장음표시 사용
191쪽
FRAGMENTA GRAECA seri hendum sibi vi dori ait απ'. Verum undo hoc ἐκ haboat Bunomannus, noscio. Nam editiones B Et C particulam prorsus omittunt; Λ voro liabet αναξεν, et D ανασσεν, quorum alterutrum sine dubio verum est; at tuo αναξεν confirmat cod. Reg. ) in quo totus locus sie scriptus est: verum una linea in summo margin legi non potuit, aqua olim corrupto) Ilptotic Ilocri pila laee H hpo II om npωHchaelipoHoy te Ilotaito anne Mepa Pypio linZPic. h. e.
καὶ κεφαλας Κρονίdsi καὶ τῶ πατοι πέμπετε φλω . Editi nihil variant ); verum apud alios nuctores, qui hune
vorsum laudant, memorabilis est loctionis varietas. Dionysius Halicam. lib. I. cap. 20. T. l. pag. 5 l. totum Oraculum nobis ΗΘ avit: στείχετε μαιομενοι Σικελων Σατορνίαν αἶανηδ' ' οριγινέων Κοτυλην, - νασος υχειται,οk αναμιχθέντες, δεκατην ἐκπεμη ατε Φοιβω καὶ κεφαλας Κρονίδν. καὶ τῶ πατρὶ πέμπετε φωτα. Eosdem vorsus eodem modo scriptos o Dionysio repetiit Stepha nus Bygantinus s. v. 'Aβοριγῖνες. Sed Macrobius Satura. l, 7., qui totum oraculum semel et ultimum versum bis affert, pro Κρονίδη legit Ἀδρ ). IIinc natao sunt magnae inter viros doctos controversiae, cum alii Lactantii alii Maerobii seripturam et Vratisi.
obiter moneo, in versibus Ovidianis, qui mox sequuntur, ubi omnes reliqui scripti et oditi, Bunomanno tosto, Dee liabent, Pro quo Dei ex ovidio nunc oditur, codicem Regiomontanum praebere jacit: quao lectio forsitan indicio est, legi debero: Iaci. Et haec sacra etc. ' in Erravit opsopastus loco statim laudando, qui Suidum quoquψhos Versus afferro pronunciat. Frustra ibi eos quaesivi.
192쪽
praesorrent. Κρονίδην non esse Saturnum, certum est, quRmvis ita OpNopaeus vertit, in oraculis metri eis, adiectis ad calcem Sibyllinorum pag. 2.) ut nesciam, unde Borkelius in notis ad Stoph. Byg. Rsfirmet, opsopaeum etiam Jovem intellexisse,
quemadmodum interpretem Latinum Dionysii. Ex omnibus,quao narrantur, apertum ost, intelligi doboro Plutonom. Hunc vero Saturni filium, Κρονιdxὶν, diei posse, non oSt adubium. Vorum nondum mihi porsuaderi patior, vocom Κρονίδην per Sequomquam alium Significare posso, quam Jovem. Hinc, nisi consulto obscurius locutum oraculum dieas, utiquo praeserendavi lotur Macrobii scriptura 'Aδη, quicquid obloquuntur Borkelius ad Stoph. ot Gronov. ad Macrobium. Atque insignis imi e lectioni auctoritas ac odit a codice Cauci, quam latari apud Laelautium praoboro notat Bunem annus: Semel enim aut bis ex hoc codico Caudi do quo vide Buneman. in praotat. in re ensu codicum Nr. 19.) varias loctionos in locis Graoeis attulorunt oditores
Lactantii es. fragm. Sibyll. in Lactant. Institui. Lib. I. Cap. 6- i. t 6.) Quoniam vero codox hie Cauei in hoe Sibyllinorum
Versu cum codico Puteani, quem opsopacus contulit, ot codice Regiomontano prorSus conspirat, etiam in nostro nunc loco Vo-
torom Lactantii loetionum Adri si vo latas misso, non immerito quis conjiciat. Sed, quod summopere dolendum est, do lecti nocodicis Putenni, praeterquam ad Sibyllina nihil innotuit; nosior
vero codox hoc loco ipsas illas literas, in quibus totum seripturae discrimon versatur, omittit; scriptura enim codicis Regio ui . haec ost: kni ko pancRHkaviotati illeMπui tota h. o.
