장음표시 사용
91쪽
QUINTUS AMYRNAEUS.jectura; sed praestat nequo do sententia mea quicquam muto, quidquid Spi ignor asserat Mant. p. 242.): μήδ' εικετον ἐσσυμ ενοισινδυς μενε σιπι νωὶν γαρ N. T. 1. Decopit Onim librarium rarior dualis usus pro plurali, satis ille jam a VV. DD. Oxomplis comprobatus; cs. Matili. Gr. Gr. g. 3ul. nn n. Butim. Gr. Gr. p. 49. et do Quinto IIormannus in Orph. p. 747. sq. Quintus praeterea solus est, quod scio, qui νιδὶν pro ἡμιν dixit. cf. Adnot. ad 1 , 369. sq. v. 485. pro τεταγμένη repone τετυγμενη. v. 529. παρ δε σφιν ολέθριος ισταθ' oμιλος βαλλοντιον εκα τερθεν, o τ' ἔσθενε χερσὶν ελεσθαι. Rhodom. οτ' εσθενε. Lego vel οσον σθένε, ut v. 590:γδομενευς δ' αρα λῆαν, οσον σθενε, χερσὶν αείρος, Vel, quod praefero, et magis etiam ad litorarum ductus ace dit:
v. 538. αλλ' oυδ' ιὲς μένος εἶχον, ἐελδομενοί περ . αλυeαι. Vertit Illiodom. : at neque sic eradendi, quamlibet cupientibus, eras facultus, quod in Graecis vorbis, ut nune leguntur, non inest. Vido no suorit: αλλ' oυδ' μορον εἶχον, κ. τ. a. v. 585. ποδες δ αέκοντες ἔμιμνον
δαμναται oν κε κι TMσ ι, nam in nostro loco conjunctivus non minus solooeus sorol.
Rhodom. habet ον κ' ἐκίχ σε. Logo ον γ' ἐκίχη σε. cs. 9, t 95. αλλους δ' εκτανεν αυθις , Oσους κίχε. Eodem modo corruptus ost 8, 366. LIB. VII. v. 79. αλλος δὲ πέλει μος ανθρωποι σι.
92쪽
v. 138. αλλ' ἄρα χειαα μένουσιν υπο σκέπας, ἡδὲ φαραγγας
αγρόμεναι θαμνοισιν υπο σκιεροῖσι νέμονται ἰλαδον.
Scribo: θαμνο ισί θ' υπὸ κ. τ. λ. v. 171. ευρον δ' υr 'Aχιλῆος ἔου προπαροιθε Gμοιο ἄλλοτε μεν βελέεσσι καὶ ἐγχείησιν ἱέντα, ἄλλοτε δ' αυθ' ιπποισι πονευμενον ἀκυποδεσσι. Πντα est a Rhodomanno. Libri offerunt ἐοντα. Correxit Rhodom. , ni fallor, ad similitudinem Il. 2, 774. δίσκο ισιν τέρποντο καὶ αἰγ ανέησ ιν ἱέντες, cf. quoque Pind. Issim . a , 34. Wyttenb. ad Julian. Sehaef. p. 16 l.) evius loci alia tamen ratio est, cum ἱέντες absolute,
ut vocant, positum Rit, omisso αυτα. Milii quidem nondum liquet, an ἱέντα ita eum dativo construi possit; neque tamEn quidquam melius oecurrit, ni credas excidisse versum ad hunc modum:
ευρου δ' or Ἀχιλῆος έου προπάροιθε δομοιο,
αλλοτε μεν . . . . . αλλοτε δ' ἐν βελέεσσι καὶ ἐγχείησιν ἐοντα. εἶναι ἔν τινι, occupatum esse in aliqua re, vereari in ea, notissimum ost; es. Heind. ad Platon. Phaed. c. 5. p. 30. Protag. c. 22. p. 491.
θνητῶν τευχεα κεῖνα. Legendum θνητῶν τευχεσι κεινα. V. 234. γενεήν τε καὶ pro γενεην καὶ logondum. Post v. 299. unus aut alter versus Oxcidisse videtur; οἷα τε πολλα enim sic staro nequit.
