장음표시 사용
181쪽
τίπτε μ' ἀεὶ θείοντος απ' αιθερος ωθε χατιζων θειοδαμοις Ἐκατγὶν με θεην ἐκάλεσσας ανάγκαις. Duplex εμε et θεήν pro θεαν, si vera est Spit κneri observatio Mant. Obss. in Quint. Smyrn. p. 262.3, corruptionem posterioris vorsus indicare po8sit; sed abstinondum censeo; Sic θεην quoquo Euseb. 5, 7. p. lsi. C. Ad hune locum respexisse quoquo videtur Suidas: θ ε ι ο δά ει n. η θεους δαμαζουσα, ubi θειο-dαμος legendum. Neque Vulgatam defendes exemplis, quae Lobeckius protulit ad Ajac. v. 175. - 5, 16. p. 204. D. M μφὶ de Πυθω καὶ Κλαρίου μαντευμα τα σῖοίβου
αυδι σει φάτις ημετερνι θεειτωδεσιν οιμέναις. Priorem vorsum jam emendatum scripSimus. Vulgatur αμέτρως - IIυθω οἱ Κλαρί-ν τε μαντευuατα, ubi VigeruS: o Corruptum locum manuscripti si odius lacerant. F. non incommode οι mutatin σοι, nulla alia mutatione: ni Si mali ου αειφὶ δε σοι IIυθω etc. Porindo nuto in in μαντευματα prima corripitur, ut supra in τυμ πανα vid phainus. Logi tamen possit: 'Aμφὶ δε Imino καὶ Ελα- ρίνὶν, μαντευματα Φοιβου. Dolemus Vigerum non indicasse, quomodo corruptum locum lacerarint codices. Quod vero ipso primo loco propoSuit, nulla censura nunc quidem egΘt. Neque nitora correctio molior ost; nam Κλαρος non Κλαρίη urb8 voc&tur, quapropter sequenti quoque pagina pro καὶ κραναὴ Κλαρίη malim και κρήνη Κλαρίη. - 5, 22. p. 214. A. versus trochaici, quoη PrOSam esse editoros crediderunt, sic scribendi: Εστιν ἐν Τραχῖνος αλὶ κῆπος πρακλυως, --' ἔχων θάλλοντα, πασι δρεπόμενος πανημαδον, δ' 6λιγυται, βέβριθε δ' υδατεσιν δ νεκές.
Impressum exemplar τριχῆνος, et υὁατεσσιν διηνεκεσσιν. Sed pro υδάτεσιν malim aliam vocem, seu tus, PomR Significantem.
5, as. p. 226. B. C. Iλαιστου καὶ Nήρας ναλαι Λίου τε πολυήμυ,
Πυθωον κελομαι τελεειν Φοίβοιο καθαρμον,ευαγέοντας, οπιος Κρητην κατανα ιετα ητε,
ὁ λ β ο ν μη πατρίοισι νομοις και Ζῆνα σεβοντες, ubi no quis divisim scribat κατα ναιετάητε, obstat ipse EuSebius,
oraculum hoc in suum uSum Sic invertens: ολβου καὶ .μανίας ναεται, πολλου θ ἄuα τυφου, οἰκεῖον τελεειν κελομαι λήροιο καθαρμον,
182쪽
ολβον ιινὶ πατρίοισι νομοις, λίοις δε σέβοντες. Verum in ipsius oraculi ultimo vprsu Ολβον Vix sanum est, translatum illud ox Eusebii imitationo, quem si accurate illudoxpressisso credimus, Scribendum foret: Φ αιστ ον μ' stte. Nam incolas Phaesti divino honore conditorem urbis Phaestum Paus. Corinth. c. 6. 10. Eu St. ad Il. 2, 648.ὶ prosecutos e SΝo, verisimillimum est. - 6, 3. p. 239. A. κλυτε δαφνηρεφέων μυχαιον απο θέσκελον οιιφήν. Si μυχάων, sive potius μυχέων sinceritin est et vix mihi extorqueri sinam hos recessus Apolline s), accedet alia auctoritas seminino μυχνὶ pro μυχος, quod ex Horodoto assert Suidas: μυχαὶ παρα Ηοοdοτω καταδυσεις, τα ενδον. quod totidom verbis exscripsit Phavorinus. Sed Hesychius: μυχοὶ αἱ καταδυσεις, οἱ ἐνδοτατοι καὶ κατακρυφοι τοποι, quod idem Phavorinus sarragini suae intexuit. Editio vero oraculorum veterum ad calcom Sibyllinorum habet χυματων, nescio unde. cs. Supplom. Le X. Schnoid. s. v. set ad Orace. Sibyll. 1 , 222. sqq. Dracula Chaldaica Pselli. oraculi, quod legitur p. 92., Versu8 secundus et tertius sic scribendi vidontur:
