장음표시 사용
141쪽
tiunt.Quid 2 quod Missa Ambrosiana antiquitate celeberrima oratione se. ereta inchoatur quam Sacerdos antequam ad altare ca) accedat, subis missa voce recitat. Denique ignorare non debuit nobis praeter clarissima haee antiquitatis vestigia alias praeclarissimas rationes suppetere, quibus Eeclesia ad recitandum secreto Canonem determinari potuerit. Silentium hoe eompluribus altiori voce recitatis precibus interruptum nescio quid majestatis, ae mysterii praesesere, quod majorem venerationem conet. Iiat, quod sacrum quemdam horrorem excitat , quod devotam eordia eompunctionem inspirat, quodque Vi Uo pietatis sensu adstantium animos penetrat. D. de Vert militem nobis producit , qui apparatu eaereis moniarum , quae in ordinando Sacerdote adhibentur . eanquam renova& sibi ignota pereulsus melius se huic Mime , quam aliis interfuisse credi. dit. Et ego S. Basilium affero , qui nos edocet nihil magis proprium ad augendam mysteriorum majestatem, & venerationem esse, quam ut verisba consecrationi inservientia velentur, ne scilicet mysteria hominibus ipsa familiaritate vilescant. Affero ritus antiquos veteris legis , in qua Saeerdotes sanctuarium intrantes secreto precabantur praestolante interim iu silentio populo orationis finem . Affero omnes Theologos , qui Coneilii Tridentini de hac re doctrinam contra Haereticorum calumnias strenue defenderunt. Et iam afferre possem viros pietate, & scientia quam . plures illustres, qui non sine scandalo, S interna animi commotione quorumdam sacerdotum audaciam contemplantur , qui effraeni temeritate abrepti leges Ecclesiae infringere, &Missam in historiae modum eodem semper tono, aequalique modulatione celebrare non Uerentur, aliosisque qui sincere confitentur, sacrum illum & majestate ac mysterio pleis num silentium servidis quandoque interruptum precibus mirum in modum eorum attentionem excitare, & eorum pietatem, gelumque in
Ouis denique aptior Missae sacrifieium offerendi modus , quam ille, quem ipse Dei filius in Crucis sacrificio observavit. Totis illis tribus horis , quibus Cruci affixus suit, quanquam ab orando cessavit: verum preces illius sere omnes suere secretae, S internae, nee nisi ad pauca monumenta interruptae. Ecclesia igitur anne pulchrius, anne praestantius mi. nistris sitis exemplum , quod imitentur, proponere potuit Z Quae ratio nes lieet sint validi ssimae , omnique exceptione maiores , illud tamen caetera superat , quod ita aut horitate Ecclesiae in libris suis lyturgicis, nouissimoque suo Concilio decisum sit. Universum itaque ordinem evertit, qui aut horitates hujusmodi negligit Eccles aeque decretis obsequium dein negat . His bona fide insistendum , maximeque cavendum est, ne populus inutilibus, temerariisque ratiocinationibus assuescat, ritus Ecclesiae ad lubtilem , curiosamque trutinam revocet, eorumque immutationem expetat; hoc praesertim seculo, quo spiritus obsequii nescius, novarum que rerum, & singularium opinionum cupidus plus aequo dominatur: quem augere plus periculi, quam utilitatis habet.
Ob oratis ferreta a te illam aeredat ad aItare. Rus re se, Miss. Ambros.
142쪽
CIRCA SACRARUM CAEREMONIARUM USUM. . XLII. Error D. de Vert de silentio Religiosis a Regulo Staenedicti
D De Uert tomo secundo de silentio loquitur, quod labia a eomplea torio usque ad Matutinum elaudit; quodque Regula S. Benedicti sancte hoe tempore observandum praecipit. En quam hujus rationem author noster producite stula nempe Completarium immediate ante deis cubitam recitandum erat nouisque tempus quietem postulat. Quae utique sermocinationibus , ct confabulationibus turbaretur in hujus rei confirmationem ovi dii versum apportat.
