장음표시 사용
271쪽
Conj ec t. XIX. ἡper erimina lanetis: Tisiphone parulo diemμ in utroque libro invenitur:
O Tisiphone . Itaque omnes Lactantii sententia haece: h Sensus hic est: Hecate et Mercurius pias animas ducant, nocentes Tisiphonoμjure acquiescere sibi videntur. Quid ergo satisne placet haec oratio: ἰtu, Persei, Elysios et virga Arcas agatμ3 Atqui oportuerat aut hoc poni: tu, Persei, Elysios Virgaque potenti, Areas, agas' aut quod aliquanto aptius dicitur: Elysios tu, Persei, ex ei virgaque potenti Arcas agat. μ Neque hoc solum est offensioni; nam quis est, quin vel leviter monitus videat vocem pios non inutilit dr modo, sed inepto additam esset Neque enim Elysii. diei possunt nisi qui sint pii Benit. Hor. Carm. III 4, 6 p. 151. Claudian. R. Pros. II. 285: Elysium Cultoresque pios φ . Elysios autem intelligi non campos, ut apud Lucanum VI. 698: Styx et quos nulla meretnr Thessalis Elysios Sehol. 699 p. 492: o Elysii campi, quos nulla malefica videtμ cI. Burm. Anth. Lat. IV. 26 p. 24. Claudian. Pr. Cons. Stil. II. 378: Elysii lueos irrumpere eampi' et Martialem IX. 51, 5: Tu colis Elysios nemorisque habitator amoeni Esse tuo primum nune sine fratre cupis', sed id quod incompertum habet Hota annus Progr. Crucenae.1867 p. 37 sq. not.. 91ὶ ipsos eos, qui Elysias sedes habitent, declarat ipse Statius VIII. Ib: isIlluin et securi circumspexere fragorem Ely sit et si quos procul inferiore harathro Altera nox - gravat et Vetus Schol insta p. 791: secultores beatarum sedium Lactantiusque: Elysii ergo pro his - qui in Elysio habitunt es. Duebit. VII. 775 p. 319
et Schol. Lucan. l. d. 698: Magne enim inter nocentes umbras recipiuntur, non inter Elysios. Quare si locum aliquem voci pios concedendum putes, hoe defendendum est: ipsius nominis Elysios explicandi gratia eam adscriptam sui8se ub eo, qui planius sciri Vellet, quid contrarium esset proximis verbis: per crimina sunctis 3 cf. Claudian. R. Pros. II. 302: tu damnatura no contes, Tu requiem latura piis. Et his quidem argumentis laetus pro certo exploratoque habeo idem, quod Virgilium Aen. VI. 749: Lethaeum ad fluvium deus evocat agmine magno , simili oratione usum prodidis E Statium:
Elysios, Persea, cie. Ut v. 93: inter medios patriae e tot agmina gentis - Tydeus et apud Valerium Flaccum Ι. 751: jam te in lucos pia turba silentum Secretisque ciet volitans pater Aeolus antris. 754: regemque Dagor per moenia differt Mille ciere manus. II. 304: jam te ciet altus ab Alba dupiter. III. 63: Bellona - Adstitit - ciere virum Virg. Aen. VI. 165 cf. Heins. Claudian. Rus. I. 154 p. 43. De vitii autem, quod jam sublatum est, origine et progressu sie habeto: quum duarum 87llubstrum, quae nec litterarum formis inultum distarent et loco proximae essent: a et ci Quintil. Decl. IX. I 6 p. 204 civicam gloriam. Witt. Leid. pr. a vitam. Ovid. F t. ΙΙ. 272 citis. Maz. adis; nam plura exponentur Emend. Prop. IV. 2 , altera stilo prae- Duiliam by--
272쪽
terita esset, ut primmn Persea e , deinde ut in Frising. et Monae.)Persee existeret, numerorum damnum reparatum esse illata ea voco, quae et nomini Elysios superscripta extaret nec ipsa omnino dissimilis esset eic: pie; quid enim ut praeteream Anth. Lat. III. 8b, 7 Bellum saepe parit. Petav. Τhus n. VOss. nP. Burm. p. 490 ciet. Claudian. Eiit r. I. 22: quod cuinque Parant. Vatie. teri. Isingr. canunt frequentius et permutatione litterarum e et O, quam paucis perstrinximus Ednot. Eelog. 82 p. 138, nunc commonstremus quatuor Iocis Silv. IV.
