장음표시 사용
62쪽
Do locis nonnullis Apollonii Rhodii eum hic dissororo in
animo habeamus, subit mirari sententiam Gerhardii, prosperasOrtuna factum esse, ut Argonauti ea omnibus audacioribus coniecturis carere possint flecti. Apollonn. pag. 305). Εtonim eum iuvenibus nostris primi ordinis carmen hoc qua possemus diligentia enarraremus, non Sane pauci loci nobis occurrerunt, in quibus haereremus , quorum nonnulli qui dom leni manu tractandi videbantur, alii vero vulnero altius inflicto laborantes audaciori modola opus habere, quid quod unus alterque pro desperatis relinquendi videbantur. Qua occasiono denuo mihi patefactum est, quantum utilitatis futuro euiuscunque libri oditori indo aecedat , si librum, quem odoro in animo habeat, in scholis antea explieitorii. Sic onim fiet, ut multa quae soli meditantes pstrum animadvortimus, ubi aliis explicanda atque tradenda quasi sunt, non leviter nos offendant.
Propositum itaquo mihi ost do nonnullis Apollonii locis dissorondi in hoe liuollo initium facere; ita tamon ut brevi tornostram sententiam de his locis assoramus, solis caussis adiectis, quae nos do sinceritato lectionis dubios socerint, vitata omnioruditionis copiosae ostoniationo ambitiosa. Id unum monemus, nobis praetor Brunehii oditionom a Selinosoro cum scitoliis ro-
petitam et Boekii nondum absolutam Gorhard ii quo lectiones nulla alia adminicula in promtu suisse. Lib. I. v. 494. 495. )χωεt' ἐνιπταζωπι προτερω δέ κε νεικος ἐτυχθνὶ, εἰ μ)ὴ δηριοωντας ομοκλ σαντες παιροι,
in De loco quodam, qui iam praecessit lib. I. V. 82. disseruimus in bibliothoea critica, quao Seobolii cura Uildesino prodit fasciuulo 3 renni 182l pag. 259; monemus tamen pro μῆκος ex Apollonii usu μ ῆχος seribendum esse . .
63쪽
APOLLONIUS RHODIUS. αυτός τ Αἰσονίδνὶς κατερητυε ἐν δε κοὰ Ορφευς, λαιῆ ανασχομενος κίθαριν, πείραζεν αοιδῆς. Omnos codices habent αν δε καὶ 'ορφευς, quod a Brunckio mutatum ost. Sed quod hic substituit ἐν ole. vix aliam sen-tontiam praebebit, quam inter coloros orphon quoquo cantum in copisso. Vorum isti colori non canunt sod tantummodo rixantes Idmona et Idam compescunt, antequam, quod saeturi videbuntur , manus consererent. Sed hanc rixam Vix aliter com-POnero poterant, piam surgentes do littoro, in quo strati iacebant. II inc mihi servandum videtur illud αν i. o. ανέστη, sed tum pro πείραζεν αοιδῆς scribendum ost π είρ αζ έ τ' αοιδῆς. Noque quenquam movere debet, quod αν sic nude pro ανέστη ponatur, quamquam Verbum αναστῆναι non praecedit, cum verbum hoc inanisecedentibus non liquido expressum ne ossario tamen intelligi debent. Lib. I. v. 523.
ἄφαρ δ' ὀρόθυνεν λαίρους βαινέμεναί τ' ἐπὶ νῆα καὶ α ρτυνέεσθαι ἐρετμά.
Etiam haec loctio a Brunckio prosocta est, ex uno codico hausin. Vulgata suit ἀρτυνασθαι. Nulla vero caussa reddi potest, cur scriptor tempora variaro volvorit. Scribo itaque ἀ ρτυνεσθαι.