Tempus erat quo euncta silent, & alium Virgilii. Intempesta Aet nox ad probandum, quod nocturno tempore tini. .ersi requie, O fiuntio fruuntur . Damnat denique gelosorum Praesiis dum, & Superiorum querelas, qui inique serunt a Monachis eorum eurae commissis si Ientium post Completorium contra statas Ieges infringi r quorum in solatium praeclarum siue remedium adiungit, quo illi silentii religionem in tuto eοΠοeare posmo. videlicet, Completorium
producendum, atque immediate ante de cubitum cantandum esse; ita ut inter baee duo exereitia nullam interiaitam relinquatur. Loquitur etiam
alibi de silentio , quod eerto diei tempore praecipitur; illudque sapienti,
ct a natura ipsa dictatae cautelae adscribit, qua admonemur ne privatis studiis in eum bentes loquacitate nostra interturbemus . Non equidem hucusque in animum induxeram meum Metamorphoisses Ovidii, aut Virgilii Georgica ad commentandas S. Benedicti Regulas facere. Minus vero adhuc credissem Monachum, & ordinis sui Visitatorem generalem, qui ex Instituto suo solitariam sequitur vitam, cuiusque muneris Si ossicii maximam partem silentium , S secessus explent, non aliam de silentio habuisse opinionem , quam quae a commodo, S utilitate
privata hauritur, eumque necessitatem sanctae huius taciturnitatis a cautela non interrumpendae quietis somnique nocturni, ac ne interturba
rentur diurna studia dextruxisse . Nunquam denique cogitassem nullum promptius, nullum facilius, ut a monachis servetur silentium, adesse remedium , quam ut statim post Completorium decumbant, ct in lactu.los suos se conserant, sicque in somno modum observandae magnae, Ssalutaris hujus regulae reperiant. Ea certo mea semper extiterat opinio , flentium solitariis praescriptum fuisse tanquam rem , in qua exercendae poenitentiae occasionem , &perficiendi animi adiumentum Monachi reperirent. Memini etiam me in Capitulo illo Regularum S. Benedidit, quod D. de Uert commentario suo tam egregie illustrare tentavit, haec verba sectionem inchoantia legi se : Monaehi omni tempore silentio studere debent: legeram in S. Basilii Regulis. qua cura , & sollicitudine Monachis suis silentium tanquam praesentissimum ad sui perfectionem remedium commendet. Legeram in libro, qui praecepta ad Monaeos di recta continet, & propriis S. Heronymi
Georg. l. t. T.2. p. I I. I est.
143쪽
nymi verbis conscriptus inter ejusdem Opera numeratur , Patres deserti omni cura silentium observasse , utpote sanctarum meditationum &principium , ct causam , ct nutrimentum . Didiceram ex S.Ioanne ca)Climaeo absque silentio religiosam disciplinam nullam prorsus esse: Ac ab alio sancto ch Anachoreta perceperam frequentiorem silentii interia ruptionem fructus contemplationis, servoris , ac internar animorum quietis disperdere , ut hypocaustum senestris , portaque patentibus omnem calorem amittit, etiam a Pithagorae discipulis silentium obseravabatur , tanquam medium quo ad scientiarum , & sapientiae penetralia perveniretur , nec sine voluptate apud S. Ambrosium legi : hune Philosophum e Scriptura Sacra , ct praecipue a Davide qui Phitagora multo est antiquior hanc saluberrimam legem habuisse ce) . Cumque post hae e omnia silentii utilitatem. ac necessitatem multo accuratius, expressiusque in S. Benedicti Regulis sancitam invenissem; in eam equiisdem sententiam discesseram silentium vespertinum ad evitandas tentationes institutum , quas daemonium perambulans in tenebris in animo, senis sh usque religiosi confabulatoris , loquaculi, & varias in nugas distracti excitare lacile potest. Uerum aspice Vistatorem generalem ordinis in Ecclesia celeberrimi , atque ad firmandam , conservandamque monasticam disciplinam , ici hae dignitate restitutum, qui opiniones has nostras utpote aequo plus mysticas reformare conatur. Silentium illius judicio non aliter posthae considerandum veniet, quam naturale medium , debitumque concedendi quietum somnum illis, quibuscum commoramur, ac vivimus. Itaque dum olim vox coelestis S. Arsenium admonuit, ut relicta aula insolitudinem fugeret, ibique silentium eustodiret; AngeIus Domini non aliam ob causam haec ad eum locutus est, quam ut sciret non esse excitandos eos, qui post Completorium somno indulgerent. Vigilabat ne dum haec litteris traderet an dormiens hniusnodi somnia eonscripsit Z Promitti equidem nobis litterales in S. Benedicti Regulas Commentarios: ast si illi ejusdem futuri sunt sursuris , saxit Deus ut nunquam in lucem prodeant. Ego certe, qui silentium somni tempore custoditum non migni aestimo , non pluris duco virtutem Monachi, qui his solum inductus taciturnitatem observat, aut regulam, quae commodi solum , ae necessi talis naturalis rationem habet. Namque si tacere commodum aliquando est, Ionge plures occurrunt occasiones, ubi loqui multo est commodius .
