장음표시 사용
201쪽
hunc socii tomi Iloiuce primum et solum II pωtolicatot unum IDII Rhnae bonus
psisso videtur, tum Gracen ex advorso adjecisse. Sed cum lineae Graeca non tot Voces caperent, quot Latinae, cum ad finem columnae Pervenisset, integra linea Graeca por umbiis columnas oxtensa Rddendu
ὶ Η. o. κυριος. Voenbulum enim hoc, ut θεος saepissime compendio scriptum est.
202쪽
ΙΙio statim in oculos incurrit, literas πει εις νου, quas uncis inclusimus, a librario malo bis positas osse. Iam vero Videmus, primum ἐπεὶ omissum osse; sed hoc malumus librario adscribero, quoniam in Latinis exstat quia Secundum fecit; vidomus praeterea post se undum ἐπεὶ, ut otium in manuscripto nostro Hermetico, ουν bene additum esse, ειποι υν enim vitiatum est transpositis literis pro ἐπεὶ συν) atquo Ουν quoque in
oditionibus votoribus legi, sed oτι pro ἐπεὶ, supra notavimus. Praetoron apstrio cod X ηγαπησε confirmat, aliundo jam nobis oblatum, quod sine dubio quoquo in vitioso ηγσατητε oditionis A latuit. Lovo praeterea est, quod ἐνομίσαμεν praebet pro νενομίκαμεν, nisi ipsam literarum Graecarum divisionom in duas lineas sequens literas sic ordines καλει νενομισαμεν, ita ut in καλειν finalo ν ut saepissimo abjectum sit, in νενομίκαμεν Verosolorini harum litorarum apud nostrum librarium confusione apro κ scriptum sit ut statim postsa σαι pro καίθ. Verum haec in linoas litorarum divisio in conjungendis et disjungendis literis nos ducero noquit; si e postea καί ita divisum est, ut κpraocedenti lineae adhaeroat. Sed haec nune non moror. Antequam vero ad verba deplorata περὶ γαρ τουτου etc. Recedimus, paulisper in sontentiam totius fragmenti inquirendum est, quo firmiori postea fundamonio innitamur. Opisox itaque mundi sivo summus deus secundum deum procreasse dieitur ex se, visibilem et sonsibilom. Secundum hune deum, a primo Procreatum, pius Christianorum animus do Jesu Christo intellexit; Noopta- . tonici Voro, o quorum disciplina Hermetica fragmenta prodiorunt, mundum, dot imaginem, ipsumque divinum intelloxerunt. Hie itaquo secundus dous sive mundus ορατὸς est ot αἰσθητος. Voeatur Vero αἰσθητος sive sensibilis, non quod ipso sontiat, sed quod videntium sensus incurram, ut Asclepius Apulo i habot. Atque haec sano plana sunt. Sed quomodo haec ex Graecis verbis αλλ' oτι εἰς αἴσθησιν υπ-έμπει καὶ εἰς νουν Blicias, nescio. Haec vix alium sensum habent, quam deum hunc αἰσθη- τον Vocari, non quod ipso sentiat, sed quod aliis sentiendi auctor sit. Neque aliter, si loctio sana, Laetantius in opitomo I. l. Verba hacte accepisse videtur, verba haec Latino ita roddons: Sed quod in sensum mireat et risum. Verum praeterea quis est Diuitiam by Cooste
203쪽
FRAGMENTA GRAECA illo νοῶς, quem hie legimus 3 Aput ejus habet videntium sensum, Lactantius ipso Senyum et visum. μυς vero Por se solus de visu intelligi nequit. Hinc suspicor, Lactantium in Latinis do disso, sed quod in Sensum incidat et visum, ut Rntea quoquct non solum do sensibili sed otiam do visibili deo formo fuerat. Sus picio linoe hinc nugotur, quod codex noster, qui ubi vulgatam lecti nona confirmat in solis orthographicis aberrat, hoc loconportu confusionis vostigia monstrat. Sic onim scriptum est Drι εις αισί μι auα υπαπεμ πιι εις νου, ubi non solum αλλ' ante