' Lib. I. v. 533. μέσσ' δ' 'Aγκαῖος, uέγα τε σθένος φακλῆος ιζανοπι αγχι δε οἱ ροπαλον θέτο, καί οἱ ἔνερθε
Miro easu accidit, ut quod scholia Parisina in hoc versu prae- boni , υπεκλασθri intor interpretandum mihi quoquo in mentem veniret. Gorhardius quid in pag. 2 l. huius lectionis patrocinium quenquam suscipere vello haud veretur. Verum ut libere quid sontiam profitear λεκλυσθνὶ mihi j unum videtur, ne quid acerbius dicam, υπεκλάσλὶ vero unico loco convenire. υπεκλυσθη enim vix aliud quid significaro potest, quam fluctus paululum Rilui κηρ carinam, quod per so semper iit, noe quicquam in hac Voco inest, quod robur et immanos vires Herculis et Ancaei X primat. Longo vero alia res est, si υπεκλάσθνὶ logimus; tum enim significatur incessu horum heroum ibi, ubi podibus innixi fuerint, carinam quasi nonnihil fractam ot collisam strepitum edidisse, quo quid majus excogit ars potest ad vire8 corporis, quibus hi heroos gaudebant, lectori ob oculos ponondas. Diuitigod by Cooste
64쪽
titur: hi quidem eaecipientes illos, quam significationem non novi. Aut voliomenter sallor aut legendum eSi αμυν μενοι. Lib. II. v. 28.
των μεν ετ' ουκ αλέγει, ἐπὶ δ' oσσεται Οιοθεν o Ioς ανδρα τον, ος μιν ετυφε παροίτατος, ου δ' ἐδαμασσεν. οἰοθεν Οἶoς Homerica est formula, Iliad. 7. v. 39 et 226. et ad nominativum in utroque loco refertur, quod hic fiori nequit; nam non solu8 leo eum Virum torvis oculis intuetur, qui ipsum vulneraverat, sed Solum eum virum neque quenquam alium. Iam cum Apollonius aliis quoquo locis Homericam hanc sormulam Sententiae convenienter variaverit, ut lib. 4. v. 418 οἰοθεν okν et lib. d. v. 198 οἰοθεν οἶαι, hic quoque legendum esse οἰοθεν οἱον nemo dubitabit.
Lib. II. v. 192, 193. καὶ δ' ἐπὶ μυδαλέ-ν οδμ ν χέον, οὐ ε τις ετλη
μη οτι λευκανίqνδε φορευμενος, αλλ' απο τηλου μηδ' εστεως ' τοιον οἱ απέπνεε λείψανα δαιτος. Ita hi versus a Brunckio constituti sunt contra omnes libros, qui magnopere hic turbant. Versu secundo ceteri Omnes ex-eeptis Parisinis habere videntur μη καὶ una cum cod. B. e Parisinis pro quo cod. E. καὶ μη habet. Ceteri Parisini pro bis duabus vo ulis οδμην legunt atquo margo cod. B. οδμῆ. Tertio Versu omnes no Parisinis quidem excopiis illud μνὶδ' ignorant, a Brunckio demum textui illatum, sed pro εστεως habent εστηώς. Brunckii ratio non solum audacior est, verum etiam pluribus incommodis praeterea premitur. Haereo enim non solum in negatione repetita μη, pro qua Oυκ eXSpectarem, Verum priue ter R in voco φορευμενος, quao quomodo admovens significare possit non video. Ut hoc etiam addam, quaenam his verbis, ut a Brunckio constituta sunt, inest sententia: Nec quisquam foetidum illum odorem Si linere posset, nedum reliquias illas ori admovens, sed ne quidem procul ab iis stans. Nusquam enim legi-Djuitigod by Cooste
65쪽
tur, eos qui adstitorint dapes has ori admovisse, sed solum Phinoa. Haec itaque horum verborum sententia mihi osse videtur : nominem motorem huius mensae sustinere potuisse, ne procul quidem indo romotum. Verum nequo ex vulgata lectione neque ex Brunckii recensione haec sententia prodit. Po8sis
quidem partim o codicibus Parisinis legero: ουδε τις Βλη
Sod non refragabor Gerhardio, qui VPrisimilius putat, cum ex ithris Oxcidisset και, deficient om syllabam prave supplevisse librarium Parisinum. Cum tamen in recepta lectione nihil sani insit, sortasse non nimis audaci coniectura locus hic sic constitui poterit:
Lib. II. v. 320. οὐ γα ρ τε pyci'ιν ἐνήρεινται νεατ βσιν. Do inusitata forma persecti ἐννήρειωται, pro qua alii codices
ἐρηρεινται praebent, es. quae diximus in nova oditione grammaticos Graecae, quae his nundinis paschalibus prostabit, pag. 134. - Vorum praetorea noce88arii, scribendum o8t ου γάρ τι etc. Lib. II. V. 573.