Jam etsi negari nequit, ante au h. o. δη excidere potuisso literas κρονι, tamen multo verisimilius ost, librarium geminatum a neglexisso, ot Scripsisse aH Pro RRH h. e. adst, quae conjectura mon qui doni sontentia ita certa videtur, ut non dubitem , nOStrum quoque codicem intor sponsores lectionis Macrobianao roserre. ) - Ut ad lectionem Bunemannianam redeamus, hic φαπα Sino accentu odi curavit, ad notandum, ut ipso
) Μiro sato Latina quoque interpretatio in cod. Reg. Omissa est, quae forsan nos do lectione cortiores laeisset. - Porspicuis litoris in Od. Vratisi. scriptum exstat Atari, ut, quod Laetantio restitui debeat, non sit dubium.
193쪽
FRAGMENTA GRAECA addit, ambiguitatem, ridiculo creoro, quasi aut virum aut lumina scriboro posses translato Rccentu φαντα. - ΙΙRee Rdmononi nos,
ut do accentu in voco 'Aβοριγῖνες apud Dionys. Halic. et Steph. Isyas. nonnulla addamus. Latina enim consuetudo neque penultimam syllabam in hac voco produci sinit, et tertiam a fine aeui postulat. Atque videri possit accentus, quo nunc insignita est Graeca Fox, positus osse ab oditoribus serioribus demum, quilo eum Stephani malo intelloxerint. Locus Stephani hic est:
τέων, ουτως Aβοριγῖνω, Aβοριγινέων. ἔχει δ' o χρησμὸς Ουτω στείχετε μαιοαενοι Σικελῶν Σατουρνίαν ) αἶαν etc. In his Stephani verbis scripsi την αρχαίαν 'Aβοριγίνων oναμασίαν pro τον αρχαίαν Ἀβοριγινγὶν cum Borkolio, Sed non solum, quoniam nusquam reperitur, hujus gentis regionem 'Aβοριγίνην dictam fuisse, sed alia praeterea de causa certissima, ut mox patebit. Praeterea cum Porto γιγνεσθαι post ευθείας addidi; sed ut insererem Verba του ονοματος POSt τουτου, quod idem Portus Voluit, a me impetrare non potui. Tandem oν ό αυτος παρατιθη- σιν meo periculo edidi pro ῆν αυτος παρατίθησιν. Levius est quod Aβοριγισί φθω scripsi pro vulgato 'Aβοριγῖσιν φησι, quod qui primus invexit, voco δελφῖσιν ') deceptus videtur, credens, terminationem in utroque vocabulo etiam tu minutissimis sibi respondero debere. Sed his missis redeamus ad id, unde deflexit oratio. Diximus antea, fieri potuisse, ut verbis Stephanimale lutollectis editores recentiores vocem Aβοριγῖνες hoc Recentu Signarent. Nam tacito accidere potuit, ut creditum Sit, Stephanum vocabula δελφισιν et Ἀβροριγῖσιν inter se in omni-
Cur Sylburgius a vet. eod. Macrobii Σατορνιον maluerit, editores causam non videntur intellinisse. Metrum enim Σατουρνίαν respuit. Legendum videtur Σατορνίδα γαῖαν. Cur Βελφῖσιν litora initiali majuscula excusum sit, non Video. NRm non de nomine proprio sed do delphiuibus sermo est.