Error D. de Vert circa unctionem , quae in consecrationc Episcoporum obtinet.
D De Vert prolixe de Unctione in consueratione Episeoporum adhi-
A bita di sierit. Quem quidem in omnibus refellere nune non est in animo; ad trutinam solum revocabo rationem illam, quae Auctorem hunc
144쪽
ci RCA fACRARUM CAEREMONIARUM USUM . ros
hune permovet, ut e numero rituum , quae originem suam signifieationi mysticae debent, unctionem hanc eliminet. Omni eerte tempore haec suit fidelium opinio et Unctionem mystieam animabus sacerdotum , S Episcoporum gratiam instillare . Communis hie semper loquendi modus , atque ipse D. de Vert in hanc sententiam vel invitus descendere debet, ut S. Gregorium Nazianae num , S S. Leonem ita de consecratione Episcoporum loquentes explicet. Accedit quod Sa. cerdotes seripturae 1lylo uncti Dominι appellentur , & Iesus Christus S Oerdotum dux, ct Princeps p torum juxta nominis Gripi Etymolo giam Unctus per excellenciam dictus fuerit. Ii igitur, qui eiusdem Sacerdotii participes fuere , omni quoque tempore tanquam ejusdem Unctionis spiritualis participes considerari debuerunt. Hujusmodi sensus Iliseet mystici , licet symbolici perpetuo tamen, ct ubique obtinuerunt,
quod communi Sanetorum Patrum consensu clarissime evincitur . Dubitari ne potet quin Eccletia , cum in Episcoporum consecratici. ne Sacrum Chrisma adhibere aequum duxerit , illud etiam prae Oculis habuerit , ut Unctione illa sensum hunc mytticum exprimeret, qui tum ad conciliandam apud populum Sacerdotibus venerationem tum ad ducta.
randam Saeerdotibus S ipsis Episcopis sanctitatem Sacerdotii, & essectus communicatae sibi gratiae mirifice conducit profecto nimis rudi ter se gessisset Eeelesia , si neglecta selici hac applicatione mystica , verbis so-ὸu in his malonis, aut unguenti quae in consecrationis precibus reperiuntur, inducta suisset ad adhibendam Unctionem , ut hoc gestu fgnificationem illarum vocum litteralem exprimeret: haec enim est rudis illa atque humilis opinio , quam nobis D. de Uert de ritus huius institutione venditat . Uerba illius audiamus : D principio verborum horum inquit eomple tu Saeerdote tuo mini)terii tui Iummam, ct ornamentis totius glorificationis instructum , caelestis unguenti rore Iancti a ; uneriones Iuper eupat electi Episeopi flant . . . . Id est, secundum I stema , sententiamque nos am , ad reddendam magis se ibilem , elariusque exprimendam hujus voeis unguenti significationem , Duelio Dbevis impertiebatur ,
eaque in eapite occasione issorum verborum et boe copioje in eaput ejus influat ad bas vero voces . . . . unguentum in capite , quod δε-
seendit in barbam cte. illis inungebantur manus haud absque verisimilitudine ob verbum defeendit, quod in causa esse potuit, eur superfusi eapiti oleum ad manus usque deductum fuerit. Et in margine oceasione balsami saeri ad Unctionem adhibiti ait: me aromata ac tiywiamata pro . f UO Iunt utilia , ct non raro necessaria , prasertim in magnis Iolemnia
