장음표시 사용
111쪽
Sed dare praecipuum munus habere solet. Qui dedit est selix, non qui collata recepit , Dum dc est quod tribuas, est dare velle,satis. In dando semper potius spectanda voluntas aut vir proficuus talis & epe velit. Nemo resert grates,pelagi, vel fluminis undis, Quod volitare rates per sua dorsa strant. Αiboribus,quod dciat fructus, ventisque, secundi Quod spirent, istis nam bene velle deest. Quae donare voles, citius tua munera praestes; Qui cito dat, donum duplicat ille suum. Sunt queis depereat totalis gratia doni Moestitia obductis munera dando genis, In plures reserendo dies promissa ; Clientes, Sic utiferos laetimi spe,eruciantque suos. Cum cito sit propriti date dantas dona libenter,
Non veniunt animo munera tarda bono. Omnis amat properante manu conseri ebenignus
III. Munera,quae recreant obuia sacta magis Vivit respectans tantum se nemo beatus , Quive suae curam commoditatis habet . Res commissa tibi est,alienis parcere noli , Si tibi contendas vivere,vive alijs . d uidquid serratis seruat cus odia claustris, Quaeque ex alterius sanguine rapta, tuo Defendis; mim me tua sunt,sed pignora tantum, Et dominus , dextras haec super alter habet. Hostis ea inuadet, vel par animo hostibus haerea, Donando haec facies, non aliterque tua. Quid precor est,adeo quo tu persuasus abundas
Prata, pecus, tectum, Vinea, nummuS,ager. Fratribus ista tuis virtus donare sutura in , Quae tecum, nunquam dePeritura, manet.
112쪽
Tempore quo magis est pretiosa pecunia quaerisλIII. Cum donata alijs desinit esse tua . Sumptibus exiguis nequeant cum magna patrari, Et deceant summos maxima quaeque virOS. Magnifici est , aeris grandes expendere summas, Sed medias virtus altera pendit opes. Haec etiam in paruis, tantum sublimibus illa Monstratur rebus, caetera sunt similes . Cui res est angusta domi profusior , at non Μagnificus; liues,talis at esse potest . Hunc proprie in magna nitidum mirabere mole, Quam locat excelsis nubibus illa parem.
Qui grandis preti j diuinis usibus addit
Gemmas,dic largum,magnificumque nega. At si gemmarum pretio sanctissima curet Templa Deo, sacras, Ρrcsbyterisque togas , Aut opus huic simile,& mirum construxerit, ille Μagnifici iuste nomen habere potest . Sub titulo ast operum magnis quae sumptibus
Sunt populi,spectant quae superumque decus. In quibus est ratio iusto spectanda decori, Vt faciens,operi par sit in aere suo . Non est magnificus qui plus profundit,habere Quam valet, alterius deprimit aere suos Magnifice donans, vere largissimus ille est
Mui quod donauit,se spoliando dedit:
113쪽
De fortitudine . . uae sint eius officia ;Mortem 2 υiro forti contemnendam esse.
I. Uni animi molles hominum inaturaq;fracta I Idcirco sortes conuenit esse viroS, . Scilicet ut minime nos sternat inane periclum, Reddat honestatis nos memorcsque sacrae.
Duplex virtutem munus comitatur eandem ,
Primum constanti pectore damna pati; Deinde eade blandc complecti ambabus,ut aiunt Vinis,si qnando tempus,& aizIa volunt.. Vir mala proterve sortis non prouocat ipse, sed quae proueniunt haec patienter habet. Non petit, at spernit plenum formidine damnum Depressisque alijs tollit 1n astra caput. - Atque ubi turba iacet, gradibus stat firmior ille, Haud illum subigit dedecus,haudque pudor. Exilium, tormenta, repulsa, iniuria,carcer, Ipsaque non terret mortis imago serae. Tristitiam, morbos,falsas de lumine guttas, IExcipit excelso cuncta molesta sinu. . Non precibus linqmt,non recta pavore, minisq; Inceptam constans prosequitu. que viam . Nec semel accepto itatuit cum munere luctam, Persistens donec perficiatur opuS. Non cedit, quouis sed itat sub pondere rectus, Viribus haud ullis esticiturque minor. Mille licet veniant omni de palle perscia Virtutem haud celat,nec iacit ille suam.
114쪽
-PITI C Ur . Quisquis amans Numen suffert tormenta libeter Poenas delitiae talis ad instar habet. III. Clarius Herculei nusutiam constantia lucet Pectoris, ac dum sors est subeunda necis. Dissicile est 1lluc animum perducere ut ille Fortunas,vitam despiciatque suam :Cuius amore adeo grandi plerique tenentur, Ut sibi nulla habeant hac preciosa magis.
Sed sapiens,iantem vitae,finemque malorum, Tu caueas lethum Connumerare malis .