4, 85 lues: tuos Conjeet. V. . I. 3, 42 de quo loco paulo inserius dicetur pingues: nigros. Theb. IX. 745 Conjeet. III. p. 167 Coroebus: Ce rebus. IV. 688 Nemees. Monne. Nemo Os. add. Martiat. IX. 43, 13 Molorchi. Wolseuli. Mole robi. Amininn. Marc. XVI. I 2, 24 belli totius incent r. Ms. boni. XXII. 10, 2 ut obtinuimus Epist. Crit. ad Theod. Bergk. p. 233 enim: olim, et illa levitate, cujus satis est haec exempla assorre IV. 546: animas alias avertero gressus Lucte quater sparsas. Frising. MOnae. alius animas. Lacte quater sparso et Martiat. I. III, 12: Ortities ut cito perlegas poetas. Wolscnh. citos - poetas 3 Jam vero a Lactantio hoc ipsum, quod eruimus, Iectum suisse inde colligitur, quod et ullo vocabulo piorum defunctus est et non solum dueendi verbum: Hecate . et Mercurius pias animas ducant , sed etiam evocandi verbum posuit: seut animas piorum evocent - dicunt animas e voeare et Perseum Hecaten nominavit, non Perseidem. Namque illa verba: se Quare autem persecate est ratio a Lindent, rogio sic eorreeta: per se clara est ratio , a Barthio: Persea Hecate nota est ratio , hoe autem modo prodita in codiee A: per se cateratio corr. chaterstilo) est. B: per se ecate ratio in promptu est reconcinnare in hane sententiam: Quare autem Pet sea Hecate, altercatio est ; proxima autem: quidam Persei quamquam nunc quidem in loco non suo posita atque adeo illis partibus. quibus de Mercurio quaeritur, inserta) incrementi uberioris, quod suppeditat uterque Monaeensis: quidem Persei manes graecorum manes dicit Corvilius , adcessione insigniter novata licet sic proferre: quidam: Persen manus; Argivorum manes dicit poetat. Unde intelligitur quosdam Olim sic statuisse, ut quem lare ad modum Cadmi subolem sontium v. 484), ita Perseam manum vid. Sin. VIII. 3 p. 179ὶ Elysii agminis ducem putarent his a Statio narratam esse: due separe coetu Elysios, Persea manus. Quamquam alius fortasse dicet haec potius suisse scripta antiquitus: duc sop. are coetu Elysias, Per Kea, manus. Utrumcunque probaveris, illud constabit a quibusdam vocem pios non fuisse inventam. MOdebitus ae melius, quam eum omnes tum Barthius, de Lactantio sentio Thebaidis loeum VII. 285: Vos etiam nostris Heliconia turba venitis , Addere rebus opem tuque, o Permese, canoris Et felix, Olmie, vadis armatis alumnos Bellorum resides
273쪽
Conjec t. XIX. his interpretatis: Per Helicona intelligi voInit poetas etiam ad auxilia ἐvenisse et commemorat fluvios Musis dicatos Heliconium, Permessum, . iOlmium. Vocem poeta enim, quae eadem in Frisingensi libro voci ialumnos superseripta legitur, liquat vitio natam esse. Sollicet in- doctiores grammatici susceperunt laveruntque eam speciem, in quam ea idescribendi levitate, quam alio loeo docebimus saepe Lactantio nocuisse, detortum facile agnoscimus nomen ob ipso olim Lactantio positum:
ἡper Heliconios Sehesti. eliconas es. Electi. Lact. I. 32 p. 20ὶ intelligi vult Sehest l. Thespiadas etiam ad auxilia es. Woph. Justin. II. 12, 1 p. 37) Thebanorum convenisse Schesti. μ; quantum enim interest inter vult poetas et vult es piatas cs. Voss. Riee. Plin. N. H. XXXVI. 5, 4 p. 306. Voss. Rice : te spiades. Wesset. Anton. It. p. 326)3 Thespienses autem Thespiadas, ut Plataearum civem II λαταε o v Μein. Conjeet. Anth. Gr. p. 238, dictos fuisse docet Antipater Sidonius Anth. Plan. IV. 167, 3 p. 676 Τὸυ δ' ἐυὶ Θεσπιάδακ7λυκυ, 'Iμερου, cui tantum tribuo, ut apud Stephanum Byzantium p. 310, 18 ὁ πολ hc Θεσπte set καὶ Θεσπiὰς 0eeraακho και Θεσπὶς
litterarum αο, quae superscribi coeptae essent, damno facto abolevisse arbitror Θεα niti δης. Nec ipsum Statium omitto III. 14. II. 629: Vos quoque, Thespiadae, cur infitiatus honora Areuerim sama Τμ Ut idem Lactantius dixerit atque Vetus Seholiasta p. 697 sq.: Heliconia lturba accolae montis Heliconis; acclamatio sacrorum locorum ob habitationem Musarum.μ Ae fidem manifestam lacit Avieni Ioens, quem nemo adhuc Statii versui explicando adhibuit, Arat. Phaen. 501: Hippocrene - Helicone cadens sese sitientibus herbis Inserit, Ascraeas donee vaga gurgite valles Vivificet. Rigat hae mimas et en Thespia pubes Semper et in latices inhiat gens sontis alumni φ alumna es. Savar. Sidon. Apollin. XXIII. 240 p. 189 . Postremo non est praetereundum, ad quod inserendum vocabulum hie ipsa Helleonis mentio grammaticos videatur invitasse atqua allectasse cf. Theb. VIII. 549, idem in aliis locis per majorem quandam librariorum temeritatem provenisse, ut apud Ovidium Trist. V. 14, 32: Si qua tamen pretii sibi merces ipsa petiti ' in Berol. ipsa poeta, apud Properuum II. 25, 24 Eurypylida in omnibus libris duro poeta vid. Anal. Prop. I. p. 6 , apud Plinium N. H. VII. 12, 10 p. 17: Neaei nobilis pyetae Byzantiiμ in codice Dalec. poetae, apud Orosium VI. 15 Pythiel oraculi in eodd. Corti Lucan. V. 69 p. 573 poetiei, quod contra
laetum est in Virg. Sehol. Veron. p. 307, 7: Helvium Cinnum p ntanti Bem. Poetam es. Valg. p. XI. sq. Denique Ammiano Marc. XV.2, 1: .post miserandam deleti Caesaris eladem Flor. Vat. petiserandam. Reg. desiderandam, quod memoriam affert Anth. Lat. III. 169, 2 dissere. Salm. Leid. desidere, Fauchet. pesti seram.
Rom. petis errandam. Gron. exsecrandam. Vales. horrendam.
Langen. Emendd. Ammian. p. 5 nt permagno ita inauspicato incepto: permiserandam reddendum hoc videtur: post poetis disserendam - cladem , ut apud Lampridium est Alex. Sev. 30: Adriani
274쪽
disserit vitam Barth. Claudian. Stil. IV. 455 p. 339. Woph. Septim. B. Troj. I. 3 p. 3. Oud. Apul. Met. VII. p. 451. Buenem. Lactant. I. 1, 10 p. 6. Ut Ammiano cs. NI v. 11,25 illa clades visa
sit merito roserri inter πραru,6ουμ ευα Diod. XIV. p. G59, 43: εἰς ἀπομέμηαα παλαtuc tra υM και - τῆς περi τι ἡ 'Ετεοκλέα καὶ Πολυυetari, et ΓλμM. Quintil. Decl. IX. 18 p. 207: compositis quoque sabulis ulteriores inimicitiae. Joseph. Ise. VI. 761: nox - tragicis ululanda cothurnis. Bosseh. Apul. Apol. p. 426. Matth. Jo. Chrysost. Hom. I. p. 21 not. bb. Peorth. Xen. Ephes. p. 257, qui quidem de Virgilii verbis IV. 471 sescenis agitatus Orestes multa commentatus p. 269 sq. praeteriit Philostrati exemplum comparatione longo dignissimum Vit. Apoll. III. 25, 116 p. 54, 18: του Ταυταλου- υτι et si v Tot ητῶ v ἐλα ve σθα t et quae omisso Ausonio Epigr.
