장음표시 사용
161쪽
. e bi, Susc0e Domine incens hujus saeri tum , contendit ignorantia& in ud Vertentia Rubricariorum, temporibus iliis Gothieis , velut nono fietiu , tactum suisse , quod verbum ineensum , quod hoc in loco nil nisieereum accensum significat, pro thure sumpserint. Haec ille quidem, verum nullo suffultus argumento , nulla auctoritate , nulla ratione , quis vero tam leviter tanti erroris, & ignorantiar Ecclesiae Rubri eas accuset Annon hoc est Haereticis occasionem manifestissimam nos insultandi praeis bere 7 Haereti eis inquam , qui nihil elabi sinunt, quod illis ad exponendas omnium cachinnis Ecclesiae rubricas inservire queat Id D. de Vert praeia stat, eoque magis culpabiliter, quo certior est sua in conjecturam incertinsimam , imo salsissimam esse . Legentibus enim orationem Exultet, unis de praedicta verba deprompta sunt, clare patet, Ecclesiam nequaquam de Cereo , qui tum necdum accensus est, loqui velle, verum de incenso .
quod in ejus consecratione adhibetur. En ipsa verba: Sufeipe, Sancta Pater , lucens brius sacrificium vespertinum , quod tibi in bae eerei obis Iulioue per Mini orum manus de operibas apum faeroyantia reddit Ee- elem . Tolle jam vocem incensi, ae eereum ineensum ut placet de D. Vertin antiquae vocis locum substitue , quem quaeso sensum ex hac orationeeli et e sp Hie videlicet, suscipe Sanine Pater ineensi hujus eerei saeri
etam, quod tibi tu hoc cerei saerimio Sanfla reddit Eeelso . Tam belle
D. de Uert nostras caeremonias interpretari solet, quamquam S in eo sallitur quod incensum saeculo nono Cereo Pascali adfigi ceptum sit: constat enim hane consuetudinem multo esse vetustiorem , ct saeculo octavo nequaquam iuniorem, quod vero institutionem hujus cerei symboli ei spectat , haec multo maiori pollet antiquitate, & ad principium sexti sae culi referenda est: ut ex duabus ejus benedicendi formulis, quas nobis Ennodius Ticinensis reliquit , eruitur. 6. Obtinuit in Ecclesia usus , ut supra insantes, infirmos, aliasque id postulantes personas Evangelium S. Ioannis recitetur; quod dum pera gitur, Sacerdos eorum capitibus stolam imponit. Nobilem hujus ritus Tom. t. p. εἶ. originem scire cupis p audi Uertium t Saeerris cinquit olim Evangelium extremitati stola aggebat: unde naturali ordini maxime eougruum erat ut genuflectentium ante se personarum espitibus stolam ad lege udum eommodius EvangeIlum i overet. Cuius conjecturae , licet neque testem , neque vadem , neque argumentum ullum , etiamsi a cujuscumque
demum auctoritatis Missalis desumptum proserat: arbitratur tamen eam tam felicem , tam elegantem, tam eximiam esse : ut ob solam verisimilitudinem, quam ei inesse credi dit, adoptari debeat. . Cur, quaeso , Pater, & Credo in Baptis nate recitantur 3 Fortas se dices hoe vestigium esse antiqui moris, eum Catechumenis tempore sui Catechumenatus oratio Domini ea , & Fidei symbolum tradebatur . Tum enim ab initiandis postulabatur ut preces has memoriae mandarent Rante Raptismum recitarent. Hoe reddere ρmbolum dicebatur: S aequum prosem, erat, ut illis symbolum fidei perspectum esset, quam publice pro- Tom.1. p. 3s., si teri vellent. Verum longe aliter D. de Uert de hoe disserit: antiquitas =7- hie preees nequaquam ἐυ administratione hujus Sacramenti reeitatae fuerunt ; verum Ritualia, adjungit ille, munus Patrinorum indicavere; quo
162쪽
ci CA fACRARUM QEREMONIARUM USUM. 113
quo ad doeendos Pater, R Credo filiolos obligabantur . Haec verba Pister, & Credo in Ritualibus attramento scripta intra Rubricam ceris nebantur. Unde Sacerdos ob pigritiam Rubricam legere negligens, Sassuetus recitare , quidquid attramento in Rituali descriptum est usum fortasse invexit has duas preces recitandi Pia Ier , S Credo . Fn coniecturam D. de Uert. Novam sane, & inauditam, atque ita illi propriam ; ut non credam aliquem suturum , qui hujus inventi gloriam ei eripere cupiat. Sed alias accipe non minus ingeniosas . 8. Recens electus Pontifex majori altari ad S. Petrum imponitur rubi τοπ. - 2 337. Cardinalium obsequia pedum osculo suscipit. Accipe Vertii in hue ritum