194쪽
bus comparasse, cum tremen ipse non de accentu et quantitato sed do sola declinationo locutus videri dobeat. Haeo Onim loci Stephaniani est sententia, non satis illa ab interpretibus intolle eta. Juba in historia sua genitivo Ἀβοριγίνων usus erat; hinc addit Stophanus non a vero alienum videri posse nonnullis , genitivum hune a nominativo 'Aβοριγινος descendero, quemadmodum Λεοντίνων et ' κραγαντίνων a recto casu Aεο-ινος et 'Aκραγαντινος descondant. Sed eum apud Dionysium 'Aβοριγῖνες
sit 'Aβοριγισιν illud, l, 9, pag. 25. s4, pag. 37. 16, pag. 42,
44. etc. hoc vero 1, 14. pag. 40. 17, pag. 45. etc. Quibusnildo accusativum MDριγῖνας 1, 10. pag. 27. 13, pag. 36. otc. occurrat, patero hine nominativum non esse 'Aβοριγῖνος, sed Ἀβοριγίν, quemadmodum δελφισιν α δελφίν derivetur. Sed prao-terea , ita pergit Stephanus, oraculum illud, a Dionysio allatum, testimonio est, misso quoquo aliam hujus vocabuli deeli nationem, Ἀβοριγῖνοα, At οριγινων, pro quo ionice 'Aβοριγινέων,
ut ναυτέω/ pro ναυτῶν a recto ναυται. Verum non nec SSarium
osse, ut 'Aβοριγινέων ab 'Aβοριγῖναι derivetur, sed posso illud quoquo a recto casu Mβοριγῖνες proficisci, satis jam docuit Portus ad Suid. s. v. υβωριγίνες. At quao illo exempla attuIit,oa duplicis sunt generis. Pleraquo enim genitivorum circumflexorum sunt, quae a monosyllabis rectis descendunt addo χειρεων Hippocrat. de docent. orn. T. 1. pag. 56. Lind. ρινέων id. do judicretion. T. l. pag. 445. μηνεων Lucian. de RStrolog. e. 5. T. l. pag. 592. Selim.), in quibus nihil obstat, quominus contractus genitivus in suas syllabas diducatur, quaeque ad sormam 'Aβοριγινέων tertiae, ut nunc numerant, solim enim quinta orat) doelinationi vindicandam nihil conferunt. Sed sunt quoquo nonnulla exempla, quibus 'Aβοριγινεων satis defenditur, ut μυριαδέων, Herodot. 8, 71. Di αδέων, quod Portus affert ειλωτεων, ab eodem laudatum, pertinet ad εἱλώτης, non ad ειλως. . His cum comparari poterat, quod genitivus primne declinationis, plerumque illo circumflexus, nonnumquam quoquo in nominibus non circumflexis liniic torminationem adsciscit, ut μαχομενεων ΙΙerodot. 2, 76. πειθομενων. id. 5, 18. 3 Sed iterum video monimis extra terminos evagatum esse; redeundum est in viam. in Priori Horodoti loco Schweighlluserus nunc odidit μαχομένων;
Cur, necteio, cum altoro πειθouενεων intactum reliquerit.
195쪽
FRAGMENTA GRAECAPatet hinc, Stephaniun non do accentu et quantitate locutum esse, sed do sola declinatione; a δελφῖσιν itaque pro Aβοριγισιν nullum argumentum peti posse. Iam si reputas accentum et quantitatem vocis Latinao Aborigines, si vides, apud Suidam scribi Ἀβωριγίνες propius in accentu ad quantitatem Latinam, si consideras ipsum epigramma, ubi Ἀβοριγινέων syllaba γι correpta scriptum est, haud absurda conjectura videbitur, Dionysium dedisse Ἀβορθινες, aut saltem 'Aβοριγίνες. Verum enimvero nihilominus tamen ausim affirmaro, in recepta seriptura 'Aβοριγῖνες nihil temere mutandum esse. Notum enim DSt, Graecos Latina vocabula in scriptis Suis ad genium suao linguae immutasHo ot consormasso, ut ea similitudinom sibi quandam cumGraocis vocabulis et Graeca inflexione habere videbantur. Sic
tinus postulat 'Aλβῶνος). Iam eum omnia nomina, quRe in nominativo pluralis in ινες exeunt, vocalom I produeant, cumque, monosyllabis et compositis exceptis, ubique hoc i accentu Signent, non mirum videri debet, Dionysium ox suae gentis consuetudinc atquo Graecis lectoribus scribontem 'ADριγῖνες scripsisse. Gonitivus Ἀβοριγινέων vero vel synizesi legendus est,
vel, ut Stephanus voluit, ab M ριγίναι doscendit.