μηδε μἐτρει μέτρα ηελίου, κανονας συναθροίσας, ubi ἐστὶν ot δία vorsus explondi causa adjecimus ot qελίου pro ηλίου scripsimus. - Ιbid. p. 106. τουςδε χθα in κατωρυεται ἐς τέκνα μέχρις. Quod si hexamotrum esse dicaΗ, nae illo sane claudicat. Sed Pletho eundem versum p. 78. sic laudat: αυτους δε χθων κατ οδυρεται ἐς τέκνα μεχρις. unde saeili negotio conflari potest hie satis legitimus numerus: ἀn τουςδε χθων κατοδυρεται ἐς τέκνα μέχρις. Verum utramque lectionem Psellus jam pract oculis habuit Explicuitque, alteram ita p. 82.: τους δε μη προς το αυτο φως,
θνητη φυσις, κατοδυρεται, ἶτι κ. z. λ. , alteram vero p. 106. το λογιον αυτους, φησὶ, κατωρυεται, τουτέστιν, ἐπιμυκῆταιαυτοῖς o Ao γῆν τοπος, καὶ OLν λεοντωδες serti χεῖ ώρυγμα. Oraculum Apollinis de Plotino p. 9.αλλ' ἄρ omo βλεφαρων πετάσας κηλωα βαραα ναχλυος, ἐν δίνησι φορευμενος ἔδρακες ὁσσοις Dissiliam by Gorale
183쪽
FRAGMENTA GRAECA πο Γλά τε καὶ χαμν τ, τα κεν ρεα ουτις ιdo οανθρώπων, ὀσσοι σοφίης μα ιήτ ο ρες επλευν. Lego ευδίνεσσι φορευμενος εδρακες οσσοις. Versu quarto fuit Nino dubio μαιευτορες, et rospoxit philosophus ad Socratis
6. FRAGMENTA GRAECA APUD LACΤANTIUM.
LACTANT. LIB. I. CAP. 5. g. 4.
, Orpheus mrpheus cod. Regiona.) qui est sic quoquo cod.
Reg. 3 Detustissimus porturum ci aequalis ipsorum deorum, si quidem traditur inter Argonautas cum Tyndaridis et Hercule naristasse, Deum rerum et magnum πρωτογονον, primogenitum, appellat, quod unte ipsum nihil sit genitum, seu ab ipso Smι cuncta generata: eundem etiam et c. R.) φαι tirce nominat, quod, cum adhuc nihil esset, primus eae infinito apparueru et exstiterit.' Graecae voces in codice nostro sic scriptae sunt: l ptoto I OH h. P. πρτογονον, Omi Sso Νolo tu . et damita l. o. φανητα. Nihil
vero certius, quam primogenitum e textu Lactantii ejiciendum esse. Nam nusquam ipso Grnocnου voces Latinis interpretatus est, quod ostendit vel ipsa harum interpretationum varietas in codicibus et oditionibus. Sic ipso Hunomannus ad vocem τάνητα annotat, in editis exstaro Latine vel illuminatorem vel apparentem. Et sic quoquo libri, quibus uti nobis datum est. Cod. Reg. habet, eundem eι illuminatorem φανητα nominat. Εdit. A ) eundem etiam φαναμ α i. illuminatorem nominat. Edit. B, C eundem etiam φάνητα id est apparentem nominat. Sic quoque, ut ad vocom primogenitum redeamus, ipsa ejus varia positio eam spuriam Rrguit. Hun mannus quidem, ut vidimus, Deum verum eι munum πρωτογονον, primost nitum appellat et sic ox editis
nostri ου exemidaribus A, C, Ι , nisi quod Λ manifesta interpolationis nota, ante primogenitum L ot C t. e. interponunt, et C quoquo ri anto magnum omittit. Edit. B vero: deum verum πρωτογονον vi magnum primogenitum appellat. At Codex Reg.
