장음표시 사용
211쪽
FRAGMENTA GRAECA LIB. VII. CAP. 13. g. 3.-Hermes naturam hominis describens, ut doceret, quemadmodum osset a deo factus, haec intulis: καὶ το αυτο αμφοτέρων φυσεων τῆς τε α θανάτου καὶ τῆς θ νγ ῆς μίαν ἐλοίει φυσιν ανθρωπου, τον αυτον πῆ μευ αθανατον Irri δε θνγὶ τον ποιησας ' καὶ τουτον φεοωνἐν ιιεσω θειας καὶ α νατου φυσεως καὶ τῆς θνητῆς καὶ μεταμη-
του κατεστήσατο, ῖνα ορων απαντα, απαπτα καὶ θαυμασν.
Vorba linee Oxstant quoque in collectione nostra fragmentorum Hormoticorum, ubi nihil discrepnns inVeni, quam φερειν, ot μεταβλητῆς, et quod alterum απαντα deest. Editiones quoquo B, C, I in omnibus, etiam levissimis, cum Bunomanniano textu conspirant, nisi quod alterum απα-α in C doost. Sodin Λ omittitur φερων ot απαντα, et pro κατεστήσατο logitur ιδρυσεν. Codicem Regiomontanum in libro septimo interpretatio no LRtina carero, niquo hinc sa pius lineas nonnullas Grae-cR8 omissas esse, docuimus jam in fragmontis Sibyllinis. Sed nescio quo casu accidit, ut in primo hoc Dagm nto ex libro 7. initium bis seriptum sit, Oa ratione ut statim repraesentabimus, ubi in altera scriptura multo plures literae Latino seriptae sunt, quam plorum tuo fieri solet in hoc codico. Ita vero Scriptum est: haitonyto Cayinnyto eZehatepω
212쪽
θν της μιαν εποιει ubi it pro π positum est) φυσιν τν του αν- θροοπου τον υτον πη ubi it pro π positum est) μνώ αθανατον .... τονυ τουιησας καυ τουτρν φερον o pro φ positum) εν - jam qua o sequuntur 11HHeΜωtHe nullo modo legere possum - καιμεταβλητης ιδρισε ινα παντα μεν ερων παντα θαυμαζ'. Exciderunt in his esto Gra ne Voces, quae post ἀθανατον et anto θνU τον ποιησας legebantur. Nam τονυ τουιησας sine dubio repraesentat ... TOν ποιησας. ΕXciderunt praetore a post φερων ἐν voces μεσω usque ad μεταβλοτῆς, nisi quod in ΜmreMcotire pars eorum non intellecta latet. EX iis quae sorvata sunt, in nonnullis Lactantii textus rocopius mutandus est. Legendumonim est εκατέρων pro ἀμφοτέρων : tum φυσιν την τουανθρωπου, ubi duplex articulus Vulgo male deest: tum praeterea μεταβλητης eum collectione nostra fragmentorum Hermeti- orum, et ιδρυσεν pro κατεστησατο cum editions A. Atquo in fine ινα παντα μεν ορων παντα θαυμάζη.
, Polites quidam consuluit Apollinem Milesium, utrumne maneaι anima post mortem, an reSolvatur dissolvatur eod. Reg.); es respondit his versibus r νυχη μεν μεχρι Ου δεσμοῖς πρὸς σωμα κρατεῖται, φθαρτα νοουσα παθη θνρταις ἀλγηδοσιν εἴκει' ηνίκα ἀναλυσιν βροτεων μετα σωμα μαρανθὲν ωκίστην ευρηται, ἐς αἰθερα πασα φορεῖτora,
αἰεν ἀγηραος ουσα, μένει δ' εἰς παμπαν ἀτειρης.
πρωτογονος γὰρ τουτο θεου διέ αξε προνοια. Inter oracula votora rocopii lios Versus opsopaeus i. c.