74, 4 adjecit Lobeckius Aglaoph. p. 569 not. m. cs. Wytt. Pluti S. N. V. p. 35. Niceph. Greg. XIV. 7 p. 718, 19: ot ει τοῖς οραμασtv '0ρέσetat και II λαοcit. Pachym. de Mich. Pal. III. p. 189, 9. Nee de illo Laet sint ii loco quisquam adhue quaesivit aut eXpedivit, qui legitur Ιv. 811 in hunc modum: In curribus.ὶ Pro eum curribus impliciti, ut biberent. Quem locum insigni librariorum
saei nore depravatum multisque damnis carptum gingula verba Rrguunt; nam nee impliciti recto dicuntur boves et equi, qui ad currus juncti sunt, nut verba cum eurribus et impliciti satis inter se congruunt nee voci pro sic, ut videmus, positae perspicua constat ratio. Nec turbatarum rerum non est argumento libri Α, in quo extat: pro cumennus implieiti diversitas. De qua re existimaturo illud praesulciendum atque praemuniendum est, ut ipsius Statii sententia dilueeat et pateat. Quem his: Denata suis in curribus intrant Armenili et pleni dominis armisque seruntur Quadrupedes primum de jumentis planstra trahentibus, deindo de bellatoribus equis commemorasso vidit Barthius. Quid vero 3 plaeetne illa orationis aut redundantia aut insolentia 3 Quasi non liqueat, quae in curribus
sint armenta, ea frenata esse, commodius autem dici eum curribus intrare, quam in curribus. Quae autem harum vocum inertiar eum
curri bina intrant praesertim cum illis comparatarum: pleni dominis armisque seruntur Quadrupedes quas voces si quis probat, non sanel Meuigo cur non idem sumat defendatque, id quod longo absurdissimum est: jumenta, quae frenata intrarent, regentium imperiis paruisse, contra bellatores equos se proripuisse vel invitis dominis 3 Quid plura emergit jam id, quod nemo adhuc assequutus est, hane a Sinuo expromptam esse sententiam: jumenta quamvis frenata tamen suopte ipsorum impetu aquas intrasse , festinantia nec exspectantia, donec frena ori eximerentur aut currus a ligarentur Vet. Schol. 8 II p. I 296. cs. Coripp. Jo. VI. 340: non frena retardant Cormpedes :
275쪽
Conjec t. XIX. laenata suis incursibus intrant. Ut Lucan. IV. 763: nee profuit ulli Cornipedis rupisse moras: neque enim impetus illis Incursusque suit. Oud. Frontin. IV. 1, 8 p. 4 II et Hirt. B. Gall. VIII. 18, 4 p. 471 et Veget. III. 6 p. 32sMisc. Obss. VIII. Burm. Ovid. Meti VIII. 340 p. 582 et Quintil. Deel. XIII. 19 p. 294. Drah. Liv. II. 14, 6 p. 124 cI. Arnig. Anrol. Viet. Epit. 1, 13 p. 452. Buenem. Lael. Inst. II. 15, 6 p. 267. add.
Claudian. Pr. Cons. Stil. I. 216: Omito quod Oeeanum sontesque interjae et Istri, Unius iucursu tremuit.' Lucan. VII. 700: turbatos in- eursu Sanguinis nmueS. IV. 409 belli. VI. 269 Martis. Sehol. X. 444 p. 797: incursus irruptiones. Ennod. Opnsc. X. P. 262. C.: Contra procellas vel omneS incursus -. dimicare. Stat. Τliob. VII. 113: bonus omnia eredi Auctor pavor) et horrifieis lymphare incursibus urbes. Ovid. Met. IX. 152: Incursus animus varios habet es. Guillerm. Apul. IV. 254: hiberni frigoris incursu. Gualth. Alex. II. 71: refluis undarum incursibus. ). Quibus ita deliberniis eo profecimus, ut pro comperto asseramus apud Lactantium vocabulum impliciti mala ejus arte, qui verba v. 814 subjecta recordaretur si implicitos fluvio - reges , eonflatum esse ex duobus his: impetu inciti, litteras cum autem illo vitio assectas, quod in Sini de p. 222 uberius tractatum adnot. Eclog. v. 46 p. 74 attigimus, ea explendas esse Reeessione, quae nota comprehendi solita intercidisse videatur: t 'unt: traunt id est trahunt vid. Conjeci. IV.), denique totum locum sie reconcinnandum esse: hine ursibus) Proprio trahunt
currus impetu inciti incito , ut biberent. Quibus similia habet Glossa Ms. Barth. V. 812 p. 1278: serunt uo A flumino vel proprio impetu
in numen' cs. Axt. Spurinn. p. 80 sq. Incitum autem sive bovem sive impetum recte dici intelligitur ex iis, quae in medium attulerunt Rigaltius Minue. Fel. 8 p. 78 et Heinsius Sil. XVI. 485 P. 827. Apul. de Mund. p. 309: vi ad pernicitatem incita. Gloss. Barth. Theb. IX. 149: incita, velox. ' Postremo quo omnis ambigendi causa tollatur, et in Statii aliquot libris esse in cursibus testantur Lindenbrogius ueckiusque qui non perspexerunt v. 829 incepta fieri oportere incoepta cf. VII. 737. Conjeci. III., quod jam video dubitanter prγpositum esse a Duebnero p. 30b et vero in Frisingensi et Monsteensi inveni ipsum illud incursibus. CL X. 500 Frising. discurribus. corr. discursibuς; num alia pervagatissimi hujus erroris exempla alius proserentur; nunc licet adjicere Statii verba VIII. 403: nulli sine praeside currus' sic transeripta esse in Paneg. Bereng. II. 143: nullus sine praeside Vector. μEx his commonefio do Mortis incursu, qui deseribitur Thob. VIII. 378: Mors fruitur coelo bellatoremque volando Campum' operit nigroque viros invitat hiatu Nil vulgare legens, sed quae dignissima vita
Funera praecipuos annis animisque cruento Ungue notiat.