talibus , caremoniis , numeros r eon Peutibus , actionibuque extraordinariis , ut sunt eoniserationes Pontificam , ct Imperatorum . Non disse ulter divinare licet, quem sensum D. de Uert sub incensorv.n , & aromatum in numerosis conventibus necessitate abscondat. Sed quis nobis vitio vertat, si indignamur tam proterve sanctitanas nostras caeremonias deturpari , tamque audacter dignitate sua , mysteriisque spoliari r Praesertim cum ex precum illis ab Ecclesia adjectarum serie constet, illam in institutione hujus eaeremoniae respexisset ad hoc ipsum mysterium , atque id unice prae oculis habuisse, ut hac externa actione sensus symboli o cus
145쪽
eus apertius exori meretur, & sacilius abomnibus intelligeretur, ut ex serie , ct collectione illa pulcherrimarum & prolixarum precum, quae D. de Vert captum sugerunt, intelligi facile potest . Et unde quaeso melius nobis Ecclesiae mens elucescet, quam ex precibus ab illa fideliu in usui
traditis Z Unde melius caeremoniarum medulla eruitur, & earum abscon dita deteguntur, quam ex sensu orationum quae caeremonias concomiis
tantur. Sin itaque mysticus est precum sensus , dubitari ne potest an eae. remoniae ipsae sint mysticae rverum concedamus D. de Vert duo illa principia , quibus innititur . quibusque tam vehementer confidit. Unum videlicet, quod ob haec praeiscipue verba : Tnguenti caelemi rore fanu ea unctio instituta sit, alterum vero , quod Ecclesia in memoriam Unctionis , quae in veteri lege Saee dotibus impertiebatur , eandem caeremoniam in no Uam pariter legem in troduxerit. As ex his praecipue landa mentis arma desumam, quibus mysticam Ecclesiae in institutione huius ritus mentem tuebor. Primo enim , cum Ecclesia actione aliqua , seu gestu verba haec misguenti eaelestis rore sanctifica exprimere Voluerit, sequitur eam verbo. rum horum sensum , & significationem exprimere voluisse, quis autem inis scias eat verba haec non alio quam mystico sensu intelligenda esse . Cum confitente ipso D. de Vert non de alia , quam de unctione gratiae ibidem sermo sit Sed haec unctio est mystica r igitur Ecclesia per actionem hane nihil aliud quam rem mere mysticam exprimere studit.
Secundo: D. de Uert iudicio Ecclesia pro seopo sibi praefixit hoe in iritu antiquam Iudaeorum consuetudinem renovare . Verum haec caeremo
nia anne apud Judaeos symbolo , ct mysterio destituta suerat 3 Annon potius actionem mere figurativam expresserat, quae consecrationem interio. rem , ct Un bonem caelestem gratiae novae legi destinatam indiearet Anfirmare fortasse liceret ritum hunc institutum suisse ad instruendum de ODficiis , & muneri hus suis Saeerdotem ex proprietatibus scilicet symbolicis olei ct thymiamatum in eius consecratione adhibitorum . Si igitur caeremonia haec origine sua mystica est: dicendum ne erit, quod Ecclesia crassam solum , & insormem actionis huius adopta ν erit materiam, spiritualem vero . puram , & mysticam ejus significationem reiecerit Z Atque ita veteri Synagoga rudior ea , quae in veteri lege minus persecta reperiebantur, neglectis persectioribus se legerit, ae sensus sua vi ter titillantia susceperit, spiritum vero & animam nutrientia respuerit. Nemo profecto , nisi rudis, S agrestis plane ingenii homo, Ecclesiae tam contemnendas atque humiles ideas affingere potest.