commentationem et Diei posse c ait θ ia feri, ut pedes Pontis eis in josum
altitudinem elevatus eo commodius exuculari posset. 9. Eodem tempore Pontifex vilioris pretii monetam in populum spar git, quam actionem juxta Ordinem Romanum his S. Petri verbis: Argentum , ct aurum non est mihi comitari debet. Inferret hic aliquis , munificentiam hanc, in profanis etiam Regum coronationibus usurpatam ;ritu hoc in Ecclesiam sanctiori sane ratione introductam e sse ; ut videlicet recordaretur Ponti sex paupertatis Apostolicae , & rerum mundanarum contemptus, sicque cognitum haberet, quod si nihil possidere libet uinei non sit, Obstrictum se tamen esse , ea , quae possidet, profuse in pauperes e largiri. Uerum omnia haec , Vertii iudicio , mysticos sensus redolent , atque ideo non sunt ferenda . Absque hoc verborum suco hae verista cait verisimiIiter nihil aliud expristunt, quam Pontis .cem dam Tom. a. p. 23 Ieleemos nam hane elargitur , non tenere manibus solidos ex auν Oct argento nummos, sed minoris pretii solum nummulos, qui Qusto parvae
moneta nomine comprehenduntur.
to. Notum est omnibus in fine cujusque Nocturni Chorum , qui lectionuin tempore sederat, ad ultimum Rc sponsorium dum Gloria Potricanitur , assurgere : cur vero Z id esse , respondet D. de Vert, abeundi indicium: olim quippe post quemlibet Nocturnum discessionem factam fuisse, cumque Glιria Patri Nocturnum finiat necesse erat eo momento assurgere . ut Orantes prompti post Ejus recitationem abire possent et verum S. Benedictus ca9 in sua Regula longe aliam huius Ritus rationem assert: id scilicet fieri in honorem , & venerationem SS. Trinitatis , cujus gloria: doxologia haec consecrata est. En originem hujus caeremoniae, ejusque rationis moralis a non contemnenda antiquitate repetitam . Nihilominus D. de Vert, cui mens Ecclesiae sexti saeculi notior est , quam ipsi sancto Benedicto, persuasum habet S. hunc Patrem salti, ac ab io perperam moralem hanc dilucidationem ritui adiunctam fuisse . Nihili aut horitatem S. ordinis sui Patriarchae ducit, ac mordicus coniecturae suae , Iieet nulla solida ductus ratione inhaeret. ii. Videmus persaepe E crucibus in processione portari solitis, fla- mulas quasdam , seu vela candida pendere ς quae etiam in antiquis tabulis Pontificum baculis addita cernimus . opinabar ego id fieri, ut quemadmodum olim apud Romanos insignia militaria velis quibusdam ornabantur , & id hodie dum in bellicis nostris vexitiis observatur , ita pariterina apud
163쪽
apud Christianos Crueis signum , quod publicis in processionibus circumfertur, & Ecclesiae militantis vexillum est, exornaretur. Credideram ornamentum hoc ob similitudinis rationem ad pastoralem Abbatum ha eulum traductum fuisse . verum D. de Vert aliam Ionge huius moris causam reperit, Velum quippe istud strophium fuisse asserit seu Crueiser rum , s u Abbatum, qui illud Cruci aut pastorali Lituo non invenien
tes commodiorem locum alligabant , ut sic emungendis naribus, aut turgendo ori praesto esset. Quo vero argumento id comprobet, audi. Viderat nempe in Cro sensi Abbatia lituum , cui exiguus uncinus annexus
fuerat: atque hic uncinus , licet de se nihil ad rem faciat, abunde illi ad hane coniti Ruram formandam susscit, neque erubuit frivolo, ac eIan gni huic fundamento innixus veterum pietati ridiculum, & indecentem usum affugere exponendi publica in processione totius populi oculis soris didum, & nauseandum Cruciferi alicuius sudariolum .