276쪽
Quem Iocum insigniter corruptum esse ab Wahesieldo, qui in Eur. Ale. 855 collato versu III. 416: nigroque polos involvit amictu' jussithoe eorrigi: investit amictu', quis est quin pro certo putet ab Barthio p. 873 hoc edoctus: omnes moliores libri damnant merito hanc spuriam scripturam legitimamque restituunt hiatu μ 3 Cujus ejusdem rei argumento est, quod Schestuariensis liber vocem amictu tenet super- .seriptam nimirum nb eo, qui glossemata stilo signavit. Nec vero minus liquet praesertim comparatione facta Achiil. I. 79: Invitat currudietisque ita muleet amicis*ὶ nullo paeto stari posse, quo satis certo sibi stare omnes videntur, ipsius Barthii judicio: ἡquod invitari pallantur se a morte in hiatus ejus, ad amentiam hominum pertinet μQuid igitur Τ Wakefioldine sententiam judicabimur meliorem sie secisse, si sero idem hie diei statuerimus atque a Claudiano R. Pros. III. 8T:
nox oeulorum insecerat ignes - non cessura pruinis Membra colorantur picei caligine regni laetique et quaestione adnot. Eclog. 2P. 12 et Conjeci. XVI. instituta et codicum hac diversitate: Virg. Georg. 389 in suscat vellera. Menae. in si ei et es Lucan. Iv. 06Guel f. 3: coeli fiscator Eoi et Plaut. Cist. I. 1, 21 Dae. Fest. p. bM in lucabat: insu scabat. Ovid. Trist. II. 486. Lucan. X. 137. Claudian. R. Pros. II. 96: fucantur: sus cantur. Heins. Pr. Cons. Stil. II. 13b p. 386 hanc scribendi rationem edixerimus: nigroque viros in susent hiatu Reete enim in hae sententia poni h i a t u m doeet ipse Statius Theb. VI. 873: non integer ille Flatibus alternis aegroque esse tus hiatu et I. 352 Sidon. Ap. II. 48ὶ: siceo quos asper hi R tu Persolidat Boreas. Vet. Sehol. p. 120: flatu aspero eongelat es. Claudian. Rus. I. 63: Jam statu violare diem . Barth. Silv. II. I, 215 p. I97). qui loci non cogniti secerunt, ut Waheseidus id conjectaret, quod esset vel his deterius: inso stat, incestat ses. Claudian. Mall. Theod. 267. R. Pros. II. 217ὶ, invadit Cori. Luc. I. 241 p. 74. Sil. IX. 144: Invadit nati tremebundis colla lacertis. II. 680: fiammas invadit hiatu γ. Sed haec et talia moliri Supervacuum est. Nam verum eruendi copiam facit ipsum illud, quod in Monacensi reperit mutat, quod corrector hoc modo perpoliendum putavit: transmutat. Quis enim neget sublato jam vitio et eo, de quo Conjeci. VII. copiosius disseruimus, et illo, quod infra in disceptando versu Silv. IV. 8, 6 patefaciemus sviros invitat: viris sin mittit in , perplexum locum plane et perspicue eXpediri nigroque viris se immittit hiatu Nil vulgare legens rQuod quidem seeretum et extra vulgarem usum positum ost ne Statio dignissimum. Documento est Theb. X. 673: dea - magna cunctantis pectora dextra Permulsit taei te seseque in corde reliquit et quem Barthius p. 1231 omisit, Ovid. Me t. VIII. 819: Fames - solutum geminis amplocutur alis Seque viro inspirat es. Barth. Theb. IV.ὶM P. 967 . Quod pro explorato attuli, sesellit etiam scriptorem Paneg. Bereng ΙΙ. 132 cs. Sint . v. 385 : Mors - Campum operit nigroque
277쪽
viros invitat hiatu Arma ciens aboletque domos, connubia, natos Qui idem v. 215: Saevior et miseris instat re Rior Etruscis Hesperiae timidumque vocat Widona per agmen Nil vulgare Iegens, sed quae
dignissima vita Funera, praecipuos annis animisque emento Fert gladio' , alteram rem, quam Statius v. 381 prodidit, sic immutavi L corrupitque, ut nec ad illam sumam necommod te scriberet, quum sequutus est Euripides Alc. 74: κατάρς Dμαt et quos nominarunt Us-werus Petron 168 p. 653 Barthio Silv. II. I, 147 p. 186 laudatus, Cerda Virg. Aen. IV. 698 p. 486. Monkius Eur. l. d. p. 19 sq. add. Mythogr. III. 9, II p. 220, 6: ni, i - Proserpina nomen hominis in
poste apud inferos notasset vel crinem de capito abscidisset mori quis non posse dieebatur , et ab eorum exemplo discederet, qui Mortem et Parcas morituris manum injicientes secerunt. In qua re