184쪽
deum rerum et maynum primogenitum πρ. appellat. Atque si sic Buti mannus suos codices scriptos editosquo majori cura perlustraΗset, non dubituκκet, utrum Lactantius ipso an glossa hanc vocein addiderit.
-Cujus originem atque naturam quia concipere animo non poterat , ex aere immenso natum esse dixit:
πρωτογονος φαέθων περιμηκεος ἐέρος υἱός, ubi sic Cod. Rog.: primogonitus, IIptototorioli ante luciferum daemoHII piauithooc , ita, ut lineola rubra reliquum Versus spatium impleat, ad indicandum delaetum. Vorba ipsa Graeca cum vulgata Laetantii scriptura conspirant, nisi quod
πρωτογονον malo. pro πρωτογονος est, et in περιαμηκεος abundat α. Ceterum, ut hoc spmol moneamuΗ, Bunomantius Ox cod.
Goth. Versionem addit, principio genitus longo nes immenso aere natus. Sed oandoni Latinam interpretationem, nisi quod longo aere tantum, sexclusis vocibus vel immenso, Oxhibent, jam omnes nostri editi libri antiquioros praeboni, magno documento, quum negligenter in iis conserendis oditor versatus morit. Verum ne nimis hoc opus Oxeroscat, in posterum has interpretation ΘΗ, Graecis vorbis adscriptas, quae numquam sero desunt in oditis antiquis, negligemus, contenti, pa assorro, quaΘ cod Z X Scriptus praebet aut quase ad loctionsem constituondam alicujus momenti esses videri possint. Ut ad versum Orplii cum redeamus, laudarunt eum intorpretes ad Orph. Argon. v. 15. Sod, quod mireris, inter ipsa fragmonia non rotulerunt, nisi in nota ad fragm. T. V. 2. pag. 465. Horm.
Hunc ait ene omnium deorum parentem, vuorum cauSa coelum condiderit, liberisque prospexerit. ut haberent hiabitamdum sedemque
185쪽
sine vitio. Vetera ex niplaria edita nihil variant, nisi α λα- νατοι D A. Inter ipsa fragmenta Orphica vorκus lue non relatus est; laudatus tantum l. e. pag. 465. LIB. Ι. CΛP. 6. g. 3. 4.
iunt, a vito upud eos primus anni sui mensis i. e. September nomenu emit. Idem Uyidum condidit, quod etiam nunc Graece vocatur
ερμοπολις omisso graeco nomine, Mercurii civilias habὐt c. R. atque A, B, C.) et Pheneatue fenice c. R. pM mulae A, C. suitue Η.) colunt eum religiose. Pui tum rei homo, fuit tumen antiquissimus untiquissimus tumen o R.) et instructissimus omni genere doctrinae, adro ut si multurum rerum et urtium scientia Tris-m sesto Tri misti c. Η.) cognomen imponeret. Hic scripsit libros, et quidem multos, ad co ilionem di inurum rerum perlinentes, in quibus majestalem Summi ac singularis uel asseris, iis semque nominibus appellat, quibuS nos, deum, et patrem, ac ne quis nomen ejuFrequireret inquireres c. R.) ανωνυμον anconyMon c. R.ὶ esse dixit, eo quod nominis propri lute non meat, ob ipsum scilicet unitatem.