ra. Non minus praeclare , nec minus digne de ornatu ratiocinatur, qui anteriorem Altarium nostrorum faciem tegit. Eum olim nihil aliud fuisse contendit, quana suspensum virgae serreae ante sar horum Lipsana , quaesuh ara requi scebant, velum ἔ ut sic eorum Sarcophagus operiretur , Sa pulvere aliisque iniuriis defenderetur. Adjungit, tractu temporis f Gim , ut vela haec prim b phrygio labore, purpura , aureis, argenteisque Limbis decorarentur, donec tandem inter aliaris ornatus adnuine ratas lint atque ne illum vane, atque inutiliter haec adstruere arguamus , et
quod coniecturae suae argumentum proseri: ait se vidisse Galardoni exiguo Charitens s Provinciae viculi simile annulis virgae ferreae insertis suspensum velum, idque anno i 689. Perbellam sane. & rarissimam antiquitatem l Verum nescio quo malo fato huic ingenioso commento duplex evidentissimum ecclesiasticae historiae testimonium refragatur . Primis Ecclesiae temporibus altaria pretiosis tapetibus oh debitam sacris Mysteriis venerationem ornari consueverant. S.Chrysostomus ca Theodoretus , ch & Syne si iis co de velis cultui ararum destinatis loquuntur ἔ Gregorius db Turonensis testatur altarium tegumenta essetico, aliisque pretio conspicuis pannis coἰ secta fuisse : Anasta suis ce) Bibliothecarius ait, Constantinum altari pallium auro contextum Oh tulisse; quae ornamenta vulgato illis temporibus nomine altarium pallia . vel veste Snun Cupabantur. PP. Zachariam , & Adrianum Primum huiusmodi pallia auro contexta Ecclesiae donavisse legimus quodque magis magnificentiae
studium declarat quod tum Fidelium animis insidebat, Pulcheri a s
Imperatrix Ecclesiae Constantinopolitanae altare ex puro auro caelatum ac gemmis resulgens dono dedit. Alterum testimonium quod D. de Vertconjecturam evertit, eκ antiquo Martyres sub Altaribus collocandi rita desu-
D Sorom. lib. s. Hist. C. M vie or V;t. i. r. Persequi. Vand. Loquendo de legato censeriei uandalorum Restia a t: Υtine rapaei manti da palis
164쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM USUM. 11s
lisi imitur. Corpora enim sancta sub ipso altari terrae mandata, altare ipsum pro sepulcro habebant, neque ulli hominum aspectui patebant . Cum vero pia Fidelium devotione e sinu terrae extrahi, & in pretiosas urnas ad augendam illorum venerationem transferri coepissent, non amplius sub altari, sed in expositis omnium aspectui locis , aut post aram , aut supercolumnas , aut in certis ad id praeparatis Armariis, loculisque collo eata suere . Dubito profecto D. de Vert multa in antiquitate exempla reperisse quibus probet sarcophaga Sanctorum, ea ratione, quae fibi fingit, in propatulo sub aris reposita sui sie . Ego quidem haud magno negotio comprobabo septimo primum saeculo obtinuisio , ut Sanctorum Martyrum
corpora e terra educerentur, Velamina autem pretiosa , quibus altaria
op riebantur , multo antea in usu fuisse . id quod testimoniis supra a no- his allatis, ac maxima ex parte ante septimum saeculum exaratis , satis ,
is. En aliam coniecturam ab Historia veritatis teste aeque , ut priorem , confutatam. In te allum illud unius anni quod inter singulos ora dines suseipiendos observatur,& communi nomine Interstitium appellatur, Vertii judicio inde derivatur, quod ante Simplicii Papae aetatem solus mensis Septembris ordinationibus saetendis praestitutus fuerit, ac proinde oportuerit ad Presbyterium adspirantes , eum non nisi gradatim ad hanc dignitatem aditus pateret, per integri anni spatiuin singulos ordines prae-