ad 4, i 3, 11 . Has in editis reperi varietates: μέχρις ου A, B, C. ηνίκα δ' ἀναλυσιν B, C, D. Opsop. ην δε αναλ. A. βροτεινου A. βροτεην B, C, D. Op8op. θεω διμαῖε. Opsop. Haec
vero codicis est scriptura: Diuiti by Cooste
213쪽
Initium versus ultimi deesse, patet; praeterea versum quintum perquam corruptum n codice exhiberi; sed agnosces tamen cryθραος in εγέλαος, ουσα in υσα, μενει in μενω, δ' εἰς in ὁσει, ubi litorae tran8positae sunt; praeterea in μπαν primae duae literno exciderunt, et ετε initium vocis ατειρῆς repraesentat. Versu quarto εκ pro ἐς positum est, ut saopius jam κ cum si confusum vidimus. Reliqua vulgatam sero lectionem confirmant, nisi quod cum oditionibus veteribus μεχρις ου, vitato hiatu, e0dox quoquo confirmat, quodque βροτέην cum omnibus reliquis, excepta oditione A, Lactantio reddit, pro quo unde Bunemannus βροτεων scripserit, nescio. Vorsu ultimo θεου praestat scripturno θεῶ, quam opsopaeus exhibet. Sed praeterea versu tortio codex noster tollit insigno vitium metricum, quo cetera omnia exemplaria laborant. Etenim αναλυσις primam producere non potest. Sed lege o vestigiis in us eo dieis: ἡνίκ' ανηλυσίην βροτέθν κ. z. λ. Nam etsi praecessit 'm)χην μεν, doosso post ηνικα adverSRtiVRm nullo modo mirum videri debet, cum haec in soluta oratione redeo post επει et ἐπειδη non raro omittatur. υνηλυσία S. ανη- Dissiligeo by Corale
214쪽
λυσίη vero eodem modo dicitur ut ηλυσίη, κατηλυσίη, alia ).
Atque vocem hanc non minus hie convenire, quam αναλυσις, nemo negabit.
LIB. VII. CAP. 18. g. 3. 4. -9uod Hermes tamen non dissimulavit. In eo enim libro, qui λογος τέλειος inscribitur squi telios inscribitur c. R. post enumerationem malorum, de quibus discimus, Subjecit haec: ἐπ αν δη ταυταωδε γέννται, αγ ἈσκλWrιὲ, τοτε ὁ Κυριος καὶ πατηρ καὶ θεὸς καὶ του πρώτου καὶ ἐνος θεου MIMουργος ἐπιβλε νας τοῖς γενομένοις καὶ τῆ ἔαυτου βουλησει τοῖς τοιουτοις, το αγαθον αντε - ρείσας τῆ αταζια καὶ ανακαλεσάμενος την πλανην καὶ την κακίαν ἐκκαθήρας πῆ μεν υδατι πολλω καταλυσας, πῆ δὲ πυρὶ οευτατ Pδιακαυσας, ἐνίοτε δὲ πολέμοις καὶ λοιμοῖς ἐκπιέσας ἐγαγεν ἐπὶ τοαρχαῖον καὶ απεκατέστησε τον ἐαυτου κοσμον.
Latino haoe legi in Apulo i Asclepio pag. 516. notarunt
jam interpretes, ubi verba sic sonant: cum haec cuncta conligerint, o Asclepi, tunc ille dominus et pater deus primipotens et unius 9ubernator mundi intuens in mores factaque voluntaria voluntate sua, quae est dei benignitas, vitiis resisιens et corruptelae omnium, errorem revocans, malignitatem omnem vel alluvione diluens vel igne consumens, vel morbis pestilentibus ubique per diversa loca dispersis liniens, ad antiquam faciem mundum revocabit. Haec sano cum nostris Graeeis non ubique convenire, facile in oculos incurrit, ut tamen non indo pateat, qua ratione Graeca emendanda sint, nisi quod cum Davi sio κατακλυσας pro καταλυσας hine confirmatur, quod alia praeterea auctoritate mox adstruemus. Sensum fragmenti totius facile perspicias; sed quid sibi velint
verba, καὶ τα λυτου βουλήσει τοῖς τοιουτοις το ἀγαθον αντερείσας τῆ αταξία nemo sano dixerit. Hie certo planiora sunt Latina, voluntate sua, quae esι dei benignitas, vitiis resistens. Ubi Patri eius fragmentum hoc collocarit, quod Fabricium fugerat, indicavimus ad lib. 4. cap. 6. g. 3. 4. Sod nihil ibi variatum invenio, quam ἐπεὶ αν statim ab initio; tum doest co Ἀσκλαντιὲ - praeterea legitur τῆ αυτου βουλησει; tandem recto κατακλυσας scriptum est, quod in posterum Lactantio reddetur. Rectius quoque omοκατεστησε simplici augmento ibidem legitur.
in Diximus do hac voeo jam in Addendis ad Selineidori Lex. pag. 178. , ubi culpa typothetae αναληνον pro ἀναλυσιν excusum est.