Ipsius huee verbu sunt: ὁ δὲ θεὸς ε , o δὲ ε ονοματος ου πρ0ύ-dhinc εστι γαρ ὁ ω, ανώνυμος. In libri A editis verba haec non variant, nisi quod o ὁὲ ante εἷς in Λ de Ρηt, et tum ibidem rectius προσδειται seribitur. In codice Rog. sic scriptum inveni, sed ab initio paucae literae
ou Maloe indiycns nomine οyΠpocae stato ei tuo uixi papo H erat Sine nomine aiioni Moc. Jam ubi fragmenta Sibyllina critice examinavimus, saepius animadvertimus librarium nostri codi eis ipsas vocos Latinas, quae interpretationem contineront in eo codice,ox quo no8ter dPSeriptus est, pro Graseis habuisse. Atque id om hoe in loco quoquo si accidit. Modias senim inter voc SGrascas inuontes Latinum enim si e seriptum oui M. Reliqua sic legenda sunt: ο . . θεος εις O δ ις ονματος ου προσδεεται εστιν jam enim sequitur) ρορ ο ον ανονιμος, qua se cum vulgata Lactantii lectione prorsus conspirant. In pro γαρ videmus literam γ cum ρ, ut saepius in Sibyllinis, consus ain. LIB. I. CAP. T. g. l. Ay illo enim, quem praeter ceteros divinum maximeque fatidi Cum existimant. Colophone respondens. quo sic quoquo e. R.) Dei Diuiti eo by Cooste
186쪽
phis, credo, emigraverat migraverat c. R.) Asiae ductus amoenitate amoen. M. auri. e. R.), quaerenti cuidam, quis esset esset deest in c. R.) aut qui esset omnino deus, respondit viginti es uno versibus, quorum hoc principium est: αυτος υνὶς, αδίδακτος, αμήτωρ, ἀστυφελικτος, ουνομα μηδε λογφ χωρουμενον, ἐν πυρὶ ναίων, τουτὶ θεὸς, ροκυρα δὲ θεου μερὶς αγγελοι ημεῖς. Voleros editiones in his Graocis vocibus nil nisi mora vitia orthographi ea praobent. Nam seditio A exhibet αυτ ορο αδιδακτοσ αμqτωρ αστιμφεδικτοσ ουνο G μηδελογο γροιμενον εμπηροσφων τουτι θεοσμικρα δε θεου μερισ αγγελοι ηεμεισ. - B Vero αυτοφυης α δίδακτος ἀμητωρ αστυφελικτος ουνομα μηδε λογω χω - ρουμενον ἐν πυρὶ ναίων. Toυτὶ θεος μικρα δε θεου μερὶς αγγελοι ἡμεῖς, quae prorsus cum vulgata lecti Ono conspirant - C rursus corruptius sic omnia scripta exhibet: αυτοφυqG αδιδακτοσ αμῆτον ἀστυφέλικτοσ -νομα μηδέ λογω χωρουμενον εν πιριναάων τουτι. θεοσ μικρα δε θεου μερις αγγεδοι ημεις. - Εditionom D nihil prorsus variare in vulgata loctione, per se exspectari poterat. Nihil vero corruptius cogitari potest, quam codicis Regiomontani scriptura. Prosodicum tamen vitium vulgatae, quo τουτὶ
ultima correpta exmatum est, eadem Sanat, τουτο reponens.
Sed necesso vidotur, paulo longius huic scripturase immorari, quoniam eadem luculontissimum documentum praebet, quam vors in fragmontis Sibyllinis eontendorimus, codicem hunc jam ex alio descriptum osso, eujus librarius et ipse Graeca legere non potuerit. Sic voro exstat scriptus hic locus in codies
Haec sano initio Oedipodo aliquo mihi opus habere videbantur, quo intelligi possent. Sed tandem vidi, conjunctis iis, quae conjungenda erant, atque Latinis quibusdam in Graeca
mutatis, Vulgatam prorsus scripturam codicem nostruui reprResentare , suo modo inquinatam, hunc in modum: αυτο ρος αδυδακατος Ῥηωρ αστουφεελικτος
187쪽
FRAGMENTA GRAECAουανοαμα μηδε λογιο χοωγιμενος εν πσρι ναιων τουτο μεικρα δε θι μερις απελου ημεις. Unde hane scripturam stria primus, paucis Videtur indicandum. Atque αυτοφυμς pro αυτοφυῆς perspicuis litorarum ductibus scriptum PAt, inquo hae voco Μ Et H ut saepius confusa sunt. In sequonti vocabulo αδυδακατος nota confusionΘ υ pro ι positum ost; tortium voro a rodundat; haoc enim litora, sive potius Latina a, facillimo ubi quo so intrudere potuit, quoniam nullasaopius librario in calamum venit, quippe quae tres Graecas lit rRA α. d. ot 1 oxprimeret. Q uno jam sequuntur SinP matre. nΜIlcopae . patro immitato. y peeaiktoeb. illis. maxime consus a sunt. Haec sic discriminanda censui: sine matreas tiωρ ασ- patre) immitti - τουφεελικτος - billis, - ita ut d uno postrema se litoras in aMii ne initium verbi αστυφέλικτος continoant, in Latino immitato voro lateant et pars Latinae vocis immila et duno Graecae litorao το, quae duae literae Ae -