f. X LIV. Error D. de Veri circa unctionem Regum , O
sceptorum originem αD De Vert unctione in etiam illam, qua Reges consecrantur , certis
A verborum expressionibus , quae precibus in eorum coronatione adi iniι is concluduntur , tribuit. Uerum non solidioribus haec Opinio in haeret
146쪽
CiRCA fACRARUM C REMONIARUM USUM. xor
haeret fundamentis, quam caeterae illius conjecturae. Certum enim, in. dubitatumque est, ex tentu orationum , quas Ecclesia in hune ritum adisseivit, ct in quibus unctionis Regum veteris Testamenti mentionem facit: caeremoniam hanc mere esse symbolica in , ut symbolica revera suit in antiqua lege atque in ipsa sua institutione . Atque absurda sunt quae antea scripsit de sceptro , quod solemni coronationis die regibus tradebatur nec aliunde melius elucescit,quam exiliter atque oscitanter D. de Uert Historiae studuerit quantaque temeritate salsissimas quasque conjecturas lectori propinare audeat. Illius etenim sententia si unctio originem suam his verbis debet : Aeeipiat tinfiionem sanctimationis tua, S illae Lanis manum pονν ere Caeremoniae Regi-hus seeptrum , ct justitiae , virgam tradendi originem piabuerunt. lnde hane adnotationem de sceptro loquens subsungit: Fae ν at illa d baeuIus rotundus ejusdem prope cum Regis flatura altitudinis hastam apprime emprimens , O virga appellatas , ut ex his daeramentarii Rutiaci verhir patet. Tune datur ei virga , accipe virgam virtutis , O aequitatis . Adducit dein Ponti fleale Senonense , ct Romanum , quae idem asserunt. Ille adnota Ratoidum non ante decimum vixisse saeculum . Quis jam cum D. de veri credet decimo saeculo nihil aliud fuisse sceptrum, quam si ,aιhaculum, aut hastam , dum aurea sceptra iam Estheris, S A stueri tempore in Regum manibus rutilasse , dumque luculenter eonstat iam a Romanis imperatoribus complura ante Rat OIdum saecula hoc ornamento inrum genus cum diademate ad augendam dignitatis suae maiestatem ad se iis tum fuisse, ut antiqua numismata apprime testantur. Tristanus de S. Aman. in su s Commentariis Historicis de nummo Constantini loquitur , in quo Princeps hic sceptrum in extremitate liliis exornatum gerit addita hac epigraphe: G tantinopolit . Ego vero in Museo Regio ejusdem Imperatoris monetam te ream maximi in duli, ubi ille sceptrum altera manu gerit, altera Mero postratam ante se mulierem elevat, adiuncta inscriptione : Restitutor Reipublica, ac numisma aureum vidi in honorem Septimii Severi a Soromate Thraciae Rege percussum , in quo Imperatoris hujus eum filio Carae alla emgies sceptrum flore insignitum tenens effngitur. Facile brevis hujus digressionis veniam impetrabo , erit enim operae Pr tium paucis demonstrare quam D. de Uert verae antiquitatis cognitione careat, ut nemo posthac vano i Ilo eruditionis fuco decipiatur , nec confidenter sese a temerariis coniecturis atque opinionibus hominis ad omnem passum aberrantis in infinitas errorum ambages abduci sinat.
Error D. de Vert eirea varios Restius diversiarum Ecclesiae dignita sum.