Mors habet inuictum, & non declinabile fatum Quod timet insipiens, nec tamen effugiet,
Expectare etenim certo ventura solemus, Sed quae sunt nusquam certa, timere mala. Cerne precor pueros, inopeS,aut mentis amarae, Vt nihil horrescunt tela cinenta necis.
Turpe est si tutam ratio non postit habere Vitam desectus quam rationis habet. Viuere non voluit mortem quicunque recusati Hac etenim vita eii conditione data. Gratia facta homini, rerum spectacula quando ΙV.Natura,ad certum tempus habenda dedit: Τempore transacto, iam iam discedere iussus, Ignoro valeas quo strepitare modo. Ad sua quis vitae sapiens extrema redactus, In vitam rursus si remeare detur,
Materni grem ij subijsse ergastula vellet
Et sine,vagitus edere, mente, graues Horrores vanos pueri, vel damna iuuentae, Atque vina curas, lassaque membra seu is Nemo adeo felix mortales clauserit annos, Editus in mundum rursus ut este velit. Cerne igitur quorsuin properas,discedis & unde Promptus abit caelo quem meliCra manent. Qiisse
115쪽
Quisquis at extorris vixit virtutibus, horret; Quas,nisi nunc,dum non possit habere cupit. l Vir iustus vitam poenae reputaret ad instar , Si non haec fato praecipitanda seret. V,Nemo tulit mortem vultu iucundus acerbam, Expectata cui non fuit illa prius . Fac igitur sit amica tibi meditata frequenter, Et veniens alacri suscipienda animo. Non satis is vixit, multos qui computat ann is
Ad sontem sed qui gestit abire suum. Qui bene deeedit longaevos vixit in annos, Et bene qui vixit desinit ille bene . Vis tibi tranquillum lethum componere ab alto Quidquid inest toti temnere disce solo. Quisquis plura sibi quam mors rapuisset iniqua
Surripuit. diram non timet ille necem. Optas praesentem laetus traducere vitam λΤe nulla illius sollicitudo grauet. Ad necis omne genus saeuae licet, esto paratus, Seu gladius vitam , seu febris abripiat. Vt liceat tuto verbum tibi dicere, vixi Quotidie vitam taliter institue. Securus vivit, moritur laetissimus, effer Ad tumulum qui se saepius ipse suum , Et cui concessa est post vitam, vita,peractam. Non vivis, semper ui moriare, bene.
116쪽
De magnanimitate. Viri magnanimi descriptio. I. T reo magnanimi magnum quid nominia. I uirtus
Innuit,excelso tendit ad alta pede . Hac sine,virtutum quaevis conamina, quamuis Sacra, ruunt, penitus proficiuntque nihil. Nam graue cu nimium sit opus virtutis agendae, Audaci debet mens penetrare mant :Non prius absistens,vectes quam rumpat iniquos Ad finem veniat propositique boni; Hoc homini praestat quae ducit ad ardua virtus, Semper & egregium condere suadet opus. Atque Dei submisia manu rem pronior omnem
Aggreditur laete, sit licet illa grauis. . Aude aliquid si vis quidquam sub sole videri; Haud constare leui res grauis ulla solet. Res est magna fatis genus: & compar Olympi,
Dum talis vere est,qualis habetur homo. II. rugnus ad alta animus seper suspirat,& illa Quae plebs magnificat,parua, nec ulla tenet. Facta quidem multo condigna operatur honore, Sperna at hunc,aliter ni Deus ipse velit. Subijcit haud oculis, sed cordi, celat abysso , Pensaque non operum plebis ab ore petit. Semper in excelso stat mentis culmine victor: Omni par rerum conditione sibi. Non loca, non maiora sibi,se, munera quaerit Contentus vivit, quem tenet ille gradu.
117쪽
cunctoru Dominus, sertur super omnia mente, Propterea nulli subdita colla gerit. Inu sis nullum precibus , pretioque fatigat Namque domi,diues, cuius egeret, habet. Nil ipsum terret, non damnis sternkur vllis, Et lucem, p oles optima lucis, amat. Prodit & in medium cupidus spectabatis esse, Ambitus nullo tractus odore tamen: Sed bene pensatis, quo culmine staret honoris Coelitus acceptis muneribusque Dei. His opibus diues Supremum Numen adorat, Cui velut authori singula dona refert, Nouit enim fidei,penetrandoque lumine mentis, Se nihil esse, nihil pose, tenere nihil. Hoc est virtutis solitos agnoscere sines, Submisse de se, deque putare suis. Attamen oblatum timidus sibi sumit honorem, Gloria non quaeri,debet at illa sequi.)II. Excipit immotis contraria tela lacertis Dummodo virtutis culmen adire queat; Cum mediis tractat,paruisque modestus agenda, Coram Principibus, diuitibusque viris Non se profundit, blandis nec mulcet eosdem, Non vult mancipij liber & esse loco.