bent. Sed ab hae Grapea voes yφoo aiktoeb ultima litem bre se anda suit, set continuanda cum so luonti Latina voce illis. Jam interprotatio Latina sic so habot, sine matre putre immitabillis, ubi putre sino dubio nihil aliud ost, nisi dopravata scri
quΘ pro ουνομα litora a bis rodundat. Vori,a sequentia μζδελογω satis perspicuo seripta sunt. Sequitur jam χρωροιμε, ubi si primum ρ exularo jussoris, set ι mutavoris in υ, habes initium participii χωρουμενον, cujus sexitus una cum initio vocis sequentis diu mihi so subduxit, donoe vidi, Latinam vocem nocentis
locum occupasso Gra earum litorarum νον εν πυ, ita ut c pro
alisero ν Scriptum sit, ii pro π, ut sappissimo factum est, et tum in fine u pro U. His si addidoris, quase mox sequuntur non dubiis litorarum ductibus ρ, ναιων, habebis totum versum ουνομα μηδὲ λογιο χωρ μενον, ἐν πυρὶ ναίων
cum Latina intorprotatione, cujus nomen illum rerbum Sapere pol e t - 0nem emittens. quase sic emon danda est: cujus nomen nullum
188쪽
verbum capere potest. Qui vero factum sit, ut ἐν πυρι ναίων interpros Latinus expresserit per ignem emittens nescio. Roliqua jam faciliora loctu sunt. Habemus tmno ' μεικρα δε θι μερις ανγελου ηαεις, ubi θς noto compendio pro θεος scriptum est, ut θι pro θυ h. e. λεω , contra ανγελου pro αγγελοι, eadem vicissitudine voealium i et v. In μεικρα tandem pro μικρα Ιtn-cismi vestigium superost. Latina interpretatio est: hoc deus, pusilla autem dei pars anyeli nos. Unus superost obscurior ille literao ductus, quae intor li et nos seripta exstat, quamque Pera reddidimus. Atque a qui dom claro apparet, sed simul tum capiti literae aliquid appletum est, quod quid sit, nescio, tum vero podi lineola obliqua, clavo foro similis, influit, ut aperte
compendium aliquod scripturao eo expressum sit, quod legere nequeo. Praeterea cum punctis separatum sit a praecedento liet SequentB nog, eumque, ut omnia Graeca, linea rubra subtus signatum sit, pro Gra eo ductu librarium hoc habuisso, patet. Λddo hie, in vorbis, quaE statim postea apud Lactantium AB-quuntur,49uid, quod Mercurius ille ter maximus, cujus Rupra mentionem feci non modo αμήτωρα, ut Apollo, sed ἀπάτω ore quoque appellat deum , codie em nostrum bene daro αμητορα et απατορα, quae suo modo sic seripsit ametora et aitutopa. Editionos veteres Α, Β, C pro Graecis vocabulis, quae prorsus ignorant, substituerunt Latinam interpretation Em sine matre et sine patre. Editio D vero jam vitiosam scripturam per in roseri. LIB. I. CAP. T. g. 9. De Se quidem ille mentitus est Apollo), qui, quum sit e numero daemonum, angelis se dei se dei ang. cod. R.) aggregarit. Denique in aliis responsis, daemonem se esse confessus rat. Nam quum interrogaretur, quomodo sibi supplicari vellet, ita respondit πάνσοφε, παντοδίδακτ', ἐνολοωτροφε, κεκλυθι δαιμον. Insignis est corruptela in edit. Α πων φε παντοδιδακτε OG μο-
λοσωφκλυσσι δαιμον. Editt. B et C eum Bunemanniana lectiono conspirant, nisi quod κλυθι pro κέκλυει ot δαῖμων sed hoc accentu) pro δαῖμον exhibent. Editio D nihil variat. - Vox
ἐνολοίστροφος Graeca non ost. Varia reponero conati sunt Viri docti, αἰολοστρο , ἐλελίστροφε, o οἰστροφε etc. cf. Schneidor in
189쪽
FRAGMENTA GRAECA Lexi eo s. v. ὁλοίστροφος. Interpretatio in votoribus oditionibus Λ, B, C habet: qui per cuncta versaris ), quasi ἐνολοίστροφος sit ό στρέμον ἐν τω otio. Sed codox Gothanus apud Collarium ad Lactantium praehet , qui per multa versaris, is quasi, ut addit Cellarius -πολυστροφε logisset. Atque hoc sane in posterum
Lactantio roponotur, suadento codico nostro ), ut jam omnis do insolita voco lis sublata sit. Ita vero scriptum exstat: tocius sapientis linIIcοφ . locius doctrine ann tostiasthalai. multis motibus. IIoaicopoφokockyMaaii ΜΠ potestatis audi demon. h. e. πανσοφε ααντοδιδακατο στολιστροφε κεσκυλ δmOμν quod sacito transformatur in πάνσοφε, παντο ἰωκτε, πολυστροφε, κέκλυθι δαῖμον. In vocabulo ααντοδιδακαται torminatio vostigia Itaeismi retinet,
cujusmodi plura in Sibyllinis vidimus. Ibi d.