LIB. II. CAP. 14. g. 5-7. ,,Iis duo stenera daemonum facta sunt, unum caetrate, cuterum terrenum. Hi hii l. o. ii c. R. sunt immundi spiritus . nullorum,guae steruntur, auctores: quorum idem diabolus αι princeps. Unde Trismegislus illum sit. Trism. c. R.) δαιμονιαρχην demomarche no z. R., daemonarchen A, B, C. vocat. Daemonas demon o. R.) autem grammatici dictos aiunt, quasi δαήμονας saΗΗOHae i. e. αηνιονας Sive δημονας c. R.) id est, peritos ac rerum rei . MSauaem enim c. R. putant deos esse. Sciunt illi quidem futura mulis, sed non omnia: quippe quibus penitus consilium dei scire non licet. liceaι. c. Reg. et ideo solent responsa in ambiguos mitin temperare. Eos poetae et sciunt esse daemonas demones c. R.)eι loquuntur. Hesiodus iis tradu stradu dicens e. R.):
οἱ μεν δαίμονες εἰσι Λιὸς μεγαλου δια βουλας,
ἐσθλοὶ, ἐπιχθονιοι, φυλακες θνητων ἀνθρωπιον, in qua lectione, lovioribus quibusdam sphalmatis exceptis, eonSPirrent omnia mea odita exemplaria, nisi quod A, B, C in Dissiligeo by Corale
196쪽
initio praebent τοὶ μέν. Atque sic quoque eod. Reg. tot MooHaai uouococi RiocrietΜOiainboyΜccc θaote IliexθouioyebyMhoc θHΗtω-ua Hepω IIcoH, ubi ter Μ pro αλ et λα occurrit. Haec enim sic legenda sunt: τοι μοεν δαιμονες εοι διος μεγαλου δια μυλας εσθλοι επισχθονιοι φυλακες θνητων ανθρ-ων, ubi porpauea vitia orthographica Rnimadvortes. Atque prorsus sic, ut apud LRctantium leguntur, exarati sunt hi vorsus in vulgatis Hesiodi Oxemplaribus Oper. et dies V. 122. l23. Brunckius vero in gnomicis v. 108. 109. lectionem Platonis, Plutarchi et Aristidis recepit, οἱ μεν δαιμονες αγνοὶ επιχθονιοι καλεονται, ωθχοι αλεξίκακοι, νυλακες θντὶ τῶν ανθρωτων. LIB. II. CAP. i5. g. 6.-Denique ammat eos Hermes Hermes eos e. R. in qua lectione omnis Heu manno scrupulus Sublatus est qui cognoverint cognoverunt e. R.) non tantum ab incursibus incursionibus e. R.) emonum tutos esse. verum etiam ne fato quidem teneri. μία, inquit, deest haec vox inter Graeca in cod. Reg. sod inter Latinao intorpretationis verba sedem obtinuit.) φυλακὴ ευσέβεια. ευσεβους γαρ ανθρωπου οὐ δαψων κακος Ουτε εἱμαρμένη κρατει. θεος γαρ ρυεται τον ευσεβῆ ἐκ παντος κακου. το γαρ Τν καὶ μονον ἐν ἀνθρώ ποις ἐστὶν αγαθον ευσεβεια. Edita exemplaria prorsus nihil variant, ut de orthograpiticis quibusdam taceRm. Codicis scriptura haec o8t: Minyapebayaalati cicebiaeyceboyetayaHepcimoHoyteani3s kakoeoyei ΜapmeΗHhptoieet pyelautoΗeycobHehitauγockakoytorapeHkayMOHOHeΗaΗlpamococtinataθoΗcycobeia h. e. μι- γαρ φαυλακη εισεμα ευσεβους γαγ ανθρ-ον τε δαιμωκακος ου ειμαρμενη κρτει M hoc enim significat o o) γαρ ρυεταν
ubi, si vitia orthographica emendaveris, vulgatam lectionem in omnibus etiam minutissimis confirmatam videbis, nisi
quod post primam vocem μία particula γαρ infertur, quodque
pro ου δαίμων κακος Ουτε ειμαρμενη Iogitur τε δαίμων κακος, ου εἱμαρμένη, unde forsan utroque loco ουτε restituas. - Ceterum Cyrillus contr. Julian. lib. 4. pag. 130, Ε. Iocum hunc, sino Diuitiam by Gorale
197쪽
FRAGMENTA GRAECA dubio paulisper interpolatum, sic citat: μία δε φυλακ' ἐστι, καὶ αυτ νὶ αναγκαία, η ευσέβεμι ' ευσεβους γαρ ανθρώπου καὶ ἄγνου καὶ σεμνου Ουτ' αν δαίμων τις κακος, ουτε εἱμαρμενη κοατῆσαι imo κρατqσαι) ποτὲ xi αρξειε o θεος γαρ ρυεται τον τοιουτονοντα οντως ευσεβῆ ἐκ παντος κακου.