explieanda tam leviter versati sunt Cerda Virg. Aen. X. 419 P. 473. A atque Ursinus Virg. Ill. p. 481, interpretes Tib. I. 3, 4 P. 62 Diss. Gronovius Sen. Hipp. 467 p. 249. MarkIandus Silv. III. I, 135 p. 219. Cortius Luean. III. 242 p. 349 cI. Oud. Apul. Mel. VI. p. 442, ut ne
Hesiodi quidem testimonium interponerent longe omnium gravissimum Seut. Here. 251: πασαt αγ' leno Aiμία μήλαυ rit etv Κηρας . ι, sit T=α, v lsay.ΣTotξv Keila evou Timo tet υεο stoezου, μευ αυτ ν Βαλλ' cs. 263. 266 idemque illustrissimum et maxime insigne ad aperiendam sententiam Statii Silv. II. 6, 78: Rhamnusia --jucenti Injecit nexus carpsitque immitis adunca ora verendam aitu et I, 137: Subitas inimica levavit Parea manus. Quo, diva, seros gravis exseris ungues Theb. I. d. : Funera - cruento Ungue nota quos locos seu Marhlando heue restitutos crepare ne
nune quidem Queekius I. P. XIV. II. P. XIII. desiit; restituerant autem illum Μeursius Arnob. II. 2 atque Barthius p. 18b, hune de optimi libri auctoritate, ut diximus adnot. Eclog. v. 46 p. 74, idem Barthius p. 874 addita ejusdem libri glossa hac: hsanguinis nota,
qua extremum digitum tinxerat.' Quae quidem e videtur spectare, quod qui hincruenta ae per hoc naturali, morte Bua' inchol. Juvenal. X. 113 p. 393) vitam finivissent, sicca morte deseeudere dicebantur, υτρος Μέκυς autem cadaver sanguine laedatum Valch. Euri Phoen. 1448 p. 486). Ceterum contra atque in Statii carminibus factum est apud Sedulium I. 56: depellis ab angue Venenum. Cunt. ungue. Quod superest: illa Monacensis libri discrepantia cernitur cum in aliis Ioeis, ut Claudian. Eutr. II. 329: ventrem invitant pretio. Med. quart. mutant et quos attulit Burmannus Phaedr. I. 31, 4 p. 103
et Eleg. Nuc. 117 p. 839, tum in Silv. I. 3, 42, si credis Gronovio et Marklando aliisque, quos paulo inserius nominabimus, verba haec:
nigros imitantia murmura Somnos arbitratis sic immutanda esse: invitant , quum in Helid et Vindob. hoc exstet: mutetulia. Quod quidem nullius negotii est es. Cal-Purn. Ecl. I. 79 mittat. Dor v. mutat. Burui. Claudian. R. Pros
278쪽
Ι. 62 p. 546. Drah. Liv. VII. 39, 10 p. 332ὶ sic perpolire, ut
existat boormittentia murmura SomnnS.
Ut autem apertissima res tot doctorum aciem sugeret, laetum est insolentia verbi mittendi. Quod in eadem sententia positum invenio in Anth. Lat. III. 61, 7: Et non sollicitos missura papavera SOm- nos et a Silio V. 354: somnum laeto misisse chelydro Anteibat Puri tOS' , quos locos componere sugit Heinsium Sil. III. 302 p. Ibi et Uernsdorsum P. L. M. VI p. 200. Quamquam alii recordati Theb. IV. 43I: dulcesque altissima somnos Lux movet fortasse praeserenthoer motantia os Ηeins. Ovid. Met. XIII. 937 p. 926. Burm. Virg. Aen. III. 415 p. 408. Nec majoris molimiuis est tollere alierum, quo Hus Versus sententia laborat, vitium. Nam neque quod a Gronovio et Heinsio inventum eommendavit Bumannus Anth. Lat. III. 26, I p. 47b: pigros invitant murmura somnos neque, quod audacius arcessivit Marklandus: teneros invitant murmura earmina somuos , tam aptum Verumque puto esse, quam quod ego restitui volo:
pingues mittentia murmura somnos
repetitum ex Ovidii aliorumque iis locis, quos explanarunt Heinsius Ovid. Her. XII. 170 p. 169 et Burmannus Lucan. X. 354 p. 721. De origine autem vitii comparare commodum est eum ea, quae Conjeci. XI. exprompsiaeus, tum Claudiani locum Idvll. VI. 65: Hinc pingues repetunt sessi sudore lacunas. Vati. Pal. Barthol pigras cl. Lucan. l. d. Guel . I p igues. Avien. D. O. 58 I usu. cod. Λ. Venet. risu, alia, quae adnot. Εelog. v. 46 contulimus. Statius igitur suo jure recuperavit mittendi verbum. At in Virgilii Aen. XII. 629: nos Faeva manu mittamus su nera Teucris quid Poerlhampio p. 441 scribendum fuerit, non dubie indieat Thebaidis locus IX. 566, quem strictim attigit Heinsius