. Item rurauS, quum preces in Apollinem Smintheum rostatus expromeret, ab hoc versu exorsus est
αρμονίη κοσμοιο φαεσνγρε καὶ σοφε δαιμον, ubi odit. Λ αρμονιζ κοσμον φαεσολε και σωpε δαιμον et si e sere quoquo B et C. Atque quum in intorpretatione legatur hom nino lucido , φαέσολος pro composito ex φαος et ολος habitum vi dotur. Quis primus vulgatam lectionem introduxerit, nescio.
unde πανσοφε Pro καὶ σοφέ roponas ). Intorprotatio Latina habet: compago mundi. lucifer. demon. Excidit igitur vocabulum, quo πάνσοφε redditum ost.
Puid emo superest, nisi ut sua confessione verberibus veri dei verberibus deberi eod. R. sino dubio pro: verboribus dei veri)
Sic quoquo in cod. viteb., quem Spi ignor a nobis rogatus consuluit. assentiento codico Vratis . onins Oollationom bonoseio Schnoideri debemus, tam in Graocis, quam in Latinis: qui per inulta verteris. Sie quoquo Cod. Uratisi.
190쪽
ac poenae subjaceat subjaceant e. R.) sempiternae Z Xam in alio nam et in alio, cod. R. beno l) responso ita dixit δαίμονες a φοιτῶσι περὶ χθονα καὶ περὶ ποντονακαματοι δάμανται υπαὶ μαστιγι θεοῖο . Edita Oxemplaria nihil variant praeter Ioviora vitia orthographien, nisi quod A δάμονται praebet. Codox Reg. haec habὐt: ani MOHoeoi it oci II epi y maHahainpi IItonalia MatoyaaMotitaiy lle mactiryo eoi, h. e.
ubi in primo vorsu notabis vocem υθομανα pro χθονα, qua in Voce y pro χ, ut sRepius, scriptum est; tum cum duas ultimas: litorao bis scriptae essent, νανα, facili corruptione in maΗa transierunt. In verbis περὶ ποντον exciderunt litorao quaedam. Socundus versus ita seribendus videtur: ακαματου δάμνανται υπαὶ μαστιγι θεom. Codi eis qui dom scriptura nkRMatoy tam ἀκάματοι quam ακαματου legi potest. Mihi tamen praeserendum vi dotur genitivus ad θεοιο rolatus. Λάμνανται ustro pro Vitioso δάμανται editorum et δαμνονται codicis ) grammatica et metrum postulant. In υπε pro υπαὶ Itaeismum RgΠOSCOS. LIB. I. CAP. 11. g. 46. in quo Sepulcro sug est inscriptum scriptum e. R.) antiquis lueris Graecis r ZANKPONOY
Εdit. A ξευσ κρουον. B o Dυς του κρον . C ὁ ξευς των ηρονου. Sed liquido codex noster: ERHkpo Hoy i. e. ζῶν κρον , set sic quoque codex Puteani apud Opsop. ad Sibyllin. 8, p. 684. LIB. I. CAP. 13. g. 11. - Orpheus, qui temporibus qui a temporibus c. R. ejus recentior suu sfuit rec. c. R.) aperte, Saturnum in terra et apud homines regnarae commemorat:
πρωτιστος μεν αναξ ἐκ ἐπιχθονίων Κρόνος ἀνδρῶν ἐκ δε Κρονου γένετ' αυτος αναξ μέγας ευρυοπα Ζευς .Hine fragmentum lioe inter Orpllica relatum est, ubi nune eX- stat num 47. pag. 500. edit. Herm. ubi editor pro vitioso ἐκ