ἐρέται δε μέγ' ἰαχον ' ἔβραχε δ' ciυτος
Verbum βραχειν de voco humnna, ut Sit clamare, vociferari nondum lectum est; et Lexi eon Schnoidori hane significationem nonnisi ex hoc Apollonii loco demonstrat. Tentaveram μιχε δ' αὐτος. Sed Lobeckius motis ad ductus litorarum propius aecedens ἔκραγε scribi jubet. - Mox v. 606. mihi quoque in montem Venit, quod, ut postea vidi, etiam Wahes. conjecerat,ot unus codd. Vati. confirmat , ut ἰων scribatur pro ἰδων. Nam non ἰδων sed βλέπων sentontia postularet; et Rdmodum Vereor, ut vel ipsum βλέπων sic nudo poni possit, ut por se viventem significet. - v. 704. Aecuratior usus loquendi postulat, ut scribatur ἡρχετ' αοιδῆς pro ηρχεν ἀοιδῆς. Verum an diserimen activi et medii semper accurato sorvatum fuerit, non definio. V. 1182. Recto Brunckius mutasso vi dotur οὐδὲ δίκαιοι in ἡδεδίκπιοι; sed scribendum quoquo οι γε θεουδέες. Diuitig Cooste
66쪽
Lib. III. v. 559. οἱ πωτοι η ῆα γυναιlὶν Ο μοσ το λο ι ἐνθαδ' εβημεν ΟΤ Κυποιν καλέουσιν ἐπίψροθον α μ μι πέλεσθαι,ουκ ετ' Ε αλίοιο μέγα σθένος. Apud Apollonium ομοστολος vocatur, qui socius ost Oxpoditionis, es. 2, 802. Primus versus itaquo vix aliud quicquam significare
potorit, quam: mulieribus socii in expeditione huc venimus. Verum tum non video, quo versus alter rosoratur; ad multoros roserrivetat genus pronominis, Rd nos oμοστολους tertia porSOnR καλέουσιν. Simplicissimum sorsan videri possit, est in a mutaro; sed obsint αμμι, pro quo σφισι o8so deberet. - Εmendationis aut explicationis viam nullam video; sufficiat do difficultato
δήνεσιν α λλήλω C mi δ' ἔνδοθι, δαιοαένη περ, σῖγα μάλα κλαίει, χῆοον λέχος εἰσοροωσα,μη μιν κερτομέουσαι ἐπιστοι ἐωσι γυναῖκες. In toto hoc loco plura sunt, quae mihi quidem dissicilia Oxplicatu videntur. Statim licot ipsam comparationem in multis pulcram QSSo largiamur, tamen quo proprio ea Spectet, nobis non liquet. Videmuου uxorem, recens nuptam, quae mortem mariti immatura morio ipsi orepti desset, aliarum tuo si vo ancillarum si vo mulierum coetum vitat. Sed cur ipsa timeat, ne visum mulieres deridentes convicientur, non video. Praetorea haereo in Verbis ου δέ τι πω πασαις λ. αμφ. Nam quid tandem hoc
significat, eum So immiscere nondum omnibus ancillis 3 Ferrem, si esset, eam omnem ancillarum consuotudinem vitare, sive, ut negativo idem esseramus, eam cum nulla an illarum consuescere; verum quiη hoc ita exprimeret, eam non eum omnibus consuescere 3 - Sed maximo in hoc loco offendor voco ) Probabilom Brunckii coniecturam 4ὲ Beckius recepit. Vulgatam Iectionem Scholia Florentina tueri videntur, si in his minutiis fides ipsis haberi potest.
67쪽
APOLLONIUS RHODIUS. δηνεσιν v. 66 I; qua o quid significet, nullo modo expiscari possum. Nam δήνεα ita explicaro, ut Lachmannuου noster fecit
ad Prop. 4, 23, l8 3, 24, 18 , qui amplexus amantum intolligit, usus formonis non pati videtur; et ipse vir doetissimus miro sic Dos appellatos esso eonfitotur. Sontentiam loci expli- eant verba Penelopes ad UlySSem rovorsum, Odyss. p. 2l0. SEq. θεοὶ δ ιαπαζον οιων, G νμν ἀγασαντο παρ' ἀλληλοισι μένοντεηβης ταρπῆναι κ. T. 1. Sed ut hinc rostituas παρος ταρα. α. ηβης ἀλληλων, nimis tamen nudax vidotur. Cum Scholia Florentina ipsam hanc vocem ignoraro videantur, - praebent enim simpliciter, πρὶν in αλ- λολοις τερφθῆναι - forsan logondum erit πάρος ταρπήμεναι αμφω
num gratia monemus, ἄφελλέ με εἰςοοgν pro οφελλον S. ωφελον εἰςοραν positum esse, cujus constructioni8 Volustius exemplum quam hoc non novimus cf. Herm. ad Viger. pag. 758. - v. 792.