Claudian. Rus I. 222 p. 49: mutua Grajis Sidoniisquo simul nee te a vulnera Mavors' ; neque enim quidquam illa verborum mittendi et nectendi permutatione frequentius acei disse comprobavimus Sin. III. p. 59 sq. 22 I. add. Claudian. Prob. 79: sub juga serrea nectit. Isingr. mittit. Eademque ope subveniendum est Corippo Jo. Ι. 487: sin proelia mecum Μittere posse putas et VII. 225: Castra movere placet, non tristia mittere bella', de quo egregie fallitur Maggucchellius 3 p. 225: semittere hie est pro eo m- ugdoni Corippi verba VII. IIT: si fas civili hus armis Jusque datum est eu sum, propera , de quibus hoc pronuntiatum est judicio a Mnethuceheuio: osortasse ensu ui est per syncopen Pro ensium, nisi mavis legere ex Lensum pro est onsum ', liquet expressa esse
ad exemplum Lucani I. 2 Cort. p. 2 sq. Burm. Eleg. ad Liv. 54p 8 . ndd. Savar. Sidon. Apollin. Ep. II. 13 P. 168. Burm. Petron. I 08 p. 642 , hae autem rationa emaculanda: issi fas civilibus armis . l Silue dntum est. en soni propera . ut Sil. XII. 393: media inter- 18
279쪽
Conjae t. XIX. mittere quod ipsum extat V. 243: externis committere proelia torris ' et VI. 300. VII. 228: committere pugnam Vicinis lieret serventi eae do Latinis , quoeum dissori id, quod legitur v. 241: Gentibus una salus celerem committero Pugnamin; namque aliud monstrabant vel contraria illa: Maximian. Eleg. V. 2: missus Tranquillum cunetis nectere pacis opus. Val. Flacc. III. 503 foedera nee te et Boeth. Cons. Phil. I. Metr. V. 43 p. G39. Λ: Quisquis rerum foedera noctis. Stat . Silv. Praef. V. t propiorem nexum n micitiae tune cuperem. Ennod. Epist. Ι. 9 P. 24. Cr inter novos concordiae nexus. Guillerna. Apul. V. 272: magnus amoris - nexus eonjunxerat illos ). Heius. Claudian. Pr. Cons. Stil. II. 156 p. 38 T. Sin. l. d. 'p. 60 not. 11. Quod modo repudiavimus verbum sus eandi, id sequuti aliquid jam dicamus in quibus locorum generibus inveniatur. Theb. VI. b76: Primusque cutem suscatur olivo. Hoins. Ovid. Art. Am Ι. bia P. b78. Calpurn. Deel. II. p. 796: hoc ipsum, quod ita insus est tam cutem livor in secit, dies longa extenuat: nivea plerumque membra sole sus cantur. Sil. XI. 270: fuscabat et Hesperus umbra Paulatim infusa properantem ad littora currum. Gualth. Alex. III. bl 2: tenebris fuscare diem. μ) Weitet. Val. Flace. I. 396 P. 84. corr. Luc. IV. 6s p. 438 cs. Apul. de Mund. p. 362: ολυαπου - quem ab omni suscitate ac perturbatione vident liberum. Quibus subjungo Symmachum Ep. I. 3 P. 17 Par. : heavimus, ne sobriam solitudinem nostram sodalitas plebeja sus paret' quom locum primus emaculasse falso sibi videtur Marklandus Silv. III. 4, 65 p. 289 . Calpurn. Deel. XXIV. p. 82I: dum non per manum vilem jus pietatis infuse ei. Justin. XII. 5, 5r ne victoriae gloria saevitiae macula infuscaretur. Gualth. Alex. II. 511: obscurent - prueconia regum Quorundam maculae. III. 243: denigrare valeret Crimine candentem titulos infamia sumam . II, 7: ne gloriosam militiam seditionibus in lugea rent. Sidon. Apollin. VII. 506t quem suscat id unum, Quod te Itoma capit. Ennod. Carm. II. 15 p. 338. L: Candida ne meritis suscentur stamina nostris. Epist. IV. 3 p. 71. B: ut quod pr0priae conservationis nuba sus cavi, splendida conscientiae serenitate detergent. Pstent. Pan. 3, 4: hanc gaudiorum praesentium lueem tristium commemoratione fuscare , quibus similia haee posuit Gu'ltherus Alex. IV. 358: eandorem famae fuligine labis Obsuscare queat. Boeth. Cons. Phil. I. 4 p. 628 sq.: quam dignitatem l utinlicujus sceleris admixtione fusearent. IV. 3 p. 738. B: prae mium bonorum, quod nullus deterat dies, nullius minuat pote8tas,
valla patentis Corripiunt campi properatis eminus hastis II. 346: pressae properata cassido malae' es. Broukli. Tib. IV. I, 20b P. 38O sq. et quem addit Burmannus Anth. Lat. I. 72, 181 p. bo, Lambin. Hor. Carm. II. 7, 24.
