I. Liv. IX, 2. ibid. 46. Hoc in praenomine geribendo errasse videtur criptor, nam et apud Plinium et apud Gellium VII, 9, quater et apud Ciceronem, uin iis quidem in epistola ad Atticum vortium Anci ex Anni saetum Eune utant ΜOmms. R. F. I, p. 7 n. 66, eisSen b. ad Liv. IX, 46, i Anni filius nominatur Flavius. II. 5, 2. VII, s.
28쪽
34 et adjutore Appio perfecisso testimoniis Pomponii et Pli
nii η constat. Quam rem omnibus maximi momenti fuisse Cicero ostendit , neque minus constat Flavi creato ummam nobiliorum ortam esse indignationem, quam describunt
Livius ' Valerius Maximus ' mellius ' quamobrem instituta Appii, ne tempore quidem lustri solito observates lactis Q. Fabio et P. Decio censoribus , tollere maturabant patres, quibus tam gratum fuit id negotium, ut illi cognomen Maximo darent '. Sin autem Flavius, uti volunt Momnisen 'quoque et eissent,orn scriba erat Ap. Claudii, priusquam ad aedilitaten illani perveniret, mihi re vera ita popularis secus suisse videtur, ut illa etiam de causa in odio Summo Psset non magis lintribus quam plebi, quae jus omne
assequi vellet. nihil tamen lumilioribus dribui pateretur.
De orig. jur. 7: Postea, cum Appius Proposuisset et ad sormam redegisso has actiones iLegia sive legitimii Gnaena Flaviusseritia ejus libertini filius, ubreptum librum populo tradidit et adeo gratum fuit id munus populo, ut tribunus plebi nerot, et senator, taedilia curulis. Hic liber, ni actiones continet, appellatur Ius civile
Flavianum. Frequentior autem usus anulorum non ante Cn. Flavium, Annii
filium deprehenditur. Hic nam tuo Publicatis diebus astis, quo populusa paucis principum quotidie petebat, tantam gratiam lebis adeptus est salioqui libertino patre gentius et ipse Appii Claudii Caeci scriba, cujus
hortatu exceperat eos dies, consultando assidue agaci ingenio, Promulgaverat suo ut sedilia curulis crearetur cum Q. Anicio risenestino, qui paucis ante annis hostis fuerat, praeteritis C. Poetelio et Domitio, quorum patres consules fuerant. Additum Flavio, ut simul et tribunus pl
QuONam nori minus ex his omnibus rebus quam ex loco
quodan Macrobii y acillime intelligimus Appium infimae
plebis Πρ.tia jura imminuere patrum conatum Sse, quam maximi sane mirabilis est narratio de cursu honorum in
sequente illius a Livio edita. Nam cum M. Valerio et Q. Aputrio coss. Q. et Cn. Ogulnii tribuni plebei rogationem
illam promulgavissent, ut quattuor pontifices quinque augures de plebe omnes allegerentur, legem dissuadens inducitur , Appius, cujus tamen dictum ne in respondendoquidem P. Decio Muri pro lege acerrime disserenti Claudioque superbiam et pertinaciam exprobranti scriptor refert. Hic quidem tradit Appium interregem anni R. U. C. quadringentesimi quinquagesimi quinti priorem comitia non habuisse Cicero autem narrat M M. Curium tribunum plebeio 'comitia contra leges habenti restitisse 'interregi , quam fabellam Livius adeo exornavit, ut ab eo diceretur Appius
studuisse se ipsum cum Fabio consulem seri '' anno a. u. c. quadringentesimo duodesexagesimo. His ex rebus colligi potest Appium jam ad partes patrum se summo studio ap-Sat. I, 5 priscis ergo temporibus antequam faηli a Cn. Flavio scriba invitis Patribus in omnium notitiam roderentur' o. X, T. X, II. Brut 14 55.
cum rimo vocata Q. Fabium consulem dio rent omnes enturiae, P. Claudius, consularia candidatus, vir acer et ambituosus, non sui magis honoris causa, tuam ut Patricii recuperarent duo consularia loca, cum ui tum totius nobilitati viritin incubuit, ut se cum Q. Fabio consulo dico roni. Fabius primo de se eadem sero quam Prioris anno dicondo abnuere circumstar sellam Omnis nobilitaη, orare, ut ex coeno Plebeio consulatum extraheret, maiestatemque pristinam cum honori tum patricii gontibus redderet. Fabius silentio facto media oratione studia hominum sodavit facturum enim a suisse dixit, ut duorum Patriciorum nomina reciperet, si alium quam se congulem fieri videret, nunc se suam rationem comitiis, cum contra lege futurum sit,
Pessimo exemplo non habiturum, ita L. Volaimnius de plebe cum Ap. Claudio est actus, prior item consulatu inter se comparati nobilitas objectare Fabi fugisso eum Ap. Claudium collegam eloquentia civilibusquo artibus haud dubio praestantem' X, 153.