215쪽
FRΛGMENTA GRAECA Cum lectione BunemRnniana consentit o nostris oditionibus sola B. Editio D voro, quao alias in minutissimis adeo vulga- isto adhaeret, hic paulisper a coloris rae edit; praebet enim ἐν τοῖς τοιουτοις, et αποκατέστ σε, et vocem ἐκπιέσας prorsu8 omittit. In nota praetere R additur, codicem Bodl. habere εἰς το αρχαῖον ανάγρ καὶ τον ἴδιον καταστήσει κοσμον. Sed maximΘ memorabilis ost lectio editionis Λ, qua o in ceteris eum Vulgata consontit, nisi quod praebet, καὶ την εαυτου βουλησιν τουτε ιτο αγαθον ἀντερKσας et mox ἐκπαίσας pro ἐκπιέσας. Editio C tandom in eo eum edit. A conspirat, quod pro τοῖς τοιουτοις ot ipsa praobot τουτεστι, sed in reliquis a vulgata non rocedit.
επαν cc pro π tacili lapsu scriptum ost) ὁη ταυτα γεηται y pro i, ut saepius, etiam in soquontibus, quod tacite emendabimus) to Aσκλη τε τοτε ο κς i. e. κυριος καὶ τοις γεανομνομενοι sacili corruptela pro γενοικένοις κι . . . . βουληι- σιν ατερεισας k enim pro te. i. e. ις positum) μενος την vidos ultimas duas syllabas vocis ανακαλεσάμενος cum sequenti Rrticulo την) εκκαθαρας πou κτα M enim, ut saopius, pro λλ positum ost, atquo continoni hae literae V
cem πολλω et initium vocis κατακλυσας κα υρι οξυτατω
216쪽
bus B III ot RIU, unde tacito et o oriebatur.) το. αρχαιοχ κιπιτοκατεστqσεν τον εαυτου κοσμον nam e pro h ut saepissimo scriptum est. Videmus itaque, perquam mutilata et corrupta codicem hae e verba servasse. Sed quas tamen indo lucri facimus, haseosso videntur. Confirmat codex lectionem αποκατέστησε, simplici augmento. Praeterea pro ἐκκα λὶρας moro seriorum ), των κοινῶν, scribit ἐκκαθαρας.
Sed duo praecipue in scriptura eodicis Regiomontani respici merentur. Alterum est, quod pro ἐκπιέσας exhibet erilaneae, h. e. εκπλασας vel εκπαασας. Editionem vero A praebore ἐκπαίσας, supra jam notatum est. Atqui vereor, ut ἐκπιεσας sotueri possit. optimum, donec meliora aliquis excogitarit, Videtur εκπαίσας, si verum est, quod Selinei der in Loxico affirmat, ut υπερπαίειν pro υπερβαλλειν quemadmodum apud Lucian. atapl. c. 2T. T. 1. pag. 297. abdicat. c. 15. T. 1. pag. 496. imagin. e. 9. T. 2. pag. 8. Heliodor. Aethiop. 7, 9. p. 269.), sic ἐκπαίειν pro ἐκβαλλειν occurrere. - Alterum Vero, quod magis etiam respici meretur, est, quod eo dex aperto et Reeu sativum βουλησιν praosori cum edit. A, et inter βουλWιν et αντερεισας nihil interponit. Nam inter has voces nihil oxei disso xistimandum esse, patebit ex iis, quae do Sibyllin. fragm. apud Lactant. Lib. 7. cap. 20. g. 1. 2. annotavimus. Hinc mihi saltem probabile est, genuinam lectionem esso κῶ τηνέαυτου βουλησιν ἀντεράσας τῆ ἀτως*, ita ut τουτέστι τὸ αγαθον, quod Oxhibent edit. A et O , o glossa ab initio provenerit, p0stea in τοῖς τοιουτοις το αγαθον transformatum. Neque tamen silentio praetereundum est, interpretationem Latinam, quam xlii boni omnes tres editiones vetores Λ, B, C accusativum την βουλησιν quidem confirmare, sod in verbis interjectis no que cum recepta lectione neque eum ulla Alia consentire. Est vero haec intorprptatio ejusmodi: et suam voluntatem in hujusmodi bonum opponens temeritati.