οτι deest, ot καὶ anto εἰς νουν noquo hoe casu exeidisso diei Potest, cum, ut supra Vidimus, verba haec his seripta sint) sed αμα etiam additum legitur. Huc accodit, quod interpretatio Latina longo hic aliter sonat, quam apud reliquos, quod GSω-
Sum m lcmque Sumerat. Si e nune pervenimus ad verba interjecta περὶ γαρ τουτου ονκ εστι, πότερον αυτος αῖσθωτο, ubi eodex noster, quemadmodum editio C, Voces Ουκ εστι prorsus ignoIM,
et tum ultimao vocis πισθοιτο, pro quo αισλὶτω Patricium dare vidimus, initium tantum αἰσθ. novit. Atque hic quoque mira ost interpretatio Latina, neque enim quidem utrum ipse sentiat. EX his omnibus persuasum mihi est, post verba περὶ γαρ τουτ0υποτερον αυτος αἴσθοιτο quaedam penitus intercidisse, quae enm sero sontentiam continuerint, quam Apulous nobis servavit, ita ut additamentum Ουκ εστι prorsus Giciondum sit; quae tum
Vero Sequuntur, en nescio quo casu misero mutilata et corrupta nil nos Porvonorint. Veram scriptoris manum rostituero nobis datum ost. Sed a sententia non aborrasso nobis videmur, t 'tum locum sic scribonios et interpunctiono adjuvantes: ὁ κυριος καὶ τῶν πάντων ποιητης, ον θεον καλεῖν νενομίκα
μεν sivo ἐνομίσαμεν , ἐπεὶ τον δευτερον μοδεμε θεον ὁρατὸν καὶ
ἴδιον τοκον, ubi quao his signis i l inclusimus, partim a nobis
8uppleta, partim vero audacius immutata sunt. AtquΘ sie qui
Verba καὶ μονον in eodico nostro easu tantum exciderunt, ut interprolatio Lntinn monstrat.
204쪽
dom interpunctione mutata prius ἐπεὶ quoque servavimus, quod plurimorum tostium conssensus, etiam LRtina interprotatio in codico nostro tuetur. Quod si quis vero, quoniam in Graecis eod. Rog. et in Latina versiono ipsius Laetantii et Augustini do ost, illud ejectum malit, non refragabor, si major interpunctio post prius αἰσλὶτον ponatur.
LIB. IV. MAP. T. g. I - 3.-Fortasse quaerat aliquis hoc loco, quis sit iste tam potens, tam leo carus, et quod nomen habeat: cujus prima nativitas non modo antecesserit mundum, verum etiam prudentia disposuerit, virtute construxerit virtus construxestra rectissime eod. Reg. quod Hou- mannus divinando conjecerat). Primum Scire nos convenit nomen ejus ne angelis quidem notum erae, qui morantur in coelo: sed ipsi
soli ac deo la deo e. R. 3 patri. nec ante id publicabitur, ut est sanctis literis traduum, quam dis gitio dei fuerit impleta. Deinde nec enuntiari posse hominis ore; sicut Hermes docet, haec dicens α&ία de τουτου του αἰτίου η του θείου αγαθου βουλησις, ἡ θεον προήνεγκεν, Ου το Oνομα ου δυναται ἀνθρomisco στόματι λαλθῆ - νω et paullo post ad silium: εστι τις, ω τέκνον, ἀπόδρητος λογος
σοφίας, οσιος περὶ τον μονον κυριον παντων καὶ προεννοουμεν κυρίου ' ον εἰπειν υπερ ἄνθρωπον ἐστι.
Fragmenti hujus Hermetici prorsus non meminit Fabricius in bibliotheca Graeca. Suspicor tamen n Patricio libro XX. adseriptum misso, ibiquo fragmento septimo in fine adhaosisse.