solari. Simplicius, inquit ille, primus suit qui antea pret stitutum tempus corripuit , & aliis quoque anni temporibus ordines impertiri coepit; quod dein ab aliis quoque susceptum suit. Ad hanc itaque Epocham re invocandus est mos ordines eodem anno suscipiendi . Ubi velim observes Simplicium anno Christi 8 p. h vivis decessisse . Profecto non satis demirari queo quam eonfidenter D. de Uert in rebus manifestissimis nobis imponat. Evidens quippe est Papae Simplicii
tempore neque ordinationem annuam interstitiorum mensuram , neque
interstitia ad Augustini tempus restricta fuisse . Quod clare ex Decretam libus Stricii, R Zosymi praedecetarum Simplicii, ae e Gelasio ejusdem post Fclicem III. stic cessore comprobatur. Zosymus enim praecessit Simplicium quadraginta novem annis, S Si rictu in ca sere nonaginta ἔ jam
hic statuit, ut qui a tenera infantia ad cleri ea lem statum enutriti sunt, ante dccimum quartum aetatis annum ad Lectoratus ordinem promo- eantur a decimo quarto vero anno usque ad trigesimu in non alios Ordianes suscipere , nec alia munera obire possint, quam Aeolythi, & Subdi eoni; inde ad Diaconatum promotis alios quinque annos PreSbyteratus ministerium expectanduin sit, atque hoe ossicio decennio functis tum primmum Episcopalem dignitatem consequi liceat. Quod vero eos attinet, qui aetate iam provectiori se Fcclesiae Dei vovent, intervalla restringit,& duos annos ante Subdiaconatum , ct quinque ante Diaconatum prN seribit.
Papa Zosymus qui annis quinquaginta Simplicium antecessit, superiorem legem universam amplectitur, nihilque in ea immutat, nisi quod
165쪽
quod viginti annorum aetatem pro suscipiendo Aeolytha tu , &Subdia. eo natu statuat, atque provectioribus quatuor annorum interstitia pro suscipiendo Diaconatu praescribit.
Gelasius I. ca) qui decennio post Simplicii mortem ad Romanam Seisdem evectus est, antiqua confirmavit statuta, eorumque observantiam sanctam haberi voluit. Quamquam non inficiar eum concessisse , ut uris gente necessitate , atque Eccles a Clericorum penuria laborante e sanctioris vitae Monachis illi, qui praeclara vitae probae , morumque illibato αrum specimina dederunt, seligantur, atque servato solum trimestri in te es titulos ordines interstitio ad sacras promoveantur dignitates . Verum speetalis haec gratia, quae nunquam ante illum obtinuerat, nequaquam in exemplum trahi poterat. Priscis c inquit pro sui reverentia manentibus eonstitutis; qua ubi nulla , vel rerum , vel temporum perurget ne cessitas , regulariter eonvenit eum ire. Quo iam bella illa D. de Verteoniectura ad conspectum tam sncerorum , tam evidentium testimonio. rum dilabitur An etiamnunc persuadere nobis conabitur ante Simplicii Papae tempora interstitia unius solum anni suisse , ejusque sub regimine contrata fuisse: quod Pontifex ordinationum tempora auteverterit pr4. Ea, quae D. de veri de Antiphonis o appellatis, ac ultimis Ad Uen-qus diebus cantari solitis assert, indigna arbitror , ut serio relatentur. Attribuit D. de Vert Antiphonarum harum intonationem Capitulorum dignioribus membris ob allusionem, quam ipse deprehendit in primis Antiphonarum vocibus, cum nomine aut munere capitularium dignitatum .
Si e Decanus cantat Antiphonam o Adonat ob similitudinem huius vocis cum illa Deeanus. Thesaurario obvenit Antiphona o Gavis David, quia nempe claves thesauri illius custodiae concreditae sunt. Cantor intonat illam , quae per o Radix inchoatur , ob baculum suum in surculi formam essidium . Radix enim jureatum significat Sc.