29쪽
plicavisse, id quod alienissimum est homine, cui nemo Obilitatem it devitatem objicere voluit, cujus autem ultimum firmum et constantem Omnes collaudant, ad quam tollendam difficultatem variae exstant sententiae, de quibus pauco infra scribam. Consul anni quadringentesimi duodesexage-296 sim in Etruriam profectus cum duabus legionibus ibi haud feliciter rem gessit, sed opera collegae Volumnii, quem alii ipsum ex Samnio accivisse affirmant, negant alii fudit fugavit hostes et postquam Bellonae aedem vovit, victoriam egregiam a uscis atque Samnitibus reportavit Cum bellum ingravesceret, Appius ad senatum scripsit precatus, ut sibi subsidium mitteretur, et absens praetor creatus mansiti in castris, dum a Fabio, qui imperium consul anni insequentis acceperat, Romam dimissus est, ubi monuit, ne Etruria negligeretur, it dicitur contentionibus inter magistratus ortis interfuisse. donec contra Samnites missus ibi secunda fortuna usus cum L. Volumni pro consule hostes pervicit uuarum rerum gestarum Appii memoriam retinet elogium:
C. F. Caecus Censor. Os biA. dici interrex III. pr. II. aed cur. II. Q. tr. mil. III. Omplura. Oppida de Samnitibus cepit
sabinorum et tuscorum exercitum fudit pacem fieri cum tyrrho rege prohibuit incensura viam appiam. StraVit et aquam in urbem. adduxit. aedem bellonae
Instituto Appii rimagines in templis collocandi ortus esse mos traditur Plinios m. . XXXV, 3, 2, 'Suorum ver clFPeos in sacro
37 292 Cum igitur hoc testimonium nos certiores faciat secum Dict.
ter interregem bis r. sedilemque cur. q. ter trib. mil. fuisse, quibus temporibus hos consecutus sit honores neScimus. Dictaturam Appium Ommsen gessisse vult intra annos R. u. c. 465 - 468, Niebuli autem sibi persuasit η hunc ma 289-286gistratum Claudio mandatum esse post cladem Romanorum
a Samnitibus C. Ponti duce acceptam Q. Fabio Gurgite, AuD Junio Bruto COSS.
Quod vidimus Appium per tot annos in re publica administranda versutum plebi infimae humilioribusque civibus savisse, jura tamen patrum Livi maxime auctore acerrime desensisSe, mirum quantum sibi ipsa nutura repugnat ejus. Facies ergo quasi duplex et diversu in Appio ostenditur, quare Sententia quoque Omsen inclinare videtur ad putandunt, hie testimonia de superbia Appii et effrenata violentia prolatu lane esse indigna quibus credatur L Cupiditatem quandam scriptorum Claudio vituperandi eorumque fastidium, arrogantium, odium in lebem proferendi non Olum in Ciaeci rerum monumentis adhibitum invenimus sed prae8tuntiSSimus quisque genti truditur crudelis insolens re
vel publico vel privatini dicaris rimu instituit ut reperio Ap. Claudius, qui consul cum Servilii sui anti Urbis CCLIX. Posuit uni in in Bellonae
i d majore suos lacuitqu in xcelso spectari ae titulo honorum legi. Decora res, uti lue i liburorum turba parvulis imaginibus ceu nidum ali luem ubolis ariter Stundat, iustio clyPuo nemo non gaudens favonSiluo SDicit , Iuthu iluidem Verbi falso Proditum eas memoriae
Parum crodibilo osne ea aetate contentione fuisse de altero consul e plebe ligondo intor tribunos et Appium sanum Virum, deo permutata ejus uentontia, ut o ad inimicos acerrimo patres et Q. Fabium Rullianum illum Maximum applicaret, quorum commodi et potentiae sempor rostitiημοι, demonestravit hic doctissimus rerum tomanarum auctor o putat abolla istan Cic. Brut. 1, 55 Liv. X, 15 Secum BorO-xime conjunctas, quibu memoriam rerum ejusmodi comprehensa sit,
30쪽