LIB. VIII. CAP. 24. g. 3.-Melius Chrysippus Criniphus c. R. quem Cicero uit fulcire porticum sportum c. R.) Stoicorum, qui in libris, quos de provi-
217쪽
MANUEL PHILES. dentia scripsit, cum de innortitione mundi loqueretur, haec intulit: τουτου δε ουτως εχοντος, δῆλον, ως ουδεν αδυνατον, καὶ sis ιας μετα το τελευτῶμαι, παλιν περιοδων τινων εἰλημμένων χρονου, εἰς ων νυν ἐσμεν καταστ σεσθαι σνῆμα. Sententia horum verborum plana ost; sed neque εἰλχὶμ ιεων, uoque εἰς ον serri potest. Rectius jam oditio A praebot εἰλημένων, tum εν ω νυν εσμεν καταστ γθαι. Cetorae editiones nihil prorsus variant, nisi quod D nescio undρ αποκαταστησεσθsubabot. Atque pro εἰλημμίνων sine dubio εἰλιημένων roponendumost; interpretatio quoquo Latina in vetoribus oditis habot sputiis quibusdam revolutis. Holiqua sanabit coclox Rogi montanus, cujus hasee ost Scriptura: toytoyne
Exciderunt hic voces περιοδων τινῶν εἰλομενων χρονου. uno has praecedunt, plana sunt omnia, et vulgatam confirmant. Quae Sequuntur, sic constituonda videntur: εἰς τουro, ου si vo ἐν ω cum edit. A) νυν ἐσμεν αποκαταστῆναι σχῆμα.
νυν ἱππιοτης ηδιστος εἰς θηραν τρεχει, IOμῶς προχωρων εἰς τα τῆς λουοὶς α δ' αν υπεκκοπτ οντ α Miρια βλέποι, βολαῖς αναιρεῖ τοξικαῶς παραυτίκα. Legendum Vidotur vorsu tortio υπερκυπτοντα. - 5, 95. p. l42. στολας προτιθεὶς καὶ καλινδήθρας νέμ ων, καὶ τους σιτιστας δεξιῶς ἐποτρυνων. Dissiligeo by Corale
218쪽
Wornsdorsus vertit habitacula distribuens; idem σιτιστας, quam voeom toxicon Selinoidori Ox solis glossis Stephani agnoscit, alumnos vortit, nihil in notis explicationis causa addens. Equidem lateor, me nescire, quid utrumque sit; nam do κυλινὸν θραη. αLνδηθρα cogitari noquit. Etiam Versum Sequentem μηπου τις αυχῶν ἡ λογηκὼς γογγυση cum 'Veriis dorsius interpretetur:
ne quis miserorum neglectus murmuret, pro citrχων sortRSSO αWχμῶν
legisSo Videtur; verum ηλογνὶ κως non est νηλογημ ένος. Qui magi Sin rebus Bygantinis versati sunt, quam nos, hos et similes locos forsan expossient. - 5, 308. p. 166. ἐμοὶ φίλος παις ἐκ τριχος πρωτοκρον Ου. Verus dorfius πρωτοχρονου emendat, quod lexi con Schnoidori assert ex glossis Stophani, cf. Goorg. Pisid. Hexasem. 116S. Atque saepius jam vidimus, in Philao carminibus reperiri auctoritatem Parum vocum, quas solao hae glossae Osrerunt, ut et hoc loco oo respexisso videri possit. Quod ni esset, scriberem Πρωτοχνόου, quod longo aptius videtur; cf. 5, 274. p. l62. - 6. p. 240. In inscriptione epigrammatis sexti corruptum εἰς την μυ ρο β λησί αν recto Wernsdorfius emendavit εἰς τνην μυροι λυσιαν, quemadmodum etiam 6, l. p. 236. Corruptum μυροβλητης, ubi, quod Woriis dorsus ait μυροβλήτης esse contra metrum, nemini mirum videri debet; nam etsi prosodiae prorsus ignarus est hic poeta, sodulo tamen, modo nil me effugit, cavit, ne in ultimo jambo spondeus ossot, syllaba per longas' i et ω producta. Nam do διχρονοις non cogitavit, ut 5, l96. οπλίτας, 5, 278. ἱστουργήσασα, 5, 33. αφαιδρυνω; et sic quavis sere Pagina. - 8, 28. καὶ δελφακίζει κλαυθμυρίων olέως Hunc vorsum Wornsdorfius do magnitudine elephantis accepit, ego vero do grunnitu interprotari malim. - 8, 82. p. 262. Dentes elephanti περισφίγγουσι την προβοσκίδακολουροειδως ἐν μωρο κεχυμένην. Mirabilo hic ost aeumon Wornsdorfit. Sic enim hic: Dκολου-
ροειδῶς mirabile vocabulum. κολουρος in Sphnora ost concursus linearum Asemset mutuo secantium et quasi dsecussantium. ita ergo compositionem dentium cum proboscido oxprimit, ut figuram decussatam vocet, quia dentes horigontali motu excurrunt ox maxillis, recta prominentes, proboscis vero inter eos sere per-
219쪽
MANUEL PIII L ES.pondiculari situ deorsum pondoni. ' Milii quidom Ρhilos nihil aliud dixisso videtur, quam caudae instar proboscidum intordontes dopondere. - 8, 346. p. 294. πως δ' αν βλλειν γένοιτο κανθαρων γένει