I s. Aliam tantum non minus ridiculam conjecturam pari brevitate attingam: agitur in ea de processione Ascensionis , in qua compluribus in locis cistulae eum Sanctorum lipsanis circumseruntur . Quam caerem
niam D. de Vert deducit ab eo, quod dictum est in Evangelio de lusu
Christor Ferebatur is coelum . Voeem autem Ferebatur aliquam fmilitudinem habere dicit eum Fierre , quae vetusto sermone idem ac cistulam significat , atque hinc defluxisse ritum solemni hac festivitate cistulas Reliquiarum circumferendi. Inanes hae, & pueriles nugae nec confuta tionem merentur, cum propria infirmitate concidunt, ct abuterer Lectorum patientia , si in earum discussione vel mediocri tempore mora. rer . Uerum necesse suit eas in medium proferre ut eo sanius judicare possent quantum coniecturis D. de Uert fidendum sit; quantum ipsis momenti ab hac jactata verisimilitudine aecedat: S quam bene sun data D. de Vert spes sit, dum harum solo praesidio fretus , nec ullo alio solido argumento adiutus , Lectores in suam sententiam descensuros esse considit. Hae enim secundum systematis sui fundamentum efformant. Fundamentum sane caducum , S ruinae proximum , quamquam ' tertium , quod in collectione certorum ritualium, & Mi stilium omni in pagina pro ducto.
166쪽
CIRCA fACRARUM C REMONIARUM USUM. ii
ductorum eollo eat, non maioris est firmitatis; ut statim una, alterave adnotatione demonstrabo.
l. L III. Tertium fundamentum risiematii Vertiani. Missalia ,
G Ritualia a Vertio collecta , ct consequutiones , quas ex itiis deducit. Fundamentum h dic
non sufficere ad fusinendum Auctoris
ΡRima adnotatio D. de Vert persaepe in rem suam ritualium , ct Missalium privatarum Ecclesiarum , ex quibus quaecumque suo systematin Vere videbantur improbo labore excerpsit, fidem adducit. Uerum quid Nissalia haec edisserunt Prosecto maximam partem nihil prorsus horum, quae D. de Uert ab illis diei euperet, aut quae ad confirmandas ejus conjecturas dicere deberent. Quod si aliquid in ejus sententiam testari videntur , id tamen neque firmum , neque concludens est. Omni autem exce ptione majora eorum testimonia esse oporteret, ut ad immutandas Fidelium opiniones, ad convellendum sensum mysticum ab Ecclesiae precibus adjunctum , Sc non raro ad consutandas SS. Patrum sententias aliquid conserre possent. Reperit quidem nonnunquam aliquod in iis argumentum , quod ad factorum a se allegatorum confirmationem iaciat, Uerum consequutionum abhinc petitarum, S illatarum inductionum in huiusmodi saetis nullum apparet vestigium. Ouinimo ex ipsis a se adductis factis , consequutiones suis quam maxime oppositas haud magno labore depromere possem . Sed operam perderem , si asserti mei exempla affer rem ς cum librum ejus pervolventibus id obscurum esse nequeat. Secunda adnotatio. Non in fietor, imo Iubens concesserim aliqua sat se liciter a D. de Uere detecta, ct conjecturas nonnullas verisimilitudine sua utiles in libro eius comprehendi: & mirandum sane esset, si in duobus tam eximiae molis ψoluminthus nihil prorsus boni contineretur. Uerum inter Uertiana inventa, paucissima si int, quae soliditatem aliquam praeseserant. Quod vero illa attinet, quae aliqua verisimilitudine confirmantur, quis quaeso ullam illis amplius fidem adhibebit; postquam evidentem verisimilitudinum harum falsitatem tam solidis argumentis demonstravi. Si igitur feliciora D. de Uert inventa , quae tamen paucas
solum respexere caeremonias, tam parvo concIuduntur numero, quid