Fragmonium enim hoe septimum desumtum est ex Stob. flori-leg. serna. 78. pag. 466. Partem rius citant quoquo Justin. Martyr . Paraenes ad Grne e. pag. 37. Cyrill. lib. I. contr. Julian. pag. 31. Cyprianus do idolor. vanit. ot hinc Augustinus conirn Donni. lib. 6. Tom. T. png. 74. Sod roli quis plonior est Sto-baeus, ut diximus. Atqui verbis, quae Stobaeus Servavit, Statim in collectiones nostra fragmontorum Hermeticorum, cujus supra mentionem fecimus, haec Verba, nullo auctoris, undo hausta sint, nomine prasemisso, annectuntur: ἔστι γαρ τις, ω τεκνον, ἀπομήτου λογος σοφίας παντων καὶ προνο μενου κυρίου ον εἰπεῖν υπερ ανθρωπον ἐστι αἰτία δε τουτου, si του θείου ἀγαθου βουλησις, ἰὶ θεον προηνεγκεν, - το ὁ νομα Ου δυναται ανθρωπίνω στοματι λαληθῆναι. Unde Patricius textum ita constituerit, nescio. Sed noque Lactantii, neque Patricii lectio sana esse
205쪽
FRAGMENTA GRAECApolsest. Ut do aliis taceam, quidnam sibi volint vorba ἡ θεον προηνεγκεν. nescio. Προφέρειν pnim non eodem sensu dieitur, quo Latinorum proferre. Bona quidem sortuna Augustini intor- prolatio Latina nobis servata est in libro do quinquo liner psibusTOm. 6. pag. 16. Verum ea ita comparata Θst, ut aut Augustinus longo alia vorba legisse, aut textus rius misere corruptus nd nos pereonisso, aut deniquB Augustinus, Vir Graecarum litorarum minimo gnarus, in interprotandis Hormeticis mirum quantum a litorali sonsu aborrasso dicondus sit. hiquo hoe, quod postremo loco posuimus, longo verisimillimum mihi videtur, ita tamen, ut ot nonnihil ex cetoris duabus causis in hae divorsitato ropoli debent. Quod quo clarius appareat, apponamus totum locum Augustini, qui, quae rius consuetudo erat, Verbis Hormeticis ubique sua interposuit; quod ut moneamus Po magis necessarium videtur, quoniam oditoros vortia nonnulla IIemetis pro vorbis Augustini habuserunt. Sic ita quo vorba An stini sonant. -Ipso Morcurius) dixit: fllius benedi si Dei resque bonae Domnlusis. Et ne do rius nomino ta dium interrogationis Sustineret, secutus adjunxit: pujus nova n non potest humano ore narrari. Quid tu, Morcuri, ab hominibus dieis uomen dei filiinrerrari non posso γ Λ to narrotur, qui non homo sed deus ab hominibus nostinanris P Loquitur autem ad filium suum dicens: est enim quis silii log. md inenarrabilis sermo sopiensiae viritus sanctus. Nonno hoc ost, in principio orat verbum 2 Dic, Hermos, formo isto snpientino habot matrem 3 Sequitur do solodoo: dominus est omnium dominante deo mortalibus . IIaec verbaotsi non satis mihi intollocta pntot tamon exprimore debere
Hormotica πεοὶ του μονου κυρίου παντων καὶ προεννοουμένου θεου,
ut codiconi Rog. haboro mox vidobimus. Sod ab oditoribus verba haec a vorbis Augustini non soparata sunt.) -Et quia ab hominibus indagari non potest, addit et dicit: super homines est. Hactenus Augustinus. Nolo istodium lectoribus crearo in eruendo, qui fieri potuserit, ut hoc modo Grasea Laetantii in
Latinum sermonem transsorrentur. Frustra Enim quaeras, unde Alius benedicti dei, undo spiritus sanetus venerit, undo alia; at in Vorbis bonae voluntatis vix alium erroris roum accusare poteris,
quam ipsum Augustinum, qui αγαθου βουλησις sic junxerit. Sed
do verbis mi θεον προηνεγκεν nullum vostigium ropereri S. Aec damus nunc ad Oxcutiondam loctionis varietatem in
206쪽
exemplaribus Lactantii et oditis et scripto. Mirari hie subit initio supinam Bunemanni negligentiam, qui quomodo pro προεν-
νοουμένου vetores oditiones legant, raro exemplo nam plerum- quo in Graecis obmutescit) indicavit: προονενου - προνοομε- νου - πρ υμενου σθεου - προεννουμένου κυρίου. At idem quot praeterea memorabiles lectionis varietates in iis occurrant, indieare noluit. Neque imprimendum curasset oυ το Oνομα ου Pro ου τO ονομα ου, non magis quam περὶ τον μόνον κυριον, pro περὶ του μονου κυρίου, ut omnia nostra exemplaria recteliabent. Postremum tamen hoc Collarii editioni forsan aecep tum retulit, ut ex Collarii interpretatione Latina, ipsa Enim hujus viri oditione caremus, colligo. Sed, ut pergamus, in oditions A loeum sic expressum legimus:
στοματι λαλγὶθηναι, id est: causa autem hujus causae divini et increati boni voluntas, quae deum protulit, cujus nomen non potest humano ore dici. Et paulo post ad filium. in τι γαρτισ
Est enim fili secrotus quidam sermo sapientiae sanctus de solo domino omnium et dei, qui ante mente capitur, quem dicere supra hominem est. Ut hic paulisper subsistamus, melius Videmus αιτιον δε του του του αἰτίου legi, quam α&ία. Videmus praeterea ea, quae Statim Sequuntur, duas voces nobis suppeditare, quae frustra in vulgata lectione quaeras, ἡ του θείου καὶ αγεννντου αγαθου βουλησις, ubi Latina quoque interpretatio et mereati alieit. Sed in verbis xi θεὸν προηνεγκεν nihil vnriatur. Postea particula causalis γαρ recto in exordio posita est; μονου quidem deest ante κυρίου, sed eum in Latina interpretatione Θxpressum sit, casu tantum excidisse videtur. Tandem προνοουμένου θεου pro κυρίου exhibet.