CVm iam viderimus D. de Vert tantam insumpsisse operam , ut Saera
Sacerdotum indumenta, quibus in mysticis suis muneribus utuntur , vilia, ct contemnenda redderet; non multum mirabimur , si eum
simili errore in disquirendis privatis Ecclesiasticoruin vestitibus adducio a depre-
147쪽
deprehenderimus. Ossensus auctor noster videtur distinctione it Ia, qua Papa , Cardia ales, Episcopi , Sacerdotes particulari vestitu cuillhet oris dini proprio secernuntur . Sicut enim illius sententia vestes in hominum
coiit ortium non ob alias quam physicas ct naturales rationes introduetae sunt ita praesumere videtur, ut promiscuus coIorum usus omni hominum conditioni concedatur. Idcirco nobis persuadere connititur Ecclesiasticos ultimis etiam saeculis se passim , ct promiscue rubro candido violaceo , aut nigro colore u
stiisse, donec ex miseria & egestate haec inter Praesules & reliquum Cleorum disserentia irrepserit. ostro eοIιrum omnium pretiosissimo Ioli Casedinales, ae purpura soli Episcopi utuntur , dum interim reliquas eieras paupertate pressus a duobur circiter saeculis ad nigrum eolorem se red
fluis eernit, utpote colorem omnium mox me atrum , simplieem , O οἰ- Iem . Ac quasi invidia commotus aegre serat se candido Papae , rubro Cardinalium, aut violaceo Prasulum colore uti non posse, ut se ulcineatur longam, & assectatam Ecclesiarum illarum enumerationem conis texit , in quibus purpureus, ct violaceus color puerulos choro inseris vientes exornat; ne aliquid magnum sibi videantur esse qui hisce colori
At vero neque splendor, neque pretium muri eis in ea usa fuit cur Cardinales purpureum galerum , reliquumque ejusdem coloris indumentum assumerent sed ratio mere symboli ea . Quippe constat Concilii Lugdunensis tempore Innocentium IV. a Friderico Imperatore proterve cum sua Ecclesia vexatum rubros Cardinalibus impertiisse pileos : DI per boe Natigἰus ad stain innueret, ait Uetus huius rei scriptor, quod ἰου perseeutione Fidei ct ju- - 3 13 sitiae, Romana Delesia , quae caput est omnium aliarum , prα cateris debeat caput apponere , si neeesse fuerit, cruentandum . Quod vero Episcopos spectat; et si ea sus sortuitus, consuetudo, aut opulentia iis hoe vestimenti genus conciliasset, an propterea mos iste damnandus soretὶ Anne ab aequitate alienum , ut illi, quos potestas a Deo accepta supra alios evexit, aliquo dignitatis & auctoritatis suae sing no a subditiis suis seeernantur ὶ Cur ergo non eadem maledicentia per sequitur D. de Vert togas Magistratuum , Ducum . & Praesidum ornatus Regum purpura S, ct solium. Purpura, dicet aliquis, Imperatoribus ob raritatem solum reservata fuit: verum an propterea apud Veteres mi nus sacra habebatur 3 Thronus , ct eum cooperiens phrygium tegmen originem suam necessitati, commodo , R elegantiae debet: sed an ne ideo minus honor hie solis Principes decet Selat igitur D. de Uert, distinctiones illas, de quibus tantas querelas instituit, non solum non sper nendas esse , verum omni hene ordinato statui convenire , ut quilibet hom num ordo eertis, ae propriis dignoscatur insigni s : sique tam
vehementer, ut omni occasione demonstrat et ei Iudaeorum, S Ethnicorum mores , meminerit apud utramque gentem Pontifices certis honorum insigni is , & vestibus tam privatim , quam publiee distinctos suisse . . XLVI.
148쪽
Error D. de Vert circa ornamenta Ponti alia Episcoporum
P Arvi momenti res esset, si D. de Vert usibus tantum foetetatis ei vialis eensuram inussisset. Ast ulterius ille ad laeessendos sacros amicius , quibus Episcopi in celebrandis mysteriis induuntur , progreditur. Non susseeerat illi Antistitum mitras , & pallia indignis ahiectissimisque