quaeso iudicandum , si ingentis illius a se praetermissarum caeremoniarum numeri ratio habeatur Z Qua ratione, licet omnibus suis ritualibus,& Missalibus stipatus, id probare posset de omnibus eaeremon ἰἰs, aut sal tem de majori earum parte , quod omni conatu , omnibus viribus , omni que eruditione sua, vix de paucissimis probare potuit rTertia adnotatio . An iudicium de vera Ecclesiae circa caeremonias mente, earumque origine ab iis Missa libus, ritualibusque desumendum
est , quae vulgo pluribus saeculis post sanctorum horum rituum institutio
167쪽
x28 . . DE VERO ECCLESIAE spes sti
nem conscripta sunt Quaestio in eo vertitur, ut cognoscamus mentem Ecclesiae circa institutionem caeremoniarnm maxime t Olemnium , ct antiis quarum; quarum vestigia in tertio , quarto, quinto , imo nonnunquam in secundo, & prinio hcclesiae saeculo exstant. An non antiquissimorum horum Auctorum , qui caeremoniarum institutionibus synchroni vixere , iudieio standum Z Minime quidem , si Vertio credimus , qui omnes Sanin tos Patres Oebementer in allegorias propendisse ait. Quocirca etiam eos
nihil aestimat, magisque Missa lium suorum , quam istorum fidem amplectitur. Ouam vero antiquitatem testimonia sua praeseserunt 2 Mediocrem sane. Cum plurima decimo quinto, S decimo sexto saeculo conscripta sint, quaeque antiquissima inter ea reperiuntur, ad decimum quartum , S decimuin tertium saeculum spectent, nullum autem , ut ipse confitetur , duodecimum antecedat cab . Quarta adnotatio. Si hae e Missalia parvi propter vetustatem: minoris certe propter qualitatem aestimanda sunt. inae enim haec sunt An Ecclesiae Romanae , an Graeciae , an orientis An sub Aposto Iorum nomine, ac a quarto jam saeculo cognitar An a Basilio, Chrysostomo, Ambrosio , aut aliis primorum saeculorum Pontificibus composita Z Minime quidem praestantes hos , tantique nominis Patres vix unquam D. de Vert afferre dignatur, ac persaepe nobis suspicionem iniicit, hos multis in locis nequaquam a se consultos fuisse. Ut silentio praeteream hos non raro ab eo oppugnari specioso ustieas eorum explicationes refellendi titulo . Delicias ejus faciunt Liberculi quarumdam obscuri nominis Ecelesiarum, dissitarum Abbatiarum , aut incognitorum viculorum: ut sunt Da oulas, Esto me , Gergeau, Monti Wiliers , Creti, Caudebec, Ava-Ion, Gallardon , Paloiseau , aut alii similes his nihil neque dignitate , neque antiquitate suarum Ecclesiarum illustriores. Quid praeterea ex hisce 'm' ' ρ ' taui pretiosis voluminibus delegit atque excerpsi Ritus maxime rude a& aggrestes , qui aetatem illam qua primum instituti sunt ex toto redo lent. Ignorantia illorum temporum , quae a Vertio ipso rustica , ct Go thica appellantur, facile in Ecclesias privatas introducere potuit, Retiam introduxit quidquid nimia simplicitas , ct stupida pietas , aliquando eciam error , aut superstitio cornminiscebatur . Hoc ignorantiae tempore lassicere populo videbatur, si gesticulationibus litteralem sensum
caere inoni artim exprimeret, nec sibi necesse arbitrabatur mysticos rituum
indagare sensus . Non ulterius simplicium , ct rudium horum temporum processit ingenium ; ct si quando mysticus caeremoniarum sensus non tam facile omnium intellectui patet, explicandus esset: primae quaeque absque ulla trutina suscipiebantur piae meditationes, quae animo sese offerebant
nec accuratius perpendebant an eae solidae, mentique Ecclesiae consormes essent.