M M su autem ευσέβεια seusebia i. e. pietas c. R.), alio loci, his verbis testiatur uicens ostendis alio loco hiis verbis c. R.): qγαρ ευσέμια γνῶσίς ἐστι του θεου. Edit. A toti ante θεοὐ omittit. Roli quae nihil variant, ut nec codex, qui ita habet: Hynpeyycebiat HoociceotyIItοyοy, h. e. ρὶ γαρ ευυσεβια γνωσις εστιν του M. . LIB. IV. CAP. 6. g. 3. 4. - Esse autem summi dei filium, qui su potestate maxima prae- distra, non tantum congruentes in unum voces prophetarum, sed etiam Trismessisti praedi tio eι Sibyllarum vaticinia svaticinationes e. R.)d onStrant. Hermes in eo libro, qui ὁ λόγος τέλειος qui Sermo PCrfectus, noloe tene ioc e . R. h. o. λογος τελειος, ubi Rrticulus bono deost) inscribitur, his ustis est verbis: ὁ κυριος καὶ
τερον ἐποίησε θεον ὁρατον καὶ αἰσθmo ν' αἰσθηνὸν δέ φημι Ουδια το αἰσθέσθαι αυτον, περι γαρ τουτου Dυκ εστι ποτερον αυτ αἰσθοιτο, αλλ' gra εἰς αἰουθνισιν υποπέμπει καὶ εἰς νουν. ἐπεὶ τουτον ἐποίησε πρωτον καὶ μονον καὶ ε να, καλος δε αυτῶ ἐφανη καὶ πληρεστατος παστων των αγαθων ηγίασε τε καὶ πανυ ἐφίλησεν ως
In his Graecis Hermetis verbis tria prao reliquis Sunt, quae offension m movero possunt. Primum ost illud επεὶ, ante τον δευτερον; tum vero maximo offendimur verbis περὶ γαρ τουτου ουκ εστι, ποτερον αυτος αισθοιτο, quae nullo modo Graeca dici possunt. Tandem in vorbis ἐπεὶ τουτον ἐποίησε desideratur nexus orationis. Atqui in oditionibus veteribus, ut innumeros errore S Orthographicos omittam, has praecipue varietateS reperi. In A deest alterum αἰσθητον, vitio tacito condonando. Tum pro ἐπεὶ τουτον ἐποίησε logitur oτι Ουν τουτον ἐποίσε, et tum Pr0ηγίασε τε EXRratum est ηγ σατητε. - Editio B vero prorsus conspirat cum Vulgata, nisi quod et ipsa οτι Ουν pro ἐπεὶ prRe' Dissiligeo by Corale
198쪽
bet. - At Od. C non solum Ritorum αἰσθητον omittis, sod etiam verba οὐκ εστις tum confirmat οτι Ουν. Cellarii interpretation om horum verborum non transscribo, id Solum monero contentus, oum verba περὶ γαρ τουτου κ εστι ποτερον αυτος αισθοιτο, sic reddidisse, de hoc enim non est notum, utrum ipse Sentiat, quam
sentontiam facito restituas, si rescribere velis περὶ γαρ τουτουουκ ἴσμεν, ποτερον κ. T. 1. Sed de his videbimus postea. Interpretatio, quae veteribus editionibus addita est, hoc loco nihil nos juvat; ea enim verbum verbo roddens haec habet:., Hoc enim non eSι, utrum ipse Sentiat Sed verbum ηγίασε, quod Collarius sanctiflcavit expressit, ab omnibus redditur oblectatus est, certo indicio, aliam'VOeem olim hie lociam fuisso, quod confirmatur ductibus literarum, quos ex odit. Λ Supra apposui Aegre vero caremus editione Graeca Poemandri, a Patricio curata. Quamquam enim Fabricius, qui in biblioth. Graee. lib. I. cap. 7. plenum editionis Patricianao recensum dedit, indicans simul, ex quibus scriptoribus fragmenta quaequo hausta sint, loci nostri Lactantiani nuspiam meminit, quem potius ibid. cap. 8. g. 1. ad ΙΙermetis deperditum opus, quod Asclepius inscriptum suit, et Latina nune tantum exstat, referendum esse demonstrat, non levis tamen mihi suspicio oborta ost, Patricium locum hune Laetantii ad librum XX. rotulisse, atque