suis explicationibus aliorum contemptui exponere et ornamenta etiam illorum Pontificalia eadem via aggreditur : εAd demonstrandam cinquit Jquod neque caliga , neque erux pecto rotis, neque tuuIea , neque DoLmatica sint ornamenta Episeopis , eorumque dignitati eam exelusione ἐου- feriorum miniserorum annexa , illud sulficit, quod ea in solemni eons crarione non recipiant, O iis se ipsi libere .estiant. Ubi adnota eum non de praeterlapsis saecul rs, ubi necdum haec disserentia tam accurate observata suerat, verum de hodierno tempore, & Ecclesiae statu loqui. Quamquam autem de hac re Ecelesiasti eae testes in Pontificali deseriptae sint, quamquam ita serat consu tudo , quae in hisce rebus etiam deficiente lege iuris vim obtinet vellet ut ornamenta haec omnibus Secerdotibus communia redderentur e quod ut stabiliat , supponit, ornamentis his sine ulla caeremonia consecrationis die Episcopos Westiri. Quasi vero Pontificale non exactissime Episeopis solis praescriberet S tempus , ct locum , ' modum , & preees in assii mendis his ornamentis observandas . Pros So cogor enim saepius actum a stere nn de nobis melius constabit demente Ecelesae , nisi ex Pontificalibus , Ritualibus, ct aliis hujus sten ris libris publicis, qui sub summorum Pontificum eonspectu conscripti& eorum auctoritate muniti fuerunt λ Imo non horum solum , sed Ac Ee menici ad Concilii auctoritate: quod omnes hos ritus sancte stabilitos
animadvertens, eos seu contemni, seu omitti, seu immutari sub ana thematis poena pro hi het. Sciat igitur, S ast noscat tandem D. de Vort, quod etiamsi non omnes ritus, quibus Episco ni in Sacrorum mysterioriam exercitio ab in serioris ordinis Ministris discernuntur , eandem praeseserant antiquita tem , complures tamen satis antiqui sunt, ut inde iudicium de antiquae Ecclesiae mente ac discintina serri possit. Sermonem de eorum Mitris , suu coronis secimus, quae Concilii Tyrens A temnoro iam innotuerant. Nequaquam harum usus ea aetate Presbyteris concessus fuerat: nec Ve tere S per Socerdotum , sed per Episcoporum coronas iurare solitos legimus ς nequaquam Sacerdotibus pallium impertitum : ouod imperiale Or namentum ab Imperatoribus ad augendam Pontificiae di enitatis Venerationem Sanctis Pontificibus olim communieatum cb nune solis sere A
149쪽
et 1, DE VERO ECCLESIAE sEN su
ehiepiseopis reservatur. Verum non solo vestitu sed quam plurim Is aliis litibus Antistites ab inferiori clero distinguebantur . Teste enim S. Amia heosio G solus Episcopus salutatione hae: Pax vobis e populum excipiebat : & Sacramentarium S. Gregorii nos edocet, Episcopis omnibus diebus Domini eis, ct sestis, Presbyteris autem Paschate solum Hymnum :GIoria ἐου exeeissis recitandi facultatem fuisse . Concilium sero Carthaginense IV. Canone 36. praecipit ut Episcopor in Ecclesia in eo υ νέα reis ab=teroram Iublimior sedeat. Et Synodus Cloves horiensis Canone tr. de Missae ritibus agens expresse cavet, ne a Sacerdotibui quidpiam usuris petur, quod dignitati, eminentiaeque Praesulum reservatum est ; atque hare honorum , Officiorumque distinebo in inferioribus etiam Cleri eorum ordinibus observabatur. Sic Subdiaconus Epistolam legens vetabatur supremum Ambonis gradum, qui Diacono Evangelium recitanti proprius erat, ascendere ς & teste S. Ivpo c. b trecensi Antistite in sua ad Thalasium Episcopum Epistola solis Diaconis osculum pacis in altari aeis ei pere concessum , Subdiaconis illud ad infimos gradus expectantibus ,
nee ad altare licebat ascendere nisi cum pallam Diacono ex thebant in hoe tamen a Minoribus ordinibus secernebantur , quod isti osculum pacis e tra Sanctuarii limites excipiebant. His quoque a Concilio Carthaginens e severe prohibitum suerat per Dominus vobiseum , quod Superiori bus solum ordinibus competebat, populum salutare . En clare , ut opinor , solideque contra D. de Uert demonstratum , quae mens , quod studium Eeelesiae omni tempore fuerit in distinguendis a se in v ieem Ecclesiasti eorum ordinibus, ct extollenda praesertim, particularibus ornamentis, ritibus, caeremoniis Episcopali dignitate.
Error D. de Veri circa Religiosorum ordinum Desitum.