V. 338. sqq. φίλω δ' ἐγκατθετο κολπω, εἴ τι ἐνὶ μεγαροισι τετυγμένον - εν ἄθυρμα, ω ἔστι, τυτθος ἐων, μεγαλας φρένας ἰαίνεσκε αμφὶ δέ οἱ καὶ ωκοντα λελειμμένον εἴ που ἴδοιτο, ταρφέα μὲν φιλέεσκε, καὶ εἴ τι περ ἄλλο γοῶσα εδρακε παιδος ἐοῖο δαῖφρονος. In liso loco rocto constituondo levius est, quod v. 339. pro ηεν legendum videtur εἶδεν vel ευρεν eoll. v. 34l. ἴδοιτο et v. 343. ἔδρακε. Tum voro, quomodo Nooptolemo, τυτθω ἔτι ὁντι, et αθυρμασιν doloetato, μεγάλαι φρένες adscribi possint, non sane Video. Logo μεγαλα φρένας, ni forsan serviliter imitatus est
93쪽
Vmun v. 34 l. illud αμφι δε οι prorsuΗ obscurum milii est; totius loci complexum iutuenti verisimilo est, nil quod armorum genus, quibus exercitabatur puer Neoptolemuη, ibi commonio- ratum misso. Forsan: ασπίδα δ' ῆ καὶ ἄκοντα κ. x. 1. Tandem v. 342 logo ταρφέα μιν φιλεεσκε. v. 348. Nooptolomus, ab Ulysso et Diomodo ox insula Scyro ascitus, matrem lamentantem reliquit;
λα os δ' εἴκοσι φῶτες, cro ηρα αενοι φρεσὶ θυμόν. τους ἔχε κεδνοτατους ἐνὶ δωμασι diliδάμεια. καί σφεας ω πορε παιδὶ θωυς εμεναι θεογαποντας. Quantum antiquitatom istam heroicam novi, populus sub regibus quidem erat, ita tamen ut omnis servitutis Θxpers esset. Nusquam inveniuntur o populo, qui in domo regia sorviant, vol ministoria Oboant; famulos rogos habuerunt SerVos aut V nalitios aut vomas. Solano Deidamia λαοὐ φωτας ἐν δωμασιν habuisset, quos filio comitos ot famulos addoro potuisset y Non eo regium imporium tune Oxtondebatur. Sed dobemus auos Rhodomarino; nntoa erat λαοί. Logo: αλ λοι δ εικοσι φωτες κ. T. a. Lovius est, quod scripsi εσπεθ' oμως pro vitioso εσπετ ηιιος.
v. 395. νζὐς δ' ἔθεεν κατα ποντον, ἐπισπομένου ἀνώιοιο, τυτθον ἐπιφαυουσα πολυήροθίοιο θαλασσης. Sic ex Rhodomanni conjectura oditum ost, cum Rntea α ι ἐτρως fuisset πολυψήοιο. Facillima tamen lino e loci restitutio est, et maximo probabilis. Sie auctoritatom nanciscitur hoc adjoctivum, cujus usum ex Arati Phaenom. v. 4ll. probari non poSSe cre 'dit Schnoider, ubi Thoo Mos quensis παλιμοθίους ἀνθρωπους
scribat. V. 42.5. quod conjocoram: υφ' ἡμετεροισι pro ἐφ' qμετεροισι jam in ipso contextu Rhodomanni exstare video, quod cur mutatum Sit, nescio. V. 458. pro αλεγεινοὶ scribondum dum se λεγεινον. - Do v. 510 es. Adnot. ad 2, 56. - vv. 535. 536. non tremininctos miror, quam quod nemo do vitio monuit; dostituti enim Sunt sensu et noxii, ot prior ptiam elumbes numeros habet. - v. 548. scribo ου δ' ετι τοὶ μεuαασιw; alitor Rhodo mannuου, nlitor 1Ιorm. Orpb. p. 806. - v. 55 l. Troos dici non
94쪽
posse ἐελδομενους πε ρ ἀύτῆς, cuique statim liquebit, qui totum
nexum carminis indo n v. 522. contemplatus fuerit. Fuit, nis allor, ἐελδομενοι περ ἀλυξαι plano ut 6, 538. - De v. 584. es. Adnot. ad 6, 225. sq. - V. 588. pro καὶ ἐν μεγα μαίνετ'αητης lego καὶ εἰ μεγα κ. τ. λ. - V. 650. pro οπως φήσασκεν ἰδων malim o τις φησασκεν ἰδων. v. 745. ώς δ' oτ' ανα δρυμα πυκνα, καὶ αγκεα sicuπηεντα κ. τ. 1. P πήεντα pro simηεντα scriptum. o cortissima Rhodomanni con-joctura, quam unus sortasse Riomor inter Virorum doctorum
somnia rotulerit. Cum ρὶη ot ἐωψ riusdem sint stirpis, otiam στήεις bono dictum videri potest. V. 722. pro 'Moαὶ δέ μιν αειφ' αγάσαντο seribendum osso junctis, quae malo divulsa sunt, ἀ μφα γ άσαντο, nomo negabit, qui Quinti scribendi ratiotioni perspexerit et recordatus fuerit, quantopere ille his compositis gavdont. LIB. VIII. V. 8. τειχος μεν χαμαδις βαλέειν, νῆάς τ' ἀ ααθυ ν ε ιν ἐν πυρὶ λευγαλέω, λαους δ' υπο χερσὶ δα αι. Concinnitas postularo videtur, ut legatur ἀμαθυναι. v. 73. ανδράσιν, οι τ' ἐρίθυμον υπὲρ Θέμν ἔργα κάμωνται. Logo ἐρίθυμοι. Hominum enim hoc epitheton esse, sed dubiae significationis jam ex orph. fragm. 31. p. 490. Herm. docuit Selmoidor in Loxico. Significatione haec vox et in bonam et in malam partem ReeΘpta convenit sero eum υπέρθυμος. Pauca quaodam ox Quinto Smyrnaeo exempla dodit Selimidiius.