Pro rerum meritis elare rem spernit,amatue 'Absque metu loquitur, spe sine asenda facit. Qua reliqui faciunt hominum facit ille libenter,
Distat agendorum sine, modoque tamen. Dissicilem magnis dat se congressibus urbis, Cumque rudi populo dissimulanter agit. Non malefactorum meminit,non copulat hoses, Nec patitur querulus quae toleranda forent. Collaudat paucos, alitur nec laudibus ipse. Sed tamen aeternis laudibus apta facit Al
118쪽
AIteriss rustii vitam non ducit, amici Excepto forsan,Praepositique sui. Cumque nouum magnumue nihil videatur eide, Omnibus attonitis ille stupere nequit. Casibus aduersis, sese stat firmior aere, Motibus in cunctis tardus at absque nota. Vtitur ore graui, firmo sermone perorat. Nam non festinat qui breuis esse volet. Haud nimio rebus studio contendit agendis, Vtpote contentus partibus ipse siris.
De patientia. Eius Oetasiones ct assectus Indicia verae patientiae . Ad omnia mala ferenda paraenesis ct documenta. Necessitas perseuerantia.
Axima morales inter patientia virtus,1VL Aequo fert animo quodlibet Una
Sed cum multa premant homines incommoda mundo, Haec etiam varium nomen ab inde tulit. Cui toleranda venit generoso iniuria corde, Is proprium nomen perpetientis habet. Tranquille tolerans casus, & damna bonorum ae tenet exterius, dicitur aequanimus. Cui dilata quatit rerum fiducia pectus, Longanimus, si non deiiciatur, erit. Alterius,proprium,umus communeue dammim, Conflans est animus qui tolerare iubet.
119쪽
saepius offertur sicienda ex omnibus una Et datur hac virtus crebra nec ulla minis. Tot mala quae patimur tot queri circumdamur hosteS.
Ardua, ita hominis quid nisi ad arma vocat Labitur absque sero nullum certamine tempuS, Alter abest, sibimet quilibet hostis erit. De nobis veniunt, nostro nascuntur in horto, Quae nos exercent quae cruciantque mala. Ducimus a Betu nostrae primordia vitae Ad lacrymas docti,ccetera cuncta rudes. Discimus hoc primum,studio versamur in isto Pallentis serin mortis ad usque diem. Qui non riserunt centum numerabis, & vltra, Qui non flevisset nullus habetur homo. Ergo animae ad robur,cordis munimen,& omne Vitae prolactum,te patienter habe. Nemo suum nouit nunquam patiendo valorem sit nisi quis patiens, esse nequit sapiens. II. Stant male res hominis , quem non fortuna
Iactarit fragilem iactat ut unda ratim . Tanto plus aegrum medicus curando Veretur, Infirmus quanto firmior ante suit. Navita saepe etiam suspectum tempus habebit , Quantumuis salsis tergora crispet aquis. Dum mala te vitae miserum millena flagellant Non sceleris poenas, eXperimenta putes. Qui certat vincit, qui vincit & ipse triumphat, Non alter,pugnax vir nisi vincit, ouat. Plurima cum fuerit Christo sufferre necessiimVt dominus regnum sumeret ipse suum. Tu patiendo nihil, terrae non utile pondus,
Pro nihilo alterius regna subire velis λ
120쪽
Qui coelesse sibi diuersum fingit ab istoi
Errat, iter, toto non capiturque polo.
Omnia virtutum mysteria iustus habebit , , Si bona sectetur, si toleretque mala . ... Quem vero monstrat patientia quaeris adepta Aequanimus, si quis seri aliena mala . Qui caelo lapsas patitur sine murmure poenas, Nec malefactorum labra,fugitque domos: Ansores inter diuinum Numen adorata ἡ . somnibus in damnis se que silenter habet. Qui sibi crudeles fraterne diligit hostes , l l l Quae patitur soli conqueriturque Deo. Qui non impatiens sere impersecta propinquι .
Hic vere,& patiens noscitur esse satis. III Si bonai iacturis perdas externa,dolorem . Fae horum fragili conditione leuem, r. Quae retines vel amas natura fugacia fecit, l. Nec dominiam hoscunt deperitura suum. Nil firmum infirmo,virtus manet unica semper,
Durat & aeternos intemerata dies . Hoc nusquam mortale datur mortalibus unum, Secum de reliquo caetera suntis habent. .
Quae tua sunt igitur tali statione reponas , 1 ILongius ut alitent, sintque remota tibi. Nil fortuna viris rapiet nil latro,probatis, Qui possessa, velut non sua cuncta tenent. Cur gemis amissos nummos,cur pignora rapta, Magnificae flammis tecta cremata domu,
Sed dum serte pudor, periitq; modestia prorias
Labitur ex oculis guttula nulla tuis. Attamen haec bona sunt certo tibi subdita iure, Nec bona sunt,ullo iure,nec illa, tenes.
Si super amissis nimio cruciare dolore , i Te simili dignum perdιtione probas.... Absie