OSSO eum alterum eorum locorum, quorum sedem Fabricius pag. 6 l. odit. Hartes. locus quintus - - - S mS - - - non in vostigasso Videtur. Conjecturae hujus causam postea reperiemus. Verum non pruetereundum est, habere nos hujus ipsius loci tres antiquas Latinas interpretatio ues. Prima est ipsius Laetantii in epitona. ad Pentadium cap. 42. g. 5. -Dominus et factor universorum, quem deum vocari Mistimavimus, secundum fecit deum visibilem eι sensibilem. Sensibilem autem dico, non quod ipse sensum accipiaι, sed quod in sensum miliat vi visum. Puum emo hunc fecisset primum et solam eι unum, optimus ei apparuit, et plenissimus omnium bonorum. Sed, quod dolendum est, ut cetera omnia in hae epitomo etiam hune Ioeum in brevius contraxit, ut nihil inde proficiamus, quam ἐπεὶ ante τον ὁ ευτερον non apparere, et in quum ergo. hunc fecisseι particulam causalem recto adesse. Sed do verbis deploratis περὶ δε τουτου κ. T. λ. et do vitioso ηγίασέ τε nihil statuere possumus, cum ea prorsuS Omiserit. - Secundo loco totum isagmentum Latino versum exstat Diuitiam by Gorale
199쪽
FRAGMENTA GRAECA in Hormotis Asclepio, quom ab Aput o Latine redditum vulgo narrant, cap. q. pag. 487. odit. Lugd. 1552. quem locum Davisius jam ad Lactantii l. c. laudavit. -Dominus et omnium conformator , quem recte deum dicimus, cum quem legitur apud Davis. male) a se secundum fecerit aut fallor, aut inter secundum et feceris Oxcidit deum) qui videri et sentiri possit, eundem secundum
sensibilem ita diserim, non ideo, quod vige sentiat, de hoc enim, an ipse gentiat, annon , alio dicemus tempore, sed eo quod videntium sensus incurrit: quoniam ergo hunc fecit eae se primum es a se secundum, visusque rat ei pulcher, ut is qui sit omnium bonitate plenissimus, amavit eum ut divinittitis Surae partem. Haec quamquam liberius vorsa non injuria dixeris, atquct luxurie quadam peccantia , tamen tum qua sit v rborum istorum περὶ γαρ τουτουκ. τ. 1. Sententia Satis Perspicuo indieant, tum Vero, quanam
ratio no ἐπεὶ illud forsan defendi possit, monstrant. Nam videri possint verba quoniram ergo hunc fecis analepsis esse praecedentium cum a se secundum feceris, similitorque in Graecis verba ἐπεὶ τον δευτερον ἐποίησε roliquis interiectis resumi in verbis επεὶ iουνὶ τουτον ἐποίησε. Sod do his poston dicemus. Ceterum, ut ad Aputrium revortar, in corrupta voco πίασε nulli nobis auxilio est, cum solum ἐφίλησε in vorsiono expresserit. Tertia intorprotatio Latina exstat in Augustini oration. de quinque haeresib. odit. Paris. 