280쪽
nullius su se et improbitas. Quos Ioeos qui praeteriit Barthius Adv. XXIII. 13 p. 1138 sq. no Statio quidem Silv. III. 4, 66 intendit:
ne prima genas Ianugo nitentes Carperet et pulchrae sus caret gratia formae. Qurim quam nostrum quidem judicium sic fert, ut hinc tollendum arbitremur verbum, de quo dedita opera quaesivimus. Sed rem ordine edisseramus. Et primum quidem non mediocriter Fallitur Marhlandus quamvis, ut videtur, HuschkiO Tth. I. 8, 31 9. 2l8, nuper I uebnero laudatus,qni senon intelligo, inquit, quo sensu lanugo carpat genas: vestit quidem et obumbrat genas, Sed carpere genas alia omnino res
est et febris vel phthisios potius, quam lanuginis. - Scripsit Statius: genas lanugo nitentes Spargeret. Nihil certius. ' Adversus quem qui disputat his: Vrat. Par. optimc earperet; lanugo dissunditur quasi in genas, latius serpit, majorem partem genarum occupat , Queehius p. XXI. omnino nihil diciti Neque Imhosus Cond. Crit. p. 29 manifestum verbo carpendi praebuit patrocinium. Scilicet parum pereeptum suit doctis hominibus id Ioquendi genus, quod adnot. Eclog. v. 33 P. 52 explanavimus; qui enim nitentes genas Ianugine carpiseribit, is nitorem genarum carpi scribit, ut apud Silium est X. 400: galeis carpsere superbum Cristarum decus' ac Senecaem Oct. 530: Florem decoris singuli carpunt dies ' Prudentium quo Tipi στερ. X. 102: nulla deinde seneetus Frontis decus invida carpet cf. Sen. Hipp. 476: Varia leti genera mortalem trahunt Carpuntque turbam. Stati Silv. II. I, 14O. 6, 79: carpsitque immitis adunca ora manu. Drah. Sil. II. 458 p. 99 et Liv. III. 5, 1. Burm. Val. Flace. VII. b33 p. 632. Woph. Sedul. I. 24 p. 38. Et his quidem cumulato huic parti sati glacisse videremur, ni scrupulosius scrutandi necessitatem injungeret Rehdigeranus liber, in quo duo illa: no prima sunt omissa. Quoeertissimo indicio fraus eorum dilucescit, qui quod a plerisque usurpatum invenissent Cerd. Virg. Aen. X. 324 P. 4bs. A. B. adnot. Eclog. v. 29 p. 34. add. Sil. VI. . 128: primo malas signabat Regulus aevo hue transferre haud cunctanter olim ingressi sunt. Jam quaerenti, quid occulto latere statuendum sit, non dubito hoc proferre: sparsa. Quod eo ectandi potestatem saeit ipsum istud prima. Namquo et voces primus et parvus Burm. Ovid. Fast. I. I 13 p. 13 et Remm. Palaem. de Pond. 32 p. 399. Claudian. Eutr. II. 121: parva quies. Leid. prima. VI. Cons. Hon. 364 spatiis parvis. Jun. Oxon. primis cf. Laud. Ser. 82 parvus. Med. pr. pirrus et parvus et sparsus de quibus dieium est Cocleet. XVII. inter se permutatas esse compertum habemus. Sparsam lanuginem autem sic dixit Statius, ut VAlerius Flaceus IV. 233: Vixdum etiam primae spargentem Signa juventae et virgilius Aen. V. 416: Temporibus geminis canebat sparsa sone eius cI. Ovid. Meti VIII. 567: raris jam sparsus tempora cauis. MarkI. Silv. p. 289 . Itaque sie statuo librarium Rehd., quod quoquo modo depravatum: ne par VM P Rre R. parta.