leg. κερτο μίοις pro κερτομίας, coli. 1 , 486. Lib. III. v. 8S2. τῆ δ' αμα Νυμφαι επονται ἀuoρβάδες. αἱ μὲν ἐπ' αυτῆς ἀγρομεναι πχπῆς ' νισίδος, αἱ δε δη ἄλλαι
ἄλσεα καὶ σκοπιας πολυπίδακας' Mirum est, Dominom hapsisse in accusativo ἄλσεα καὶ σκοπιας quem quo reseramus, nescio. Quid scriptum suerit a poeta divinare nequeo; sed sentontia postulat ejusmodi fero vocem αἱ δὲ λιπουσαι ἄλσεα etc. - Do versu 9l8 dictum est in Rd- doudis ad Schneid. Lex. S. v. συνευφράζομαι.
68쪽
Satis pulcra nobis objicitur imago Iasonis, terrigenas istos serro domotontis; multi dimidiati trentum ad ventr m usque e terra exstabant; alii jam altius usque ad humeros; alii voro jam rovera stantes sunt; alii denique jam Oxpediti progrediuntur. Sed num ipsum poetam ita errasse credibilo ost, ut qui ad humeros usque tantum D terra OX Stent, eos magis eminere diceret, quam qui ad Ventrem usque. Legendum mihi videtur: τους δε καὶ αχρις
Sed reliqua in aliud tempus disserre cogimur.
LIB. I. V. T. ἰληδον et ἰλαδον varia syllabae mediae quantitateli et Quintus, ut ὁμλαδον, διαληδὸν, ἐνωπαδόν, μεταmηδόν. Prius praetor hune locum legitur 2, 397. 6, 643. , alterum 1, 175. 2, 373. 3, 360. 660. V. 22. μη τίς ε ον κατα δῆμον ἐλεγχελὶσι χαλεφst.
Tychsonii haec est scriptura; recto jam Rhodomannus ediderat μή τις εὸν κ. T. λ. v. 58. ευτ' Morio υρεος ἀκαματοιο βαθυκνήμιδα in γατρα, ειδο ιενην μακαρεσσιν, ἐπει-οι αμφὶ προςωπωαμφω, σμιερδαλεον καὶ ἀγλαὸν εἶδος ορωρει, μειδι otos' ερατεινοπι Fuerat antea μειδιοων. Qui μειδιοωσ' scripsit novissimus editor, hoc pro μειδιοωση accepisso Videtur, Scilicet jungendum cum oι, quod nullo modo Graecum esse omnes norunt. Aliter Rhodo mannus: haud scio, an non per Enallagen numeri legendum sit μειδιο- . lector judicet. Enallagen casus dicer voluit, ut nominativus μειδιο ροσα referatur ud longe praegressum θυγατρα Atquo hoc sane simplicissimum videtur. Nam etsi μειδιoων cum Duiligod by Corale
69쪽
QUINTUS AMYRNAEUS. εἶδος conjungi possit, contortior inmon haec ost ratio, quam ut placΘnt.
v. 136. θέλγει ἐν λεχδεσσιν αδην ἐπικέρτομα βάων. metri gratia legendum θέλγει ἐνὶ κ. τ. λ.
v. l68. ἔζετο δ' ιππω καλῶ τ' ωκυτατω τε, τον οἱ αλοχος Βορεαοωπασεν 'AZρείθυια πάρος, Θρήκηνδε κιουσα, ξείνιο Dona hospitalia non dant ii, qui aliquo veniunt, Nod qui aliquem hospitio recipiunt; neque unquam Orithyia, Thraciae incola, in Thraeiam ad Ponthesiloam venisNe dici potest. Logo Θρῆκiινδε κιουση. Vorsum praecedentem emendavit jam Her mannuου in Drplii eis png. 783. v. 179. xi δ' ο ιη Τριτωνὶς, or' ῆλυθεν ἄντα Γιγαντων,
tamon vel Sic φασγ α ν ω. v. 352. τους δ' ἄρα Tρώχι ιπποι, ἐπεσσυμενοι μετοπισθεν. ἄντλον οπως, στείβεσκον oμου κταμένοισι πεσοντας. Lrgo πεσο ντε ς, quod, ut nunc video, in impressis suit, malea Rhodoinanno mutatum.