Addo 1, 756. 2, 468. 8, 233. 33, 448. 12, 318 ote.
v. 89. οἱ δ' υπo εικο ν, ἐοικοτες αυαλέοισι θάμ, νοις. Vocabulum υποεικον sanum esso, vix erodam. Nnm Trojani non recedentes comparantur cum virgultis aridis, quno i Ou- sumuntur, sed in torram cadentes κατερειπομενοι A. κατεριποντες .Logerom υπέρε πον, Ri Quintum Scirsem ita hae voce usum osso. Alii sei ειν et ἐριπειν eodem sensu dix runt, ut Oracul.
Sibyll. 4, v. 105. Καρχηδὼν καὶ σειο χαμαὶ πῶς πυργος ἐ ρείψει,
95쪽
QUINTUS SMYRNAEUS. Praeposito ανα vix hic locum habet, videtur απλασσεν
Potuissot uti forma ἀκρονυχὶ, quae ex Meleagr. Epigr. 24. citatur. Sed ut haec jam merito in suspicionem incurrit, ita non minus ακρονύχιον ob secundam syllabam correptam salsum est, cum Iogitima forma sit ἀκρωνυχος. Eleganter Heliodorus 5, 14. p. l92. de haedis salientibus: αλμασιν ακρωνυχεις την πέτραν ἐπεξεον. Sed in Quinti loco aut omnia mo saliunt aut
mendandum est ακρον υ δωρ η αυοντες κ. T. 1.
quod nemo aspernabitur ob quartum casum verbo φαυειν junctum; cf. Sopli. Anti g. v. 95l. 961.3 φαυων τον θεον. Pseudosoph. Clytaemn. v. 119. οσμην θεραοῖο φαυε λιβανου. moeylid. ποί ι. νουθετ. V. 167. Br. Phil. Carm. V. 30. p. 136. Wemsd. Quid, quod haec vox dativum otiam non refugit. Quint.
α νω δ' ἔψαυε νεφεσσι θεσπεσίη τρυφάλει a. Diocles apud Galen. do simplic. modicam. potest. lib. 2. Τ. 2.
p. 9, 40. Ald. καὶ dri καὶ ταις α καλήφαις καὶ α λλοις πολλοῖς ἡσυχῆ μεν φαυοντας ουδεν ἐνοχλεῖν. Galen. ibid. lib. 5.
apud Oundem lib. 3. p. I 6, B, 37. 1ναυομενα. Simile est Vorbum ἐπιφαυρο. Plerumque genitivum adjunctum habet; es. Lucian. Dialog. Ιλ. M. i5, 3. T. I. p. 137. qui locus simillimus est loco Quinti, de quo agitur): ερωτες δε παραπετομενοι Hκρονυπερ την θαλατταν, ώς ἐνίοτε ακροις τοῖς ποσὶν ἐπιφαυε ιν του υδατος. Quint. Smyrn. 14, 307. τυμβου ἐπι ναυων. Sed eadem Vox apud Quintum et dativum adscivit 2, 457: ἐπέψαυ ον δε λοφοισιν αλληλαις ἔκατερθεν ἐρειδομεναι τρυφάλειαι. Et accusativum 12, 55l: ηδη ἐπιφαυοντ ες όμην οδον εἰδωλοισιν. Atque, ni omnia me saliunt, in loco Thoo eriti 2s, 4, quem jam -Matthaei ad Clytaemn. l. e. laudavit, revocanda erit Rnti quior distinctio:
αἰφνίδιον θορυβευσιν ἐφιστάμεναι μελεδωναι.