In oditionibus B et C vero αἰτία jam logitur, tum do sunt
Verba καὶ αγεννήτου, quamvis Latina interpretatio et increati ser-Vnt; tum γαρ adest, sed post περὶ του μονου κυρίου desunt verba παντων καὶ προεννοουμένου κυρίου si vo θεοὐ, quae Lntina quoque interpretatio omittit. Εditionem D eum Bunemanniana Prorsus conspiraro, nisi quod recte dat ου τo ονομα Ου et περὶ
207쪽
FRAGMENTA GRAECA του μ ονου κυρίου, exspectari poterat. Iam videamus scripturam eodie is Roglomontani:
hujus causa voluntas boni quas deum pro verbis. dot nomen non potest oro IIpω. hominum sari.
RHOHHny et paulo post ndest enim o fili
Secretus quidam Sermo sapiencio do solo domino Omnium otpraesciente Omnia deo, quem dicero supra hominem ost
dentibus Graeeis jungendum. Sed quid Ox reliquis Latinistaciam, quae deum prover, quid ex Graecis onσι, nullo modo vidoo. Sed id mihi lueo clarius videtur, vulgatam τὶ θεον προηνεγκεν, re codice nostro neque in Graoeis noquo in Latinis Duilired by Cooste
208쪽
Agnosci, ita ut ab aliquo Substituta putanda sit, qui, cum Graeca legere non posset, utcunque ea explevit. Linoae quinta, Sexta, Soptima, cum parte octavae hacte continoni: dei nomen non potest ore hominum fari ) το ονομα Ουδυνται ανθρωτου νρω σωuατ λαλγὶθηναυ, ubi Graeca facito in ordinem redigi possunt, si memineris, νρω repraesentaro modiam syllabam Vo eis praeeodontis ανθρωπου casu bis seriptam. Verum si Latinam interpretationem contuleris: dei nomen non potest etc. non injuria suspicoris, librarium legisse το ονομα θυ i. o. θεουου δυναται otc. Sed sensus postulat, ut non do doo cogitemus, sod do dei filio. Rocto itaque se habet vulgata συ το ονομα ου etc. Primam itaque partom hujus fragmenti Hermetiei sierecto nobis constituisso videmur: αἴτιος δὲ τουτου του αἰτίου η του θείου καὶ αγεννήτου αγα- θου βουλησις ου τo ονομα ου δυναται ανθρωπου S. ανθρωπίνp στοματι λαλσῆναι. Cetera jam faciliora sunt. Latina, qua o codex habet, perspicua sunt; Graeca in hunc modum legenda:
ανθρ-ον εστι; quod vulgatRm lectionem in omnibus confirmat, nisi quod post ἔστι in initio cum Vetoribus editionibus rocto γαρ addit, quodque recto προεννο μενου θεου pro κυρίου ponit. In Vocibus ουιος οσιοις aut errore calami oσιος bis scriptum agnosces, aut, quod praeforo, leges οσιος οσίοις.
- Verum quoniam Graeci veteres χρίεσθαι expeιec ι cod. Reg. i. e. εχρειεσθαι) dicebant ungi. quod nunc αλείφεσθαι aasicho θαι cod. Reg. i. e. αλείφεσθαι , Sicut indicat Homericus Homeri cod. Reg. versus ille: αυτοὐς δὲ δμωαὶ λουσαν καὶ χοῖσαν ἐλαlco
ob hanc rationem nos eum Christum XPm c. R. i. e. χρμ, compendio scriptum nuncupamus, i. e. unctum, qui Hebraice Messias dicitur. ) Ubi notandum quoquo fari Passi Vo positum. φὶ Potest enim quoquo fieri, ut seriptura colicis nostri αM ρωπυνρω, quam alio modo antea Oxplicuimus, depravata sit ex ανθρωπίνον, quae Vulgata est lectio.