Harumne igitur & exiguarum, R priwatarum Ecclesiarum iudicio quae ab ignorantia , simplicitate , ct nonnunquam superstitione ohs debantur, de universali ab Oriente in Occidentem diffusa Ecclesia decidendum
Θ seeundum D. de vert vetustissimum lio. rsos. legitur , quem eorrigere oportet ea pag. rum Miralium .st ordinatium Metense an s. i ros. xcio. m. i. in qua recte legitur annu1 I Ios. Ita ille tom. a. pag. 4ν s. ubi errore typi annus
168쪽
CIRCA fACRARUM CEREMONIARUM USUM . rhy
dum est De Ecclesia, inquam, a divino Spiritu perpetuo illuminata: de Eeelesia sponsa Iesu Christi Iustumne , ut ei tribuamus caeremonias
illas non raro indecentes, & majestate Divini cultus indignas , quas D. de Vert in medium protulit, quaeque potius occultandae erant quam in apertam lucem protrahendar AEquumne, ut Sanctae huic Ecclesiae ruis de hoc caeremoniarum chaos , S ineptas significationes, quas Vertu se a privatis suis Rituali hus depromit, imputemus Dum ea nobis in precibus , & Sanctorum Doctorum libris clarissime mentem suarum caeremoniarum exponit λ Illamne ream arguemus omnium illorum rituum perversorum , quos rudis S superstitiosa Ecclesiarum illarum pietas introduxit, aut Commentariorum ineptorum, quibus verum caeremoniarum antiquarum sensum deturpa Uerunt Z Non approbat illa quorumdam Nysti eorum instrum, qui piis suis meditationibus ultra, quam oportuerat, abrepti sunt; eamque plumbeis quorumdam ignorantium opinionibus stultissimisque commentis assentiri crede mus , qui sanctum piumque arbitrabantur multiplicare gesticulationes , ineptissimisque inhaerere allusionibus , S qui hene factum credebant ad vocem Moab clamorem at- Ψό- tollere, aut ad verba In Meelsis turrim conscendere 7 Perversae hae con- , , . , . A. suetudines sere semper obscurae permansere , nec ultra nativitatis suae locum vagatae . Quod si tamen & aliis se communicarunt, Ecalesae illae
fuerunt nec multae, nec magni nominis, nec ultra Provinciam extenta .
Verum demus eas se in integram etiam nationem insinuasse, an hoe sufficit ad serendum de mente universalis Ecclesiae iudicium Z Ut hoc recte seratur iudicium inspiciendum est, quid in ea traditum, quid observatum fuerit Omnibus in locis, omni tempore, ab omnibus Sanctis Pontifici-hus, & Doctoribus; ac ut Vincentius Lirinensis ait: Ruod ubique ,
quod eonstanter , quod ab omnibus. Hanc ego regulam amplector, quam sequutus sentio, Ecclesiam non alium , quam sensum mysticum , & sym-holi eum suis caeremoniis indidisse, haneque illius esse circa ritus mentem . Quod vero putidas illas ct obtusas caeremoniarum significationes attinet, quas Vertius Ecclesae menti affingit, eae, una cum peregrino suo systemate ab eadem regula convelluntur. Incassum igitur testimonia illa ex privatarum Ecelesiarum consuetu dinibus excerpta conglomerat. Possunt eae quidem aliquando non inutilem in indaganda quarumdam caeremoniarum Origine , ct detegenda circa ipsorum institutionem Ecclesiae mente praestare operam: dummodo cum iis vetusta quaeque Religionis consulantur monumenta; dummodo auctoritatis SS. Patrum ratio habeatur, nec in ysti earum significationum ab illis nobis traditarum eontemnatur fides et dummodo in privatis his caeremoniis , ct ritualibus rite secernatur illud quod ignorantia quorumdam seculorum , ct crassioris ingenii hominum introduxit, ab eo, quod Ecclesia, quae mystico spiritu animatur, in universo Christiano orbe obtinere voluit. Oui aliter negotium hoc aggreditur, ipse sibi erroris causa est, atque uni Persas Ecclesiae caeremonias ad rudem in sor-men que molem reducit, cultum illius deturpat, ac contemnendum reddit; Haereticis amplam occasionem suppeditat caeremonias nostras deridendi, insulsosque illos jocos , quibus religiosos nostros ritus, sanctas-
169쪽
que sacrorum mysteriorum caeremonias exsibilant, aliqua verisimilitudinis specie exornandi. Imo uero ex ipsorum Fidelium animis exactam il-Iam , ac obsequiosam observantiam, quam, erga sanctissimos nostros ritus hucusque tenuerunt, eradicat. Atque cum hac adnotatione , quae
ob veritatem , & soliditatem sua in omitti minime debuit huic opellae
dum Fidelium erga Ecelesiae cieremonias veneraIionem, observationemque conferre valeat . QVos essedius iam producturum putas apud eat lieos hujusmodi syis