96쪽
quod sano Ionius docurrit, quam ut nunc a Reishio inde es. Not. in Theocr. p. 272.) oratio distinguitur:
καν ὀλίγον νυκτος τις ἐπι αυσνσι, τον υπνον αἰφνίδιον M. T. 1. Post v. 194. lacunam unius saltem versus osse credidit et
Rhodomannus et Tychsenius Prologg. p. XCVI.), sed male. Namor δ' tin' 'Oλυμπου οἱ μεν γαρ κυμινον Ἀχιλλέος οβριμον υἷα, οἱ δ αυτ' Ευρυπυλον θεοειδέα, bene se habet; cf. Brunch. ad Soph. Anti g. v. 21. Matth. Gr. Gr. g. 319.
Unde αἶμα κελαινον sit, nescio, quoniam de textus Tyelisenii auctoritate nihildum nobis constat. Ex eo dicibus tamen fluxissovidotur; nam, ni ita esset, lectio Rhodomanni αἷμα καὶ ἱδ ρ ω ς non spernenda fuisset. Sed quid μετα χερσὶν sibi velit, nescio. Tentavi olim μετ α δ ῆριν. . I e v. 303. cf. Adnot. ad 1, 759. v. 32 l. pro ανεσκαίρεσκε legendum videtur α ν α σ καίρ εσ κε. v. 331. ως δ' οτε τις ειυίησι περὶ γλαγος ἐρχομ έ νησιχειρα περιήρῆσση κουρος νέος. Vide, ne fuerit περὶ γλαγος αγ ρομέννὶ σ ι. Idom verbum sortasse quoque restituendum 11, 149 ευτε περὶ σταφυλῆς μαινομένης ἐν μωρνἐρχομενας ἐςίδωσιν μελίσσας . Saepius haec duo verba confusa sunt; cf. Varr. lecti. ad Coluth. v. 312. Beis. Sic quoque confusa ἐγρέσθαι et ερχεσθαι. Quint. Smym. 4, 52 I. pro χείματος ἐγ ρομένου loge ἐ ρχο μέν ου; 13, 464. pro φλοξ δ' αρ' ἐς ηερα δῖαν α νέγ ρ ετ o lege ανερχετο. v. 358. Ουδε μεν ἐσθλὴ Παλλας ἐνὶ πεδίω Τρωίον μένεν, αλλα καὶ αυτηιξεν 'M1ηναιων ἱερου πέ d Oν. Malim ιερον ε δος. v. 365. pro μεγαλαν scribendum videtur μεγαλου. - V. 366. legendum esse ον γε κιχησε, monui ad 6, 598.
V. 375. sqq. Argivi αμνὶ δὲ πυργους
97쪽
QUIN TUA SMYRNAEUS. Logondum osso ἐν τείχεσσιν ut ros ipsa docet, et confirmat mox Quintus v. 385.ὼς οιγ ἐν τείχεσσι μένον τρομέοντες Oμοκλῆνδυςμενέων. Sed in ipsa comparatione, quac interjecta Pst, V. 379. Sqq. ος δ' oτε Miλοβοτῆρες ἐνὶ σταθμοῖσι μένωσι λαίλαπα κυανέην, οτε χειματος ημαρ tavrαι λαβρον ομου στεροπῆσι καὶ υδατι καὶ νεφέεσσι ταρφέσιν, nubos lino densam post fulgura et imbres haud Nane placent; placeret, si ex nubibus emissa sulgura diceret. Sed mihi quidem vix dubitandum videtur, scripsisse poutam: νιφαδεσσι ταρφέσιν. Nivom temporo hiberno una cum imbre set fulguribus ingruentem novit jam ΙΙomorus Il. 10, 5 sqq. Ipsae νιφάδες oidem ταρφειαὶ dicuntur, Il. I 2, 158. 19, 357. Jam sive fuerit ταρφης quoque, quod toxica habent, nescio undo etiam Stoph. Thos. Ind. P. .2. p. 103, F. Sino auetoritate), sive aliorum exemplorum analogiam Secutus Sit poeta, ταρφέες νιπαδες dixit,