Eodem prorsus spiritu D. de Uert ducitur in ferendo de Religiosorum
utriusque sexus ordinum vestitu , neque temperare mihi possum, quin nugas suas in lucem proferam . Profecto si hoc tantum asseruisset, quos Religiosorum vestimenta non nisi ex majori modestia ab artificum splebisque inua mentis dipinguebantur , non equidem in eo attentius examinando laborassem; aut si quidpiam operis impendere voluissem , id totum uni ea additione consecissem ς asserta videlicet sua ex parte vera esse , si recentiores Mendicantium ordines spectemus, primos tamen solitari OssS Monachos primis statim institutionis suae inennabulis particularem sibi vestitum sumssse . Cujus rei Veritas, quamquam non multum ad rem no stram iaciat, Deile contra I . de Vert demonstrari posset: quid enim eo tra apertam Cassiani caeJ auctoritatem reponat, qui nobis singillati in describit: qua in Monasti earum vestium forma caeteris differreta qui de- sngulis vestium partibus rationes mysticas tradit, ae expresse declarat,
150쪽
CIRCA SACRARUM C REMONIARUM USUM . m
eas non solum ad tegendum corpus , sublevandasque humanitatis nece Gstates inserviisse , verum etiam symbolorum locum obtinuisse, quae morum simplicitatem , innocentiamque essigurarent. Ouid quaeso Concilio Aurelianensi respondeat , quod Canone et t. de pallio loquitur tamquam de vesti tu Monachis proprio,&initae vi tae rationis charater isticum signum
enuntiat, quo semel assumpto nefas sit matrimonium contrahere ὶ Quid auctoritati Theodori et ca Cantuariensis opponet, qui de Monastica professione seribens ait: Septem dies velet eaput suum eaeulla sua , O septimo die Abbas tollat velamen sicut in baptiymo Presister septimo die eelamen infantium abstollit . . . . quia secundum baptisma es, e omnia peeeata dimittuntur sileut in baptismo . verum non ulterius historicae huius disquisitionis puncto immoror. Longius enim D. de Vert progreditue, & illius vestigiis inhaerere necesse est. Ac videtur inprimis distinctionem illam , quae hodierno die inter Religiosorum nostrorum vestimenta cernitur, damnare . Ruὸ igitur λ Inquit de loco quodam vitae S. Benedicti loquens , in quo Biographus vestitum a Solitario quodam Sancto huic Patri traditum ambiguis his verbis exprimit: Sanctae eonversitionis babitum: qui Q iturὶ ideone quia eIaustralibus plaeuit ad con-eiliandam tunica euetiliaeque , quae olim communem omnium saecularium profrui morumque hominum vestitum sistebant, singularem veneratio nem O dignitatem eas sanctae ReligIonis habitum appellare , ποι bisee praejudieatis opinionibus innixi monastieas vester sanctae eonversationis habitum oppellabimus Z Et alibi de Scapulari loquens , quod unice conservandis inter laborandum ab immunditie detritioneque vestibus ab initio destinatu in , dein vero ob deponendi re assumendique taedium semper retentum sui se contendit, ita ait: me in eausa est, cur seopulare taπ-
qu m praecipua , ct essentialis vestitus Ronasiei pars eonsideretur . Dein addit: Si tamen qni hium essentiale in aliquo vestitu esse potest, qui non
misur Mou uehis , quam ea teris mortalibus obbane solam rationem datus es, ut eorpus terat, aerisque injuriar arceat.
Sed quid ὶ Anne hic vestitus iis non etiam tri huius est in signum vitae generis , quod profitentur , testimoniumque poenitentia: λ An Monachi non aliam ob rationem se indumentis his tegunt, quam ad depellendam coeli intemperiem p An non se etiam induunt cilicio ad compescendam carnem , ct sacco ad humiliandum animum Non equidem inficior omnem vesti m comparatam esse ad tegendum corpus ς verum simul etiam contendo alium praeterea respici posse finem , honorandi videlicet, aut humiliandi eum, qui illo induitur, vel eius dignitatem , conduionemque declarandi. Sic Reges olim purnura. Magistratus praetexta , Philo
phi pallio in senili procedebant : si e Reminae diversa vestium sorma diversum indicant sexum . Ea nrorsus ratione R indumenta quaepiam reperiuntur , quae ob incommodam configurationem , rudem texturam: vilitatemque suam tanquam poenitentiae , paupertatisque vestes considerari