v. 369. 370. καί μαν omaquεοον Ῥήγείοισι φονον στονοεντα βαλέσθαι νῆας τ' ἐμπρησειν oλoω πυρὶ, τροι παροιθενηλυθον ἐς Τροίην, νωi, κακα πολλα φέροντες,
ῆλυθον ἄσχετον ἄμεμιν ἐπ' Ἀρεῖ πῆμα φέροντες. Εjusmodi ropolitio ab ingonio Quinti abhorret. Λltorutex versus dolondus est. Mihi tum propter νωῖν quod Sic pro ημιν saepius Quintus usurpavit, et , 213. 725. 2 , 8S. 6, 444. 8, 452. 9, 495. l0, 3 l. ), tum propter ἐπ' Mρεi. quod saltem
in Cotorum unicum hoc exemplum novi, quod regulao a Butimanno Gr. uber. g. 33. n. l. proposita adversetur, Graecos non nisi Verborum et participiorum dualem pro plurali posuisse.
70쪽
υ τ' Aρει esse deberet, posterior rojieiondus vi dotur. Qua in uv. 426 et 434 emendaveram, oecupavii jam Spi igner V. D. p. 200. 201. v. 490. 492. ως δ' οτ' ἐπιβρίσασα μέγα στονοεσσα θυελλα αλλα μεν ἐκ oιζων χαμαδις βάλε δένδρεα uακρα,
ανθεσι τηλεθοωπα, τα δ' ἐκ πρέμνοιο κέασσενυφοθεν, αλληλοισι δ' ἐπὶ κλασθέντα κέχυντο 'ως Λαναων κεκυλιστο πολυς στρατος ἐν κονίησι Μοιραων ἰοτνητι καὶ laret IIενθεσιλείης.Sio emendavi, quod vulgo legebatur v. 490. κέδασσεν et v. 492. κέκλιτο. Atquo illud sensus, hoc vero motrum offlagitavit; κέκλιτο enim mediam eorripere, quis nescit 3 ut v. 624. θοω δ' ἐπικέκλιτο ιππω. cf. quoquo Nonn. Dionysiac. 17. p. 474. 3 l. ημιθανης κεκυλιστο καὶ ουασι τυπτε κονίην. v. 612. καὶ οι αφαρ σννέπειρεν ἀελλοποδος δέμας ι-ου cum volt. libb. Scribendum est, ne quo quod Tychsenius recepit ox conjectura PauWii: σὐν ἔπειoεν. v. 637. Conjecturam Spitetneri Et nostram τετουμένοι ἄψεα occupavit jam, quod mireris, Dausqurius in Λdnotamontis pag. 36. Ceterum malo τετρυμένοι scribere, quam τετρυμμένοι,
quod propter Spitetnori do vers. Graec. lior. p. 38. 39.) et Riomeri in Loxi eo s. v. τρυφω) dissensum fusius probaro juvabit. Sunt vero haec Riomeri Verba: Dτρυφω, dio urspri ingliche
Form von τρυπτω, geWohniich θρυπτω, Wovon noch das Pors. ταρυμμένος, Welches mRn umsonSt Verbosfieri, der aOr. λρυφην, τρυφεὶς, εῖσα. ὲν, τρυφος und τρυφη, τρυφερός. De qua viri docti sententia antequam plura dicamus, atque monstremuη, quam sibi ipso parum constans in talibus reperiatur, paucis exponenda videtur nostra de tota hac ro Sentontia, quantum illa ad analogiam lingua o Graecae spectet. Atqui sic statuendum ducimus, fuisse in lingua Graecorum Voces quasdam di 8- syllabas, quae nitexutram syllabam semper cum nΗpiratione proferrent, si Vo quod Rntiquitus, antequam exactiores rogulaedo concursu RSpiratarum inValuerant, utraque syllaba spiritum asperum receperit, sive Ri iam ob causam nobis incognitam, quam usum linguae Vocare Solomus. Hoc quoque in hae disquisitiono ad hunc usum lingua reserendum Vid tur, quod altera litora semper lingualis fuit τ vel θ, altora vero aut labialis aut gutturalis. Atque ne quis error remaneat, monemus Prae-