νιφάδεσσιν ἐοικοτες, αῖ τε πέρονταιτ αρφέες ἐκ νεφέων. Ad hanc aliorum exemplorum analogiam confirmRndam praeter
notissima illa Oxempla ἡδυς ἀυτμή Od. 12, 369. et alia, quae laudat Mattii. Gr. Gr. g. 119 b ann. 4., afforo τραχέσιν ἀκταις oracc. Sibyll. l, 322. τρηχέες Οχθαι Ibid. 3, 776. Insignis est inconstantia in Hippocrato. In Coae. Praenot. T. I. p. 543. Lind. legitur αἱ ἐπ' o λίγον θρασέες παρακρουσιες, quod etiRmFOpsius habet. Sod in eodem libro p. 534. in iisdem verbis
θρασεῖαι habet Lindonius; vorum, cum Foesius etiam hic praebent θρασέες, correctum a Lindenio vidotur. At in Prorrhet. Lib. I. p. 473. odita Hippocratis exemplaria una cum Galeni oditionibus Ald. et Basit. θρασεῖαι exhibent. Sed tres codd. apud Foes. αἱ ἐπ' ολίγον θρασος παρακρουσιες, quod facile o θρασιες exstitit. Adjectivum enim utiquo requiri, monstrat vel mutRta or 'tio in Prorrhoi. lib. 1, p. 482. τὰ ἐπ' oλίγον θρασέως παρακρουοντα. V. 408. γυῖα δέ οἱ λίπε θυμός ' επέβραχε δ' εντεα νεκρου. PrREStat νεκρ ω. - v. 430. pro ουραν os ἐκκατιδων lege Rut ουραν os ἐκ κατιδων, aut quod praefero, o υρανο θ εν
98쪽
v. 438. σοι δὲ καὶ εἰ με μο νε κραδίη τάδε ιικηχανάασθαι. Hunc et Sequentem versum, vulgo deficientos, bona fortuna 6 eo diei bus restituit Tych senius. Sod Ecribendum erat: σοὶ δὲ καὶ εἰ μεμονεν κραδίη MYδε μηχανάασθαι. LIB. IX. v. 80. Sqq. καὶ τοτ' αρ' ηὲ θεων τις υπο φρένας εμβαλε θάρσος
θυμος ἐποτρυνεσκε ποτὶ κλονον, Oφρ' απο πατρης δυςμενέων ἀλεγεινον υπ ἔγχεῖ λαον ολεσσst. Rhodom. : hvel etiam ipsum animus incitavit ad pugnam, ut a patria bopulsus saevas ii ostium copias hasta neci daret. Quod uncis inclusit vorbum repulsus, interpretationi latinae propteron addidisse vidotur Rhodomannus, ut sensus sibi constaret: Sed
Verum verba ita intelligere vetat linguas graecas indolos. Dicat forsan aliquis, απο πάτρης h. l. nihil aliud significare, quam τηλοθι πάτρης, ut sero conveniant cum Homericis, Il. 16, 460. τον Oι Πατροκλος εμελλε φθίσειν ἐν Tροίη εριβώλακι, τηλοθι πατρης.Ιdom adhibeat huic significationi adstruendae riusmodi locos,
ης ει νεκα πολλοὶ Mχαιων ἐν Ποίν ἀπολοντο, φίλης απὰ πατρίδο ς αῖης. Verum aut multum fallor, aut ἀπο πάτρης pro τηιοθι πατρης tum demum dici potost, ubi ad subjectum onunciationis resortur, ut in locis ox Iliado citatis; nequaquam vero dicas τουτον ἐγὼ εκτεινα απὸ πάτρης. His omnibus permotus in Quinti loco legen
Dictum voro est υπ' ἐγ χα ἐλάσση, quemadmodum 10οῦ 107. τον δ' υπ' ακοντι Τυψε κατα στομάχοιο Μέγης. et 11, 389. υπ' αμφι-τομοις πελεκεσσι ρῆξαι τείχεα. Addo 1, 110. 2, 296. 375. 455.6, 209. 242. Apoll. Rhod. II, 26. 117. 139.