209쪽
FRAOMENTA GRAECA Unde in quibusdam Graecis scripturis, quae male de Hebraicis interpretatae sunι, ηλειμμένος, id est un9uento creatus codex Rogiomont .,
Vorsum Homeri eum paulo alitor in ipsis Homeri earminibus Iliad. ω, 587. Odyss. 3, 49. θ, 454. logi notavit collarius. του τους Odyss. ὁ, 4M δ' ἐπει Ουν δμωαὶ ote. Sod re-eopta Lactantii lectio serioribus editoribus debetur. Editiones
votores non αυτους habent, Sed aut τον, ut Λ, Rut τους ut B, C. Immutatum est ob metrum, quoniam Syllaba versui deessovidobatur. Sed bono Cod. Reg. tοyaeΠοiοyHaΜωιaoycalthaia po
Roddendum itaque Lactantio τους δ' επεὶ Ουν κ. T. 1. Verbis Graecis in codico nostro praemittitur Latina interpretatio in eod. Rog., quaci hoc loco ita mirum in modum a verbis Graecis discropnt, ut, quid interpres logisse videatur, nemo tacito assequntur: quos propitia bonitate unaeerunt oleo. Ceterum do forma η λειμαίνος et ηλιμμένος cs. quae diximus ad Luci Q. Catapl. c. 24. in Misc. Criti. T. II. p. 226. LIB. IV. cAP. 13. g. 11. Propterea Milesius Apollo consultus cons. deest in c. R. utrumne deus an homo fuerit, hoc modo res nitu respondebit c. R.).θνλὶτος εχὶν κατα σαρκα σοφος τερατωδεσιν εργοις, αλλ' υπο αλδαίων κριτων ὐπλοις συναλωθεις γομφοις καὶ σκολοπεσσι πικρην ανδελησε τελευτήν. Transtulit hinc hos versus opsopacus in collectionem orR-culorum Graecorum, ad calcem Sibyllinorum pag. 6. pag. t q. Gall.) sino lectionis varietate. Neque in editionibus veteribus quicquam a lectione recepta discrepat, nisi quod odit. A rectiuspraobet ανεπλησε, quod confirmatur ab interpretati no Latina, quas in omnibus veteribus editionibus comparot, amarum tinem complevit ). Verum sunt praeterea plura in recepta lectione, quae ferri nequeunt. Nam κριτῶν primam semper corripit,' Eadem interpretatio Oxstat in codd. R. ot Vrati St.
210쪽
quao hic producitur. Praeterea Mu/αλωθεὶς omnPA R συναλισκομαι derivasso videntur; votores onim editiones Vertunt armis comprehensus, Collarius, captius armis ). Verum αλωθεὶς pro αλους non magi ου Graecum ost, quam ηλωμενος, quod olim in Xenoph. Memor. 2, 6, 22. legebatur. Sed longo aliter Grao ea verba codex Regiomontanus exhibet hunc in modum: Mortalis erat corpore sapiens signis operum atquct monstris sub
ubi in voco σοφος ultima syllaba prorsus excidit. Totum DrR-culum Sie logo et Omondo: θνητὸς ἐθην κατα σαρκα σοφὸς τερατώδεσιν εργοις αλλ' imo Xαλδαίοισι δίκαις σκολιαισιν αλωσας, γομφωθεις σκολοπεσσι πικρ=ire ανλλησε τελευτήν, ubi nihil quemquam morabitur, nisi αλωσας pro αλούς positum. Sod otsi hujus noristi primi nullum aliud ex inplum novi, nOtissimum tam on OSt, Rpud Aeriores scriptores, qui antiqui sermonis puritat m minimo imitati sunt, multos primos noristos invaluisse, quorum loco Veteres semper secundis usi sunt ).
) Cellarius ridiculum praeterea o rorem commisit, Oraculum hoc, quod Milesio Apollini do Christo pia fraus tribuit, ita Vertens, quasi Apollo de se ipso haee diceret: Mortalis eram et tolemavi. . 'ὶ Possis quoque propius ad literarum ductus scribero: δικασπο-