1635. Tom. 6. pag. 16. Sed verba ea, de quibus praecipuo nunc quaeritur, ibi omissa sunt: dominus et omnium factor deorum secundum fecis dominum. Et post pauea haee ipsius sunt Augustini verba, qua odam so omisisse monstrantis)ut ostenderit quid dixerit, repetivit et dixit: quoniam ergo hunesteu es primum et solum es unum. bonus autem ei visus est, et με nissimus omnium bonorum, laetatus est et valde dilexu tanquam unissenitum Suum. Hi e prius ἐπεὶ quoque non comparet. Initium praeterea paulisper Variat; in fine vero unigenitum pro 'io Augustino tribuerim, quo Hermoticum offatum magis etiam christianas doctrinae accommodaret. Sed nunc eo perVenimus, ut monStremus, cur nobis suspicio oborta sit, Patricium hoc isag
montum, de quo agitur, ad librum XX. Poomandri retulisse. Casu quodam nos anto undo viginti annos nactos esse Ficini LRtinRm Versionem Hermetis, quao odita est Lugd. 1552. 32', narraVimus jam in dissertati otio do olomontis Empedoclis Dorpretit 80b edita pag. 2. Atquo a viro quodam Graeco doctissimo Dissiligeo by GOoste
200쪽
tum toxius Grapeus ad Poemandrum Ficini quem in dispositione partium et numero librorum diversum esse a Poemandro Patricii, notum est) in cliartis, inter Latinam versionem eompactis, adseriptus est, tum vero in contum amplius paginis ad calcem larga mossis fragmentorum Hermetis praecipue ex Sto-baeo et patribus ecclesias aloeta. Atqui in hac fragmentorum colloetiono, quas ad caleom libri adjecta est, occurrunt quoque fragmenta libri XX. apud Patricium, hac praemissa inseriptione Patricio lib. XX. conlineι fragmenta eae Cyrilli, et Mida. . Jam sequuntur omnia 14 fragmenta, quorum roconsum Fabricius dedit Bibl. Gr. l. c., eaque prorsus eodem ordine Collocata et x iisdom auctoribus veteribus desumta, ut non dubium sit, ad verbum Expressum esso Patri ii exemplar. Iam quintum et Rextum fragmentum, quao unde collecta sint, Fabricius ignoraVit, haec verba praefixa habent, quintum quidem: aliud ex eodem Mida, itemque ἐκ.τ- τελώου λογουr sextum vero: item aliud. Sed quintum fragmentum est ipsum hoc nostrum Laetantianum, Sextum Vero et ipsum o Laetantio, lib. VII. cap. 18. g. 4., petitum. Quo insu factum sit, ut Patricius Laetantii uomen omiserit, Et quomodo quintum fragmentum Suidae, ubi frustra quis id quaeret, Rdscriptum suerit, explicare nequeo. Atque hic quidem a recepta Lactantii Ioetiono lias discrepantius reperimus: νενεμήκαμεν malo pro νενομίκαμεν - ορατον τε καὶ αἰσθαὶ τον - ποτερον αυτος αἴσθηται pro αισθοιτο. - Tum seriptum erat αλλ' ora εἰς αισθησιν υποπέμπει τον νουν, sed lineola transversa induxit voces υπωσέμπει τον et supra adscripsit Φισπίπτει καί. Patricius itaque υποπέμπει τον νουν edidisse . Videtur; υποπίπτει καὶ o conjectura viri docti, qui haec exscripsit, Prosectum est. Multae enim ubi quo contextui Graeco conjecturae inseristo sunt. Sic statim pro ἐπεὶ Ουν primum voluit
ἔτι ουν Seribere, tum vero mutata sententia τουτον Ουν. - TRndem pro Vitioso ἡγίασε hie primum nobis so offert, quod solum Vctrum est, ηγαπησε. - Sed nunc tandem videamus scripturam codicis Regiomontani, quam ita repraesentabimus ut in duabus columnis Versionem Latinam una Oxlii bot: dominus ot om kekaittimnium factor ualitωΗIIoi utile