v. 114. ενθ' αρα τῶ μὲν ἄκοιτις υποτρομεουσα κυδοιμονεντε' αποιχομενω παρανηεε δακρυχεουσα. Odomantius scripsit παρανήνεε, quemadmodum omnes 4, Duiligos by Gooste
99쪽
40 QUINTUS SMYRNAEUS. 135. παρενήνεον habent. Si Tychsenius e codicibus protulit probo. Verbo περινηέω utitur Noster 3, 678. 7, 163. ot 5
619. ox optima Rhodomanni conjectura. Conserantur praeterea Wesseling. ad Herod. I , 50, Gesia erus et Hermannus ad orph. v. 957. Vorum, quoniam Somel hujus Verbi montionem injoeimus, addoro placet, sormam νηψω non recto a lexi eographis nostris ad solum νέω, nato, referri; pertinere eam quoque ad nostrum νέω, νηέω, νηνέω, monstrat νενημμένος, ut in Lucian. do mori. Peregr. c. 35. T. 2. p. 494. καταλαμβάνομεν πυραν
νενησμένην ἐν βαλι adde Aelian. V. II. 6, 12), quod tamen
Riemerum s. V. νάσσω non sugit. v. 132. αμφὶ δ α Οα σφι τεξυχε ἐπεσμαράγησε ' μίη δ' εκα τερθεν α ληλευγαλέη. Pro Wri dudum scripseram μίγη, certissimR, ni salior, eorrectione. Quod me moverat, ut Vulgatam Stare non posse crederem, fuit, quod persuasum mihi habebam, Veteres Epicos Graecos in narratione etiam vivaciori verbum substantivum nunquam omittere, cum sermo eorum nequabilitatem quandam servet , a qua longe
. afuerunt latini posetae. Quae contrarii afferri possent exempla, ea putabam vel alio modo se habore, ut Il. 24, 162, vel leni correctione egero ut Quint. Smyrn. li, 379. , ubi pro καναχηδ' υπο logas tacito καναχή θ ὐπο. Hoc itaquo solo argumento
ductus vulgatum mutandam duxeram, quRm mutationem Lobeehio ot Laclimanno probavi. Verum, ut est animi humani natura, non ad omnia semper attendentis, firmissimi notissimique argumenti , quo vulgata subVertitur, non in montem mihi venerat,
quod postea Laelimannus me monuit; μιχὶ enim nunquam Epicis pro μία ultima producta dicitur; cf. Spiigner de vers. Graeco.. heroico p. 30. Schaes. ad Thoom. 66.
v. 259. ὁ δ' ἐς κενεὴν ὁ ό ρυ τυψας
100쪽
resertur πυθομενοιο ' Philoctetos ipse minimo πυθημνος dici potest. Lege: υπ ἰχνίου.
v. 192. sqq. , ubi pharetra Plillo elotis re nostro poeta describitur, Vix mihi pehsuadere possum, sincera osse, quae leguntur: δε μη sycεθοντος, ανα ἐοον πριδανοιο βλήειενος εκ δίφροιο ' καταιθοιμένης δ' αρα γαίης ως ἐτεον καυσαιτο, μέγας ἐνὶ ηέρι καπνος. Non solum mo movet καυσαιτο passiva significatione positum, quamquam seriores hic illic aliquid sibi indulsisso in permutationsi modii et passivi non ignoro; sed optativus nullo modo sotueri potest; Verbum itaque aliud reponendum est, quod eum καπνος conjungi queat. Praeterea quis ferat μέγαν καπνον Satis lepido poeta, terra ardento, magnum fumum ortum esse diceret; in ejusmodi imagine, si quid sonsus poetiei in me est, rei ipsius gravitas non infringi debet epitheto, quod ad gravitatem istam non attingit. His omnibus permotus sie fere legendum conjicio: καταιθοαεννὶς δ' αρα γαίης, εἷς ἰτεον, κεκέδαστο μελας ενὶ ἡψι καπνος. Ne quo quisquam larmam κεκεδαστο minus epi eam dixerit; sic ipse Noster in eadem hexametri sodo, 11, 472:δη γαρ οἱ λασίοιο καρήατος αλλυδις αλλyἐγκέφαλος κεκέδαστο. Sod etsi satis probabilis haec conjectura videtur, praeStarettamen eam nolim; nam non minori veri specie possis quoquo reponero κεκυλιστο. Verum μελας reponendum esse repositum quoque ab Hermanno in Orph. p. 715. extra omnem dubitationem positum Videtur; praecipue quoque propterea, quod μέγας semper correpta ultima syllaba cf. Dracon. Stratonio. do metris poet. p. 61, 22. 64, 1. ne in arsi quidem versus heroici hane
producoro videatur. LIB. XI. V. 6. Ουνεκ' 'Aχαιοὶ Τρωσὶν μεσσευοντο ποτὶ πτολιν, mi δε καὶ αυτοὶ τειχεος υχν εκτος κ. T. λ.