38rum uimanarum et divinarum contemptor suisse, suod iam in decemviro judicando ostendere scriptoribus propositum progenie illius toti additur fluam sumam tamen conferenti factis hominum si Dpissime egregiis et civitati vel utilissimis apparet ejusmodi maledicta uni injiistissima tum dubia et controversu a Scriptoribus emunare, qui aut non recte intellexerunt, quid sibi voluissent Claudii, et hos summa cum iniquitate et opinionibus vanis judicant aut infesti in unum vel alterum gentilem odio adducti sunt, ut viti Omnium adaugerent, meritus iudes imminuerent. Constare igitur mihi quidem videtur tantum affuisse ut Chiudii plebem vexare vellent, ut contra in iis liber quidam animus, quem infra tractare et declarare conabor, re vera Sset. Omnium tamen studiosissinius fere libertatis iocus suit, cujus lacultas reipublicae cum prudentia et providentia temperandae quam maxime est admiranda, neque igitur dubium est, quin in illo vir summum fuerit ingenium, quod non magis in magistratibus gerendis quam aliis rebus Ostendit. Ita eloquentissimus fuisse traditur apud Livium' qua sa- cultate clarissima de causa usus est tum, cum Pyrrhi regis pacis condiciones Romanis ferentis legato Cineae in senatu vehementer restitit, qua de re abundant testimonia auctorum.
Nam cum hic post proelium apud Heracleam . Valerio Laevino, i Coruncanio coss. iactum ' a rege missus esset ratum, ut liceret in urbem venienti coram loqui de pace constituenda , nec plane recu8avisse viderentur putres,
quin Pyrrho morem gererent , se serri Ap. Claudius jussit in curiam, ubi gravis jam annis et diumeris filiorum innixus haec fere dixisse dicitur ontea quod omisisset lumina se
X, 19 et 22. CD. Mommsen . G. I, p. 397, Ilin B. G. I, . 434. Liv. p. l. XIII. ibid. Cic. Brut 14. 45. De son. AE, o Plut An seni sit ger. resp. I. Plut Pyrrhus 18 App. amn. 10, 2.39comperiret consilia illa turpissima. Gloriatos eos futurum
fuisse, ut Alexander, si semel cum Romanis conflixisset in acie, non invictus ferretur, tunc convenam quendam et latronem metuentes Ostendere, ipsos se in eis verbis faciendis magnifice solum actasse. Ne existimarent, Romanis, si cum copiis talia cessisset Pyrrhus, non relictos SSehostes, quos ipsi ignavia et facilitate cum quolibet de pace agendi ad arma excitarent' Quibus dictis commoti patres
regi renuntiarunt, Se cum eo non acturos SSe, antequam
exercitum abduxisset ex Italia . Orationem illam suae aetatis memoria retentam esse ait Cicero , et exemplum illud summae constantiae laudant Florus ε quoque et Zonaras neque quidquam magis egregie factum facile inveniri posset quam fortitudo ea senis, qui in senatu trepido et pacem cum Pyrrho facturo solus pro patria et virtute Romanali,qui ausus dicendo effecit, ut societas dirimeretur et summo in periculo firma et obstinata respublica staret. Neque tamen eloquentia sola praestitit Appius, sed etiam juris prudentia et poetica quadam acultate praeditus erat. Illam Pomponius '' latius perscribit, hunc Cicero commemorat
sibi iideri dicens Appii Caeci Pythagoreum carmen, quod
Plut Pyrrhus 19 App. amn. 10, 2. Cfr. OmmSe R. G. I, p. 399 Iline R. G. I, P. 440 sq. Val. ax. VIII, 13, 5 Suet Tib. 2 Cic. r. Cael. 14 34, o Sen. 6, 16, ubi versu hos ad hanc rem spectantes esser Ennii: Quo vobis mentes, recta quae stare solebant Antehac dementes esse flexero viai Τ' Ab Ovidio Appius collaudatur lepidissime Fast. VI, 20 sq.: Appius ου auctor, Pyrrho qui pace negata Multum animo vidit, lumita captu erRt. 3 o son ibid. Cis. Brut. 16 62. - Ι. 18 20. VIII, 4. Do orig. juri I, 3T: Post hunc ejusdem generis Appius Claudius maximam sciontiam habui . . . uno etiam actiones criPRisS traditum St, Primum de usurpationibus, qui liber non exουtat. y Tusc. IV, 2.