stema , si unquam infausta sorte inter eos fidem aliquam obtineat Quae horum futura est opinio, postquam ea perlegerint, quae Vertus de nostris caeremoniis congessit: de caeremoniis, inquam, & veneratione, & sanctitate dignissimis r Qua veneratione eas prosequentur, si ici eandem eum D. de veri discesserint sententiam , ritus videlicet nostros non alteri fundamento , quam utilitatis, commodi, necessitatis innixos esse, nee alio fasti neri fulcro, quam allusionum Divolarum , ae persaepe puerilium, aut consuetudines quasdam esse Ethnicas, vel Hebraeas absque ullo deIectu ob in reteratum solum morem retentas Ad hoc etenim proin bandum tota Vertiani systematis vis inclinat. Qua, inquam, veneratione suscipient eaeremonias, quae a tam indignis repetuntur principiis PQua tenacitate retinebunt, & qua religione observabunt sacras hasce consuetudines, quarum necessitas , eommodum, aut utilitas unica institutionis juxta Vertium causa fuit , quaeque cum mutatis temporum circumstantiis nec commodae nec utiles esse in praesens videantur, & commodius, ct utilius foret penitus eliminare , iisque alias substituere Z Oua non audacia, & licentia fas sibi arbitrabuntur privata etiam auctoritate Omnia pro libito permutare EFrustra nobis promittimus sie praeo ceu patos animos memoria ratio num mysticarum , ct symbolicarum retentum iri. Hae rationes vimne aliquam ad movendos homines habebunt, quos D. de Uert in suam pertraxi e sententiam, quibusque persuasit rationes has esse arbitrariar, post earum primam institutionem inventas, genio e usiae Dean eo Ormer, & vix non semper inale sun datasὶ In vanum etiam eos fraenatumiri credimus auctoritate Ecclesiae, & Liturgiarum rubri eris , quae apud nos legis vim obtinent. Hanc enim auctoritatem labefactari cernimus omnibus iis ani madversionibus quas inrtius suis in libris effutit Contemnit in his quae cumque Ecclesia circa caeremo uias adhibet verba, sermones , symbolas allusiones: atque sic exemplum mnestissimum aliis praebet eadem temerita. te uni versa haec despiciendi. Sperandumne igitur ut ullus amplius Ecclesiae legibus honor habeatur 3 Annon ipse Vertus documentum clarissimum exemplo sito exhibuit excutiendi harum legum in rubri eis latarum
jusum, dum Epistopis ornamentat quibus a privatis Presbyteris dister
170쪽
CIRCA fACRARUM QEREMONIARUM USUM.
nuntur, eripere, ac promiscue euilibet hoc ius asserere conatur: dum Nita Canonem , ct secretas elata voce recitandas docet, nihili pendens aut horitatem nostrorum Missalium decisioni ultimi Concili Generalis innixam 7 Cernimus iam non sine moestitia pervesae hujus doctrinae effectus, videmus undique impendens Religioni periculum, & nefandum illum libertatis, novitatis, independentiae, & innovationis cestrum late diffundi dolemus . Iam unusquisque privatorum se in Magistrum , in Doctorem erigit, & sibi aut horitatem caeremonias ab universa Ecelesia aut praeseriis pias, aut receptas, pro libi to resormandi, ct immutandi audacter venis dieat. Ipsa Sacramentorum administratio criticorum horum libertatem effugere nequiit; inventi sunt tam effrontis temeritatis homines , qui ea vulgari sermone administrare , ct Canonicum ossicium Galli ea Iingua solemniter decantare ausi fuerint. Quid itaque tum eventurum est, si orbi Christiano persuaserimus omnes rubricas, & caeremonias nulla resias institutionis habere rationer, quam necessitatis, quarumque maxima jam pars exoIevit; rationes indisticas, o fines Bmbolisos esse arbitra-νIοι , ct insulsos, plus gratia, quam soliditatis habere, omnia in iis p.rpetuis subieeta esse vicissi dinibus , atque in rituum origine nullam mysterii habitam fuisse rationem . Ego quidem pro certo habeo aeternum
Deum, qui Ecclesiam suam diligit, eamque ad saeculorum finem proteget, nunquam concessurum , ut opiniones hae ct fidei, & cultui, & gloriae suae tam perniciose in Fidelium animis praedominentur . Si olim passus non est, ut in Tabernaculum antiqui Testamenti profanus ignis importaretur, non serat, ut in Sanctuarium novae legis spiritus ille prosanus , aggrestis, S repens, quem D. de Vert inspirare studuit, intro